Massage en Chinatown

Dat viel te verwachten. Na veel geslaap tijdens de vluchten werd Bastiaan om drie uur lokale tijd wakker. Gelukkig draaide hij zich nog een keer om zodat we allemaal een fatsoenlijke nacht geslapen hebben en in het Thaise ritme zitten.

Een voetmassage, dat was het eerste wat Bastiaan wilde doen en nu zitten er hier op Sukhumvit road en omgeving tientallen massagesalons, zijn voorkeur ging toch echt uit naar die naast Wat Po, de tempel van de liggende Boeddha. Vorig jaar waren we daar namelijk ook geweest. Never change a winning team. In 2012 noemde Bastiaan ieder beeld dat hij zag Boeddha trouwens. Toen riep hij bij de voet van het immense beeld vrij hard door de voor de rest in serene rust ondergedompelde tempel keihard ‘hé Boeddha, wakker worden.’ Als tweejarige met blond haar kom je daarmee weg.

Na Wat Po gingen we met de ferry naar Chinatown. Kijken wat er dit jaar in de mode is. Vorig jaar waren dat fidgetspinners nu konden we niet echt een topfavoriet aanwijzen. Squishies, nep-Lego en dinosauriërs deden Bastiaan nog geen greep doen in zijn vakantiebudget. Eten was er wel genoeg.

Na al dat geslenter was het tijd voor lunch en nu voor het zwembad. Zwaar leven dit. Om de hoek hier zit een van de vele opticiens in Bangkok, het zijn er niet zoveel als 7-elevens want daar zijn er 2700 van, en wellicht dat ik zo nog even voor een bril ga shoppen.

Op naar Bangkok

We zijn onderweg naar Bangkok. Het oorspronkelijke idee was om dit jaar een roadtrip naar oost-Europa te maken. De jongste bewoner uit villa Peenvogel begon echter steeds vaker tegen te sputteren tijdens, niet eens zulke lange, autoritten.

Tijdens een van die ritten begon Bastiaan ineens over de fried rice die hij vorig jaar in Thailand had gegeten. Toen we vroegen wat hij daarmee bedoelde klonk er een diplomatiek en nonchalant ‘O, niets hoor.’

Om een lang verhaal kort te maken, diezelfde avond kochten we 3 tickets naar Bangkok. De eerste Airbus 380 bracht ons naar Dubai en ik moet zeggen, de service viel mij niet echt mee. Ons eerste drankje kregen we pas na bijna een uur vliegen, en we hadden best dorst. Maar het entertainment-systeem maakte alles goed. Ik keek de laatste ‘tombraider’ en naar ‘I, Tonya’ over de Amerikaanse kunstschaatsster. Best een aardige film.

De luchthaven van Dubai is een wonderlijk geheel. Spic en span met verwarmde toiletbrillen en rare roze verlichting waardoor je denkt dat je iPhone het begeven heeft. Op de luchthaven werken voornamelijk Aziaten en Afrikanen, ik heb geen werkende Arabier gezien in ieder geval. Die delen de lakens uit (badum-tss).

In de tweede Airbus ging het alweer een stuk beter qua eerste drankje. Bastiaan ligt, ondanks dat hij zelf zei dat hij absoluut niet zou gaan slapen, al twee vluchten lang op Sandra’s schoot te slapen. Dat wordt wat als we straks in het hotel aankomen want dan is het avond in Bangkok. Een vrouw aan de andere kant van het gangpad heeft bij gebrek aan slaapmasker een kussensloop over haar ogen getrokken en daardoor ziet ze eruit als een lid van een geheime sekte. Rare jongens die Thai.

Het was een lange reis maar twee vluchten van zes uur is toch iets beter te behappen dan een lange ruk. Voor nu, welterusten. One night in Bangkok…..o nee, toch een paar meer.

110

Alleen God weet hoe vaak ik het volgen van de club wel niet vervloekt heb. De gedachte ‘had ik maar een andere hobby gekozen’ was (en is) nooit ver weg. Niet alleen na een nederlaag op een koude dinsdagavond in Kerkrade of de zoveelste deceptie in een Klassieker. Maar ook op een hotelkamer in Nancy wanneer de sms’jes van ongeruste familieleden binnenkwamen of alles in orde met ons was. Om nog maar te zwijgen van de taferelen op een parkeerplaats in Düsseldorf waar ik een verkeerspaaltje dwars door de voorruit van een Duitse familie zag gaan. Op veel van die momenten dacht ik echt aan het doorknippen van mijn seizoenkaart.

Maar aan de andere kant zijn daar de vriendschappen, de reisjes en de mooie momenten. Van een benauwde Geusselt op een dinsdagavond in 1993 tot feestvierende pleinen in Milaan en Manchester. Van een onverwacht kampioenschap in Groningen tot een zeer emotionele pot tegen Heracles. Van KNVB-bekers tot een UEFA-Cup. Van tranen van verdriet tot tranen van vreugde. Feyenoord is als het leven zelf; vol hoogte- en dieptepunten.

Ik schreef verhaaltjes voor Lunatic News en heb een column in de Hand in Hand. Hielp een aantal malen mee als vrijwilliger bij de Open Dag en zat een blauwe maandag in de befaamde klankbordgroep. Je kunt niet echt zeggen dat het wel en wee van de club me niets doet. Maar laatst werd me verweten dat ik mijn kop in het zand stak omdat ik zei dat die hele stadiondiscussie me murw had gebeukt. En toen had ik weer een moment dat ik een schaar in gedachten zag. Als je niet voor bent maakt het niet dat je automatisch tegen bent. Het leven is niet zo zwart-wit, maar dat verstand komt echt met de jaren.

Vandaag bestaat de club 110 jaar. Honderdtien jaar waarvan ik er ruim 33 op de tribune zit. Meer dan een derde van mijn leven heb ik nu een seizoenkaart. In Nederland duurt een gemiddeld huwelijk met slechts veertien jaar een stuk korter, je zou kunnen zeggen dat we trouwer aan de club zijn dan aan onze partners.

Getrouwd met Feyenoord, zoals in mijn tienerjaren het geval was, ben ik allang niet meer. Ik zou het eerder willen omschrijven als een latrelatie. En als ze dan wil verhuizen naar een nieuw huis waarbij de hypotheek bijna niet op te brengen valt zal ik ongetwijfeld een keer met mijn wenkbrauwen fronsen.

Maar toch, je blijft houden van de club. Leve Feyenoord!

Universum

‘Wie liet die scheet?’
‘Ik ben de groene Ninja.’
‘Nee dat ben ik al, jij kan de rode Ninja wel zijn.’

Op de achterbank van de auto zitten Bastiaan zijn drie beste vriendjes. De jarige zit naast me en is druk bezig met het opzoeken van een goede radiozender. We zijn op weg naar het zwembad om Bastiaan zijn achtste verjaardag te vieren. De auto met de ‘meiden’ rijdt voor ons als de mannen een nieuw onderwerp in de vorm van superkrachten aansnijden.

‘Ik kan denk ik wel 100 keer het hele universum optillen.’
‘Ik wel een miljoen keer!’

‘Wie liet er nu weer een scheet?’

Na het zwemmen heb ik de meidenauto. Ondanks dat ze moe zijn van meer dan twee uur zwemmen is de felheid er nog niet af.

‘Jij volgt alleen maar knappe mensen op musical.ly.’
‘Jij kent musical.ly alleen maar door mij.’
‘Zij is misschien niet zo knap van buiten maar wel van binnen.’
‘Ik ga een shop-feestje voor mijn verjaardag geven.’
‘Ik wou dat ik mijn iPad bij me had.’
‘Jij zit alleen maar op je iPad en als je bij komt spelen vraag je altijd eerst wat we gaan doen.’

Ik had te doen met de arme jongens in de auto achter me. Er zat nu al een wereld van verschil tussen hen en de meiden. Niet eens een hele wereld maar een heel universum. Eentje die de jongens zelfs met zijn vijven nooit opgetild krijgen. Superkrachten of niet.

Social Media

Het kan geen toeval zijn dat de afkorting van Social Media SM is. Want zo voelt het wel af en toe. Alles maar liken met als doel om zelf ook likes te krijgen op een lollige post of een leuke foto van je sportprestatie, kind of vakantie. Het liefst nog een combinatie daarvan. Het begon bijna een verplichting te worden.

En ik merkte dat ik het weer zat begon te worden. Vooral op Facebook moet je je eerst een weg banen door reclames, mensen die iets van Trump vinden, YouTube-video’s en lui die iedere door Facebook voorgestelde herinnering van drie jaar terug delen.

Begrijp me niet verkeerd. Door social media werd ik destijds in een Roparun-avontuur getrokken, werd ik leader of the pack bij de Rotterdam Running Crew en kon ik mijn verhaaltjes delen die ik op deze website plaatste. Ook dat heeft me veel opgeleverd.

Het is nu meer dan een week geleden sinds mijn laatste Facebook-post en ik heb niet de indruk dat mensen me al gemist hebben. En dat is nou precies mijn ‘probleem’ met Facebook, het is allemaal zo vluchtig. En het scheelt ook tijd want als je niks post hoef je ook niet in de gaten te houden of mensen het liken of reageren. Is overigens ook een stuk beter voor je batterij.

En over het opladen van ‘batterijen’ gesproken. Tijdens mijn aankomende vakantie zal ik voornamelijk op deze website verslag doen van ons wel en wee. Dus hou deze site in de gaten…

Crossfit

Tsja, als je net op crossfit zit is alles natuurlijk een PR en kun je wel aan de ‘PR-bel’ blijven rinkelen. Maar gisteren tijdens een sessie op maximale kracht had ik er volgens mij alle reden toe. Ik heb geen idee of het veel is hoor, 95 kilo back squat maar het voelde wél als veel. 

Sinds ik op crossfit zit heb ik de dagen erna spierpijn als een malle, maar liep ik ook al mijn hardloop PR’s uit de boeken; zowel op de 1500 meter als de vijf en tien kilometer. Die PR-bel rinkelt de laatste weken vaker dan die van de IJscoman.