Fotoverslag Borussia Freialdenhoven – Alemannia Aachen

Weekendje weg met de familie en redelijk dichtbij Duitsland. Tsja, dan ga ik toch op zoek naar een wedstrijdje. Zeker omdat door al dat hardgeloop, gehardloop, hard lopen te lopen daar de laatste tijd weinig van terecht komt.

Oorspronkelijke idee was om naar Fortuna Keulen tegen Kaiserslautern te gaan in de derde Bundesliga. Maar via Tribuneklanten op Twitter werd ik op deze wedstrijd geattendeerd. Een gevallen grootmacht die in een regionaal bekertoernooi uit komt. Dat zijn de betere potten al zeg ik het zelf.

Freialdenhoven (Dui.). 2 maart 2019. Borussia Freialdenhoven – Alemannia Aachen 1-3. Kwartfinale Bitburger Pokal.

Borussia Freialdenhoven, uit 1912, speelt in de Mittelrhein-liga. Alemannia Aachen in de Regionalliga West. De divisie waar ook oud-Bundesliga clubs als Wattenscheid (voor het laatst in 1994), Wuppertaler SV (voor het laatst in 1974) en Oberhausen (voor het laatst in 1975) in spelen. Een kerkhof voor gevallen clubs. Aachen is nog steeds een populaire club, en dat viel te zien op deze zaterdag. Bijna alle fans die er waren, waren supporters van Aachen. Alemannia bezocht ik in 2010 toen ze nog in de tweede Bundesliga speelden.

Parkeren in een weiland en op naar het stadion.

Met een beetje fantasie leek het wel een Zuid-Oost Aziatisch land. Ook deze mensen waren op weg naar de wedstrijd.

Biertje hoort erbij.

En een bratwurst.

 

Redelijk wat politie op de been. Maar die aten een bratwurst en zagen dat het goed was.

Het uitvak was goed verkleed.

Veel varkentjes mee.

En toen kwamen er protestspandoeken. Deze ging over politie-geweld in Wattenscheid.

Redelijk eenvoudig de 0-1.

Redelijk vol. 

Weer een spandoek. Nu iets tegen pepperspray en geknuppel.

0-2.

Voor de gevallenen in de twee wereldoorlogen.

Carnaval in Duitsland.

Vlak voor rust de 1-2. Je moest wel twee keer kijken of ie echt telde want er werd bijna niet gejuicht.

Levenslang vierde liga. Goed gevonden wel.

Een keeper op dit niveau met roze schoenen. En ook nog een schoenen die niet bijster goed leken te zijn want na iedere actie stond hij ze uit te kloppen tegen de paal.

De lange zijde.

Dolle pret na de 1-3 in de laatste minuut.

Pitchinvasion.

Moesten ze toch nog in actie komen.

En bij 1-3 bleef het. 

 

Trots en schaamte

Tussen het schrijven van deze column en het laatste kampioenschap liggen 655 dagen en een wereld van verschil. Op 14 mei 2017 was Rotterdam dronken van geluk. Op de Coolsingel stond een generatie supporters die nog nooit een kampioenschap hadden meegemaakt. De spelers op het bordes werden aanbeden als nieuwe heiligen en de temperatuur in de binnenstad was de weken erna een paar graden warmer dan in de rest van het land.

Tijdens de recente bekerklassieker daalde de gevoelstemperatuur tot een vriespunt na de 0-3. Tadic werd in een massagraf gewenst en er waren spreekkoren waar Nouri was gebleven. Ingegeven door drank en een Colombiaans exportproduct waren er diverse onderlinge opstootjes. Supporters die geen zin hadden om een nieuwe pandoering tegen onze aartsrivaal tot het einde uit te zitten werd verweten dat ze ‘joden’ waren die ‘altijd wegliepen’. Trots maakte plaats voor schaamte.

Waar Het Legioen (terecht) geprezen wordt om onze steun in memorabele wedstrijden bevond ik mezelf een dag later op socialmedia in een parallel universum. Bovenstaand gedrag werd me net iets te vaak goedgekeurd. En als je daar wat van vond dan was je wederom een ‘jood’ of een bewijs dat men van Feyenoord een ‘kutjesclub’ wil maken.  Twitter mag dan soms het afvalputje van internet zijn maar de mensen die dit soort teksten bezigden zijn ook mensen met een gezin, met kinderen die opgevoed moeten worden.

De onderlinge verstandhouding van Het Legioen is al vergiftigd door de stadiondiscussie waarbij een gematigde mening al niet meer blijkt te kunnen bestaan. Maar als we het verlies tegen onze aartsrivaal, waar ik zelf een halve nacht van wakker heb gelegen, niet meer normaal kunnen verwerken dan twijfel ik of ik na 31 jaar een seizoenkaart gehad te hebben überhaupt wel wil verlengen. Een verlenging waar we in die bekerwedstrijd niet eens in de buurt kwamen.