Regen

Het wachten was op de gelijkmaker want aan de kant waar in de twaalfde minuut het knuffels regende, regende het nu eigen doelpunten. Typisch Feyenoord om aan een wedstrijd waarin vijf Feyenoorders een doelpunt maakten slechts 1 punt over te houden.

Een wedstrijd eerder, tegen Utrecht, stapte ik op de metro bij station Stadhuis. Op een steenworp afstand van de plek waar Feyenoord doorgaans haar prijzen viert was ik uiteraard niet de enige Feyenoorder op weg naar huis. De stemming was gelaten, of beter gezegd in mineur. Wederom een verloren seizoen, slechts na een handvol wedstrijden gespeeld te hebben. Het Legioen heeft voor minder op het veld gestaan.

In supermarkten en files heb ik altijd het geluk in de verkeerde rij te staan. De staatsloterij heb ik ook nog nooit gewonnen en toen ik nog op school zat was ik altijd diegene die betrapt werd terwijl de hele klas hetzelfde deed. Kortom, het is niet verwonderlijk dat ik me tot Feyenoord aangetrokken voel.

De club zelf heeft het namelijk ook. Winnen we een keer een Europese prijs (met veel potentiele internationals in de basis) kwalificeert Oranje zich sinds jaren niet voor een eindtoernooi. Bij lotingen voor de Europacup treffen we altijd clubs op het pieken van hun kunnen (en die daarna niets meer presteren) en onze beste spelers verkopen we voor bedragen waar onze concurrentie tribuneklanten voor verkoopt. Als ergens anders de zon schijnt dan regent het in De Kuip.

Mede daarom had ik ook niets verwacht van de voorrondes in de Europaleague. Trencin lag me nog iets te vers in het geheugen. Maar wonder boven wonder waren het twee erg leuke wedstrijden in De Kuip.

Toen ook Willem II en Ado aan de zegekar werden gebonden was het chagrijn tijdelijk verdwenen uit De Kuip. Na de knuffelregen kwam zonneschijn.

Geen klaagmuur

Een club met het woord ‘beer’ in de naam. Maar is het dan het Engelse woord voor bier of het Nederlandse beer. Enfin, we dronken een biertje en verkochten de huid nog niet voordat de beer over twee wedstrijden geschoten is.

Het was een lekker potje voetbal. Lekker aanvallen, verdedigen van Lé en de goals van Lé-Roy. Volgende week afmaken of consolideren of weet ik wat, maar gewoon de poulefase halen dus.

Stadion.

Handjeklap. Klus voorlopig geklaard.

Nieuw seizoen, zelfde ellende

Door omstandigheden (vakantie vooral) had ik alleen een deel van Feyenoord-Sparta gezien via een haperende stream in Cambodja. Tijdens alle andere wedstrijden lag ik te slapen of was ik onderweg. Afgelopen zondag tegen Utrecht was dus de eerste wedstrijd die ik met eigen ogen (waarvan een geopereerd) zag. En dat viel me niet mee. In meerdere opzichten deed me dit aan eind jaren ’80 denken. Een terecht cynisch publiek, spelers die niet beter kunnen en zelfs spelers die na 70 minuten met kramp lopen.

Het seizoen is pas drie wedstrijden oud maar dit gaat echt helemaal niks worden. En dan is mijn echte camera ook nog eens kapot. Jullie zullen het met de foto’s van mijn IPhone moeten doen.

Aangetrouwde oma van Kees (94) voor het eerst naar De Kuip. Hoogtepunt van de dag.

Daar zijn we weer. Dit keer kwam 16:45 me wel goed uit.

0-1 achter en niet veel aanknopingspunten dat het wel eens goed zou gaan komen.

1-1 en maximaal haalbaar. Mogen onze hand dichtknijpen dat al die krampgevallen ons uiteindelijk de das niet omdeden.

Skyline.

3 uit 3. De Coolsingel is nog ver weg.

Smartphone

Een ongeschreven wet luidt dat je, wanneer je een paar biertjes op hebt, je telefoon beter weg kunt leggen. Voor je het weet stuur je een iets te lollig berichtje naar je werkgever of plaats je een post op Facebook waar je een dag later met plaatsvervangende schaamte naar kijkt.

Hetzelfde geldt voor het schrijven van columns wanneer je nog midden in het chagrijn van het afgelopen seizoen zit. Ik schrijf deze column exact twee jaar nadat ik op de Coolsingel stond. Feyenoord was kampioen en had de weg naar boven gevonden.

De waarheid is dat we twee jaar later niets opgeschoten zijn. Persoonlijk vond ik het aankoopbeleid niet eens zo slecht. De betere spelers van de subtoppers werden gehaald (Larsson, Amrabat, Haps en St. Juste) en dat is gezien ons budget het maximale. Maar op het veld, waar het toch moet gebeuren, was het op een paar uitzonderingen na armoe troef.

Er ligt een niet geringe taak voor Jaap Stam om met de betere jeugdspelers zoals Kökcü en Burger en een paar gerichte aankopen een elftal neer te zetten dat minimaal derde kan worden. Minimaal derde hoor ik jullie denken? Zit hij dan toch aan het bier tijdens het schrijven van deze column?

Nee, in Rotterdam zijn we nogal snel geneigd om naar Ajax te kijken. Maar gezien de begroting en het achterland moeten we ons focussen op PSV. Die doen het met min of meer dezelfde middelen al jaren beter. Dat heet visie en daar ontbreekt het hier al jaren aan.

Over Jaap Stam gaat het gerucht dat hij tijdens de trainerscursus een apart programma mocht volgen omdat hij niet wist wat een spatiebalk was. Van hem hoef ik dan geen boze (dronken) whatsappjes te verwachten na een nederlaag. Jaap lijkt me namelijk niet iemand voor een smartphone.

Feyenoord vs ADooooooohhhhh Robin van Persie!

De laatste gang naar De Kuip dit jaar. In een grijs en grauw seizoen waarbij de derde plaats al veilig was. Een seizoen waarin ik meer dan eens mopperde over Gio en met bewondering keek naar een speler van een kaliber die we de komende jaren niet snel in De Kuip zullen bewonderen. Of het moet in het shirt van een tegenstander zijn.

Enfin, de afscheidswedstrijd voor het thuispubliek verliep zoals het hele seizoen verloop. De vraag is niet of Feyenoord af en toe een off-day had, nee de vraag wanneer Feyenoord af en toe een on-day had. Enfin, uithuilen en opnieuw beginnen.

Nog één keer.

Gio’s laatste thuiswedstrijd. Twee JC-schalen, twee bekers en 14 mei 2017. We zullen het nooit vergeten. Gio bedankt.

Bijna een schilderij met die wolken zo.

O ja, de wedstrijd. In de eerste helft werd (te) nadrukkelijk RVP gezocht. Het leek erop alsof hij een goal moest maken. En Ado deed het wel. Twee keer zelfs. 

Het is mooi geweest.

Bedankt gozerT.

Ere (den) Haag.

Afscheid van deze twee helden.

 

Bedankt Gio. 

Tsja. En hoe we nu volgend seizoen verder moeten? Daar ga ik me de komende weken niet druk over maken. 

Einde seizoen.

 

Gloryhunters

Bijna twee jaar geleden ging ik na de feestelijkheden in De Kuip, via een tussenstop bij een maat, naar de lokale kroeg in mijn woonplaats.

Ik had niet zoveel zin om bij het Hofplein tussen een selfies-makende massa te staan die van hun leven nog nooit in De Kuip waren geweest. Noem me een voetbalsnob maar in dat geval voel ik mij inderdaad een betere supporter, een die er door weer en wind zit. Ik ken mezelf goed genoeg om me niet tussen de gloryhunters te willen begeven.

Laatst werd ik op weg naar De Kuip door een oudere man aangesproken dat ik mijn Feyenoord-shirt beter uit kon trekken. Op mijn vraag of je niet altijd voor je club hoort te zijn kreeg ik geen antwoord. In een matig seizoen heb je minder vrienden.

De afgelopen maanden werden we in het Rotterdamse doodgegooid met hoofdstedelijk succes. De columnisten van het van oudsher Rotterdamse AD gedroegen zich als fanboys en TV Rijnmond maakte op straat potsierlijke items als ‘juicht Rotterdam voor Ajax?’ Alsof het echt goed voor de vaderlandse competitie is als 1 team 90 miljoen ophaalt. Ongeveer de begroting van alle andere clubs bij elkaar. Nee, van mij hoefden ze uiteraard niet te winnen. En geloof me, dat is andersom ook zo.

Nu dacht ik alles wel gezien te hebben maar sinds gisteravond staan er talloze aftel-filmpjes op social media. Met vriendengroepen die op hun paasbest, en in sommige gevallen met een glas champagne in hun klauwen, aftellen naar het einde van de wedstrijd in de Arena. Hoe dat afliep weten we allemaal. Ik keek naar de umbrella academy op Netflix maar mijn telefoon trilde op een gegeven moment net zo hard als het doelnet achter Onana.

Die aftelfilmpjes zijn hilarisch en exemplarisch voor de tijd waarin we leven. Iedereen wil een graantje meepikken van succes. De mooiste is een filmpje waarbij een meisje ‘buiten de tijd’ schreeuwt. Alsof het hockey is.

Iedere club krijgt de supporters die het verdient. Hadden wij in mei 2017 een Hofplein vol, bij onze aartsrivaal kroop iedereen onder zijn steen vandaan.

Voor al die lui vond ik die 2-3 nog het allermooist. Al stappen zij net zo makkelijk over op het Nederlands hockeyteam, Max Verstappen of het songfestival. Daar bestaat een woord voor: Gloryhunters.

Champagne iemand?

Rotstad

‘Ach, Feyenoord-supporters’, de gids liep door de Oude Haven en wierp een blik op onze shirts. Zijn gevolg, bestaande uit toeristen uit alle windstreken, volgde hem braaf. De koptelefoons op hun hoofden vertaalde zijn boodschap in 24 talen.

Door zijn mededeling leek het net alsof hij het over een inheemse stam had die, gestoken in klederdracht, de toeristen moest zien te vermaken. Het was de tweede vreemde gewaarwording voorafgaand aan Feyenoord tegen AZ. Even daarvoor priemde een pensionado zijn vinger tegen mijn borst en met een onvervalst Rotterdams accent beet hij me toe dat ik ‘dat shirt net zo goed uit zou kennen trekken’. Ik piekerde er niet over, het is mijn oudste shirt dat ik nog pas, het klassieke Hummel-shirt uit seizoen ’88-’89.

Na deze twee losstaande incidenten vroeg ik me af of de stad Rotterdam (en een deel van zijn inwoners) nog wel van Feyenoord houdt?

Iedereen die wel eens in Newcastle is geweest zou zelfs op niet wedstrijddagen het idee hebben dat de Magpies een thuiswedstrijd spelen. Het zwart en wit is dagelijks prominent aanwezig in het straatbeeld. Maar in de warme binnenstad van Rotterdam was de jeugd niet gestoken in het rood en wit maar liepen ze rond in trainingspakken van clubs als Manchester City, PSG en godbetert Bayern München. Alsof de Duitsers onze stad al niet genoeg aangedaan hebben.

Het shirt dat ik aanhad is een relikwie uit de tijd dat de club op een handjevol getrouwen na door iedereen verlaten en verraden was. Pas op de Beijerlandselaan werd mijn humeur weer wat beter. De kroegen puilden uit en de vlaggen hingen aan de gevel. Op loopafstand van De Kuip was de liefde voor de club wél voelbaar. Zelfs de pensionado’s toonden vol trots hun voorkeur. Die allermooiste rotstad voelde even iets minder rot aan.

 

 

 

Feyenoord vs AZ.

In het oudste shirt dat ik nog pas op weg naar Rotterdam.

Toerist in eigen stad.

In de oude Haven was er een bierfestival. Met Bastiaan en Sandra en de rest was het een gezellige middag.

De inwendige mens.

Battambang hartje Feyenoord.

Na een moeizame eerste wel een goede tweede helft.

De oude meester, bezig aan zijn laatste minuten in het rood en wit.

Derde plek zou nu wel veilig moeten zijn.