De schorre stem van het ware Legioen. Busreis naar Slavia Praag – Feyenoord 1-3

Station Wilhelminaplein, woensdag 13 april 2022. 19:30 uur.

Een blik van herkenning. Een van de jongens naast me bij de tramhalte draagt een Feyenoord-trainingsbroek maar dat is niet zo gek op Rotterdam-Zuid. Nee, de boodschappentas verraadt het doel van zijn reis. Net zoals mijn boodschappentas is deze gevuld met bier en chips, proviand voor een reis van 900 kilometer richting de hoofdstad van Tsjechië.

Stadion Feijenoord, woensdag 13 april 2022. 20:30 uur.

Samen met mijn voetbalmaat Kees maak ik voor de tweede keer in vijf maanden tijd de busreis naar Praag om Feyenoord aan te moedigen. Toen bleek dat we slechts 1000 kaarten zouden krijgen lag onze focus op de busreis. Met onze silvercard leek een los kaartje onmogelijk en onze gok pakte goed uit. De vorige keer was de reis prima bevallen. We waren al toen al vroeg in Praag en na afloop rolden we zo weer de bus in naar Rotterdam.

Vanuit het kantoor van de FSV werden de vlaggen en het spandoek voor de TIFO-actie in de bus geladen en de reis kon beginnen. Vanuit de supportersvereniging reisden Mike en Miranda als begeleiders en binnen no-time werden herinneringen opgehaald van minder recente en recente Europese uitwedstrijden. Mijn achterbuurman bijvoorbeeld zat ook op onze flink vertraagde vlucht vanuit Belgrado naar Londen. Een vertraging die zo lang duurde dat je in diezelfde tijd ook met een bus naar Praag zou kunnen rijden. Iets wat wij dus deden.

Shell 2405 Hellweg Sued, donderdag 14 april 2022. 00:30 uur

De eerste pitstop en chauffeurswissel. Een mooie plek om even de benen te strekken en de biervoorraad aan te vullen. De afgelopen vier uur was een mooie mix van vage gesprekken, twijfelachtige grappen en mooie verhalen. Het Legioen is een gemêleerd gezelschap waarbij de liefde voor Feyenoord alles overstijgt. Zelfs verschillen in mening over wie er rechtsback moet staan of wat er met De Kuip moet gebeuren. Maar na de pitstop wordt het wel wat stiller in de bus. De meeste mensen proberen een paar uurtjes slaap mee te pakken. Er staat ons een lange dag te wachten.

Telnice, donderdag 14 april 2022. 06:20 uur

De laatste stop voordat we in Praag zijn, tijd voor een bakkie koffie. Een blik op de kaart leert me dat we dicht in de buurt van Teplice zijn. Een plek waar ik Feyenoord in 2003 gelijk zag spelen tegen de plaatselijke FK, een resultaat dat ervoor zorgde dat de winnaar van de UEFA-Cup uit 2002 uitgeschakeld werd. Het was destijds mijn tweede bezoek met Feyenoord in Tsjechië, twee jaar ervoor zagen we een oor wassing tegen Sparta Praag, de aartsrivaal van de tegenstander van vanavond. Als we het dan toch over ronde cirkels hebben.

Velký strahovský stadion, donderdag 14 april 09:00 uur

Talloze foto’s heb ik gezien van groundhoppers die het imposante stadion bezochten dat tegenwoordig dienstdoet als trainingscomplex voor Sparta Praag. Maar kees en ik kwamen niet binnen. ‘Privat!!’, was de mededeling van de bewaker.

Bij het Evžena Rošickéhostadion stonden de hekken wel open. Het is, behalve de lichtmasten, geen pareltje deze Oostblok-bak die tussen 2000 en 2008 dienstdeed als thuishaven voor Slavia terwijl hun nieuwe onderkomen gebouwd werd.

Most Legii, donderdag 14 april 2022. 11:30

Noem me een betere plek om af te spreken dan de ‘Legioen-brug’ voor een verhaal over Feyenoord-supporters? Via de FSV had Cristian Willaert van ESPN contact met mij opgenomen of we wat konden vertellen wat Europese uitwedstrijden zo mooi maakt. Zelf wist hij het natuurlijk wel want hij was bij zowat alle Europese uitwedstrijden van Feyenoord aanwezig. Van Drita tot nu. Maar om het uit de mond van supporters te horen is net even wat leuker. Kees en ik stonden ze graag te woord. Strooiend met anekdotes verdween het laatste restje stem dat Kees nog had.

The Irish Times Bar, donderdag 14 april 2022, 14:00 uur

‘We like to drink with Robert ‘cause Robert is our mate, and when we drink with Robert he gets it down in 8…7…6…5…4…3…2…1’

Met het verdwijnen van Covid keerden ook de toeristen weer terug naar Praag. In november waren de beroemde bruggen, pleinen en straatjes uitgestorven. Nu zijn ze weer terug waaronder ook de groep Britten op vrijgezellenfeest naast ons. In recordtempo drinkt bachelor Robert twee pints Guinness weg binnen de 8 seconden die er volgens het nummer voor staan. Van je maten moet je het hebben.

Staroměstské náměstí, donderdag 14 april 2022, 17:00 uur.

Het oude plein in het centrum van Praag stroomt langzaam vol met Feyenoorders. De terrassen zitten vol en uit een kiosk die in het winter deel uitmaakt van de kerstmarkt wordt ook bier verkocht. Het verschil tussen terras en kiosk bedraagt 40 kronen. Dat is snel verdiend.

Op het plein zien we Jasper en zijn maat van onze vertraagde vlucht van Belgrado naar Londen waar de compensatie op zich laat wachten. Het leven van een Feyenoorder gaat niet altijd over rozen. Maar op deze middag zijn we al wel lekker rozig.

Het is ook de plek waar straks de wandeltocht richting stadion vandaan vertrekt. Als het eenmaal zo ver is komen uit de zijstraten de leden van de mobiele eenheid voor de begeleiding. Wij nemen wel een taxi.

Eden Aréna, donderdag 14 april 2022, 21:03 uur.

Nog voordat de rookwolken zijn opgetrokken vliegt het bier al door de lucht als Cyriel Dessers, wie anders, Feyenoord op 0-1 heeft gezet. Deze wedstrijd had alles wat een kwartfinale nodig had. Veel goals, een winnend Feyenoord. Mooie TIFO-acties aan beide zijdes en een gelukzalig Legioen. Her en der waren mensen al bezig met het boeken van vluchten naar Marseille en Tirana.

Na afloop worden de meegereisde fans in het uitvak en op de tribunes ernaast bedankt. Kees is nu helemaal niet meer te verstaan. Het cornervlag-liedje over Dessers zit als een mantra is mijn hoofd als we de bus in stappen voor de terugreis naar Nederland.

De Kuip, vrijdag 15 april 2022. 10:45 uur.

De lucht boven in de bus is niet te harden en we hebben medelijden met groep 8 die een paar dagen later naar Duinrell zal gaan met deze touringcar. Het is de mix van bier, zweet en euforie. High-fivend nemen we afscheid van onze medereizigers. Kees geef ik een dikke boks, zijn stem is nu helemaal weg. Zo zal een groot deel van het Legioen geklonken hebben de dag na de wedstijd.

Niet alleen de stem van de ware kampioen, ook de schorre stem van het beste Legioen.

Taxi

De avond viel over het centrum van Praag, een paar kilometer verderop liep een grote stoet Feyenoorders in colonne richting het Sinobo-stadion. Kees en ik besloten nog een biertje te nemen en de wandeltocht over te slaan, een kwestie van prioriteiten. Na de laatste slok zetten we koers richting het dichtstbijzijnde metrostation.

Direct om de hoek botsten we op een groep Feyenoordsupporters uit Leiden, ze waren met zijn zessen en een redelijke doorsnee van de supportersschare in de Tsjechische hoofdstad. Meer mannen dan vrouwen en naast een paar doorgewinterde uit-fans ook wat mensen die voor het eerst een Europese uitwedstrijd bijwoonden. Er werden wat grappen en grollen over en weer gemaakt en voor het wisten stemden we in om samen een taxi te delen. Met zijn achten toch net iets goedkoper.

Onze taxichauffeur stond druk te bellen met zijn vriend die, toen hij aan kwam rijden, duidelijk geen taxi bleek te zijn en ook bij onze auto verdween het taxibord in de kofferbak en weigerde de meter plotsklaps dienst. Ik waande me, ook door zijn rijgedrag, weer even in Azie.

De rit van een half uur werd uiteraard benut om samen met de Leidenaren het wel en wee van Feyenoord door te nemen. De chauffeur gebruikte, eenmaal aangekomen bij het stadion, een wisselkoers die vooral gunstig uitpakte voor hemzelf. Maar onze nieuwe vrienden stonden erop dat zij onze taxi zouden betalen en elkaar (en vooral Feyenoord) succes wensend namen we afscheid.

Tot op de dag van vandaag heb ik geen idee wie het waren en eigenlijk ook niet meer hoe ze eruit zagen. En dát is juist de kracht van Het Legioen, geen idee wie je buurman is in het stadion of wat voor werk hij doet maar wel samen Feyenoord naar een overwinning, of in dit geval gelijkspel, schreeuwen. Leidse kamerrrraden bedankt voor de rit en het puntje in Praag!

Veertien jaar geleden

Van de meeste belangrijke gebeurtenissen in mijn leven weet ik nog wel waar ik was toen het gebeurde. Ik was er namelijk zelf bij. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik van mijn eigen geboorte, de eerste stapjes en mijn eerste woordjes niks meer weet.

Van alle andere dingen die ik voor het eerst deed zijn sommige gebeurtenissen vage herinneringen en andere niet geschikt om op het wereldwijde web te gooien. Bij de geboorte van Bastiaan was ik te laat net zoals mijn eerste sollicitatiegesprek bij mijn huidige werkgever. Beide buiten mijn schuld overigens.

Het is een soort van standaardvraag bij ‘belangrijke’ gebeurtenissen in de wereldgeschiedenis geworden ‘Weet je nog waar je was toen toen dit en dat gebeurde?’.

Meestal weet ik dat wel, toen het gerucht ging dan Kurt Cobain zelfmoord had gepleegd vierde ik mijn 21e verjaardag. Bij het neerstorten van de MH17 hadden we een bedrijfsborrel en toen Michael Jackson stierf zat ik op een boot naar Engeland. Om maar wat voorbeelden te noemen.

Op 11 september 2001 bevond ik mijzelf in een tv-studio. Op Lowlands ’01 werd ik gebeld door mijn manager of ik mee wilde doen in een film die intern bij KPN gebruikt zou worden. IJdel als ik ben heb ik natuurlijk ja gezegd, of het kwam omdat ik al een paar biertjes op had toen ik gebeld werd.

De opnames waren op dinsdag 11 september 2001 en uiteindelijk zijn de opnames nooit gebruikt. De toon van de hele film was nogal té kritisch (en dat lag niet aan mij) en weinig productief. Dat zou de verandering die de film zou moeten bewerkstelligen niet ten goede komen.

Doordat ik de hele dag in een studio had gebivakkeerd was ik onwetend wat er zich in de wereld afspeelde. Nu zou het ene na de andere pushbericht op de smartphone binnenkomen. Destijds had ik een Nokia 5310 waar je mee kon sms’en en snake op kon spelen.

Op de radio in de auto op de terugweg leek een soort hoorspel aan de gang te zijn. Het leek of ik in een soort ‘war of the worlds’ terecht gekomen was. Op 3FM waren constant fragmenten van CNN te horen. Met gezwinde spoed reed ik terug naar kantoor waar ik, op een scherm waar normaliter storingen in het netwerk getoond werden, een toren zag instorten.

Hoe het allemaal afliep is veertien jaar later wel bekend (of niet eigenlijk, maar ik ben geen complottheorie-denker). Maar in de nasleep van die bewuste dinsdag maakte ik me eigenlijk meer zorgen om andere, voor mij meer triviale, zaken. Er werd de weken na 9-11 niet gevlogen en Feyenoord zou twee weken later in Praag spelen.

Het zou toch niet zo zijn dat, nu we net besloten hadden weer met Feyenoord mee te gaan in Europa, er iets wat duizenden kilometers verderop had afgespeeld roet in het eten zou gaan gooien? Uiteindelijk werd er wel gevlogen en na een sprintje op Schiphol (de gate-wijziging was wel erg last-minute toen we ontdekten bij een vlucht naar Madrid te zitten) vlogen Sandra en ik naar de Tsjechische hoofdstad.

De wedstrijd zelf was helemaal niks maar het Europese-mee-reis-virus werd weer aangewakkerd. En passant kwamen we op deze trip ook grote Kees en Menno tegen waar we nog vele tripjes en reizen mee zouden maken. De foto’s kun je bekijken door op een over de nederlaag denkende Jeroen te klikken. Want als ik bij een ding veel in mijn leven aanwezig ben geweest dan zijn het wel verloren uitwedstrijden.

Dertien jaar geleden

Morgen is het 11 september 2014 en naar alle waarschijnlijkheid zul je echt je best moeten doen om op tv iets te vinden wat niet over nine-eleven gaat.

Op Lowlands ’01 werd ik gebeld door mijn manager of ik mee wilde doen in een film die intern bij KPN gebruikt zou worden. IJdel als ik ben heb ik natuurlijk ja gezegd, of het kwam omdat ik al een paar biertjes op had toen ik gebeld werd.

De opnames waren op dinsdag 11 september 2001 en uiteindelijk zijn de opnames nooit gebruikt. De toon van de hele film was nogal té kritisch (en dat lag niet eens aan mij) en weinig productief. Dat zou de verandering die het beoogde niet ten goede komen.

Omdat ik de hele dag in een studio had gebivakkeerd was ik onwetend wat er zich in de wereld afspeelde. Toen ik de radio in de auto aan had gezet op de terugweg dacht ik in een soort ‘war of the worlds’ hoorspel terecht gekomen te zijn. Op 3FM waren constant fragmenten van CNN te horen. Met gezwinde spoed reed ik terug naar kantoor waar ik, op een scherm waar normaliter storingen in het netwerk getoond werden, een toren zag instorten.

Hoe het allemaal afliep is dertien jaar later wel bekend (of niet eigenlijk, maar ik ben geen complottheorie-denker). Maar in de nasleep van die bewuste dinsdag maakte ik me eigenlijk meer zorgen om andere, voor mij meer trivialere,  zaken. Er werd niet gevlogen en Feyenoord zou twee weken later in Praag spelen. In hetzelfde stadion waar ex-Feyenoorder Janmaat gisteren vreselijk blunderde.

Het zou toch niet zo zijn dat, nu we net besloten hadden weer met Feyenoord mee te gaan in Europa, er iets wat duizenden kilometers verderop had afgespeeld roet in het eten zou gaan gooien? Uiteindelijk werd er wel gevlogen en na een sprintje op Schiphol (de gate-wijziging was wel erg last-minute toen we ontdekten bij een vlucht naar Madrid te zitten) vlogen Sandra en ik naar de Tsjechische hoofdstad.

De wedstrijd zelf was helemaal niks maar het Europese-mee-reis-virus werd weer aangewakkerd. En passant ontmoette we op deze trip ook grote Kees en Menno waar we nog vele tripjes en reizen mee zouden maken. De foto’s kun je bekijken door op een over de nederlaag denkende Jeroen te klikken.