Feyenoord vs Willem II. Stuur dan het eerste

Tweede uitverkochte wedstrijd binnen 4 dagen. Weer tegen een Brabantse club.

De verwaarlozing van De Kuip. (aad de) Mos op de trappen.

Geen handen schudden maar wel een lekkere intieme huddle.

Een soort van Ultra’s?

Na de 1-0 een virtuele high-five.

Niet veel later levert een protest bij de scheidsrechter niets op.

2-0.

Blijf nou van elkaar a-hááf!

Geen 3-0.

Bergosso, dé man van 2020 tot nu toe.

 

Deze bal gaat Narsingh niet scoren.

En deze ook niet.

Feyenoord vs NAC. Een veredelde oefenwedstrijd.

Het weer was niet al te best. Op station Wilhelminapier uitgestapt en een stukje parcoursverkenning gedaan voor MR2020 😉 Zeiknat bij De Kuip aangekomen voor deze belangrijke pot. Onder het bewind van Stam had ik niet verwacht dat we überhaupt in de buurt van wat voor finale ooit zouden komen dit seizoen.

Gerse broodjes.

Nog geen lange rijen. Ik was blijkbaar net op tijd. 

Het dak bleek net zo lek als de defensie van NAC.

Hermes house band. Althans, de zoveelste reincarnatie.

Bergosso leidt de troepen naar buiten.

Vol uitvak. Ik hou er wel van.

Fakkels.

De eerste twee minuten was het gissen wat er gebeurde.

Vrije trap.

En Senesi hangt hier al in de lucht om de 1-0 tegen de touwen te koppen.

Hij is blij.

Hoekschop. Rechts zie je de worsteling van Botteghin die zichzelf ook niet onbetuigd laat. Enfin, de VAR vond er wat van.

Protesten.

2-0 en eigenlijk was de klus wel geklaard.

Zeker als de keeper van NAC onze grote vriend Bozenik in staat stelt nog populairder te worden.

Hapseflaps.

Na rust mag Berghuis zijn hattrick vol maken en daarna direct naar het bankie.

De Duitse trainer die in alle kranten mocht vertellen over zijn Rotterdamse connecties staat met zijn handen in de zakken.

Narsingh 7-1 en op naar de finale. 

                

Zal wel weer een boel gedoe worden qua kaarten. 

Normaal

Het was benauwd buiten de Geusselt, ín het stadion leek het echter wel een sauna. Achter het uitvak klonk het geblaf van politiehonden terwijl de Feyenoorders in het vak steeds dichter op elkaar gedrukt werden als gevolg van de vele valse kaarten die in omloop waren.

De wedstrijd zelf stond bol van de spanning. Zeker toen Roberto Lanckohr achter de bal ging staan om een strafschop te nemen. Typisch Feyenoord om alles te verkloten met de haven in zicht. Ed de Goeij dook de verkeerde kant op en de bal spatte uiteen op de paal. Feyenoord leefde nog.

Vlak na rust gebeurde er iets magisch voor mijn ogen: József Kiprich begon aan een slalom en staand op mijn tenen probeerde ik de hele actie te volgen. Met een slepende beweging passeerde József de keeper en zette Feyenoord op voorsprong. Euforisch van vreugde konden we de titel al bijna ruiken.

Een schril contrast met Kiprich’ zijn eerste kennismaking met Het Legioen. Boos van woede werden de spelers van de groene grasmat gejaagd na een 0-2 achterstand. Het was de eerste keer dat József in de basis stond bij Feyenoord en de Hongaar leek in niets op een profvoetballer.

De seizoenen erna groeide de Tovenaar van Tatabánya langzaam maar zeker uit tot een cultfiguur in het Nederlandse voetbal. Voornamelijk door een interview waarin hij aan de verslaggever vraagt wat ‘puffen’ betekent.

Zes dagen na Maastricht bevond ik me weer in een uitvak. In de hoek van het Oosterpark moest de bevestiging komen van hetgeen waar Rotterdam al dagen van in de ban was.

Uiteraard was Kiprich de maker van de bevrijdende (en schitterende) goal. Na afloop van de wedstrijd werd het veld, net zoals bij zijn debuut, weer bestormd. Ditmaal door een uitzinnige supportersschare. De ‘normaalste’ voetballer in dienst van Feyenoord was kampioen.

Joszef gaat op de schouders na zijn allerlaatste wedstrijd voor Feyenoord.

Shirt uit

Het was waterkoud in De Kuip op zondagmiddag zes december 1992. De meeste supporters zaten weggedoken in hun jas en zagen een tiental Feyenoorders ploeteren tegen Vitesse. En toen was daar ineens Mike Obiku die na zijn goal van pure vreugde zijn shirt uittrok. Het werd, naast een brede glimlach, het handelsmerk van de Nigeriaan.
De mooiste keer dat Obiku zijn shirt uittrok was uiteraard in het Olympische stadion. Nadat hij een redelijk kansloos Feyenoord in de sudden-death alsnog de winst op Ajax schonk.

Na Obiku zijn er nog een aantal Feyenoorders geweest die na een goal hun shirt uittrokken na een beslissend moment. Van Hooijdonk na zijn tweede goal in de UEFA-Cupfinale bijvoorbeeld.

Het invoeren van een gele kaart als strafmaatregel weerhield een keur aan Feyenoorders niet van een striptease na een goal

Toen Feyenoord in het eerste seizoen onder Koeman bezig was aan een opmars in de Eredivisie meende toenmalig publiekslieveling John Guidetti zijn shirt uit te trekken na zijn benutte penalty tegen RKC. Tot op de dag van vandaag ben ik ervan overtuigd dat dit ons dat seizoen de titel heeft gekost, Guidetti kreeg namelijk zijn tweede geel voor deze actie.

Dirk Kuijt trok ook zijn shirt uit na zijn hattrick in de kampioenswedstrijd tegen Heracles. De gele kaart kon hem niets schelen, het bleek de laatste wedstrijd in zijn lange carrière te zijn geweest. Iets wat hij natuurlijk al wist.

De laatste kaart was voor onze nieuwe vriend Bozenik na zijn goal tegen PEC Zwolle. Juichend liep hij ontbloot naar het verkeerde vak. Ik vermoed dat Advocaat, geen fan van frivoliteiten, hem wel verteld heeft dit niet nog een keer te doen.

Behalve als we in de beker Ajax treffen natuurlijk. Wie weet krijgt Bozenik dan ook een benzinepomp naar hem vernoemd.

Feyenoord vs Emmen in de OzyaKuip

Soms is het gewoon ff mooi om door Rotterdam te wandelen. Vanaf station Rijnhaven via het Afrikaanderplein en de Beijerlandselaan richting Kuip.

Een behoorlijk vol stadion. Als er met passie gevoetbald wordt komt het publiek vanzelf.

De bank met Bozenik. Die zou later nog Blijenik worden.

Huddle met een van de uitblinkers van de laatste tijd, Bijlow, op de rug gezien.

Dat düürde niet lang voordat we konden jüichen. Doelpünt in De Küip.

Lekkere binnenkomerT.

En ook gewoon een vrije trap opeisen,

Bleek loos alarm.

Feyenoord drong nog wel aan maar in de tweede helft werd het toch wat link.

Bevrijdende 2-0 van Jorgensen.

Hem.

Die nieuwe kleurstelling vindt mijn camera niet zo fijn. Maar er staat dus 2-0.

En de man van de derde goal was Sinisterra.

Wissel. Jorgensen eraf en Bozenik erin. Een wissel die we de komende tijd vaker zullen zien.

Jammer dat Berghuis niet accuraat was.

Maar hij was toch een Blijenik.

Chaos

Chaos wordt in de Griekse mythologie voorgesteld als een bodemloze leegte waar alles eindeloos valt. Niet naar beneden, want er is geen enkele oriëntatie mogelijk, maar alle kanten op.

Alle kanten op. Een beetje zoals het veldspel én beleid van Feyenoord de laatste decennia. Als we eens een prijs pakken wordt er zelden op voortgeborduurd. Zo was de UEFA-Cup winst in 2002 geen opmaat naar een blijvende positie in de Europese subtop en maakte de recente titel ons niet tot een vaste gast als om het structureel meedoen om het kampioenschap gaat.

Het zijn incidenten op de groene mat tegen een decor van roddel, achterklap en intriges. Van trainers die klagen over het niet legen van prullenbakken tot bestuurders die elkaar via de bevriende lijntjes met de pers zwart proberen te maken.

De recente resultaten onder Dick Advocaat verbloemen veel. Maar grootste deel van Het Legioen is het gekonkel op de burelen van het Maasgebouw al jaren meer dan zat. De recente sprong op de ranglijst heeft de druk, als het om het voetballende gedeelte gaat, eraf gehaald. De spelers zijn even uit de wind gehaald.

Maar aan de Olympiaweg waait het niet, er is eerder sprake van een tornado. Verhalen over investeerders, de rol van de VVF. Commissarissen die niet op hun positie terug mogen komen. Gouden aandelen, een algemeen directeur die niemand wilde en een ex-punker die aan alle touwtjes trekt.

Waar Vitesse (waar het ook nooit rustig is) weleens gekscherend FC Hollywood aan de Rijn wordt genoemd kunnen we Feyenoord gerust FC Chaos aan de Maas noemen.

In de Griekse mythologie spreekt men van een chaoskampf als er een duidelijke strijd is tussen het goede en het kwade. Maar wie er goed is en wie er kwaad valt in Rotterdam nauwelijks meer te herleiden. Chaos troef.

Het Maasgebouw in aanbouw.

Feyenoord vs PSV, same old story

In al die jaren dat ik naar De Kuip ga voor Feyenoord tegen PSV heb ik de Eindhovenaren slechts een handvol keren zien winnen in onze Rotterdamse tempel. Zelfs de elftallen bij supersterren als Ronaldo en Romario wonnen zelden in Rotterdam.

Mede daarom stapte ik vol goede moed op de fiets richting De Kuip.

De elektrische fiets weliswaar. Ik had die ochtend ook al ruim 22 kilometer hardgelopen. We moeten niet overdrijven.

Binnen drie kwartier bij De Kuip.

Het voorplein op wedstrijddagen. Hartje.

Afscheid van Vilhena

Vette T op zijn pet.

We gaan bijna beginnen.

Een gejuich uit duizend kelen.

Feyenoord in de verdrukking. Het eerste kwartier was niet echt goed.

Nog geen gebroken been bij de trainer van PSV.

En plotsklaps de 1-0.

En vlak daarna high-fivende spelers. Feyenoord krijgt een strafschop.

Aanleggen.

En raak.

Buikschuivers.

Zij kijken tevreden toe.

Feyenoord gaf vaak goed rugdekking en Geertruida speelde een prima pot.

Penalty om niks. Maar ja, hij gaat lekker op de stip. Een boel gejank van PSV’ers.

Berghuis weet zelf ook wel waar ie hem gaat schieten hoor.

Huppetee. Drie tegen nul.

Even socialisen met de boys.

‘He’s getting sacked in the morning!’

Hij heeft de eindstand een soort van op zijn rug want PSV scoorde nog een fraaie goal. Zonde want Vermeer had een clean sheet verdiend.

90 minuten en bijna klaar. Mooie pot. Slecht voetbal en toch winnen.

 

 

Feyenoord vs Rangers. Een schot voor de boeg

    

Black Friday deals werden beschermd door de hermandad.

De Kuip wacht wederom een heet avondje.

Wat gezellige Rotterdamse deuntjes in de regen.

Van mij hoeft dit niet zo. Support your local.

Een marsmannetje in de goal. Ik dacht altijd dat die groen waren.

Mijn honderdste Europese wedstrijd. Met rook en fakkels.

Eerste helft was Feyenoord de bovenliggende partij. Ondanks deze tegenaanval.

En daarom ook de terechte 1-0.

Dat net zorgt ervoor dat je niet echt lekkere foto’s kunt maken.

Rangers nog meer in de verdrukking.

 

Ziet ook hij.

 

No surrender zeg je?

Na rust zijn de rollen omgedraaid. Althans, voor een klein deel van de wedstrijd. Hier vieren de Rangers de gelijkmaker.

Maar na een achterstand komt Feyenoord weer terug tot 2-2.

Beide ploegen moesten genoegen nemen met een gelijkspel.

Ar-gen-tina. Feyenoord vs RKC

De Kuip in de zon. Wedstrijd tegen een laagvliegert. Wat zou er fout kunnen gaan?

Rotterdam, gezien vanaf de tweede ring.

Speelde een goede pot. Maar dat vonden wij, de wijze mannen en vrouwen, al voor zijn goal.

Dickie ziet dat het nog niet al te best gaat.

Slecht leesbaar, maar er staat toch echt 0-2.

Aansluitingstreffer.

Uit deze vrije trap zou de 2-2 vallen.

Te vroeg met afdrukken. Je ziet de bal, die van richting verandert werd, al aankomen. De keeperT staat op het verkeerde been.

En zo staat het weer gelijk.

Tweede helft was een soort van stormloopje op het doel van RKC. Maar de bal wilde er niet echt in. Of het was onkunde, dat kan ook.

Vlak voor tijd hier de vrije trap…..

….waaruit de hier redelijk vrijgelaten Senesi de 3-2 zou binnenkoppen.

Stapel gasten.

Ondertussen wat gedoe met kaarten.

En zo stond RKC ineens met 10 man.

En 3-2 achter. Maar dat viel niet op de foto te krijgen.

En een zwaargewonde keeper. Manmanman, wat een gedoe.

Ouwe jongens, krentenbrood. Feyenoord vs Young Boys

Met de Metro en tram naar De Kuip. Zelfs André Bahia moest bij halte Wilhelminaplein 3 volle trams voor laten gaan.

Even mijn nieuwe camera uittesten. 30 x zoom in plaats van 20 x en ook betere avondfoto’s viel me al op.

Geen idee wie die gozert is die bij de warming-up is betrokken. Maar die kan echt geen enkele fatsoenlijke bal kaatsen.

Leuk bekertje op dat doek. Hebben we wel eens gewonnen.

De scheidsrechters hadden compressiekousen bij de damesafdeling gehaald.

Beetje vuurwerk joh. De boete kunnen die gasten van Young Boys direct meenemen in een zak met Franken.

 

 

Ga ik even naar het toilet mis ik bijna een goal zeg.

Die Young Boys waren wel een stuk beter dan in Zwitserland.

“We didn’t know you where in….”

Zwitserse Franks zat die gasten.

Tweede helft was moeilijk, vrij moeilijk.

Helaas wel terecht.

Jorgensen buigt het hoofd. Het wordt nog lastig in deze poule.