Putdeksel

Met een vonkenregen raakte de scooter het asfalt. Een combinatie van overmoed, een natte straat én remmen op een putdeksel zorgde ervoor dat de pizzabezorger een flinke smak maakte. Het zijn zaken waar je als motorrijder op gewezen wordt tijdens het lessen: nooit remmen op zebrapaden en putdeksels en kijk uit als het regent. Zeker na een periode van lange droogte.

Op het terras heerste geen lange droogte. De val van de pizzabezorger werkt met gejuich ontvangen, mede ingegeven door het bier dat als opwarmer diende voor de wedstrijd tegen Sturm Graz. Flauw? Jazeker, maar het is het gedrag dat je overal ziet waar grote groepen drinkende mensen bij elkaar komen.

De pizzabezorger krabbelde op, pakte zijn scooter en bekeek de schade. Die bleek mee te vallen want ineens was hij weer op pad. Op weg naar de klant die met een schuin oog de klok in de gaten zat te houden.

Ruim twee uur later waren we getuige geweest van een vonkenregen op het veld. De ballen werden niet bezorgd maar er was sprake geweest van ragfijn overspel en de Oostenrijkers werden kansloos naar huis gestuurd.

Bij het verlaten van De Kuip viel het schijnsel van de lichtmasten op de honderden leenscooters voor het stadion. Het ontgrendelen ervan klonk als een symfonie en vol bravoure storten de berijders ervan zich in het verkeer.  

Met een droge straat en een zege op zak hoefde je eigenlijk nergens rekening mee te houden. Ik zag dan ook geen scooter vallen. 

Livestream

Buiten was het al donker en op een tijdstip dat de meeste Cambodjanen voorzichtig begonnen na te denken over hun nachtrust, het was immers al half acht in de avond, werd er afgetrapt in de GelreDome.

Met het geluid van krekels en kikkers op de achtergrond bleek de livestream nagenoeg synchroon met Nederland te lopen getuige de Whatsappjes die later zouden volgen in groepen die namen dragen als ‘shoarmawedstrijd’ en ‘Boedapest 2023’. Laatstgenoemde groepschat heeft het afgelopen jaar een flinke verandering ondergaan. Van ‘Berlijn 2021’ via Praag, Belgrado, wederom Praag, Marseille tot uiteindelijk Tirana.

Feyenoord onderging een soortgelijke metamorfose, al gebeurde er tijdens de enkele keer dat het beeld bevroor precies wat Jan voorspeld had: ‘zal je zien dat er precies nu gescoord wordt.’ Toen het beeld weer terug was bleek dat ook het geval te zijn. Soms is Feyenoord wél heel erg voorspelbaar.

Of het kwam door de Angkor-biertjes of de rust die Feyenoord sowieso uitstraalde. We zaten geen moment in de piepzak. De livestream haperde nog een paar keer, iets wat de aanvallers van Feyenoord niet deden.

Met een overwinning op zak bleek het restaurant verlaten te zijn. Het was immer ook al bijna half tien.

Dat belooft wat voor de komende wedstrijd. Daarvan is de aftrap om twee uur in de nacht. Een voordeel. Na afloop is het al bijna licht. Zo heb je nog wat aan je dag.

Coco

Bastiaan en zijn maat wilden graag naar de nieuwste film van de Minions. Het was de eerste maandag van de zomervakantie en het plan om met de jongens uit de klas te gaan was een stille dood gestorven. Ingegeven door een filmpje op TikTok zouden Bastiaan en zijn klasgenoten in hun nette pak naar deze film gaan. Toen puntje bij paaltje kwam, kwam daar helaas niets meer van terecht.

Na wat aandringen mocht ik wel mee en ik hoefde niet eens in mijn nette pak. Als ik maar zou rijden en popcorn voor ze kocht. Een kleine opoffering om zelf ook de film met de bekendste gele wezentjes ooit te bekijken. En ik hou ook voor popcorn. Dubbele winst.

In de hal naar zaal drie stond een grote kartonnen aankondiging van een film die volgend jaar uit moest gaan komen. Met grote letters stond er ‘Casa Coco, een onvervalste Rotterdamse komedie’.
En juist op die laatste toevoeging sloeg ik aan. Wat gaat er precies Rotterdams zijn aan deze komedie? Zetten ze achter ieder woord eindigend op een R of een P de natte T? ‘Ik loopt te lopen, fijne gozert’ want dat de cast behalve hun geboortegrond niet veel meer met Rotterdam heeft mag duidelijk zijn. Gerard Cox moest laatst nog uitgelegd worden hoe de metro werkte. Of eindigen ze iedere zin met ‘ja toch?’

Er wordt weleens beweerd dat Rotterdammers nuchter zijn. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Maar het tegenovergestelde is waar. Handdoeken met ‘hier ligt een Rotterdammer’ om in het buitenland te laten zien waar je vandaan komt. Sentimenteel worden bij het 75-jarig bestaan van De Kuip en een droge strot van alle emotie tijdens het afscheid nemen van een rood-wit icoon uit de jaren ’70 die we zelf niet eens hebben zien voetballen. Nuchter? Eerder vurig zoals op de Balkan, trots op de stad en haar gebouwen.

De film zal mij benieuwen want in mijn ogen is er maar een echte onvervalst Rotterdamse komedie en dat is De Marathon. Een universeel verhaal over trouw, liefde en de dood. Een film die nooit had geklopt als deze zich niet in Rotterdam had afgespeeld.

Ik vermoed dat ik Bastiaan en zijn maat niet mee zal krijgen naar deze film, hoeveel popcorn ik ook zal bieden. Nou ja, dan ga ik zelf maar. Loopt ik daar zelf wel over de rooie lopert in mijn nette pak met mijn wijffie, ja toch?

Hofplein

‘Zie je daar aan het einde al het prachtige Hofplein,
als Feyenoord heeft gewonnen, duik je zo in de fontein’

Twee weken voor de finale in Tirana sijpelden de eerste berichten over een eventuele huldiging al door. Er zijn mensen die door dit soort ‘jinxes’ rode vlekken in hun nek krijgen. Die mompelen dingen over een beer en een huid. Ik ben meer van de kalf en de put. Je kunt maar beter van te voren over bepaalde zaken nadenken.

De inhoud van de berichten stemde me wel somber. Geen huldiging op de Coolsingel maar in het stadion en geen duik in de fontein op de avond na een eventuele winst. Aboutaleb werd terecht boos op zijn ambtgenoot in Marseille over de gang van zaken daar, maar verspeelde een paar dagen later het kleine beetje goodwill dat hij hiermee had opgebouwd.

Een spontaan feest op voorhand de kop indrukken omwille van het verkeer en dronken figuren hou je niet tegen door een fontein droog te leggen. Wat dat aangaat mogen we allang blij zijn dat niet de hele stad drooggelegd wordt, dát zou namelijk de ultieme droom zijn van de geheelonthouder met de ketting.

Staphorst aan de Maas.

Harvey

Er zijn genoeg dagen dat ik niet aan Harvey Esajas denk. Harvey werkte in een circus en kreeg via zijn neef, Clarence Seedorf, een contract aangeboden bij AC Milan. Zijn overgewicht bleek hij daar niet in geld waard te zijn.

Maar Harvey Esajas is ook een speler die het rood en wit van Feyenoord heeft gedragen. Ik zag de geboren Amsterdammer scoren tegen Ajax in het Olympisch Stadion. Het bleek zijn enige goal in dienst van Feyenoord te zijn in een wedstrijd die in 2-2 eindigde. De klassieker was een van de acht wedstrijden die hij voor ons speelde.

Het meest bekend werd Harvey Esajas echter voor zijn rol in de Helderse affaire. . In de voorbereiding van het seizoen 1993/1994 speelde Feyenoord een oefenwedstrijd tegen het Helders voetbalelftal. Tijdens dit duel sloeg Esajas een amateurspeler een gebroken kaak. Esajas werd hier niet voor gestraft, maar haalde met de “Helderse affaire” wel de landelijke media.

Er zijn wel wat meer oud-spelers van Feyenoord op het verkeerde pad geraakt. Lars Elstrup werd krankzinnig en wandelde in zijn blootje op het veld tijdens een wedstrijd in Denemarken, Ullrich van Gobbel raakte in de ban van de Winti en Jantje Mulder draaide de bak in voor het doodschoppen van een vriend.

Zo bont als in de hoofdstad waar de boven- en onderwereld gezamenlijk op de tribune zitten maken wij het gelukkig niet. Steekpartijen, auto-ongelukken, belastingontduiking en dickpics: alles wordt met de mantel der liefde bedekt én gebagatelliseerd. Verslaafd aan het succes van hun club is blijkbaar alles geoorloofd in de hoofdstad.

Die club wil in alles groter zijn dan Feyenoord. Qua schandalen lukt ze dat aardig. De gebroken-kompas cup hebben ze alvast gewonnen.

Nasleep

We zijn inmiddels vijf volle dagen na het laatste fluitsignaal van de Klassieker, een Klassieker die veel stof deed en nog steeds doet opwaaien. Twitter staat nog vol grappen, verwensingen en memes over de laatste vijf minuten van de wedstrijd van zondag. Een wedstrijd waar we in Rotterdam terecht nog ziek van zijn.

Voor de zoveelste keer trok Feyenoord aan het kortste eind terwijl dat niet had gehoeven. Natuurlijk zijn er flink wat oorwassingen geweest in het verleden maar ook zat wedstrijden waar het geluk simpelweg ontbrak. Bijvoorbeeld een wedstrijd waar Ricardo van Rhijn met een zondagsschot doel trof en Feyenoord op miraculeuze wijze de bal niet in de goal kreeg.

Vorig seizoen nog een bal op de lat in de dying seconds en ik word nog badend in het zweet wakker van Kazim-Richards die een doelpunt voorkwam. Het is het (Rotterdamse) verhaal van de meest beladen wedstrijd in Nederland.

Wat echter wel weer duidelijk werd is dat Ajax-minded Twitter vooral lijkt te bestaan uit mensen die fan zijn van het succes van hun club. Als in een Pavlov-reactie reageren ze ten pas en vooral te onpas met plaatjes van Calimero als er kritiek is op hun club.

Ja, Feyenoord rekte ook tijd en had wat stervende zwanen in hun midden, maar zij hadden nog een wedstrijd van donderdag en een paar terugkerende Corona-gevallen in hun selectie. Een weifelende doelman deed de rest.

Wat me vooral opviel in de nasleep van de wedstrijd is hoe zeer Ajacieden online met ons bezig zijn, een verwijt dat wij al jarenlang in omgekeerde richting krijgen te horen.

Als er iets is wat de meest recente Klassieker duidelijk heeft gemaakt is het volgende: voetballend zijn ze weer bang voor ons aan het worden en dat is de verdienste van Slot. Iedere Calimero of andere meme die hier als reactie onder wordt gepost zal dat alleen maar bevestigen. Nu al zin in het volgende seizoen.

Pizza

En zo bevond ik mezelf in mijn pyjamabroek in hartje Belgrado rond een uurtje of een ’s nachts. Mijn reisgenoot Kees had trek in nog zo’n enorme pizzapunt die ze hier overal op straat verkochten. Nog inderdaad want we waren op de terugweg van kroeg naar hotel ook al bij de pizza-kiosk gestopt.

Nu waren de verhalen over Belgrado van tevoren behoorlijk aangedikt want we hadden ons in het centrum nergens onveilig gevoeld. Maar om Kees nu alleen de stad in te laten gaan ging me net iets te ver. En zodoende wandelden we midden in de nacht weer terug richting Skaderlija, ondanks dat ik mijn tanden al had gepoetst en net op de slaapbank was gaan liggen.

’s Nachts laat de stad zijn ware gezicht zien maar dit deel van Belgrado was uitgestorven op het moment dat wij buiten liepen. De zwervers hadden hun plekken in de portieken opgezocht en behalve de lokale dronkenlappen zag je her en der nog plukjes Feyenoorders lopen, euforisch van de 2-5 overwinning een paar uur daarvoor.

Tijdens de wedstrijd kon ik niet helemaal de focus op het veld houden. Met een schuin oog was het verstandig om het vak links van ons in de gaten te houden want daar kwamen flessen en bekers yoghurt onze kant op. En een nitraat die  ‘gelukkig’ naast ons terecht kwam. Het was 1989 all-over again.

Alles wat teruggegooid werd vanuit het uitvak werd door de Servische stewards keurig bij de Grobari ingeleverd waarna het spel opnieuw begon. Corrupte stewards en een mobiele eenheid die maar wat graag hun knuppel wilde gebruiken. Heel even waande ik me weer in Italië.

Vandaar dat we zo’n trek in pizza hadden., zelfs de tweede enorme punt smaakte goed. En niemand die wat over mijn pyjamabroek zei.