Toch nog wel sportief weekend

Door de roadtrip van afgelopen zondag was er geen lange duurloop, niet zo heel erg wat het was met recht takkenweer. En aangezien mijn weekend tot en met maandag duurt kwam ik toch aan wat hardloop en crossfit-activiteit.

10 kilometer lang buffelen. Ehm, hooglanderen.

En oefening 19.3 met de crossfit. Ik kwam tot de lunges en box-steps. Maar dan met kindergewichten en dan maar tot de helft 😉

Even poolshoogte nemen op de route

Met Menno en Martin heen en weer naar Frankrijk om slaapplaatsen voor de Roparun te bekijken. Trip down memorylane omdat veel plaatsen waar we doorheen kwamen ik de vorige edities ook gelopen heb.

Onze weg werd twee keer versperd door een omgevallen boom en voor de rest kwamen we ‘le coq sportif’ tegen en kan Menno zijn auto wel een wasbeurt gebruiken. We kwamen langs de bakker waar we vorig jaar croissants kochten en langs heel veel gesloten rolluiken in België.

Negen uur onderweg, een miljard kilometers en een paar mooie plekken gezien. Doneren op ons team? Dat kan via https://donaties.roparun.nl/doneren?team=923

Lopen te lopen

En lopen te smijten met gewichtjes. Dat crossfit bevalt toch best goed. Al heb ik de motoriek van een vogelverschrikkerT dus al die technische oefeningen zien er niet uit waarschijnlijk. Maar het doel heiligt de middelen.

29 kilometer door de polders.

En een beetje moeilijk doen met houten kratten, zware objecten en een slingerapen-rek.

Haas tijdens Dekkerloop

Dat was een prima loop afgelopen zondag. Zonnetje, prima parcours en goed verzorgd met drie waterpunten op de halve marathon. Het voordeel van het spelen van haas is dat je totaal zonder tijdsdruk loopt en wat meer kan genieten. Met een hartslag die gemiddeld op 155bpm uit kwam was het met recht een goede duurloop. Pas de laatste kilometers, toen we langs mijn kantoor liepen, kreeg ik het pas koud in mijn korte broek. Had dat met kantoor te maken 😉

Enfin, met een tijd van 1:54 was het een prima trainingsloop op deze manier. Leuk was ook dat Sandra en Sandra ook liepen. Dus het was een gezellig familie-uitje.

Klaar voor de…..

De eerste kilometers na de tisvoorniks-marathon zijn een feit. Dankzij de zweepslag die ik op 1-12 opliep stond ik looptechnisch stil. Vanochtend vroeg 5 rustige kilometers gelopen op de trimbaan. Geen last tijdens het lopen. Nu afwachten wat de reactie is.

….Whiplash….

Nee, dit stukje gaat niet over het gelijknamige nummer van het debuutalbum van Metallica [ouwe-lullenmodus]toen ze nog echt goed waren dus [/ouwe-lullenmodus]. Nee, het gaat over mijn eigen zweepslag. Geen slaapkamergeheimen in het SM-circuit maar gewoon een ouderwetse spierscheuring. 

Hoe het gebeurde? Nou, wel tijdens een hardloopwedstrijd maar niet als hardloper. Ik hielp afgelopen zaterdag tijdens de Sint Nicolaasloop bij de Kieviten. Toen alle inschrijvingen verwerkt waren en er nog geen uitslagen ingevoerd konden worden had ik alle tijd om naar de finishers te kijken. En omdat er veel bekenden aan deze wedstrijd meededen leek het me wel leuk om eens fatsoenlijke foto’s van ze te maken. Ik liep naar mijn auto, pakte mijn camera en draaide me om zodat ik naar de finish kon lopen. En toen stond ik ineens stil. Een scherpe pijn in mijn kuit. Wandelen ging moeizaam en was erg pijnlijk.

Gelukkig waren er fysio’s aanwezig om de binnengekomen hardlopers te behandelen. En daar lag ik dan. In mijn gewone kloffie op de behandeltafel terwijl de ene na de andere loper binnenkwam druppelen. De eerste conclusie was dat ik een zweepslag had opgelopen. Een conclusie die een dag later door mijn echte fysio bevestigt werd. En daar ben ik twee tot zes weken zoet mee.

Het vreemde is dat ik uiteraard wel baal, natuurlijk baal ik. Maar ik zou het veel erger gevonden hebben als mijn doel de marathon van Rotterdam geweest zou zijn want daar moet je nu wel voor beginnen met trainen. Nu heb ik mijn PR op de klassieke afstand een week hiervoor al gelopen en dat zorgt voor iets rustgevends. Ik heb, behalve de Roparun met Pinksteren, nog geen écht doel voor me liggen en dus ben ik slechts semi-geirriteerd over mijn niet-lopen-te-lopen de komende we(e)k(en). 

Mijn startnummer voor de Bruggenloop was ik dezelfde avond nog kwijt en mijn volgende wedstrijd (de Dekkerloop eind januari) komt denk ik niet in gevaar. Eerst maar eens herstellen. En wat het eerste nummer gaat worden dat ik ga luisteren als ik weer kan rennen? Dat behoeft geen uitleg.

Adrenaline starts to flow
You’re thrashing all around
Acting like a maniac
Whiplash

 

 

Het hardloopjaar 2018

Ik weet het, 2018 is nog lang niet voorbij. En de bruggenloop komt er ook nog aan. Maar tot nu toe heb ik in 2018 ál mijn tijden op de andere afstanden verbroken.

Als er ergens een conclusie uit valt te trekken is dat ik beter presteer als het een kleinschalig evenement is. Frappant is wel dat ik eigenlijk geen mooi-weer-renner ben maar zowel tijdens de Ekiden als de Midzomeravondloop was het best warm. Tijdens de Ekiden eigenlijk te warm om fatsoenlijk hard te lopen.

Het liefste wilde ik een keer een marathon onder/rond de 3:45 lopen. Het was geen heilig doel maar ik dacht dat het er wel in zou moeten zitten. Alleen dat weer tijdens de laatste marathons in Rotterdam. Voor zo’n lange afstand véél te warm voor mij.

Voor de bruggenloop heb ik me wederom ingeschreven. Of de tijd uit 2016 te verbeteren valt? Ik denk het niet want toen liep ik echt heel constant rond de 4:30/km. Eerst even een paar dagen de benen laten rusten. Misschien zit er wel iets van supercompensatie in 😉

Afstand Tijd Wedstrijd
5 kilometer 21:04 Midzomeravondloop 2018
10 kilometer 44:43 Ekiden Rotterdam 2018
15 kilometer 1:07:49 Bruggenloop 2016
21,1 kilometer 1:41:17 Rottemerenloop 2018
42,2 kilometer 3:38:28 Tisvoorniksmarathon 2018