Steven

Normaliter ben je blij met mooi weer op je verjaardag, zeker als je in april geboren bent zoals ik. Stoelen naar buiten en met een biertje van het voorjaarszonnetje genieten. Het signaal dat de truien in de kast kunnen blijven, de zomer komt er langzaam maar zeker aan.

Op 9 april 2017, op mijn vierenveertigste verjaardag, was ik minder blij met het plotselinge warme weer. Voor aanvang van de Marathon van Rotterdam had ik bedacht een tijd ruim onder de vier uur te lopen, de trainingen en tijden op kortere afstanden zouden een sub 3:45 zeker rechtvaardigen. Na de finish gelijk door naar Het Groothandelsgebouw voor een massage en mezelf om te kleden. En dan hup door naar Annabel om PEC Zwolle tegen Feyenoord te kunnen zien.

Mede door de warmte deed ik iets langer over de 42,195 kilometer en op de massagetafel kwamen, naast de felicitaties voor mijn verjaardag én het volbrengen van die gruwelijke afstand, ook de berichtjes uit Zwolle binnen. Binnen no-time stond Feyenoord met 2-0 achter en de pessimist in mij zag het hele seizoen (wederom) naar de vaantjes gaan.

Die wedstrijd stond Steven Berghuis op, door zijn twee treffers hield Feyenoord nog een punt over aan de moeilijke uitwedstrijd en na afloop vertelde hij voor de camera dat hij zich verantwoordelijk voelde voor heel Rotterdam. Door columnisten werd wat lacherig gedaan om die uitspraak. Hoe kon zo’n jonge speler die via een aantal omzwervingen in De Kuip terecht kwam zich nou het lot van heel Rotterdam aantrekken?

Als je het interview nu terugkijkt zie je een zelfbewuste sporter. Een die voor de camera benoemt wat er fout en goed ging, een sporter met een positieve insteek. Afgelopen woensdag ging hij zelf in de fout in Heerenveen en de pers en socialmedia waren er als de kippen bij om Berghuis af te slachten in plaats van de trainer die hem met al een gele kaart op zak én een 1-3 voorsprong in het veld liet staan.

Deze zondag noemde Hugo Borst hem op de radio nog een querulant toen het loonoffer ter sprake kwam. Dat onze Spartaan geen enkel bewijs had dat juist Berghuis dwars zou liggen bij het minderen van het salaris maakte niet uit. Hij had het maar weer even gezegd: Berghuis is een lastig mannetje.

En zo is het met veel meningen over Steven Berghuis. Je mag hem of je mag hem niet. En als Feyenoord-speler kun je maar beter ooit 1 x een intikker tegen Ajax gemaakt hebben dan dat je al jarenlang presteert.

Ik vermoed dat Steven zelf ook wel weet dat spelen voor Feyenoord aanvoelt als een eeuwigdurende marathon. Meestal regent het en als de zon een keer schijnt is het maar kortstondig. Zo kortstondig dat alles verschroeid en er niets meer bloeit.

Had ie nou maar een keer een intikkertje tegen Ajax gemaakt. Eeuwige roem was hem deel geweest.

Sjeik

Een paar weken na de beruchte veldbestorming tegen Fortuna Sittard trof ik op Rotterdam Centraal een plukje Engelsen aan. Na een reportage op de BBC over dit voorval wilden ze wel eens met eigen ogen zien hoe het er hier in Nederland aan toe ging. Een beetje merkwaardig vond ik het wel, dit verkapte reltoerisme. Zeker omdat in hetzelfde jaar de ramp op Hillsborough plaats had gevonden. De ramp die het Engelse voetballandschap voor eeuwig zou veranderen.

Staantribunes werden zitplaatsen en veel oude stadions verdwenen om plaats te maken voor moderne complexen waar het de supporters aan niets zou ontbreken. Vóór Corona waren de Engelse stadions bedevaartsoorden waar ieder weekend honderden Nederlanders naar toe trokken. Vaak naar lagere divisies waar je in sommige stadions nog kan zien hoe het ooit geweest was. De meeste liefhebbers laten de Premier League links liggen. Te poenerig, te plastic, te veel Sjeiks en oligarchen.

Het moderne voetbal wordt gerund door geld, geld en nog eens geld en dat is begonnen met de start van de Premier League die als katalysator diende voor de geldzucht van voetbalclubs.

Een club als Paris Saint Germain rijgt pas prijs na prijs aaneen sinds een overname in 2011. Red Bull Leipzig bestond vijftien jaar terug niet eens en Manchester City speelde in het seizoen dat Feyenoord de titel onder Leo Beenhakker pakte nog op het derde niveau. En dan hebben we het nog niet eens gehad over alle investeerders in de diverse Engelse topclubs.

De vorige seizoenen zag je steeds vaker plukjes Engelsen die naar een wedstrijd in De Kuip kwamen kijken. Een oldskool stadion, prima sfeer en zo nu en dan nog wat vuurwerk ook. Ongeveer alles wat je in de Premier League niet meer hebt. Voetballiefhebbers op zoek naar beleving.

De komende jaren zal blijken of Feyenoord voor eeuwig toe zal gaan treden tot het rijtje cultclubs. Mooi shirt, mooie historie maar geen heden. Of staat het water ons inmiddels zo hoog aan de lippen dat we zelfs een Sjeik zouden verwelkom?

Dick

De plek was hetzelfde, de tegenstander ook. Net zoals 343 dagen eerder stond Steven Berghuis achter de bal. Elf meter verderop probeerde de doelman van Willem II de aanvoerder van Feyenoord uit zijn concentratie te halen. Een fluitsignaal later vloog de bal onhoudbaar in de rechterhoek van het doel. Alleen de spandoeken in het stadion waren getuige van deze goal.

Tijdens de vorige editie van Feyenoord – Willem II stond de parterre achter het doel waar Berghuis vanaf elf meter in de linkerbenedenhoek scoorde nog vol. Schouder aan schouder naast elkaar, ondanks de eerste onheilspellende berichten uit Italië. Na het doelpunt vlogen mensen elkaar om de nek en deelden highfives uit. Met de kennis van nu totaal onvoorstelbaar. Corona was voor de meesten van ons nog een ver-van-ons-bed-show of grappig genoeg gewoon de naam van een Mexicaans biertje.

Met de Kleine Generaal langs de zijlijn had Feyenoord begin 2020 langzaam maar zeker wat kleur op de wangen gekregen. De bekerfinale was gehaald en Feyenoord gold als outsider voor de titel. Hoe het afliep is weten we allemaal. Er ging een streep door de rest van het seizoen en ook de plannen voor de langere termijn konden in de koelkast.

Dat viel nog het best te zien aan de spelers die op Valentijnsdag 2021 de voorkeur kregen van Advocaat. Maar liefst acht spelers van het basiselftal van de laatste wedstrijd van seizoen ’19-’20 stonden weer aan de aftrap, de Hagenaar is niet de man voor frivoliteiten in zijn opstellingen.

Ik durf wel te wedden dat Dick Advocaat een punt achter zijn lange en indrukwekkende carrière had gezet als Feyenoord vorig seizoen de beker had gepakt. Binnenkomen, prijs pakken en wegwezen. Er zijn mensen voor minder heilig verklaard in De Kuip.

Dit seizoen hebben we die kans weer. Selectie, doe het voor Dick.

Maar vooral voor ons!

De burgervader

Zou Aboutaleb ook zo’n filmpje voor de selectie op kunnen nemen?

‘Ben je nou trots op jezelf hé, verliezen van Heerenveen? Met je dure horloge op je nachtkastje? Een beetje de kantjes ervan aflopen? Nou?’

‘Daar zat je dan in die dure bus met WiFi. Ver rijden hé Friesland? En wat vertel je dan thuis? Hun tactiek was beter en hun backs stonden hoger?’

‘Durven jullie wel? Met zijn allen de adviezen van een oude man in de wind slaan? Zie je nu wat er van komt?’

‘En ik spreek ook U, de ouders aan. Heeft hij nooit zijn linkerbeen moeten trainen? U dacht dat hij het wel zou redden zijn hele leven met maar 1 passeerbeweging. Nou, bent u trots op uw zoon?’

‘Hopelijk denken jullie hier aan als jullie weer dat stapeltje kleren oppakt dat netjes op jullie stoeltje lag in de kleedkamer.’

‘Voor nu kan ik alleen zeggen dat jullie je moeten schamen. En laat ik het niet nog een keer zien!’

Tuin verbouwe

Op dagen van weinig inspiratie, iets wat echte schrijvers een writersblock zouden noemen is daar altijd nog Twitter. Tussen alle Corona en rel-meningen maakte een tweet van Frank Stout deze druilerige woensdag in een keer goed.

Op de foto’s bij de tweet is een man in een oranje werk-jas te zien die bezig is met het aanleggen van een tuin. Ik moest twee keer kijken voordat ik in de gaten had dat de man in kwestie dezelfde man was die ook vijf keer een Oranje voetbalshirt aantrok om ons land te vertegenwoordigen.

In de huidige gekte vergeet je nog wel eens dat niet iedere voetballer multimiljonair wordt, zelfs niet als je de UEFA-Cup hebt gewonnen en vijf interlands hebt gespeeld. Tijdens zijn wereldgoal in de Arena, die door wijlen Hans van Vliet als een orgasme werd omschreven was ik op een camping in Frankrijk. De wereldomroep kwam pas uren na het laatste fluitsignaal met de mededeling dat Feyenoord had gewonnen en al die tijd zaten we in het ongewisse. Zijn vrije trap was de winnende goal geweest, stijf in de kruising.

Het andere bekende beeld van deze oud-aanvoerder was zijn zegetocht door een vrijwel lege Kuip na de winst op 8 mei 2002. In een grote, witte onderbroek liep hij met een fles bier én een vlag rondjes op het natte veld om een plas op te wekken. De dopingcontrole wachtte geduldig.

Vandaag zag ik dus dat hij tegenwoordig tuiniert en ik kan niet wachten op de reportage van FC Rijnmond aanstaande vrijdag. Mocht hij nog geen slogan hebben voor zijn bedrijf dan zou ik het volgende willen voorstellen:

Patrick Paauwe komt vakkundig uw tuin verbouwe!

Foto’s zijn van Rijnmond

Ereburger

Jarenlang heb ik aan zendingswerk gedaan om Berkel op de kaart te krijgen. Mijn rood-witte vlag met mijn geboorte- en woonplaats erop nam ik mee naar uitwedstrijden door heel Europa.

Van een luidruchtig uitvak in Noorwegen waar het rook naar linoleum en we per SMS uit Nederland de vraag kregen of we alsjeblieft op konden houden met zingen (de microfoon stond recht voor het uitvak, dat leek de Noorse tv een leuk idee maar de liedjes over Sylvie werden door de tv-kijkers niet echt gewaardeerd) tot aan een volledig onder het traangas zittend doek in Nancy (de kat kwam ons thuis begroeten en liep niezend weg). 

Niet overal snapten ze wat Berkel nou was zoals bij deze hoofdstedelijke stewards met de topografische kennis van een bosui. Er kwam drie man sterk inclusief portofoons aan te pas om te bepalen of mijn vlag de Arena wel in mocht. Mijn voorstel om even op Google-maps te kijken werd niet gehonoreerd. 

En dan komt er zo’n stom virus en weet iedereen ineens waar Berkel ligt. Fraai is dat, zo word ik nooit ereburger

Beer en Konijn

De laatste tonen van de Sparta Marsch stierven weg op het koude Kasteel en met gevoel voor drama ving de cameraman de blik van Nicolai Jörgensen. De Deense spits hing verveeld tegen de dug-out aan zoals puberjongens in portieken hangen. Op het kunstgras maakte zijn concurrent zich op voor zijn eerste minuten in het shirt van Feyenoord.

Het ging de afgelopen dagen veel over Lucas Pratto, een man wiens reputatie tot bijkans mythische proporties werd opgeblazen. Alsof Feyenoord Christiano Ronaldo had gekocht in plaats van een Argentijnse bankzitter. Iedere journalist en columnist liet minimaal een keer per alinea zijn bijnaam vallen: El Oso, De Beer.

Pratto heeft qua uiterlijk nog het meeste weg van een hippe bierbrouwer uit Rotterdam-noord, of barrista op de Meent. Het zwart-rode shirt zat strak om zijn brede rug heen. De cijfers 2 en 4 wezen in een punt naar boven waardoor het leek of de materiaalman ze er scheef had opgedrukt.
El Oso had zich bij zijn debuut onsterfelijk kunnen maken door zijn eerste kans aan de andere kant van het aluminium te mikken. Maar voetbal is geen sprookje, al lijkt het door sommige bijnamen van spelers dat soms wel te zijn.

Na een minuut of zeventig werd El Oso moegestreden van het veld werd gehaald en zijn vervanger stond stoïcijns aan de zijlijn te wachten. De Deen, die zelf alles probeert om zijn kampioensvorm weer terug te vinden, staat niet echt bekend om het openbaar tonen van zijn gevoelens. Al leek zijn filmpje van het eerbetoon op de Erasmusbrug het tegendeel te bewijzen.

Toen Jörgensen in blessuretijd de bevrijdende 0-2 scoorde en zowaar écht blij leek te zijn bedacht ik me dat we helemaal geen bijnaam voor onze Deense spits hebben. Google leerde me dat ‘is’ het Deense woord voor ijs is en ‘kanin’ betekent konijn.

Dan klinkt El Oso toch net iets stoerder.

Boekenwurm

‘Ja, ik lees boeken.’

De interviewer, de vaak nogal met zichzelf ingenomen, Joep Schreuder valt stil. En toen was de grote vraag op het internet wát voor boeken Tyrell Malacia dan las. Het antwoord volgde een paar dagen later. Het waren vooral biografieën en boeken over onopgeloste moordzaken. De biografie van Michelle Obama was een aanrader volgens de immer vrolijke Malacia.

Een gemiste kans van Schreuder, een vijftiger, opgegroeid in een tijd dat het favoriete boek van voetballers ‘De ontvoering van Heineken’ was. Later las ik een keer dat het een soort van running-gag was geworden onder voetballers om dit antwoord te geven in de vraag-en-antwoord-rubriek in de Voetbal International

Er bestaat vaak een behoefte om voetballers als domme sporters te zien in tegenstelling tot bijvoorbeeld hockeyers. Leeghoofden die tegen een bal trappen. Aan de ene kant van het spectrum heb je Spartaan Bart Vriends die in de Slimste Mens zat én een studie heeft afgerond, iets wat tot in den treure benadrukt moet worden. Aan de andere kant heb je figuren als Nathan Rutjes. Of zou zijn domheid een imago zijn?

In een tijd dat alle tieners en twintigers vergroeid zijn met hun telefoon en koptelefoon waren de woorden van Tyrell Malacia een verademing om te horen.

Een op de drie jongeren vindt lezen niet leuk en de helft van de scholieren leest nooit een roman of een langer verhaal. Wereldwijd gaat het leesplezier onder jongeren omlaag. Nederland bungelt met deze cijfers onderaan de internationale ranglijst

Dus mensen van De Coöperatieve Koninklijke Boekverkopersbond huur Tyrell Malacia in. Geef hem desnoods een eigen boekenprogramma op televisie. Op een voorwaarde, de boeken over hoe je moet voetballen van Wiel Coerver én de ontvoering van Heineken moeten er ook een keer inzitten.

Speciaal voor het wereldbeeld van Joep Scheuder.

Emotie

In mijn eerste jaren als seizoenkaarthouder eind jaren 80 overstemde een blaffende politiehond eenvoudig het handjevol toeschouwers op de tribune. Emotieloos staarden een paar duizend man naar de verrichtingen van Feyenoord. De diepgevallen topclub van weleer.

En juist voetbal maakt emotie los. Daarvoor hoef je niet eens te kijken naar wedstrijden in Zuid-Amerika. Er zijn zat voorbeelden te noemen van wedstrijden in De Kuip waar we na een goal over elkaar heen buitelden van vreugde. Neem alleen al de eerste finale na alle jaren van ellende tegen Den Bosch.

Met het verstrijken van de jaren namen de toeschouwersaantallen toe en dat was een van de redenen dat ik, ondanks mijn seizoenkaart, niet intekende voor de komende paar thuiswedstrijden. Feyenoord te zien voetballen voor 13.000 man is als een oude wond die opengereten wordt. Een herinnering aan eind jaren 80. Een voor een derde gevuld stadion is niet mijn beleving en ik weet van mezelf dat ik mijn mond niet kan houden. En ik probeer, waar mogelijk mezelf aan de regels te houden.

De eerste helft van de wedstrijd tegen Twente zag ik op televisie en de tweede helft hoorde ik op radio Rijnmond. Ook op de radio hoorde je de laatste minuten de stadiongeluiden steeds harder worden. En daar was gisteren veel over te doen.

De MinPres deed een redelijk grove duit in het zakje en daarna volgden de commentaren op social media. Dat dit de enige manier was om supporters aan te spreken. Alsof er alleen maar idioten op de tribune zitten in plaats een doorsnede van de gehele maatschappij. Afgeven op supporters is de makkelijkste manier van scoren bij het grote publiek.

Rellen bij een demonstratie? Voetbalsupporters. Ongeregeldheden in een wijk? Voetbalsupporters. Te dicht op elkaar? Voetbalsupporters. Voetbal is emotie en met het toelaten van fans lag het in de lijn der verwachtingen dat er geschreeuwd en gezongen zou worden. Daar hoef je geen raketgeleerde voor te zijn. Al had Berghuis of Narsingh in de blessuretijd gescoord had het gejuich tot in de verre omtrek gehoord geweest.

Nu mag iedereen commentaar hebben op de supporters maar kijk eerst even zelf je foto’s na op social media. Als je de afgelopen maanden echt niet te dicht op elkaar hebt gestaan op een feest, in de kerk, moskee of studentendispuut. Bij de buurt-BBQ, een bruiloft of in de kroeg. Als je op al deze vragen nee kun antwoorden werp dan de eerste steen.

Voor alle anderen. Nou ja, iets in de lijn van wat de MinPres zegt dus.

Disney

Of het logisch was dat Disney bij Feyenoord uitkwam voor een documentaire? Goedbeschouwd wel. In Amsterdam is het allemaal te gelikt, dat bleek recent weer eens met een brief richting Manchester waarbij de eigen aanhang braakneigingen net kon onderdrukken.

PSV dan? Een te klein achterland en in Eindhoven hebben ze vast nog wel een miljoenmiljard beschrijfbare Dvd’s liggen van eigen makelij waarop ze het wel en wee rondom de Herdgang kunnen vastleggen. En ander lullen de broertjes Van de Kerkhof die schijfjes wel vol.

Bij Feyenoord zijn ze aan het juiste adres. Er is nooit geld en altijd een te hoog verwachtingspatroon. Normaal gesproken een ‘recipe for disaster’  en een docu als ‘Sunderland ‘till i Die’ ligt op de loer. Maar sinds Dick het roer heeft overgenomen van Jaap Stam vallen de puzzelstukjes redelijk in elkaar. Feyenoord heeft een hekel aan verliezen gekregen en onder de leiding van de kleine generaal gebeurde dat ook maar 1 keer.

Wat precies de invloed van Disney gaat worden weet ik nog niet maar eigenlijk hoop ik op een enorm green screen in De Kuip zodat het stadion toch nog vol zit op televisie. Zit je ineens naast een prinses uit Frozen of Shrek. Bij een goal in de laatste minuut van Berghuis buitelen de zeven dwergen over elkaar heen op vak X.

Ik zie eindeloze mogelijkheden. Zeker nu Star Wars ook onder de paraplu van Disney valt. Wat nou helicopterlanding met aanwinsten? We nemen gewoon de Millennium Falcon. De lichtmasten van De Kuip worden vier lichtzwaarden, elk in een andere kleur.

En als er een persoon is die zich prima leent om als voorbeeld te dienen voor een stripfiguur dan is het onze Haagse coach wel. Stampvoetend en foeterend langs de lijn als Donald Duck om daarna een troostende arm om een wisselspeler te leggen zoals alleen Chewbacca dat kan. Een naam voor dit nieuwe Disney-figuurtje heb ik al.

The Little General