Amy

De pub was nagenoeg leeg op deze zondag. Buiten liep het winkelend publiek van budgetwinkel naar budgetwinkel. Binnen rook het er naar verschraald bier en naar zweet. Toen er nog binnen gerookt mocht worden roken kroegen tenminste gewoon nog naar een asbak. Nu werd je geconfronteerd met andere geuren.

Het grote scherm in het midden van de pub in Leeds werd normaliter gebruikt om voetbalwedstrijden uit te zenden, en voor de karaoke op zaterdagavond. Groepen vriendinnen die wiebelend op hun (te) hoge hakken een nummer van Atomic Kitten proberen te zingen. Of een groep kerels waarvan er eentje, na een pint of tien, denkt dat hij Robbie Williams is. Garantie voor een topavond.

Links boven op het scherm knipperde een zin. In rode letters stond ‘no input detected’.

Een dag eerder waren we ook in een pub in Hull. Tussen de wedstrijd en een Indiase curry bleef er een gat over dat opgevuld werd met bier en cider. Vanuit Nederland kreeg ik van Sandra een berichtje dat Amy Winehouse was overleden.

Menno en Kees zaten op het terras toen ik het ze kwam vertellen. Een Engels stelletje naast ons ving het gesprek op en we vertelden ze dat Amy dood was. ‘What a shame’ zei zij en ze gingen verder met praten. Geen van beiden pakte hun smartphone om iets op Facebook te zetten.

In Leeds zette het meisje achter de bar de karaokemachine aan en pakte de microfoon. Ik nam een slok van mijn bier en het intro van ‘back to black’ klonk door de lege kroeg. Haar timing en stem waren perfect en we keken elkaar boven onze pints aan. Dit was pas een eerbetoon. Nog steeds hadden wij niets op Facebook gezet.

Jouw reactie hier!