Overhevelen

Nou, het residu in de grote flessen is bezonken en dus was het tijd om de wijn over te hevelen in flessen. Tijdens het overhevelen krijg je uiteraard altijd wat wijn binnen (~hips~) en ik moet zeggen, hij is wel weer behoorlijk zwaar.

Prima wijntje voor als de dagen weer wat korter worden.

Op naar Wembley

Zaterdag gaan we dus naar Wembley toe voor de FA Trophy finale tussen York City en Newport County AFC. Het is niet de eerste keer dat York City op het nieuwe Wembley speelt en ook niet de laatste keer.

Dat laatste kan ik met een gerust hart zeggen want door in returnwedstrijd in de halve finales van de play-offs te winnen van Mansfield Town staan ze 8 dagen later weer op het heilige gras in Londen. De wedstrijd op Bootham Crescent eindigde in een 1-1 gelijkspel en afgelopen maandagmiddag stond er na 90 minuten de brilstand op het scorebord. Gelukkig voor York hanteren ze geen Europese regels dat uitgoals dubbel tellen bij een gelijke stand en werd er gewoon verder gevoetbald en viel na 111 minuten spelen de beslissing toen Blair scoorde.

Ruim 7000 toeschouwers waren er getuige van waaronder ruim 1500 fans van York City. En dus staan de minstermen aanstaande zaterdag voor de derde keer op Wembley sinds 2009 en 8 dagen later voor de vierde keer.

•2009 – Verloren van Stevenage in de FA Trophy finale
•2010 – Verloren van Oxford in de Blue Square Premier play-off finale
•2012 – FA Trophy finale tegen Newport County AFC (12 Mei)
•2012 – Blue Square Bet Premier play-off finale tegen Luton Town

Waarschijnlijk heeft het halen van de play-off finale wel invloed voor de kaartverkoop voor de wedstrijd waar wij naar toe gaan. Twee keer in een week naar Wembley is prijzig, zeker als je het niet echt goedkope openbaar vervoer neemt. En de prijzen voor de kaartjes zijn ook pittig.

Voor de finale van de FA Trophy zijn wel al 30 pond per persoon kwijt, voor de play-off finale is het goedkoopste kaartje 36 pond. En daarbij is de play-off finale sportief en financieel gezien natuurlijk belangrijker voor de club. York wil terug naar The Football League.

Dat gaat ook op voor tegenstander Luton Town en het is wel ironisch dat ze elkaar weer tegenkomen. Ook in de halve finales van de FA Trophy dit seizoen was Luton Town de tegenstander en de beelden van de wedstrijd in de halve finale van de play-offs in 2010 gingen ‘de wereld’ over. De spelers van York moesten vluchten in het uitvak om aan de fans van de thuisclub te ontkomen nadat ze in de halve finale van de play-offs met 0-1 hadden gewonnen op Kenilworth Road.

Misschien wel de belangrijkste datum voor de club is 17 mei aanstaande want dan worden de plannen bekeken voor het nieuwe stadion door het gemeentebestuur. Voor ons liefhebbers van oude meuk zonde, voor sommige clubs bittere noodzaak om te overleven in een wereld waar geld belangrijker is dan sentimenten.

Wij gaan zaterdag dus een heuse finale op Wembley zien. Ik heb er zin an!

Tien jaar geleden

8 mei 2002 was een rare dag, voor alle Feyenoorders in het algemeen maar voor Sandra en mij in het bijzonder. Op de ochtend van die achtste mei zaten we in het Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam te wachten. Sandra had een tijdje een bult in haar hals en de huisarts had ons doorverwezen. Sandra baalde als een stekker dat ze juist vandaag een prik in haar hals zou krijgen om een en ander te laten onderzoeken ‘zit ik straks met een pleister in mijn hals in de kroeg’ was haar reactie.

Verderop in de wachtkamer zat een jongen in een Feyenoord-shirt met een verse gipsvoet. Dat leek mij verdomde lastig de trappen van De Kuip opkomen vanavond. Dan valt zo’n pleister allemaal nog mee.

Smit en ik aan de pils.

Na de lunch togen we richting de stad. De auto van Annemieke werd in de buurt van de Jonker Fransstraat neergezet en in Café de Hofnar namen we de eerste biertjes. Via een kroeg op de Meent vertrokken we op tijd naar station Blaak voor een van de extra treinen naar het stadion. Ondertussen om de 3 minuten controleren of ik het wedstrijdkaartje nog wel had.

De extra trein op de Blaak had een probleempje en in plaats van zuidwaarts te rijden keerde hij terug naar Centraal Station. De mensen om ons heen werden wat paniekeriger maar uiteindelijk zette het gele gevaarte zich in beweging richting station Stadion. Bij De Kuip aangekomen leek het wel of we bij de ECT voor de deur stonden, zoveel containers waren er neergezet om de twee supportersgroepen gescheiden te houden.

Ze schijnen daar als bakens in de verte.

Gevolg was wel dat we vanaf het treinstation Stadion helemaal om moesten lopen. Een voordeel daarvan was dat we wel langs Jason’s Place kwamen waar we normaliter een patatje aten. Er stonden een paar Fransen in de rij bij de frietkraam maar voor de rest was Nederlands de voertaal. Alle neutrale kaarten waren in handen van Feyenoord-supporters gekomen en zo speelden we toch een verkapte thuiswedstrijd.

Eenmaal op het vak aangekomen waren de keepers net op het veld om zich op te warmen. De Duitsers zaten allemaal al in het stadion want hun feestlokatie Ahoy was achteraf niet zo feestelijk gebleken. Ze zaten daar in een grote hal met duur bier. Niet echt wat Duitsers gewend zijn qua voetbalbeleving. Een verstoorde minuut stilte want de Dortmund-fans wisten van niets wat er de maandag ervoor op het mediapark in Hilversum zich had afgespeeld.

Ik kan het niet meer aanzien.

De wedstrijd zelf stond bol van de spanning en daar zijn al veel verhalen over geschreven, een rode kaart voor Kohler, vrije trappen, penalties en Gyan die kopduels van Jan Koller wist te winnen. Fatalistisch als de meeste Feyenoorders zijn kon ik de laatste minuten niet aanzien. Een 3-2 voorsprong tegen Duitsers en je weet dat de 90e minuut nog moet komen. Of ze nu met 10 man (in dit geval) of met 8 man op het veld staan. Die 90e minuut komt eraan, dat is een feit. Ik had een wedstrijd tegen Stuttgart nog in mijn achterhoofd.

De Cup is binnen!

Maar toen de scheidsrechter af floot waren we blij, zo enorm blij. Die eerste keer in De Kuip voor nog geen 10.000 man had ik nooit verwacht dat we 17 jaar later een Europese hoofdprijs zouden winnen. Zo enorm trots op dit elftal.

The aftermath

Tsja, de bult in Sandra haar hals bleek niet zo onschuldig te zijn. Allerminst, een paar weken na de UEFA-Cup finale zaten we weer in het SFG om de diagnose te horen. Hodgkin luidde het antwoord. Oftewel Hodgkinlymfoom, kanker dus. Daar zit je dan in een wachtkamer en voel je de grond letterlijk onder je vandaan vallen.

De ene woensdag huilden we van geluk en een paar weken later huilden we van verdriet. De behandelend arts vertelde dat deze vorm goed te behandelen viel en daar moet je je aan vasthouden. Twaalf keer chemotherapie en meer dan 25 bestralingen later waren de prognoses eind januari van 2003 meer dan goed.

Ondertussen waren we wel in Turijn en Glasgow met Feyenoord geweest. De wedstrijd in Newcastle en de Supercup in Monaco kwamen niet goed uit met Sandra’s behandeling. Een paar weken na de laatste bestraling stapten we op het vliegtuig naar Thailand voor een welverdiende vakantie, om die rare periode op een passende manier af te sluiten.

Sandra is springlevend, en na de overwinning van eergisteren Feyenoord ook. Maar iedere keer als het 8 mei is moet ik denken aan die woensdag in 2002. En niet alleen vanwege de winst van de UEFA-Cup.

Van diepe dalen naar hoge toppen.