Warm en trots

Alsof de duvel er mee speelde. Na al dat trainen in de kou (voor de meeste deelnemers dan, niet voor deze mannen) was het zondag wederom warm. Te warm. Terwijl Bastiaan en ik op de Slinge op Sandra aan het wachten waren voelde je de warmte al.

Tussen de Kenianen en Sandra heel veel bekenden gezien. Sommigen zagen er goed uit qua tempo en fysiek. Bij anderen had ik het idee dat het nog wel erg zwaar voor ze ging worden. Iets wat je aan de finishtijden ook wel kon zien.

De power-up werd goed gebruikt. De lopers van boven de 30 maakten soms zelfs het Mario power-up geluidje.

Yes, daar is ze. Sandra had het zoals iedereen erg zwaar. Hierna moest ze nog ongeveer 6 kilometer. Zes kilometer waaronder dat saaie stuk bij de deur voor Ahoy waar ik vorig jaar afvroeg waar ik in vredesnaam mee bezig was. Maar Sandra bikkelde door, zoals we haar kennen. En na 21,6 kilometer kon ze wisselen met schoonzus Sandra. Na wat water, chocolade en chips was het tijd om richting Zuidplein te wandelen. Daar aten we een mihoen Singapore om vervolgens richting Coolsingel te gaan. Ondertussen liet de app van de Marathon weten wie er over de streep waren gekomen.

En Sandra mocht de laatste meters onder luid gejuich de Coolsingel over rennen. Goed gedaan ladies!

Lopen door polders en kassen

Dat waren weer wat kilometers afgelopen weekend. Op vrijdag liep ik met Hanneke een rondje óm de kassen van Berkel, Bergschenhoek en Bleiswijk heen. Op zaterdag liep ik een rondje door de kassen heen. 

Blijkbaar had ik me verkeerd ingeschreven want (en dat had ik zelf niet eens gezien) toen ik de top 5 van iedere afstand op internet zag stond ik ineens tussen de dames. Nu was zelfs daar geen podiumplaats voor mij weggelegd want ook de dames liepen keihard.

In vergelijking met vorig jaar was ik vier seconden langzamer maar ik heb niets te klagen na mijn zweepslag en de biertjes en hapjes rond de kerstdagen. 

Op zondag stond een lange duurloop op het programma. Gelukkig weer in Berkel en omgeving zodat ik op tijd uit kon stappen om naar Feyenoord te gaan, achteraf écht een goede keuze. Dus met in totaal 34 kilometer op de teller dit weekend (en een vierde plaats) kon ik alleen maar tevreden zijn.

Op weg naar de regenboog

1500 meter

Eigenlijk is het gewoon een klote-afstand. Je start altijd te snel en dan duurt het een eeuwigheid voordat je de eerste 500 meter hebt gelopen. Met een bonkend hart en hijgend als een molenpaard moet je dan nog een kilometer.

Bij 800 meter vraag je je af of dit écht leuk is en pas na 1100 meter krijg je er lol in. Nog 400 meter. Als de streep 1300 meter aangeeft probeer je te versnellen, iets waar je na de eerste paar honderd meter niet dacht dat je ertoe in staat zou zijn. En dan finish je in 5:35. Niet slecht voor een verzameling oude botten.

MR18, hoe sta ik ervoor?

Over 39 dagen sta ik, volgevreten aan pasta en pannenkoeken, aan de start van de Rotterdam Marathon. En aangezien we toch met cijfertjes bezig zijn een overzicht waar ik op dit moment sta. Op zondag 10 december ploegde ik door de sneeuw richting Bergschenhoek om daarvandaan mee te kunnen rijden richting de Bruggenloop. Dezelfde sneeuw zorgde ervoor dat ik, als een soort pinguin, weer rechtsomkeert kon maken voordat ik in Bergschenhoek was aangekomen. Het evenement ging niet door als zag ik dat pas na drie kwartier wandelen. 

Gezien mijn vorm (en blessure aan mijn scheenbeen) was ik niet in staat geweest om ook maar enigszins in de buurt van mijn tijd uit 2016 te komen. In 2016 was de Bruggenloop een soort openbaring voor me. Dat ik in staat was om 15 kilometer lang 4:30/km vol te houden had ik tot die tijd niet verwacht. 

Op social media kwamen op de besneeuwde zondag foto’s voorbij van andere lopers die de vijftien kilometer glibberend en wel voor hun eigen rekening namen. Zelf kroop ik met mijn dekbed op de bank voor een middagje Netflix, Feyenoord was immers ook nog eens afgelast en ik was steenkoud terug gekomen. 

Een week later werd er wel weer gelopen. In Bleiswijk stonden bijna honderd Kieviten klaar voor de eerste marathontraining. Wat eerder dan andere marathongroepen werd er afgetrapt voor zestien weken lang hardlopen richting de bekendste marathon van Nederland.

Vanaf die zondag in december liep ik tot nu toe 460 kilometer hard. In vergelijking met andere lopers zijn dat veel kilometers al zie ik ook bij genoeg andere mensen dat ze er al meer kilometers op hebben zitten (leuk hé, dat Strava). Ieder heeft zijn eigen voorbereiding, en zijn eigen doel. Of er deze week nog gelopen gaat worden waag ik te betwijfelen. De vorige weken waren Sandra en Bastiaan ziek en lang leek ik de dans te ontspringen. Maar de laatste twee dagen heb ik rubberen benen. Het griepmonster probeert ook mij te pakken te krijgen. En dan kun je beter maar even pas op de plaats maken. Hardlopen met griepverschijnselen is niet aan te raden.

Maar ik heb nog negenendertig dagen dus. En dan kan ik me beter nu niet echt topfit voelen dan op zondag 8 april. Vooralsnog is mijn doel om binnen de vier uur te finishen. Ik ben van plan om weg te gaan op een gemiddelde snelheid van  5:15-5:19/km wat een eindtijd van 3:45 zou moeten opleveren. Maar realistischer is om ergens tussen de drie uur vijftig en vier uur binnen te komen. Zo’n snelle loper ben ik nou ook weer niet. En ik waag te betwijfelen of ik dat over negenendertig dagen wel opeens ben. 

De Rotte, hoeveel voetstappen heb ik daar inmiddels wel niet liggen?

Groep B, afgelopen zondag zonder dames. Het ging vooral over voetbal.

Rondje(s) Rotte

Afgelopen zondag stond de langste duurloop tot nu op het programma. Dertig kilometer verdeeld over zes rondes langs de Rotte. Met veel teamleden was het nog een soort van gezellig ook 😉

Nee, zonder gekheid. Zulke lange stukken in mijn eentje rennen daar ben ik niet voor in de wieg gelegd. Dát afzien komt wel op 8 april.

Lopen te lopenweekend

Nou ja, daar kwam het uiteindelijk wel op neer. Tussen wat films kijken met Bastiaan, mezelf 90 minuten ergeren aan Feyenoord en de boodschappen door liep ik dit weekend drie keer hard. Op vrijdagavond een bescheiden 8 kilometer na het avondeten. Niet te ver en niet te hard want zaterdag stond de kassenloop op het programma. 

In 2016 deed ik ook al eens mee (zie hier) alleen toen waren ze in de eerste uitslag 1 bocht vergeten mee te tellen. Toen liep ik uiteindelijk 46:17 op de tien kilometer. Dit jaar deed ik mee aan de vijf kilometer wedstrijd. Waarom? Omdat een dag later er bijna 27 kilometer op het programma stond en ik eigenlijk bijna nooit een 5km wedstrijd loop. Dus ik had geen idee hoe snel ik daarop zou zijn.

Nou, best snel dus. Het is een bochtig én warm parcours dus ik heb zo’n vermoeden dat ik buiten wel een seconde of tien sneller zou moeten zijn. Niet slecht voor die oude botten van mij.

 

Na afloop dronk ik nog een biertje met wat bekenden en daarna weer op naar huis. Bier? Ja, inderdaad. In 2018 ga ik het allemaal wat minder gedisciplineerd aanpakken. Ja, ik loop mijn kilometers maar nee ik ga er niet alles voor laten. 

En een dag later stond er dus bijna 27 kilometer op het programma. Van Bleiswijk naar Rotterdam en weer terug. Het was mooi weer alleen hadden we op de terugweg flinke wind tegen. Het voelde in ieder geval minder zwaar dan de lange duurloop van vorige week. Toen moesten we na 14 kilometer versnellen naar ons marathontempo. En dat was ineens behoorlijk omschakelen en aanpoten. De oogst van dit weekend? 1 medaille en bijna 40 kilometer op de tellerT. En dan nu even niet lopen tot woensdag. 

 

Stadionloop

Het idee speelde al langer om een keer een loop te doen langs alle drie de stadions van de Rotterdamse BVO’s. Met start en finish uiteraard bij De Kuip. Een goede generale voor de Bruggenloop en de opmaat naar de komende maanden als er kilometers gemaakt moeten worden richting de Marathon.

Het parcours was dus zo bedacht, nu nog idioten zien te vinden die het leuk zouden vinden om op een koude zondagochtend meer dan 20 kilometer door Rotterdam te gaan lopen staan te rennen. Ook dat was eenvoudiger dan gedacht. Een geheim Facebook-evenement (het moest natuurlijk geen Project X op hardloopschoenen gaan worden) deed de rest.

Menno fietste voorop en was pacerT en wegwijspiet ineen.

De fanatiekelingen deze ochtend.

Vanaf De Kuip op weg naar de Maastunnel. Deze heeft tijdelijk een houten vloer. Dat liep niet echt heel fijn.

Eenmaal boven de grond werden we begroet door de Euromast.

De fotograaf had, hoe stereotype, broederliefde op zijn koptelefoon.

Coolsingel. Whoo-hoo.

Voor Woudestein. De stewards waren al druk bezig met de wedstrijd van die middag.

Is de brug nu juist open? Of is ie nu juist dicht? Even een rustpauze. We waren niet bepaald de enige hardlopers die de Brienenoord trotseerden. Het is duidelijk dat de Bruggenloop eraan komt.

Marcel had fakkels meegenomen en zodoende eindigden we in stijl. Met een medaille. Nou ja, een soort van. Ruim 22 kilometer in de pocket. Het was een gezellige zondag.

 

 

Update Marathon

112 kilometers staan er alweer op de tellerT in januari. Dat met de ruim 160 kilometers in december zorgt ervoor dat we aardig op weg zijn richting de marathon. Mijn schema schrijft overigens nog meer trainingskilometers voor maar dat is qua  tijd voor mij echt niet te doen. 3 a 4 keer in de week hardlopen is maximaal.

wpid-wp-1484649112672.jpg

Afgelopen zondag stond er 23 kilometer op het programma die me best zwaar vielen. Het lage(re) tempo, om vetbranding te stimuleren, zorgt er bij mij voor dat ik mijn heup af en toe voel.

Met mijn knie gaat het de goede kant op. Door fysiotherapie is de irritatie in het kapsel bijna verdwenen. Helemaal zonder pijntjes trainen voor een marathon doet bijna niemand. Maar laten we het wel zo prettig mogelijk houden. Zondag staan er 25 kilometers op het programma, klinkt het raar als ik zeg dat ik daar nu al zin in heb?