Feyenoord vs Manchester United

dsc01982

Auto voor De Kuip had een zeer toepasselijk nummerbord.

dsc01983

Veel politie op de been. Ik mocht met mijn scooter de Olympiaweg niet oprijden van ze. Tijdens de discussie werden we links en rechts voorbijgereden door snorscooters maar dat was niet hetzelfde volgens meneer agent. Dat waren scooters. Wat ik dan was wist hij niet helemaal.

Dus met de scooter aan de hand in bijna 30 graden lopend naar de fietsenstalling. Leuker kunnen we het niet maken.

dsc01986

De Kuip hield het midden tussen een kooi bij de UFC, een honkbalstadion en een golfterrein.

dsc01990

Had niemand bij de UEFA nou een paar schoenen extra bij zich?

dsc01999

Het BNP van een klein Afrikaans land zit bij ManUtd op de bank.

dsc02007

‘We didn’t know you where in!’

dsc02001

Kleine attentie.

dsc02008

dsc02009

Kijk ze komen op het veld.

dsc02011

Toen nog de nodige rookbommen.

dsc02015

Huddle. Voor een aantal spelers de grootste wedstrijd (qua tegenstander) in hun leven tot nu toe.

dsc02019

Gedoe met stewards.

dsc02018

The speciale one…..moehahahahaha.

dsc02022

Wie is die gozert dan?

dsc02024

Pogba vraagt aan Botteghin of hij straks zijn shirt mag hebben.

dsc02028

Zou hij een neusje voor de goal hebben vandaag? Patricia Depay is zijn hoed vergeten.

dsc02031

En dan wordt de arrogantie van United afgestraft. 1-0 en De Kuip gaat uit zijn dak. Het leek wel alsof er twee keer zoveel in plaats van twee keer zo weinig mensen zaten.

dsc02038

Snoepje om het te vieren.

dsc02042

dsc02043

Brad Jones hield zijn doel schoon.

dsc02051

Helden!

Feyenoord vs ADO Den Haag

dsc01935

Als bakens in de verte.

dsc01942

In een zonovergoten en wederom uitverkochte Kuip.

dsc01944dsc01945

Een vol uitvak, ik hou er van.

dsc01951

dsc01952

Feyenoord was heer en meester.

dsc01955

En toen dit, de 12e minuut met een regen van knuffels. Terecht ging de actie de hele wereld over.

dsc01957

Chapeau voor de Hagenezen.

dsc01964

Dirk scoort.

dsc01967

dsc01968

Een 8-punten wedstrijd.

dsc01971

Nog even billenknijpen in de laatste minuten.

dsc01977

Totdat El Ahamdi zijn normale seizoensaantal verdubbeld. Drie punten in de knip.

Avocado

Ik droom heel vaak dat ik struikel of in een kuil stap. Mijn been maakt dan uit reflex een trappende beweging met als gevolg dat ik Lotus (de poes) in een baan om het bed lanceer. Als ik al niet wakker werd uit de droom zelf, dan zorgt een woedende poes daar wel voor. Struikelen in een droom schijnt te betekenen dat je onhandiger bent dan dat je zou willen. Mwoah, daar kan ik mee leven.

Een tweede droom die ik vaak heb, is dat ik ergens naar toe wil gaan, maar nooit op bestemming kom. Laatst droomde ik dat ik avocado’s ging kopen in de supermarkt. En niet zomaar avocado’s, maar avocado’s uit Engeland, Turkije en de Oekraïne. Die laatste waren niet zo speciaal, die hadden we laatst nog gegeten. Maar vooral naar de avocado’s uit Engeland werd uitgekeken, die waren precies rijp genoeg.

Het probleem was echter dat er minder avocado’s waren dan klanten die recht hadden op deze groene vrucht. Dat was zo gekomen. De avocado’s lagen naast de bananen en vorige zomer was er per ongeluk een banaan tussen de avocado’s gekomen. De supermarktleiding had besloten maatregelen te treffen. Er kwam een net tussen de avocado’s en de bananen en de bak met avocado’s zou nu maar half gevuld zijn. Precies op het moment dat er top-vruchten langs zouden komen.

De eerdere verkoop was in de soep gelopen en er werd een nieuwe datum gekozen. De avocado’s zouden op een werkdag in de verkoop gaan. Om 18:00 uur, een tijdstip dat iedereen nog aan het werk is of onderweg naar huis. Er gingen al geluiden op dat trouwe avocado-liefhebbers het wel geloofden. Die lieten de vruchten voor wat ze waren.

Klokslag 18:00 uur stond ik klaar. Ik stopte 50 cent in het karretje en liep op de groenteafdeling af. De avocado’s lagen voor het grijpen. Drie stuks legde ik in mijn wagen (een uit elk land) en liep direct op de kassa’s af. Opeens werd de grond stroperig, ik kwam niet meer vooruit. Tussen mij en de kassa leek de grond gemaakt van lijm. Ik duwde en duwde en kwam centimeter voor centimeter eindelijk bij de lopende band, ondertussen tikte de tijd verder. Om de avocado’s te kunnen kopen, had je 20 minuten de tijd. De caissière keek me glimlachend aan, ik was er bijna.

De avocado’s lagen nu op de lopende band, maar er zat geen beweging in. Wat ik ook probeerde, op de klok boven de kassa stond dat er geen wachtrij was, maar waarom bewoog het ding niet? Wanhopig probeerde ik de band in beweging te krijgen. Een blik op de klok was leerde me dat er 20 minuten verstreken waren. Toen ik achter me keek, was mijn karretje verdwenen en ook mijn avocado’s waren weg. De caissière was ook verdwenen.

Angstzweet brak me uit, ik moest terug naar de ingang. Kijken of mijn winkelwagentje daar naartoe was gebracht. Ik zag mijn karretje staan, achteraan een lange rij andere winkelwagentjes. Op een vreemde manier was de 50 cent weer in mijn broekzak terecht gekomen, maar ik kreeg hem niet in het daarvoor bestemde sleufje. Keer op keer werd het muntje geweigerd.

Na talloze keren proberen lukte het wel. Ik stormde op de avocado’s af die er gelukkig nog waren. Even was ik bang geweest dat ik duurdere exemplaren moest aanschaffen, maar die vrees was ongegrond. De weg naar de kassa lag open maar nu was de vloer zo glad als een ijsbaan. Het leek alsof iemand groene zeep had gemorst. Twintig minuten later had ik de band nog niet bereikt. Het leek erop alsof ik de avocado’s wel kon vergeten.

Bij de derde poging zat de vloer vol kuilen. Onhandig laveerde ik het wagentje erlangs. Bij winkelwagens heb je altijd 1 wiel dat het niet lekker doet en daardoor deed ik er een eeuwigheid over. Ik zag de caissière op haar horloge kijken, de twintig minuten waren bijna weer om. Op het moment dat de klok op 19:08 seconden stond, kon ik eindelijk betalen. De caissière verontschuldigde zich niet dat ze geen bonnetje kon geven. En pas een flinke tijd na mijn betaling wilde ze de avocado’s aan mij geven.

Badend in het zweet werd ik wakker uit deze nachtmerrie. Dromen over avocado’s schijnt te betekenen dat het goed gaat met je liefdesleven. Maar soms vraag ik me af of wij niet meer van avocado’s houden dan avocado’s van ons.

992016

Paniekaankoop

Vandaag is het deadline-day en mocht je nog een verloren uurtje over hebben dan raad ik je aan op twitterT te kijken. De laatste uren van de laatste dag van de transferperiode komen de meest bizarre transfers tot stand.

In Engeland lijkt het wel of driekwart van de selectiespelers van Chelsea en Manchester City verhuurd worden (dat zijn in totaal ongeveer al 543 spelers) en er komende meest grappige foto’s door. Van parkeerterreinen voor stadions tot aankomsthallen van luchthavens. Meestal is er geen speler te zien.

Op 31 augustus 2006 zorgde de laatste dag van de transferperiode voor nogal wat reuring in Rotterdam (understatement-alert). Boze fans protesteerden voor het Maasgebouw, en internet (voornamelijk de fora van Lunatic News en de Feyenoord Message Base) ging los.

Feyenoord had Angelos Charisteas gekocht als opvolger van Dirk Kuijt, de publiekslieveling die in drie jaar tijd 71 goals had gemaakt voor Feyenoord. Charisteas zijn gemiddelde lag op 8 goals per seizoen en kwam ook nog eens van de aartsrivaal.

Zelfs nu nog lijkt die keuze onbegrijpelijk. Als er een definitie van paniekaankoop zou bestaan dan was het die van Angelos Charisteas. Een speler die in Griekenland een heldenstatus had gekregen door zijn land naar het Europese Kampioenschap in 2004 te leiden, maar bij geen enkele club slaagde.

Charisteas en Feyenoord was geen gelukkig huwelijk. Doordat ik in het seizoen 2006-2007 een diamondcard had heb ik hem in zijn volledige Feyenoord-tijd gezien. Alle 28 wedstrijden in Nederland en ook in Sofia, Basel en Nancy. ik zag met eigen ogen dus alle 9 goals die hij gemaakt heeft. Even overwoog ik na Roda JC uit, toen hij zijn eerste goal maakte na 7 wedstrijden ploeteren, shirts op de markt te brengen met daarop ‘I saw Charisteas score’. Ik was er namelijk niet van overtuigd of dat nog vaker ging gebeuren.

Harry deed zijn best in een verder voor Feyenoord rampzalig seizoen (op de laatste speeldag werd kansloos verloren van Heerenveen waardoor Feyenoord als zevende eindigde).

Veel van Charisteas zijn goals deden er niet toe, al moet ik hem voor een ding dankbaar zijn. In de arena scoorde hij een doelpunt tegen zijn oude club. Precies die ene tegengoal die hen later dat seizoen opbrak om kampioen te kunnen worden. Achteraf gezien een prima spits die Harry.

Charisteas, met nummer 15, bedankt ons in Basel.

Staartje

Vroeger, toen ik nog haar had, ging ik naar de kapper en daar werd ik geknipt. Niet persé naar de heersende wetten van de laatste mode. Zover ik weet werd ik gewoon ‘geknipt’. Tegenwoordig worden kapsels ‘gemaakt’. Althans, dat begrijp ik uit een interview met Cinostyle. De kapper van Rick Karsdorp.

Dat Rick sinds hij het kapsel van een gabberinnetje uit de jaren ’90 heeft (en qua gedrag laatst in Almelo leek hij ook wel wat gebruikt te hebben of lag dat aan mij?) zowat geen pepernoot meer raakt mag geen naam hebben. Waarschijnlijk zit het staartje zo strak dat het zijn zicht belemmert. De kapper vertelde in het artikel vol trots dat hij ook de kapsels van Vilhena en Bilal had bedacht. Dat vond ik nou niet bepaald een pluspunt om zijn werk aan te prijzen.

In een tijd waar A-junioren al onder de tattoos zitten krijg ik steeds meer heimwee naar mijn favoriete elftal uit de jaren ’90. Waar de schoenen zwart waren en de kapsels normaal. Metgod zag eruit als een pater uit een klooster en Ed de Goeij als een loodgieter of een leraar aardrijkskunde. John de Wolf als de zanger van een Duitse hardrockband en Kiprich zou zo in een Tirolerfilm mee gespeeld kunnen hebben (heb ik me laten vertellen, ik heb zo’n film nog nooit gezien).

Alleen Blinker en Taument deden ‘wat’ met hun haar. Bij uitwedstrijden, als we wat dichter op het veld stonden, haalden we hun namen expres door elkaar. Tot grote ergernis van beide buitenspelers want ze leken helemaal niet op elkaar. De rest van de selectie zag er redelijk doorsnee uit.

Misschien is het gewoon de leeftijd. Mijn verlangen naar staantribunes en stadions die ruiken naar pis en zware shag. En naar spelers die er gewoon normaal uit zien en de bal spelen naar iemand in hetzelfde shirt. Of misschien is het gewoon de kift. Dat ik zelf geen staartje meer kan maken.

Als ik nou eens dat beetje haar wat ik heb laat groeien hé? Zou die Cinostyle er dan wat van kunnen maken? Dan kam ik het van links naar rechts met een spuuglok over mijn kale schedel heen. Of is dat té begin jaren ’70? Och, toen was Feyenoord in ieder geval nog de beste club ter wereld.

DSC01628

Feyenoord vs FC Twente

wpid-wp-1471345546344.jpg

Het voorplein. Ik kan daar wel van genieten. De lucht zwanger van hoop op mooie(re) tijden.

wpid-wp-1471345567434.jpg

Tsja, wat wil je hier nu mee zeggen? Bevestigen wat iedereen al vindt? En hoezo zijn ze daar weer? Waren ze weg dan?

wpid-wp-1471345557019.jpg

wpid-wp-1471345530166.jpg

Feyenoord was heer en meester en verzuimde de Tukkers met een grote(re) nederlaag naar Duitsland Enschede te sturen.