Abba in Southend

Door een eerder bezoek aan Southend wist ik dat er tussen de deze pub, the Lamb & Lion, en ons hotel geen kroeg meer zou zitten. Van de buitenkant was de pub niet erg uitnodigend maar om nu zo vroeg al in de hotelbar te eindigen dat was ook weer niet de bedoeling.

Buiten hing een banner met daarop ‘watch premier league football here’. Op dit tijdstip werd er geen voetbal getoond op het grote tv-scherm, maar was er de Engelse versie van ‘sterren springen van de schans’ te zien. De optie ‘hotelbar’ werd weer overwogen, zeker omdat de pub nogal fel verlicht was.

Achter de toog stond een kerel die op de afgeslankte versie van de Buster Bloodvessel leek, de zanger van Bad Manners. Ook had hij wel wat weg van Tom Kerridge, een Engelse tv-kok.

Maar twee tv-koks op 1 dag ontmoeten zou wel wat teveel van het goede geweest zijn. In de social club van Roots Hall, het stadion van Southend United, kwamen we Gregg Wallace tegen. Hij bleek een fan van Millwall te zijn. De club waartegen Southend United die middag moest spelen in de derde ronde van de FA Cup. Een zeer amaibele man die zijn zakje chips met net zoveel smaak naar binnen werkt als hij op televisie bij een ‘michelinsterrengerecht’ doet. Corrr.

Bij het biljart in de pub waren een paar ‘chavs’ bezig met een spelletje pool. Waar je ook in Engeland bent, de chavs hebben hun eigen klederdracht, witte gympen en een grijze joggingbroek. Iets waar de Arctic Monkeys  het volgende over zingen:

“Well oh they might wear classic Reeboks
Or knackered Converse
Or tracky bottoms tucked in socks”

Ik had de klassieke fout gemaakt om na de pints voor de wedstrijd ook bier te bestellen bij het Indiase restaurant. Ik zat vol en in de Lamb & Lion dronk ik mijn pint met lange tanden op. Dit zou geen latertje worden.

De wedstrijd had alles wat bekervoetbal mooi maakt. Southend uit League two (het vierde niveau) was stukken beter dan Millwall uit the Championship (het tweede niveau). Het stadion zat behoorlijk vol en uit Londen waren flink wat fans meegekomen. Het regende dat het goot en tot overmaat van ramp vielen de lichtmasten ook nog eens uit.

Eerder die dag voldeed het stadje aan alle cliché’s die je kunt bedenken over Engelse steden aan de kust. Het waaide en het was er in sommige delen vrij troosteloos. Morrissey had weer eens gelijk.

“This is the coastal town
That they forgot to close down”

In de Lamb & Lion werd het langzamerhand drukker en drukker.  Op het scherm werd overgeschakeld naar een ander kanaal. Met grote rode letters kwam er een knipperend ‘karaoke’ in beeld. Ook dat nog.

De clientèle van de Lamb & Lion leek zo weggelopen te zijn uit Maaskantje en Flodder. Een kerel met een mat zong liedjes van Journey en in een hoek van de bar hadden moeder en dochter besloten hetzelfde, weinig verhullende, outfit aan te trekken. Toen de bareigenaar een nummer van Madness besloot te zingen twijfelde ik even of het toch niet Buster Bloodvessel was. De pub ging los.

We bleken niet de enige buitenlanders te zijn. Aan onze tafel kwam een Australisch koppeltje zitten. Ze hadden recent besloten om leraar in Europa te gaan worden en hadden hun zinnen op Parijs gezet. Dat leek hun wel een mooie plek om te gaan wonen en werken. Totdat ze erachter kwamen dat ze in Parijs (en heel Frankrijk) Frans spraken. Dat wisten ze niet. Ik had gelijk al medelijden met de kindertjes die door hen onderricht zouden gaan worden.

In plaats van Frankrijk werd het dus Engeland en meer specifiek Southend. Ze waren er net een paar weken en de Lamb & Lion was hun regular geworden. Veel verstand van de wereld hadden ze wellicht nog niet maar zingen konden ze wel (check haar YT kanaal). Zij had een voorliefde voor liedjes van Abba en dat stak ze niet onder stoelen of banken. ‘Everybody loves Abba’ was haar adagium, en wie waren wij om daar tegenin te gaan?

Op het krakkemikkige Roots Hall werd Millwall met 4-1 verslagen en vond daar zijn Waterloo. Uren later zongen wij het nummer mee in de Lamb & Lion. Niet naar de hotelbar gaan bleek de juiste keuze. Al dacht ik daar een dag later iets genuanceerder over, ook ik vond mijn waterloo 😉

Klik hier voor het wedstrijdverslag.

 

Verslag KFC Uerdingen vs Kapellen-Erft staat online

In de tijd dat er minder voetbal op televisie was dan tegenwoordig was zaterdagavond om 18:00 uur vaste prik om af te stemmen op de Duitse televisie. Behalve de clubs die we nu allemaal nog kennen uit de Bundesliga kwamen er ook namen voorbij als SV Waldhoff Mannheim (nu uitkomend in Regionalliga Südwest), FC Saarbrücken (ook in de Regionalliga Südwest) en ook Bayer Uerdingen.

Uerdingen was net zoals Leverkusen een exponent van die Duitse pillendraaiers aan de Rijn. In de jaren ’80 was Uerdingen erg succesvol. Ze wonnen de beker in 1985 en werden het seizoen erop in de Europacup voor bekerwinnaars in de halve finale uitgeschakeld door Atletico Madrid. In het seizoen 1985-1986 eindigden ze als derde en werden een jaar later door Barcelona uit het UEFA-Cup toernooi geknikkerd.

Daarna ging het snel bergafwaarts. Ze pendelen op en neer tussen de eerste en tweede Bundesliga en als Bayer in 1996 de stekker eruit trekt treedt de vrije val in. Na enkele degradaties en herstructurering van de Duitse voetbalpyramide komt de club uit in de Oberliga Niederrhein.

In 2013 werd de club kampioen en promoveerde naar de Regionalliga West. De club eindigde op een degradatieplaats, maar werd gered door dat Bayer 04 Leverkusen zijn tweede elftal terugtrok uit de competitie. Een jaar later kon het lot niet afgewend worden en volgde degradatie naar de Oberliga Niederrhein waar ze nu nog spelen.

Het Grotenburg-stadion is veel te groot voor de club maar is wel een pareltje dat al langer op de lijst stond om te bezoeken. Feyenoord won op zaterdag van Excelsior dus we hadden zondag de tijd om af te reizen naar Krefeld. Niet heel ver over de grens bij Venlo. Klik hier voor het verslag (klikkerdeklik)

uerdingen (6)

Mijn bezoek aan Wembley. FA Trophy finale 2012

Wembley. Het meest beroemde stadion ter wereld. In zowel het oude als het nieuwe was ik wel eens met een rondleiding geweest. Een wedstrijd had ik er nog nooit gezien. Dat had voornamelijk als reden dat Feyenoord, niet zoals wij gedacht hadden, de finale van de Champions League in 2011 op een haar na gemist had.

Toen we in oktober 2011 York aandeden voor een wedstrijd tussen York City en Grimsby Town begon het Wembley-vuurtje te smeulen. Sympathieke club, oldskool stadion én we kwamen in het programmaboekje. Zodoende bleef ik York het hele seizoen volgen via de website van de BBC en livescore.

Ik bleek niet de enige te zijn van onze groep.  De volgende trip stond de vraag centraal ‘Wat als York Wembley haalt, gaan we dan?’ York City háálde de finale en de treintunnel werd geboekt toen het laatste fluitsignaal op Kenilworth Road geklonken had. In de halve finale versloegen The Minstermen namelijk Luton Town (met een doelpunt in de laatste minuut waarbij een toeschouwer zijn voet brak, daarover later meer).

Toen ik telefonisch kaartjes bestelde kreeg ik een verbaasde medewerkster van York City aan de telefoon. Een uitleg van waarom wij uit Nederland York City kwamen steunen zorgde niet voor minder verbazing overigens. Ik had van te voren mijn volledige naam in NATO alfabet uitgeschreven om misverstanden te voorkomen.

Niet veel later zat ik aan de telefoon mijn voornaam te spellen: Juliet Echo Romeo Oscar Echo November. Mocht de FBI dit gesprek opgevangen hebben dan waren ze waarschijnlijk in de veronderstelling dat ik een aanslag wilde gaan plegen met al die codetaal. De medewerkster van York City kon er wel om lachen.

De dagen na de bestelling wachtte ik als een verliefde puber op valentijnsdag naast de brievenbus. Maar waar Pieter Post op televisie overal een oplossing op weet, mijn envelop met kaartjes uit Engeland werd maar niet bezorgd. Normaal gesproken heb ik een blind vertrouwen in de posterijen. Met post uit het Verenigd Koninkrijk had ik al niet zulke goede ervaringen.

Na een paar weken was ik turen naar een rood autootje met een kat op de voorbank zat en klom ik in de pen, om niet veel later te horen dat ze problemen hadden met het versturen van de kaartjes. Of we de kaartjes op de wedstrijddag niet bij Wembley op wilden halen? Graag, als ze dat nu direct hadden voorgesteld.

Op zaterdagochtend vertrokken we rond zes uur uit Rotterdam om naar Coquelles te rijden. Een stuk van die route voert door het nogal saaie West-Vlaamse landschap. Bijna een eeuw geleden vonden miljoenen hier de dood in de zinloze oorlog (eufemisme-alert) die de Britten nog steeds ‘The Great War’ noemen. Op weg naar de treintunnel kom je de ene na de andere plaats tegen die een prominente rol speelde in de moderne geschiedenis.

De weken voor de finale hield ik de website van Transport for London in de gaten voor updates op de pagina ‘planned engineering works’ Het zou namelijk niet voor het eerst zijn dat bepaalde metro’s niet zouden rijden als wij in de hoofdstad van Engeland zijn. De Jubilee-lijn reed gewoon en het leek mij na enig speurwerk wel een goed plan de auto bij station Stanmore te zetten. Met 450 parkeerplaatsen bij het metrostation een van de grotere parkeerplaatsen van the tube en op 10 minuten vanaf Wembley.

Een van de uitbaters van het parkeerterrein zag onze Feyenoord-shirts en een conversatie over voetbal in het algemeen en Engels en Nederlands voetbal in het bijzonder volgde. Hij vond het wel raar dat we voor deze finale kwamen en niet een week gewacht hadden tot de finale van de play-offs die York ook gehaald had (en die ze ook wonnen waardoor promotie werd afgedwongen). Al snel kwam zijn kompaan erbij staan en hij begon over het feit dat Excelsior gedegradeerd was en of we echt niet in Engeland woonden. Want wie stond er nu zo vroeg op voor een finale van de FA Trophy? Het was wel leuk om te merken dat die gasten zoveel wisten van Nederlands voetbal.

De mannen hadden wel trek in bier, ik had wel trek in een Irn Bru (godendrank mensen, echt). Een beetje het suikergehalte omhoog brengen want we hadden nog een lange dag te gaan. Het was tijd voor eten en drinken. Een reis naar Engeland zonder bezoek aan een Indiaas restaurant kan eigenlijk niet en tegenover Wembley zat restaurant Moore Spice. Een Indiaas restaurant met een verwijzing naar Bobby Moore wiens standbeeld pontificaal voor het stadion staat.

De zaak stond behoorlijk vol en was omgebouwd tot pub, je kon er nog wel een menuutje eten maar om dat nu staand in een volle kroeg te doen daar hadden we ook geen zin in, dan maar een veel te dure hamburger in de zon.

Bij veel uitspanningen was amber de dominante kleur en dat terwijl er uiteindelijk niet zoveel verschil was qua support. 8000 man uit York en bijna 12.000 oranje gekleurde fans uit Wales.

In de catacomben van Wembley hadden we de nodige aanspraak en kwamen we in gesprek met een fan van York die nu in Londen woonde voor zijn werk. De 4,70 pond(!) die ze voor een pint durfden te vragen ontlokte hem de uitspraak “i have remortgaged my house to buy a pie and a pint on Sunday” waarmee hij vooruitliep op de play-off finale van een week later. Als er echt iets aan te merken valt op Wembley zijn het wel de schandalige prijzen die ze voor eten en drinken durven te vragen. En de stoeltjes doen wat goedkoop aan.

Voor de wedstrijd werden de volksliederen van Wales en Engeland gespeeld en klonk er netjes applaus van beide supporterskampen na Hen Wlad Fy Nhadau (Land van mijn vaders) en het alom bekende God Save the Queen dat op Wembley erg vertrouwd klonk. Niet dat ik ooit eerder een wedstrijd op Wembley was geweest maar in mijn tienerjaren was de finale van de FA Cup op televisie iets waar ik echt naar uitkeek. Het summum voor liefhebbers van Engels voetbal.

De wedstrijd zelf was typerend voor de lagere divisies in Engeland. Veel gedraaf met de bal aan de voet, hoge ballen in de pot en publiek dat ‘shoot, shoot!’ roept op een moment dat een speler op 30 meter van de goal komt.

Na tien minuten spelen ging Rose van Newport County alleen op de keeper af en in plaats van te stiften of de keeper te omspelen koos hij voor een slap schot recht in de handen van de keeper. Dat was het wel wat Newport County betrof in deze wedstrijd. York City bakte er ook niet heel veel van in de eerste helft. Tijdens de wedstrijd die wij eerder dit seizoen zagen op Bootham Crescent speelden The Minstermen vrij verzorgd voetbal met combinaties over de grond. Dat resulteerde nog in een schitterende goal van spits Jason Walker die de bal na een aanval over een aantal schijven met een omhaal in het doel werkte.

In al die jaren dat ik in Nederland naar het voetbal ga had ik nog nooit zo’n goal met eigen ogen gezien en op het vijfde niveau in Engeland, waar ik het juist niet verwachtte, zag ik zo’n goal.

Diezelfde Walker werd niet echt bereikt in deze wedstrijd en na 47 minuten vond de scheidsrechter het genoeg. De grensrechter bij deze wedstrijd was Sian Massey. Lekker boeiend zullen jullie denken maar dit is een vrouwelijke grensrechter die er indirect voor gezorgd heeft dat er bij Sky TV een aantal commentatoren werd ontslagen nadat ze seksistische opmerkingen over haar hadden gemaakt.

In de rust kwamen we dezelfde man tegen die ons op Bootham Crescent een shawl van York City had gegeven en hij was blij verbaasd ons te zien. Zijn zoon zat een beetje in de rats want dit was alweer de derde finale voor York City op het nieuwe Wembley en de voorgaande twee hadden ze niet gewonnen. Bij een 0-0 ruststand was hij er niet gerust op.

Maar na een kwartier in de tweede helft viel de 1-0. Matty Blair onstnapte aan buitenspel en lobte de bal over de keeper heen precies voor het vak met de York City fans. Die sprongen als een man op, dit in tegenstelling tot de vader van Matty Blair die bij het juichen tijdens de halve finale zijn voet had gebroken . Deze Andy Blair maakte nog deel uit van het team van Aston Villa dat in onze eigen Kuip de Europacup 1 won (hij zat toen overigens 90 minuten op de bank).

Tien minuten na de 1-0 viel de beslissing. Een mooi uitgespeelde aanval hoefde bij de tweede paal alleen maar binnengelopen door  ‘man of the match’ Oyebanjo. Daarna probeerde Newport het nog wel een keer raakten ze de paal, maar de beker zou naar York gaan.

Om de drukte voor te zijn skipten we de ceremonie en gingen op weg naar de the tube. De auto bleek niet op blokken te staan en was niet volledig gestript dus het was die 10 pond parkeren wel waard. In Folkestone kochten we nog wat cider en pies bij de Tesco om het thuisfront te plezieren en konden we de trein om 20.20 nemen.

Rond half twee lag ik weer in mijn mandje na iedereen netjes thuis af te leveren en zo zat er weer een geslaagde trip naar Engeland op. Het fotoverslag staat hier (klikkerdeklik)

Groundhoppen tussen de smokkelaars

‘You are now leaving Macedonia’ staat er in grote letters op een muur. Dit gedeelte van de wijk Čair doet in niets meer aan de rest van Skopje denken. Achter me zie ik het ranke silhouet van een minaret die naar de hemel wijst. De luifels van de restaurantjes dragen hier het logo van Coca-Cola, een kilometer verder in het centrum waren dat nog reclame-uitingen van Skopsko-bier.

De taxichauffeur kijkt me niet eens vreemd aan toen hij mijn bestemming hoorde. De teller staat na het ritje van ongeveer 10 minuten op 113 denar (ongeveer 2 euro) maar hij vindt 100 denar wel voldoende. Ik kijk er niet eens meer verbaasd van op. Onze hele vakantie in dit land op de Balkan worden we gematst door de plaatselijke bevolking. Mijn zoon hoeft niet voor het aquapark te betalen en de dierentuin mag hij ook gratis in. Een hele nieuwe ervaring voor ons.

Bij de kebabtentjes onder het stadion komt de geur van gegrilld vlees je tegemoet. Een groepje politieagenten doet zich op het terras te goed aan de kruidige worstjes. Bij de deur naast het stadion worden een paar jongens weggestuurd. Net voordat de deur dichtgaat spreek ik de bewaker aan dat ik ‘that journalist from Holland’ ben. Het is niet eens een grote leugen want ik schrijf toch immers voor Lunatic News? Hij vraagt of ik even wil wachten.

Toerist of journalist?

Het is niet zo dat ik mijn vakanties om voetbalwedstrijden heen plan. Maar als je in een land of een stad bent en er wordt gevoetbald dan probeer ik dat altijd wel mee te pikken. Toegegeven, eigenlijk wilde ik een wedstrijd zien in de Philip II Arena in Skopje. De groundhopgod was me aanvankelijk gunstig gezind. FK Rabotnički speelde thuis tijdens ons bezoek aan Skopje, maar die wedstrijd werd verplaatst naar een stadion ver buiten het centrum van Skopje.

Hun voortgang in de voorrondes van de Europa League hield in dat er een extra wedstrijd in de Philip II Arena gespeeld zou gaan worden en de Macedonische voetbalbond wilde het gras in goede conditie houden voor de interland tegen Spanje van begin september. Dus moest er uitgeweken worden.

Mijn tweede keuze was een wedstrijd van FK Shkupi tegen Metalurg Skopje. Op zondagmiddag om half vijf in het stadion in de wijk Čair. Het stadion waar ik nu voor een dichte deur sta te wachten. Achter me staan de jongens die net weggestuurd te kijken waar die toerist op staat te wachten.

De deur wordt open gedaan van een man van begin 30 in korte broek. Hij is diegene die ik gesproken heb via Facebook. Het bezoeken van deze wedstrijd bleek in eerste instantie ook niet zo eenvoudig. Ik stuurde de club een berichtje via Facebook dat ik van plan was deze wedstrijd te bezoeken.

Het antwoord was dat ze vanwege een straf een wedstrijd zonder publiek moesten spelen, maar dat ze voor deze Nederlandse journalist wellicht een uitzondering konden maken. Er werd gevraagd aan de Macedonische bond of ik toeschouwer mocht zijn en op dat antwoord sta ik nu te wachten.

Als ik naar binnen mag sta ik tussen de spelers van beide clubs die aan hun warming-up willen beginnen. In een klein hokje in de hoek van het stadion wordt gevraagd of ik mijn accreditatie kan overhandigen, een bewijs dat ik natuurlijk niet heb. Mijn Nederlandse Rijbewijs doet wonderen. Het valt de man achter de tafel niet op dat er op de achterkant icoontjes van vervoersmiddelen staan. Of het kan hem niet zoveel schelen. Ik krijg een blauw hesje aan en mag op de verder lege tribune plaatsnemen.

Het stadion bestaat uit 1 lange tribune en voor de rest uit betonnen muren. Aan de overkant probeert een stel kinderen over de betonnen muur heen te klimmen. De politieagenten hebben hun eten op en sturen de jeugd weg. Uit de speakers klinkt een nummer dat nog het meest wegheeft van de liedjes die je vaak in Duitse stadions hoort. ‘Hey, hey Skhupi!’

Gesloten deuren

Op de betonnen muur aan de linkerzijde staat met grote letters Shvercerat geschreven, oftewel de smokkelaars. De bijnaam van de supporters. Dezelfde supporters die ervoor gezorgd hebben dat deze wedstrijd achter gesloten deuren gespeeld moet worden.

Bij een wedstrijd tussen twee onder-16 elftallen is het op en naast het veld volledig uit de hand gelopen en de Macedonische bond was niet mild. Alle teams van FK Shkupi moesten twee wedstrijden achter gesloten deuren spelen. Niet ver achter deze muur staat een flatgebouw en op een heuveltje daarvoor staat een plukje supporters te kijken naar de warming-up.

Het blijken niet de enige fans te zijn. Op het moment dat de aftrap nadert stroomt het dak van een nabijgelegen garage vol met de ultra’s van FK Shkupi, de smokkelaars doen hun naam eer aan. Sommige fans zijn in het bezit van de Albanese vlag. Want als er iets duidelijk is bij deze club en in deze wijk is dat de loyaliteit en wortels in Albanië liggen en niet in Macedonië.

De club werd in 1927 door Turken en Albanezen opgericht als FK Zafer in de wijk Čair waar ook de oude Ottomaanse wijk ligt. In 1945 werd de naam op last van de communisten gewijzigd in Sloga (Macedonisch voor eenheid). De club speelde in de 4e Joegoslavische divisie en promotie daaruit was onmogelijk. De grotere clubs uit het voormalige Joegoslavië namen gewoon de betere spelers over. Op last van de regering uiteraard.

In 1989 kreeg de club van de toenmalige sponsor de toevoeging Jugomagnat en na het uiteenvallen van Joegoslavië werd de club drie keer kampioen en won het drie keer de beker. In 2012 werd de club naar aanleiding van een ruzie tussen de voorzitter en de bondspresident teruggezet naar de vierde divisie. Een uitweg volgde door een fusie met een andere club om direct op het tweede niveau te beginnen. De naam Sloga werd afgedankt en de club ging verder als FK Shkupi.

De smokkelaars waren oorspronkelijk supporter van Sloga Jugomagnat maar na de fusie besloten ze Shkupi te omarmen. Internationale bekendheid genereerden ze onlangs door de verantwoordelijkheid op te eisen voor de drone die tijdens de interland tussen Servië en Albanië het stadion binnen vloog. Een drone met een Albanese vlag eraan vastgemaakt.

Als er afgetrapt wordt komt er een Duitse jongen naast me zitten. Hij heeft dezelfde truc uitgehaald om binnen te komen en nu zitten er twee buitenlandse ‘journalisten’ op de tribune. Hij blijkt een typische Duitse groundhopper te zijn met al die rare regeltjes die daarbij horen.

Regeltjes als: Landenpunten, minimaal 1 helft van een wedstrijd kijken en het feit dat oefenwedstrijden niet meetellen voor je stadionbezoek. Ik besluit er maar niets van te zeggen, de jongen is voor Dortmund en heeft in 2002 al een trauma opgelopen. Dan ga ik niet vertellen wat dit soort tripjes voor mij inhoud. Een wedstrijdje in den vreemde kijken met vrienden en een biertje erbij. Al klopt daar vanavond weinig van. Ik zit hier in mijn eentje en bier is hier niet te krijgen.

Smokkelaars in hun blote bast

De wedstrijd op het hoogste niveau van Macedonië is hard en slordig en de stortbui in de eerste helft maakt het er niet beter op. De Shvercerat op het dak van de garage gaan nog harder zingen en besluiten hun shirts uit te doen. Op zich niet onverstandig, zo blijft hun kleding droog. De Duitser naast me vindt het prachtig. Die jonge mannetjes zijn helemaal in dat ‘Ultra-gebeuren’, ik heb er niks mee, half ontblote mannen die samen een liedje zingen.

De wedstrijd eindigt in een bloedeloze 0-0 en FK Shkupi loopt al in de tweede wedstrijd van het seizoen tegen puntverlies aan. Voor een gepromoveerde club niet heel erg maar de club heeft ambities om dit jaar niet in de play-offs voor degradatie terecht te komen, veel verder kijken ze nog niet. Als Sloga werden ze drie keer kampioen van Macedonië en wonnen ze drie keer de beker.

Als ‘nieuwe’ club moeten ze zich nog bewijzen. Wat echter niet nieuw is is de rivaliteit tussen de clubs uit Skopje. Voor de smokkelaars staan dit jaar flink wat derby’s te wachten. Waaronder eentje tegen de grootste club van het land, en het door de Shvercerat gehate, Vardar. Dan zal het stadionnetje vast voller zitten dan de 3000-4000 man die ze gemiddeld trekken.

Na afloop neem ik samen met de Duitser een taxi terug richting het centrum. Bij het afrekenen staat er 133 denar op de teller maar ook nu weer wil de chauffeur slechts 100 hebben. Het laatste stukje naar het hotel besluit ik te lopen en bij de supermarkt die ik passeer koop ik een halve liter bier. Want groundhoppen zonder een biertje is als een wedstrijd zonder supporters.

Verslag Chania – Panelefsiniakos online

Wat doe je als je met vakantie gaat? Juist, je kijkt of er nog gevoetbald wordt in de omgeving. Vorig jaar waren we in de mei-vakantie ook op Kreta en toen zou Platanias FC thuis spelen in de hoogste Griekse divisie. Een staking gooide roet in het eten en er werd geen nieuw land aan de voetbalkaart toegevoegd.

Tijden veranderen, in plaats van een voetbalwedstrijd keek ik eerst of er deze week een hardloopwedstrijd was, of een meeting van de Kreta Running Crew (als die al zouden bestaan). De conclusie was dat we er een week te vroeg waren. De (halve) Marathon van Kreta is pas volgende week al moet ik eerlijk zeggen of ik niet weet of ik een halve marathon getrokken zou hebben. Ik heb hier namelijk twee keer in de ochtend een rondje van 7 kilometer gelopen en dat was met deze temparaturen (23 graden in de ochtend) best zwaar.

DSC00291-001

En toen zag ik ineens dat Chania thuis zou spelen, uitkomend op het tweede niveau en spelend in een nieuw onderkomen vlakbij ons huis. Op woensdagmiddag om 3 uur, best een mooie tijd. En zo ging ik met Marco en schoonzus Sandra op pad.

Klik hier (klikkerdeklik) voor het verslag.

Verslag Engelandtrip online

Pasen, en tijd voor een weekendje Engeland. Bastiaan wilde graag naar Legoland en als je dan de keuze hebt uit Denemarken, Duitsland of Engeland dan is de keuze voor ons snel gemaakt. Met de boot naar Engeland dus. Mijn derde bezoek aan Engeland in drie maanden tijd. Je zou bijna denken dat we een voorliefde voor Albion hebben.

Op vrijdag reden we de auto op de boot om de dag erna koers te zetten richting Windsor. Bekend van Legoland en er scheen een klein optrekje van de Britse Royals te staan. En ja, ik bezocht ook een wedstrijdje. Omdat je ooit in je leven alle Engelse stadions gezien moet hebben. Klik hier (klikkerdeklik) voor het verslag.