Feyenoord vs Roda JC

Daar aan de Maas bij Brienenoord….

Krachthonk voor KramerT

Een ode aan staal en licht. Net een kerstboom.

Skyline.

Euromast, Europoort, Brienenoord….Feyenoord.

KramerT zijn trainingskamp. (en nu houden we ermee op).

Kunstsneeuw, kunstlicht maar geen kunstgras.

Laatste wedstrijd van 2017. De eerste van 2017 was ook tegen Roda.

Wát? Ruilen van speelhelft!

Dan vraag je er ook om. 1-0 na zo’n 40-45 seconden.

Jorgensen is weer erg belangrijk. Net zoals Berghuis.

Dat gaat lekker.

Mijn kerstkaart voor volgend jaar.

Goal.

Vrije trap.

Weer een vrije trap die er niet in ging.

De laatste goal van een mooi Feyenoord-jaar. Met een titel en een vreugde-explosie die ver buiten Rotterdam te horen was. Met een mooie trip naar Manchester en het gevoel dat het in 2018 wel goed gaat komen.

 

 

Feyenoord vs Heracles voor de BekerT

Het was nogal mistig in De Kuip. We zaten voor de verandering eens op de eerste ring.

De ene wedstrijd tegen Heracles is de andere niet.

Niet zo snel als in mei, maar toch al snel de 1-0.

En ook de 2-0. Helaas toch weer een tegentreffer incasseren en daarna rommelig voetbal.

Terwijl Kramer een kroket had viel Feyenoord aan.

Voetbalcultuur, je weet zelluf.

3-1 en een ronde verder.

 

Kroket

Onder het oude vak R stond in de jaren ’90 altijd een jongen uit Bergschenhoek zijn kroketten te verkopen. Op een grote zilveren schaal lagen de gefrituurde snacks onder een rood-wit geblokte theedoek.

Als vak R weer eens uitbrak om het uitvak te bestormen moest hij in allerijl zijn kroketten in veiligheid brengen. Na de verbouwing van De Kuip kon je voortaan bij een van de loketten terecht om je kroket te verkopen en verdween de losse krokettenverkoper uit beeld.

Toen Bert van Oostveen als een valse nicht sneerde dat hij er niet vrolijk van werd dat mensen een uur in de rij voor een kroket moesten staan verdwenen behalve de kroketverkopers ook de interlands uit het mooiste stadion van Nederland. In een vlaag om mee te doen met de moderne stadions kregen we in De Kuip ook die vet onhandige consumptiemuntjes ervoor terug. In een jaszak vind je altijd weer wat munten terug als ze net niet meer geldig zijn.

Na het vertrek van Van Oostveen speelt Oranje mondjesmaat zijn wedstrijden weer in De Kuip, de mensen verkiezen sfeer blijkbaar toch boven droog zitten. En de rijen voor de kroketten zijn ook niet zo lang. Dat bewees Michiel Kramer gisteren door in krap vijftien minuten tijd van de dug-out naar de kleedkamer te lopen en op de terugweg een broodje kroket te scoren.

Het beeld van een kroket-etende Kramer bleef lang hangen.Zou er om de hoek van de spelerstunnel net voor de ingang van de kleedkamer een ouderwetse krokettenverkoper staan? Met zijn waar onder een rood-wit geblokte theedoek. En hoe komt Kramer in vredesnaam aan muntjes?

Lichtjesrun

De fakkels zorgden voor een rode gloed op het stadhuisplein, uit de speaker klonk, niet voor de eerste keer dit jaar op deze locatie, de evergreen ‘you’ll never walk alone’. Dit keer waren het geen voetbalsupporters die het bekendste plein van Rotterdam overgenomen hadden maar de deelnemers aan de Lichtjesrun van de Rotterdam Running Crew.

Tussen de met lichtjes en kerstmutsen versierde hardlopers liepen vrijwilligers van het Sofia Kinderziekenhuis met collectebussen met als doel zoveel mogelijk geld ophalen voor dit Rotterdamse instituut. Uit een Volkswagen bus werden de bekende lichtjes voor Sofia verkocht.
Dit jaar wordt de opbrengst van de Lichtjes besteed aan de Sophia Zorgbus. Dit is een mobiel onderzoekslaboratorium die in heel Nederland langsgaat bij kinderen die moeilijk naar het Sophia Kinderziekenhuis kunnen komen door bijvoorbeeld een ernstig trauma, lichamelijke en/of verstandelijke beperking. Elk kind heeft recht op de allerbeste zorg die er is. De Sophia Zorgbus kan dit mede realiseren en daarom werd, geheel tegen de traditie van de RRC in, een run voor de tweede keer herhaald.

Niet dat de lopers dat erg vonden. Integendeel, het hele jaar ving ik geluiden op dat de lichtjesrun hét hoogtepunt was van alle runs van het vorige jaar. En niet om de andere locaties en runs tekort te doen zit er wel een kern van waarheid in. Door de saamhorigheid, de sfeer en het steunen van het goede doel voelde het na de eerste keer al als een kersttraditie.

Na het uitreiken van de cheque en de warming-up kon het winkelend publiek en de mensen op de terrassen zich vergapen aan de fakkels en de bonte stoet die zich niet lang daarna in beweging zette. Vanaf Cornelis, die weer menig loper van een hapje en een drankje voorzag, werd koers gezet richting het Centraal Station. Langs het in kerstsferen gestoken groothandelsgebouw door de fietstunnel langs het iconische station.

Ook dit keer waren er aparte tempogroepen voor de lopers. Met vlaggen werd aangegeven welke afstand en welk tempo er gelopen zou worden per groep. Ook hadden de leaders op hun rug een startnummer met afstand en tijd zodat iedere deelnemer zelf een inschatting kon maken op welk tempo de ronde door de stad gemaakt ging worden.

De 9 kilometergroep liep via de Heemraadssingel dwars door metrostation Coolhaven heen. De 3 en 6 kilometer deden het Sofia Kinderziekenhuis zelf aan. Bij de Ballentent werden stukjes gehaktbal uitgedeeld door wat kerstvrouwen en dit was direct een mooie gelegenheid om de skyline van Rotterdam te vereeuwigen. Met de Euromast in onze rug kwamen we langs het Wereldmuseum en onder de Erasmusbrug door.

Op de maasboulevard was goed te zien hoeveel lopers er weer meededen.
Een paar argeloze toeristen bij de kubuswoningen stonden versteld van de lange sliert hardlopers die vlak voor de Markthal rechtsaf naar de Meent liepen. Vanaf daar gingen alle remmen even los en door de weerspiegeling in de etalage van Run2Day waande een ieder zich eventjes de winnaar van de Rotterdam marathon.

De grote kerstboom voor het stadhuis was weer een plek voor een fotomomentje voordat de drukke Coolsingel overgestoken werd naar Bar Cornelis. Waar met een wijntje en een biertje teruggekeken kon worden op een mooi jaar met de Rotterdam Running Crew. Van Luxor tot verzorgingshuis en van Zeevis, Arboretum tot aan de Erasmus universiteit. En als passende afsluiting een run voor het goede doel. Op naar 2018.

Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 4.

December is nog niet voorbij maar wat ik de laatste twee weken van dit jaar nog uitspook valt allemaal op deze website te lezen. Voor nu een laatste terugblik. De maanden oktober, november en december. Waarin weer een heleboel gebeurde.

Oktober begon ik in Breda. Samen met Carin en Marcel (en nog wat andere lopers) liep ik de Bredase Singelloop (verslag hier). Met een tijd van min of meer exact 1:45 was ik uitermate tevreden. Zeker omdat we de eerste 13 kilometer veel te snel liepen voor de vorm (lees: bier op vakantie en lekker eten) waarin ik verkeerde. Het was een geslaagde middag in Breda.

Na de halve marathon van Leiden en die in Dublin was deze wedstrijd (en gelopen tijd) een bevestiging wat ongeveer mijn niveau is. Met drie tijden tussen de 1:42 (Leiden) en 1:47 (Dublin) kan ik niet meer dan tevreden zijn.

Een week later stond de grote Peenvogeltrip weer op de planning. Met 35 man op weg naar Engeland. En het begint nogal een cliché te worden maar ook deze was weer legendarisch. We werden al helden onthaald in North Ferriby met o.a. een interview op de radio en een item op de website van de BBC (mijn leven is compleet). De wedstrijd zelf was ook meer dan vermakelijk. Het werd 3-3 met een paar wereldgoals en voor dit niveau meer dan prima voetbal. Grootste pluspunt was dat het blijkbaar niemand meer uitmaakt naar welk niveau we gaan. Dat komt goed uit want (bijna) alle betaald voetbalclubs in de buurt van de boot hebben we al gehad. Klik hier voor het verslag (klikkerdeklik).

Samen met Bastiaan greep ik een enorm warme oktobermaandag aan om eens te gaan kijken in het Archeon. Het sloot precies aan bij het thema waar ze het op dat moment op school over hadden. Erg mooi om te zien dat hij en Yaro er enorm veel over wisten en honderduit over Romeinen en de middeleeuwen aan het praten waren. Het was een enorm geslaagde dag.

Geslaagder dan de prestaties van Feyenoord in oktober. Daar viel op een incidentele wedstrijd na werkelijk niets positiefs over te melden. In het oktoberoverzicht dus ook geen enkele foto van Rotterdams trots.

In november tobte ik nogal met pijnlijke scheenbenen. Dat maakte hardlopen een vrij pijnlijke exercitie. De behandeling ertegen was waarschijnlijk nog pijnlijker. Maar alles voor de goede zaak.

Begin november vierde Bastiaan zijn achtste verjaardag, met een zwem- en slaapfeestje. Het werd een dolle boel bij ons thuis waar uiteindelijk iedereen op een andere plek sliep dan oorspronkelijk bedacht.

Waar het de vorige jaren bijna traditiegetrouw een nieuw stadion per maand bezochten kwam daar door al dat gehardloop en andere hobby’s een beetje de klad in. Maar een vrije zondag én leuke wedstrijd op het programma zorgden ervoor dat ik met Marco (2x) weer eens bij onze Zuiderburen een potje voetbal ging bekijken. Een klein stadionnetje met afgebladderde reclameborden en een vermakelijke pot voetbal op een slecht veld maakten het een prima zondagmiddagbesteding. (klik hier).

De loting van de Champions League was ons niet echt gunstig gezind qua zwaarte. Maar het mooiste ervan was toch wel dat er een pot in Engeland uitrolde. Voor het tweede jaar achter elkaar betekende dat een trip naar Manchester. Vorig jaar nog Old Trafford, nu het Etihad. Engelse Chris had kaarten voor ons geregeld en op de wedstrijddag vermaakte ik met prima met Jan, Kees, Chris, Leon en Tineke. Feyenoord verloor in de laatste minuten en dat was een beetje zuur. Ze hadden wel een puntje verdiend. Verslag van die trip staat hiero (klik)

Over stadions gesproken, het leek mij bij wijze van voorbereiding op het trainingsseizoen voor de marathon wel leuk om een keer een rondje Rotterdamse stadions te rennen. Met een groepje gelijkgestemden liepen we op een koude zondagmorgen ruim 22 kilometer via de Kuip naar Het Kasteel en via Woudestein weer terug naar De Kuip. Het was een geslaagde ochtend al deden mijn schenen de week erna wel weer wat zeer. Misschien iets te overmoedig die 22 kilometer.

December, de maand van de lijstjes (o wacht, dit is zo’n lijstje). In December wist Feyenoord zowaar een paar wedstrijden achter elkaar te winnen. De pot thuis tegen Napoli demonstreerde eens te meer dat het in voetbal niet om de grote clubs in Europa draait. De Italianen begrepen er weinig van, een club die al uitgeschakeld was en zo fanatiek gesteund werd door hun fans. Tsja, dat zegt eigenlijk al voldoende.

Door de sneeuw werd de Bruggenloop afgelast en bouwden Bastiaan en ik een iglo voor de deur. En dat brengt ons op het punt waar we nu aanbeland zijn. Nog twee weken in 2017. De tijd gaat echt vreselijk snel, dat merk je nog het beste aan een opgroeiend kind. Voor je gevoel verschoonde je net nog zijn luier maar de realiteit is dat hij gewoon al een achtjarige wijsneus is.

Was 2017 een mooi jaar? Ja, dat was het zeker. Feyenoord werd kampioen, we maakten een schitterende reis door Azie, ik liep en passant een marathon en een Roparun. Al mijn familie is gezond en wel (Sandra is weer een jaar goedgekeurd) en ik heb niets te klagen. Dat ga ik dus ook niet doen. Gewoon tevreden zijn met wat je hebt.

Vanaf deze plek alvast de beste wensen en een gelukkig nieuwjaar. Maar hou de komende twee weken deze site nog in de gaten. Er staat nog genoeg op het programma.

 

 

Iedere keer hetzelfde liedje

Tegen Heerenveen.

Na een omweg via metro-tram en tram (er was een stroomstoring in Rotterdam-noord wat die wijk een nogal naargeestige uitstraling gaf. Ik verwachte ieder moment aangevallen te worden door een paar walkers) ruim op tijd bij De Kuip. PSV verloor punten dus er was een kans om in te lopen.

Tropicana is er niks bij qua wildwaterval.

Blom. O jee.

In de eerste minuut had het al 1-0 moeten staan.

Uiteindelijk toch 1-0 door Berghuis.

Lang konden we er niet van genieten.

En zoals je kon verwachten stond een ex-Feyenoorder ons danig in de weg. Wat een matige wedstrijd zeg.

 

 

 

 

Een bruggenloop te ver

Zo, en toen werd de Bruggenloop dus afgelast. Voor de organisatie en de deelnemers die van ver moesten komen reuze vervelend. Ik was zelf bijna in Bergschenhoek aangekomen waar ik met Mo en Wilbert mee zou rijden richting De Kuip.

Toen ik eindelijk een droog plekje had gevonden om op mijn telefoon te kijken of het evenement nog doorging zag ik dat dit al om 13:12 verstuurd was. Ik had me achteraf een barre tocht van epische proporties door de sneeuw kunnen besparen want om tien over een was ik niet de deur uit. Eenmaal thuis werd ook nog eens Feyenoord afgelast en was het eigenlijk een verloren zondag.

Na de eerste onofficiele stadionloop had ik wel weer wat pijntjes in mijn scheenbeen. Nou ja pijntjes. Ze voelden wat branderig aan. Dus na lang wikken en wegen een afspraak gemaakt bij shinsplintstop. Het gaat op een gegeven moment door je hoofd malen. Welke ‘pijntjes’ zijn normaal en wanneer moet ik aan de bel trekken? Ik weet niet of alle hardlopers daar last van hebben maar ik vermoed van wel. Maar voordat ik me weer ging laten pijnigen wilde ik wel nog even een stuk hardlopen.

En zodoende deed ik zelf maar een loop van 10 kilometer op de sneeuwvrije fietspaden achter ons huis. In bijna beoogd marathontempo van 5:20/km. Mijn doelstelling voor de Rotterdam Marathon in 2018 is een tijd van 3:45. In het boek de ‘hardlooprevolutie’ dat Sandra van de Sint heeft gekregen gaan ze diep in op ademhaling en hartslag.

Een van de meest interessante stukken van het boek gaat over het voorspellen van finishtijden. En daar staat in wat ik zelf ook al vermoedde. Op een goede dag zou ik op basis van mijn eindtijd op een 10 kilometerwedstrijd (eentje waar je voluit bent gegaan) op een eindtijd van 3:45 uit moeten komen. Ik liep dit jaar mijn beste 10 kilometers nét iets boven de 45 minuten.

Bij shinsplintstop begon de fysio ook over dit boek. Dat, mocht ik last blijven houden, het ook een optie is om je voor te bereiden op de marathon. Ik geloof hem direct maar ik ben op de een of andere manier wel dol op die lange duurlopen geworden. Al pratend leveren die kilometers geen centje pijn op. Kon dat ook maar gezegd worden van die behandeling.

 

 

 

Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 3.

Moe van al dat getrain voor de marathon, de Roparun, ons scooterweekend en het bier drinken na het lang verwachte kampioenschap was het tijd om op vakantie gaan. En niet zomaar een vakantie. Na vijf jaar gingen we eindelijk weer eens naar Azie toe.

We begonnen in Bangkok en via een paar dagen in een national park namen we een taxi richting de Cambodjaanse grens om daar door Jan opgewacht te worden. In Cambodja maakten we een geweldige roadtrip langs plaatsen waar we nog niet eerder waren geweest.

We zagen Dolfijnen in Kratie. De insecten op de markt van Skuon en eenmaal terug in Battambang regelden Jan en Phary een tuktuk om het platteland in de omgeving van hun resort te bekijken. De tijd vloog voorbij maar het was echt een geweldige vakantie. Eenmaal terug in Bangkok kochten we onze rugzakken vol met prullaria om vervolgens weer richting Nederland te vliegen. Het verslag van deze reis staat hier en de video ervan hier.

Eenmaal terug in Nederland konden we direct door naar De Kuip om Feyenoord een prijs te zien winnen. Na penalty’s werd Vitesse verslagen en won Feyenoord de Nederlandse supercup. Een traditie die maar niet echt van de grond wil komen.

De volgende trip stond alweer voor de deur. In de hoofdstad van Dublin ging ik een halve marathon rennen en Sandra een 10km wedstrijd. Met o.a. Bastiaan (2x), Menno, Annemieke, Patrick en nog véél meer bekenden werd het een gezellige boel. De halve marathon ging gezien de vakantie die nog in de benen zat best aardig. Met 1:47 was ik dik tevreden. Na de halve marathon liep ik nog zowat een marathon heen en weer naar Croke Park om daar een hurlingwedstrijd te zien. Dat was een bijzondere ervaring (klik hier).

We zagen Feyenoord nu wel uit bij Excelsior winnen en door een vijfklapper tegen Willem II werd het seizoen prima begonnen. Ondertussen stond er al een tijd een afspraak om de marathonmedaille van 2017 op mijn lichaam te vereeuwigen. Het deed weer enorm veel zeer (dat was ik even vergeten) maar het resultaat mag er zijn. Met de Rotterdam Running Crew liepen door de koelcel van een zeevishandel en toen was het bijna alweer september.

 

En wie september zegt, zegt Mersea Island. Onze favoriete scooterrally in Engeland. In het interlandweekend stapten wij op onze oldtimers om aan de andere kant van het kanaal feest te gaan vieren.

We werden er weer als eregasten onthaald en hielpen onze Engelse vrienden mee met de spelletjes op zaterdagmiddag. We aten uiteraard Indiaas en dronken een sloot Ale.

Op zondag reden we weer terug naar de boot om vervolgens op de saaie dagboot een uiltje te knappen totdat we weer in Hoek van Holland aanmeerden.

Werd er dan niet hardgelopen? Ja, natuurlijk wel. In Roelofarendsveen deed ik mee als een van de vier lopers van een kermismarathon. Het thema was Duitsland en geheel in traditie kreeg je na afloop een biertje en een braadworst.

Ook deed ik dit jaar mee met de Vredesloop. Het leukste was dat Sandra ook meedeed. Zij de vijf, ik de tien. Beetje vreemd was wel dat het parcours zeker 250 meter te kort was. Wel fijn dat iedereen daardoor een PR kon lopen.

Feyenoord werd in een van de zwaarste poules van de Champions League ingedeeld. De eerste poulewedstrijd thuis tegen Manchester City gaf direct aan hoe de verhoudingen in het internationale topvoetbal liggen. Feyenoord ging er kansloos af.

En toen was het alweer oktober en tijd voor de voetbaltrip. Maar dat overzicht komt pas aan het einde van het jaar. December is immers nog niet voorbij.