Ad patat

Zie ze daar eens staan mijn collega’s van het hoofdkantoor. Normaliter zitten de kekke krijtstrepen en modieuze mantelpakjes in de hippe kantine te lunchen. Vandaag nam de grote baas afscheid en werden ze veroordeeld tot de frietkraam want de grote baas had de kantine nodig voor al zijn relaties. Ad trakteerde dus op patat. Best aardig van hem.

Alsjeblieft!

Speciaal voor al die psv-supporters die op deze site terechtkomen op zoek naar informatie over Sporting Lissabon. (de teller qua bezoekerTs loopt aardig op vandaag, zie plaatje).

Extragratis een plaatje van Pi-Air. Je weet wel, die lange die in de laatste secondes de bal achter jullie keeper kopte.

7-2 op 7-2

Waarom bewaar je een treinkaartje uit 1988? Ik heb geen idee, maar ik kwam dit kaartje laatst weer tegen in een van mijn oude Feyenoord-knipselmappen.

Op 7-2-1988 speelde Feyenoord thuis tegen AZ’67. Met nog 8293 andere toeschouwers zag ik een van de grootste zeges in mijn 25-jarige loopbaan als Feyenoord-supporterT. Met o.a. Mario Been, Benny Wijnstekers, Sjaak Troost en René Hofman in de basis werd er gehakt gemaakt van AZ’67. Het voelde een beetje als genoegdoening voor de allereerste wedstrijd die ik ooit in De Kuip zag en waar Feyenoord destijds met 3-4 verloor van de Alkmaarders.

Na 30 minuten spelen maakt David Mitchell de 1-0 na voorbereidend werk van Hofman. Invaller Hoekstra scoort een paar minuten later de 2-0 en nog voor rust zorgt Hofman voor de 3-0.

Na rust gaat het hard met de goals. Been benut een penalty en op het uur scoort Hofman zijn tweede goal van de middag. De 6-0 en 7-0 komen van de voet van André Hoekstra die al in de 8e minuut inviel voor Lars Elstrup. En dan zijn er nog 25 minuten te gaan. Of De Kuip ook om tien heeft geschreeuwd die middag weet ik niet. Het zou zo maar eens kunnen.

Feyenoord scoort niet meer die middag en AZ’67 kan het leed verzachten door twee ballen achter Joop Hiele te werken. Een verdediger van AZ’67 zou niet veel later voor Feyenoord tekenen en daar vijf seizoenen spelen. Over wie hebben we het hier?

Zaterdag speelt Feyenoord weer thuis tegen AZ (zonder de ’67) met de trein gaan we allang niet meer en een treinkaartje zal ook wel iets duurder zijn dan de 2 gulden 80 die ik toen moest betalen. Voor een 7-2 tekenen we echter blind.

Seduced by the darkside

Wie had dat ooit  gedacht? Een twist-and-go scooter in huize Peenvogel. Twee weken geleden verkocht Sandra mijn Vespa P200 uit 1981 die bijna drie jaar trouw dienst had gedaan als woon-werk Vespa.

Ik merkte wel dat ik, zeker op het stuk snelweg wat ik iedere dag rij, een beetje een unheimisch gevoel kreeg bij alle gehaaste malloten om mij heen in de ochtend en avondspits.

Een P200 uit 1981 heeft namelijk geen schijfremmen en bij een noodstop is de vluchtstrook een betere optie dan remmen. Begrijp me niet verkeerd, de rest van de oldtimers gaan echt niet weg maar er is een wezenlijk verschil tussen het dagelijkse verkeer met al dat gestress om mij heen en een toerritje op een zonnige zaterdagmiddag over provinciale wegen.

Om een lang verhaal kort te maken, Sandra is net voor de derde keer naar de RDW geweest voor een herkeuring (zoals maandag viel te lezen was de scooter afgekeurd vanwege het licht) en de scooter (eentje uit 2003) staat nu op mijn naam.

Daar ging nog een heel bureaucratisch proces met BPM aan vooraf dus het heeft haar de hele dag gekost (sorry San). Na goedkeuring en betaling van de belasting moeten we een kentekenplaat aanvragen als de papieren binnen zijn en we rijden voortaan iets luxer, en vooral een stuk veiliger (en sneller hahaha) naar het werk.

Om in termen van de oldskool-scooterrijders te blijven ben ik verleid door de donkere kant van het scooterrijden, een automaat!

Hier had een andere foto kunnen staan

Namelijk een foto van mij op mijn nieuwe woon-werk Vespa. Ware het niet dat de RDW vanochtend niet mee wilde werken. De Vespa komt oorspronkelijk uit Engeland en, in tegenstelling tot oldtimers waar overal ter wereld dezelfde koplamp/reflector in een Vespa zit, is bij dit nieuwe model de verlichting aan de rijrichting aangepast.

Afgekeurd dus. De verkopende partij is nu inderhaast een nieuwe reflector aan het regelen maar op de reflector die er nu in zit zien wij geen vermelding staan dat dit om een exemplaar gaat die bestemd is voor het Verenigd Koninkrijk.

We moeten nog even wachten dus. Totdat er licht aan het einde van de testtunnel is zeg maar.

Mixed emotions

Toen ik vanochtend Facebook opende zag ik dat ik een berichtje had van de broer van een jongen waar ik in de jaren ’90 vaak mee omging en waarmee ik met een groepje met vakantie naar Salou en Kreta ben geweest. Het onderwerp van het bericht deed me naar adem happen, hij schreef dat zijn broer onlangs was overleden. Zomaar, zonder dat hij iets mankeerde.

Een donderslag bij heldere hemel, nog geen 40 jaar en een jong dochtertje. Er stond bij dat de uitvaart vandaag was om 3 uur in Den Haag maar helaas niet waar. Een vriendin belde later op dat ze wist waar het was en dat zij ook ging dus ik heb al mijn moed verzameld en ben er ook heen gegaan. Vreselijk voor de familie om mee te moeten maken. Zo jong…het leven kan zo oneerlijk zijn.

De rij voor de iPad2

Toen ik later die middag op de fiets Bastiaan ophaalde voelde ik me nog steeds uit mijn hum. Ik ging Bastiaan ophalen omdat Sandra een poging ging wagen een iPad2 te bemachtigen. D’r stond een behoorlijke rij bij de Saturn op zuidplein en ze was een van de laatsten die er eentje had (doet dat Apple goed, zo’n hype creeeren) en was dus blij dat ze de gok gewaagd had. Terwijl ik dit type wordt i-tunes bijgewerkt. Maar leuke gadget of niet, het gaat in de leven dus om belangrijkere zaken. Neem nooit met ruzie afscheid van elkaar. Het zou zo maar eens de laatste keer kunnen zijn.