Seven-Eleven

Het bericht dat Amerikaanse investeerders geïnteresseerd zouden zijn in een deel van de aandelen van Feyenoord bereikte mij in Bangkok. In de straten van de Thaise hoofdstad was het drukkend warm. Zo warm dat een bezoekje aan een van de vierduizend Seven-eleven supermarkten die de stad rijk is, en waar het binnen ijskoud is, een welkome afwisseling is voor een net gearriveerde toerist.

In het straatbeeld van Bangkok verliest Boeddha steeds meer terrein aan smartphone, shoppingmalls en Starbucks. Per bezoek neemt het gevoel dat het mystieke Azië hier aan het afbrokkelen is toe.

Zou het imago van Feyenoord ook afbrokkelen met de Amerikaanse investeerders? Een cultclub met een stadion dat weliswaar hoog op de bezoeklijstjes staat bij echte voetbalfans maar waar het achterstallig onderhoud steeds meer aan het daglicht komt.

Wordt die cultclub, die overigens zelden kampioen wordt, een speeltje van miljonairs die meer willen bepalen dan ons lief is? Van Droomparken naar de Big American Dream? Van krantenjongens naar miljonairs?

Maar wat als we daardoor wel goed voetbal krijgen te zien en prijzen gaan winnen? De gedachte alleen al voelde als het verkopen van mijn ziel aan de duivel. Maar ook ik zou wel eens een normale, rustige voorbereiding mee willen maken. Of een seizoen waarin Feyenoord eindelijk een einde maakt aan de ‘slapende reus’ en gewoon een wakkere reus wordt die krachtig gaat heersen in de vaderlandse competitie. Waar titels geen incidenten meer zijn. Eindelijk een keer al die verwachtingen waarmaken.

Verscholen naast een van de Seven-Elevens was de ingang naar een Boeddhistische tempel. De zware geur van wierook kwam me tegemoet. Een meisje met een smartphone bracht een offer aan haar god.

Vooruitgang en traditie hoeven elkaar niet te bijten bedacht ik me. Dan neem ik een Starbucks in De Kuip wel op de koop toe.

Rondje Lumpini park

Terwijl Bastiaan klokkie rond sliep en ik toch wakker was om 7:30 richting Lumpini Park gerend. Daar was het een drukte van belang. Honderden sporters in de weer. Behalve lopers ook fitnessers, bootcampers en ouwetjes die taichi aan het beoefenen waren.

Later op strava zag ik dat er legio mensen zij die hun lange duurloop hier houden. Gewoon 28 km aan rondjes van 2,5. Dan vallen de rondjes bij de kieviten nog mee.

In het park is alles in de ochtend ingericht voor de sporters want toen we vanmiddag ba een rondje Chinatown weer in het park kwamen waren alle stalletjes leeg en verlaten.

Was warm en benauwd maar met af en toe een stop voor slok water ging het prima.

Kan de var-aan?

UitsloverT

Boven de zwarte zee.

Ergens boven de Zwarte Zee maakte ik gebruik van de ‘complimentary 20MB WiFi. Nadat mijn telefoon eindelijk verbinding had gemaakt was het inmiddels 16:20 in Nederland. Een tijdstip dat er in Doetinchem een einde aan de wedstrijd tussen De Graafschap en Feyenoord gekomen zou moeten zijn. De website van het Algemeen Dagblad duurde te lang met laden, dan maar proberen op FR12.nl. 

Airbus A380. we vlogen er deze vakantie vier keer mee.

Bovenin het scherm stond een tussenstand die me eigenlijk niet eens verbaasde. Van diverse kanten had ik al te horen gekregen dat Feyenoord zich in Slowakije had geblameerd. De term ‘televisie door het raam’ viel in onze WhatsApp-groep. De pers hield zich nog minder in. Beschamend was de algehele tendens. Ik had niet de verwachting dat er met een training er ineens een ander Feyenoord op het veld zou staan, maar winnen van een promovendus dat zou toch wel moeten kunnen? 

Nee dus, en zodoende is het weer eens crisis in Rotterdam-zuid. De zoveelste in zoveel jaren. De dag dat ik niet meer naar Feyenoord zal gaan komt steeds dichterbij. Letterlijk dan want iedere dag die je leeft is een dag dichterbij bij de dood 😉

Donderdag zal ik gewoon weer in De Kuip zitten. Niet van harte, maar omdat ik het als een soort morele plicht voel. Voor je plezier naar het voetbal gaan zal het dit seizoen niet gaan worden. 

De grens over

Terug naar Bangkok is een lange dag. De slechte weg in Cambodja richting de grens en de files (de hele dag door) in en rondom Bangkok. 

Bij het hotel haalden we een lekkere pad Thai bij een stalletje en een Singha bij de Seven-eleven. Nog 1 dag hier en dan vliegen we vannacht terug.

 

Feestdag

Het is vandaag het begin van de boeddhistische lente. Vorig jaar kwamen we op die dag aan in Bangkok en toen was alle verkoop van alcohol aan banden gelegd. Volgens Wikipedia zou het pas morgen beginnen dus nu zitten we hier, zonder bier 😉

Na wat gesoebat hebben we eindelijk een taxi tot aan de grens weten te regelen. Minivans vertrokken alleen op vrijdag en maandag maar wij wilden pas morgen gaan. Om acht uur staat de taxi voor de deur. Jomtien is wel redelijk verandert, het zit hier vol met Russen. Niet echt sympathieke lui maar je kunt ze prima ontlopen. Je ziet wel dat de Thai op hen ingericht zijn want overal is het cyrillische schrift te lezen. 

Zometeen nog een curry en dan morgen een lange reisdag. Op naar Cambodja!