Streep door de plannen

Met nog vier weken te gaan stond de marathon-voorbereidingsteller op ruim 700 kilometer aan training. Daarin zaten twee halve marathons als wedstrijd en een 30 kilometerwedstrijd die ik op duurlooptempo liep. Ik begon/was redelijk in vorm (te raken). Of het voldoende geweest was om mijn 3:38 uit de boeken te lopen zal voorlopig nog wel een raadsel blijven.

De NN Marathon van Rotterdam is uitgesteld tot nader orde en alternatieven zijn er niet echt voor de hand. En als ze er al waren dan gaan deze vast ook van de kalender af. Zijn al die trainingen dan voor niks geweest? Nee, natuurlijk niet. Je loopt voor jezelf en het is een makkelijke manier om fit te blijven. En de Roparun komt er ook nog aan. 

Vandaag liep ik mijn eerste ‘na de afgelasting’ loop. Ik moest, o ironie, mijn schoenen ophalen die ik voor de marathon had besteld. Met deze patta’s zou ik op 5 april gaan lopen. Ik kon er de humor wel van inzien. We gaan gestaag door.

Hier aan de kust, de Zeeuwse kust. Verslag Kustmarathon 2019

Van mijn hardloopharem kreeg ik voor mijn verjaardag een hamer. Met aan die hamer een kaartje waarop stond dat ze me ingeschreven hadden voor de kustmarathon. Een marathon waarvan de slogan ‘de zwaarste van Nederland’ is (iets wat ze de dagen voor de race continu benadrukken in hun Facebook-posts waardoor je jezelf nog meer zorgen gaat maken).

Gelukkig hoefde ik hem niet alleen te lopen (dat zou niet zo aardig zijn) maar ging Monique ook de uitdaging aan. Naast Mo liep ik ook mijn pr op de tisvoorniks-marathon (ik afzien, zij dansend en springend naar 3:38) dus een goede haas gegarandeerd. Die tisvoorniks-marathon was in november wanneer het koeler is en ik het fijner vind om hard te lopen. De warmte vind ik niks.

Na mijn oogoperatie liep ik gewoon mijn rondjes bij de kieviten, drie halve marathons waaronder eentje in de beklemmende hitte van Cambodja en recent de Airborne-trail van 28km. Geen tijd om te twijfelen of dat genoeg was. Nou ja, ik twijfelde wel maar Sandra zei dat het voldoende was. En zoals altijd heeft je vrouw gelijk. Dus redelijk relaxed naar het weekend toegeleefd. Wel wat gestapeld maar niet overdreven veel. Op vrijdag een pastamaaltijd met spinazie en voor de rest zoete meuk. 

Zaterdagochtend bestond het ontbijt uit pannenkoeken en een halve liter drank waarin extra koolhydraten aan waren toegevoegd. En voor de rest vooral veel drinken. Heel veel drinken. Van AA-Drink tot water. Nadeel is wel dat je grote vriendjes met het toilet wordt.

Wilbert bracht ons weg naar de start in Burgh-Haamstede en daar was de start op een pleintje waar we wel eens met een rotonde-weekend verbleven. Gelukkig was ik incognito met pet. We stonden redelijk vooraan en na een minuut stilte voor de dit jaar overleden organisator van de kustmarathon mochten we weg. Er hing een goede sfeer bij de start. Geconcentreerde lopers en vrolijke toeschouwers. Waar je normaal bij wedstrijden nog wel eens over de ‘runfluencers’ struikelt waren ze hier nergens te vinden. De Kustmarathon is serious business. 

De eerste kilometers gingen lekker. Van te voren wisten we al dat je na km 20 zo’n 10km het strand op ging en dat leek mij het zwaarst. Dus het eerste stuk liepen we gemiddeld 5:15/km totdat we achter de 3:45 pacergroep terecht kwamen. Dat was wat ambitieus voor de hele marathon maar tot aan het strand was dat een prima tempo. Deze pacers liepen iets te hard maar waarschijnlijk deden ze dat om wat slack over te houden wanneer ze het strand op moesten. 

\

Foto ‘geleend’ van FoVid (mooie foto’s van de Kustmarathon op deze site).

Om de vijf kilometer waren er drinkposten maar ook op andere plekken stonden mensen snoep en eten uit te delen en waar publiek kón staan stond er ook publiek. Iedereen kreeg veel aanmoedigingen en je merkte ook wel dat het een echt Zeeuws ding is, veel aanmoedigingen voor de lokale lopers.

Na de Deltawerken was het tijd voor het strand, en dat viel me reuze mee. Eenmaal aan de waterlijn (weer Bløf) kon je redelijk doorlopen. Ze hadden voor het eerst (hoorden we) legplanken neergelegd waardoor je het mulle zand kon overslaan. Het strand direct naast het water was vrij hard en daar konden we prima doorlopen. Alleen wel op een iets ander tempo. Er waren wel veel van die golfbrekers bestaande uit houten palen waar de meest afgetrainde hardloper nét doorheen pasten. Ik vond die palen wel een welkome afwisseling want daar kon je telkens heel even wandelen voordat je weer verder moest.

Ook op het strand verzorging en veel praatjes met ervaren kustmarathonners die zeiden dat de omstandigheden met dat harde zand ideaal waren. Ik wilde hem best geloven maar na km 26 begon ik het al wat zwaarder te krijgen. Gelletje erin en doorlopen. Voor ons liep een tijdje een gast die zijn waterflesje in zijn bilnaad bewaarde. Die had geen geld voor een drankgordel. Op het strand werden we ingehaald door bekenden Lars van de RRC en Maarten van De Kieviten. 

Na ongeveer 10 kilometer strand kwamen de duinen. En ja, toen was het knokken voor iedere kilometer in mijn geval. Dankzij de motivatiespeeches van Mo hobbelden we heuvelaf gewoon door, maar die heuvels op. Manmanman. Erg veel duintrappen die ik niet meer omhoog kon rennen (of misschien heb ik dat nooit gekund, ik merkte dat mijn hartslag echt skyhigh ging na die trappen). En dat duurde tot kilometer veertig zo. De duinen en het uitzicht en het publiek maakten het echt wel heel mooi hoor. Nog steeds overal mensen en overal aanmoedigingen. 

lalala-duinen.

Nu waren we niet ‘op een tijd’ weg gegaan maar het is hardlopers-eigen om toch te gaan rekenen na een brede boulevard en het passeren van een Sherman-tank bij Westkapelle werden we het strand weer opgejaagd. Het waren maar twee kilometer maar deze waren best zwaar maar een welkome afwisseling na de duinen. 

Na de twee kilometer strand kwam de laatste trap en daarna de laatste kilometer nog proberen aan te zetten om onder de vier uur uit te komen. En dat lukte met 3:58:58 precies. Na een high-five met de burgervader van Zoutelande, het in ontvangst nemen van medaille en marathonshirt zat deze perfect geregelde marathon er weer op. Mijn vijfde marathon was een mooie marathon, maar wel een zware. Bijna net zo zwaar als 4 uur lang ‘Zoutelande’ op repeat horen.

Een nieuwe uitdaging

Na een koud rondje (de korte broek was wat overdreven) met de ladies was het tijd voor mijn verjaardag. Eigenlijk vier ik die normaliter alleen voor familie maar nu was het wel weer tijd om wat ekte vrienden en bekenden uit te nodigen. Na de gebruikelijke hoeveelheid bier kreeg ik ook nog een ander cadeau. Een cadeau van een iets andere orde…

…de hardloopladies hadden een erg mooi cadeau. Een hamer waarbij de bijpassende man tijdens de kustmarathon in Zeeland moet komen. De eerste zaterdag in oktober sta ik dus aan de start in Burgh Haamstede. Dat wordt trainen….

En uiteraard (veel) bier.

Warm en trots

Alsof de duvel er mee speelde. Na al dat trainen in de kou (voor de meeste deelnemers dan, niet voor deze mannen) was het zondag wederom warm. Te warm. Terwijl Bastiaan en ik op de Slinge op Sandra aan het wachten waren voelde je de warmte al.

Tussen de Kenianen en Sandra heel veel bekenden gezien. Sommigen zagen er goed uit qua tempo en fysiek. Bij anderen had ik het idee dat het nog wel erg zwaar voor ze ging worden. Iets wat je aan de finishtijden ook wel kon zien.

De power-up werd goed gebruikt. De lopers van boven de 30 maakten soms zelfs het Mario power-up geluidje.

Yes, daar is ze. Sandra had het zoals iedereen erg zwaar. Hierna moest ze nog ongeveer 6 kilometer. Zes kilometer waaronder dat saaie stuk bij de deur voor Ahoy waar ik vorig jaar afvroeg waar ik in vredesnaam mee bezig was. Maar Sandra bikkelde door, zoals we haar kennen. En na 21,6 kilometer kon ze wisselen met schoonzus Sandra. Na wat water, chocolade en chips was het tijd om richting Zuidplein te wandelen. Daar aten we een mihoen Singapore om vervolgens richting Coolsingel te gaan. Ondertussen liet de app van de Marathon weten wie er over de streep waren gekomen.

En Sandra mocht de laatste meters onder luid gejuich de Coolsingel over rennen. Goed gedaan ladies!

Het hardloopjaar 2018

Ik weet het, 2018 is nog lang niet voorbij. En de bruggenloop komt er ook nog aan. Maar tot nu toe heb ik in 2018 ál mijn tijden op de andere afstanden verbroken.

Als er ergens een conclusie uit valt te trekken is dat ik beter presteer als het een kleinschalig evenement is. Frappant is wel dat ik eigenlijk geen mooi-weer-renner ben maar zowel tijdens de Ekiden als de Midzomeravondloop was het best warm. Tijdens de Ekiden eigenlijk te warm om fatsoenlijk hard te lopen.

Het liefste wilde ik een keer een marathon onder/rond de 3:45 lopen. Het was geen heilig doel maar ik dacht dat het er wel in zou moeten zitten. Alleen dat weer tijdens de laatste marathons in Rotterdam. Voor zo’n lange afstand véél te warm voor mij.

Voor de bruggenloop heb ik me wederom ingeschreven. Of de tijd uit 2016 te verbeteren valt? Ik denk het niet want toen liep ik echt heel constant rond de 4:30/km. Eerst even een paar dagen de benen laten rusten. Misschien zit er wel iets van supercompensatie in 😉

Afstand Tijd Wedstrijd
5 kilometer 21:04 Midzomeravondloop 2018
10 kilometer 44:43 Ekiden Rotterdam 2018
15 kilometer 1:07:49 Bruggenloop 2016
21,1 kilometer 1:41:17 Rottemerenloop 2018
42,2 kilometer 3:38:28 Tisvoorniksmarathon 2018

Verslag tis voor niks marathon, over kramp in je kuit en een kaasschaaf

‘Dit doe ik echt nooit meer!’, zei ik op zondagmiddag 8 april van dit jaar. Na 42 kilometers hardlopen door Rotterdam. Ik was er toen na 17 kilometer al helemaal klaar mee. Te moe, te warm. Misschien teveel gelopen in de voorbereiding, te bekend parcours, geen zin. Het was dat ik geen OV chipkaart bij me had anders had ik zo op de metro gestapt. De rest van de afstand had ik toen in mijn hoofd in stukken gedeeld. Nog 5 kilometer tot een waterpost, nog 7 tot het bos. Enzovoort, enzovoort. Nu ben ik geen geweldige hardloper maar de tijd die ik in april liep stond in geen verhouding tot de tijden op halve marathons en 15-kilometer wedstrijden. De enige conclusie die ik kon trekken was dat ik geen marathonloper was.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Monique, die een véél (heel veel) betere hardloopster is dan ondergetekende, kwam op het idee om een marathon te gaan lopen wanneer het kouder weer was en waarbij we ons niet gek zouden laten maken door schema’s en druk van buitenaf. Want hoe je het wendt of keert, als mensen weten dat je een marathon gaat lopen dan komen de verwachtingen. Hoe goedbedoeld ook. En presteren onder druk is net als plassen in een druk toiletblok met alleen maar urinoirs, je kan het of je kan het niet.

Lang hebben we het nog verborgen kunnen houden wat de plannen waren maar de oplettende gebruikers op Strava zagen een toename in het aantal kilometers. En dan ook nog eens afstanden die niet iedereen voor de lol gaat lopen op een winderige zondagochtend in Lansingerland. En toen kwamen er vragen. Waarvoor ik aan het trainen was. Met het antwoord ‘voor niks’ heb ik niemand voorgelogen want de marathon waar we voor gekozen hadden was de ‘tisvoorniks’ marathon.

Mijn startnummer waarmee ik in de prijzen viel.

Een gratis marathon maar wel met alle faciliteiten. Er kunnen maximaal 1200 man aan meedoen van wandelaars tot hardlopers over verschillende afstanden (6, 10, 15, 21, 30 en 42,5), dus voor elk wat wils. De wandelaars voor de langste afstand waren al op pad toen wij uit Bergschenhoek vertrokken. En na anderhalf uur stonden we voor het wijkcentrum waar de startnummers opgehaald kunnen worden en de sporthal waar je jezelf om kon kleden en je tas in bewaring kon geven. Ook qua ‘stapelen’ heb ik het normaal gedaan. Op zaterdagavond een pasta-maaltijd, veel water drinken en een ontbijt van pannenkoeken en AA-Drink. Niet te gek maar wel voldoende om geen honger te krijgen onderweg.

Om iets voor tien uur liepen Monique, Angela en ik richting de startboog en om exact 10 uur klonk het startschot. Angela liep de halve marathon en de eerste twee kilometer liep zij hetzelfde parcours net zoals de lopers aan de 30 kilometer. Na een kilometer of twee sloegen wij rechtsaf een bospad op en toen kwamen we sporadisch nog plukjes lopers tegen die de hele marathon zouden gaan lopen (er deden ongeveer 140 man mee aan de hele). Het parcours bestond uit mountainbike-paden, heide, bospaden en kleine stukjes ruiterpad. En heel, heel soms een klein stukje asfalt. Nu zijn wij geen trailers dus het asfalt voelde iedere keer vertrouwd aan. Het viel mij op hoeveel mensen zich warm hadden aangekleed. Slechts een enkeling liep in een korte broek, en zo koud was het nu ook weer niet.

 

Klaar voor de start

Deze pijlen moesten we volgen.

De eerste helft liepen we vrij stevig door. Dat wil zeggen: Monique liep stevig door en ik volgde haar braaf. We hadden genoeg adem over voor gesprekken dus toen ik op 21 kilometer zag dat we precies 1:45 hadden gelopen beloofde dat veel goeds voor de tweede helft. Af en toe haakte er een loper bij ons aan of haakten wij bij andere lopers aan. Iedereen liep er voor zichzelf maar was wel in voor een gesprekje. Zodoende vlogen de kilometers voorbij. Op een gegeven moment kwamen we lopers tegen die andere afstanden liepen en die hadden de marathonlopers blijkbaar in de gaten gehouden. Zodoende klonk het steeds vaker ‘eerste vrouw, eerste vrouw’ als Mo voorbij kwam. Iets waar ze volgens mij zelf amper notitie van nam of misschien hoorde ze het niet door de salsamuziek uit haar telefoon 😉

Het waren veel van dit soort paden, maar ook ruiterpaden en mountainbike-parcours.

Bij de drankposten kon je thee, water en koek krijgen maar je kon ook je eigen drinken afgeven voor de start en dat werd dan klaargezet voor je. Echt super geregeld. Na de drankpost op 31 kilometer begon ik het wel zwaarder te krijgen. Direct erna kwam een parcours voor mountainbikers met heel veel kleine heuveltjes en dat was op dat moment killing. Vanaf dat moment ging ik weer ouderwets rekenen hoe lang het nog zou duren voordat ik binnen was en op dat moment was het feit dat ik een haas had mijn redding. Gewoon door blijven lopen en niet in de verleiding komen te stoppen.

Maar dat was buiten mijn linkerkuit gerekend. Op 36 kilometer schoot het erin en na een hele kleine stop ging het wel weer al liep, voor mijn gevoel, de snelheid wel terug. Achteraf bleek dat reuze mee te vallen volgens Strava. Voor de laatste keer gingen we over de snelweg heen en ook dat bruggetje was niet zo fijn meer op dat moment. In het laatste stukje bos kwamen we de bordjes tegen met hoeveel kilometer het was en mijn horloge gaf aan dat ik wel eens onder de 3:40 zou kunnen finishen. Over de stoepen langs een paar grote flats en een grasveld richting het winkelcentrum kwamen we in 3:38:28 binnen. Voor Mo een mooie trainingsloop en voor mij een dik P.R.

Angela had haar halve binnen de twee uur gelopen en zij zat gedoucht en gemasseerd relaxed op ons te wachten. Bij het ophalen van de tassen stond blijkbaar de tweede vrouw naast ons die zich direct in begon te dekken voor haar tijd. Het was haar zesde marathon in twee maanden ofzoiets. En dat terwijl ze ook gewoon gefeliciteerd had kunnen zeggen. De eerste vrouw kreeg toch geen prijs.

Behalve een P.R. had ik overigens wél een prijs. Bij de tombola won ik een set kaasmessen. Symbolisch voor deze dag. Voor Monique was deze loop ‘kaassie’ en ik schaafde een heel stuk van mijn P.R. af. Missie geslaagd dus. Het was niet voor niks.

Het was niet voor niks 🙂

Rondjes lopen

Eigenlijk is het rennen van een rondje redelijk zinloos. Je komt weer uit op de plek waar je vertrokken bent. Maar ja, dat is nu net de bedoeling. En als je wat anders wilt zien moet je de rondjes gewoon wat groter maken. Zoals zaterdag dus.

Tsja, en dan op maandag nog een kleiner rondje rondom de HSL. De kilometers vliegen (een soort van) voorbij.