Een bruggenloop te ver

Zo, en toen werd de Bruggenloop dus afgelast. Voor de organisatie en de deelnemers die van ver moesten komen reuze vervelend. Ik was zelf bijna in Bergschenhoek aangekomen waar ik met Mo en Wilbert mee zou rijden richting De Kuip.

Toen ik eindelijk een droog plekje had gevonden om op mijn telefoon te kijken of het evenement nog doorging zag ik dat dit al om 13:12 verstuurd was. Ik had me achteraf een barre tocht van epische proporties door de sneeuw kunnen besparen want om tien over een was ik niet de deur uit. Eenmaal thuis werd ook nog eens Feyenoord afgelast en was het eigenlijk een verloren zondag.

Na de eerste onofficiele stadionloop had ik wel weer wat pijntjes in mijn scheenbeen. Nou ja pijntjes. Ze voelden wat branderig aan. Dus na lang wikken en wegen een afspraak gemaakt bij shinsplintstop. Het gaat op een gegeven moment door je hoofd malen. Welke ‘pijntjes’ zijn normaal en wanneer moet ik aan de bel trekken? Ik weet niet of alle hardlopers daar last van hebben maar ik vermoed van wel. Maar voordat ik me weer ging laten pijnigen wilde ik wel nog even een stuk hardlopen.

En zodoende deed ik zelf maar een loop van 10 kilometer op de sneeuwvrije fietspaden achter ons huis. In bijna beoogd marathontempo van 5:20/km. Mijn doelstelling voor de Rotterdam Marathon in 2018 is een tijd van 3:45. In het boek de ‘hardlooprevolutie’ dat Sandra van de Sint heeft gekregen gaan ze diep in op ademhaling en hartslag.

Een van de meest interessante stukken van het boek gaat over het voorspellen van finishtijden. En daar staat in wat ik zelf ook al vermoedde. Op een goede dag zou ik op basis van mijn eindtijd op een 10 kilometerwedstrijd (eentje waar je voluit bent gegaan) op een eindtijd van 3:45 uit moeten komen. Ik liep dit jaar mijn beste 10 kilometers nét iets boven de 45 minuten.

Bij shinsplintstop begon de fysio ook over dit boek. Dat, mocht ik last blijven houden, het ook een optie is om je voor te bereiden op de marathon. Ik geloof hem direct maar ik ben op de een of andere manier wel dol op die lange duurlopen geworden. Al pratend leveren die kilometers geen centje pijn op. Kon dat ook maar gezegd worden van die behandeling.

 

 

 

Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 2.

April begon voetbaltechnisch nogal grillig. Een verloren Klassieker en doordeweeks een 8-0 overwinning op Go Ahead. Na die woensdagavond in De Kuip was het aftellen tot mijn verjaardag. Niet dat ik dáár nou zo nerveus over was. Nee, op 9 april zou ik mijn tweede marathon gaan lopen. Een evenement dat de weken ervoor mijn dagelijkse leven bepaalde. Lopen, rusten en eten. En dan weer lopen, rusten en eten. Repeat.

En toen was het dus zover. De eerste keer op de Coolsingel op een warme april-dag. Sandra stond een paar kilometer verderop te wachten voor haar start aan de 1/4 marathon. Het was warm deze 9e april. Te warm voor uw favoriete Peenvogel. Maar ondanks alles liep ik ruim een kwartier sneller dan het jaar ervoor. Ik schreef daar uiteraard een verhaaltje over (klik). De grootste teleurstelling van deze zondag was het puntverlies van Feyenoord in Zwolle. Het zou toch niet hé?

Een week na de marathon speelde Feyenoord in De Kuip tegen Utrecht. De spanning was voelbaar. Sterker nog, je kon de spanning zowat in stukken snijden. Defaitisme lag weer eens op de loer en toen begon de tweede helft. Toornstra raakte de bal lekker en De Kuip schudde (sorry voor het cliché) letterlijk op haar grondvesten. Het geloof in de titel kwam weer een stukje dichterbij. Voorzichtig viel het woord Coolsingel.

Werd er dan ook nog hardgelopen zo in de weken na de marathon. Nou en of. Met de Rotterdam Running Crew deden we het eiland van Brienenoord aan. De spieren voelden nog wat stram na de 42 kilometer anderhalve week daarvoor. Ook liepen we met Team Gers een testronde om ons voor te bereiden op de Roparun. Een flink stuk run-bike-run door Berkel en Pijnacker. De ronde werd ingekort omdat bijna iedereen de wedstrijd in het Gelredome op televisie wilde zien. Een wedstrijd die de opmaat was naar het kampioenschap. Nu kwam het echt dichtbij. Om alle stress te ontvluchten gingen wij weer eens met de meivakantie naar warmer oorden. Kreta dus.

Vlak voor de vakantie had mijn telefoon het begeven. Ik moet eerlijk zeggen dat dat best rustgevend was op vakantie. De ‘broodnodige’ social media zag ik op de IPad en voor de rest was het luieren, boek lezen en zwemmen. En lekker eten natuurlijk. En bij terugkomst in Nederland telde ik de uren af naar zondag 7 mei 2017. De dag dat het zou moeten gaan gebeuren. Het eerste kampioenschap sinds 1999. Tussendoor zag ik de Sleaford Mods nog optreden.

 

Op woudestein waren we getuige van een waar horrorscenario. Het hele seizoen had Feyenoord al problemen met wedstrijden op kunstgras en op deze zondagmiddag was dat geen uitzondering. Verdoofd keken we hoe ‘kleine broer’ Excelsior ons een oorwassing gaf die de dagen erna de gevoelstemparatuur in Rotterdam bepaalde. Het zou toch niet hé?

En toen volgde een onwerkelijk weekend. Natuurlijk wist iedereen dat Sander ziek was. Maar je weigert het onvermijdelijke in te zien. En op zaterdagavond brachten we met een flink aantal hardlopende vrienden een laatste eerbetoon aan die geweldige kerel. Met een brok in onze keel probeerden we de slaap te vatten.

14 mei 2017. De dag dat Rotterdam ontwaakte met een gevoel van enorme spanning. Het was tastbaar in de stad, in de kroegen en vooral in het stadion. Het spandoek wat de spelers hier vast houden zegt het allemaal. Al die jaren dat we belachelijk gemaakt werden. Al die kansloze wedstrijden die we gewoon bleven gaan. De trouw van Het Legioen werd niet lang op de proef gesteld. Dat zou bijna satanisch geweest zijn na die lange week wachten. Nee, na amper een minuut was het duidelijk. Feyenoord zou kampioen gaan worden. Er vloeiden tranen van vreugde en verdriet. Het was sinds de UEFA-Cup winst in 2002 de mooiste voetbaldag in mijn leven. Wat een emoties. De hele fotoserie staat hier.

Over emoties gesproken. Na een snelle halve marathon in Leiden wist ik dat ik er klaar voor was. Waarvoor? De Roparun van 2017. Ik had er flink wat mensen ingeluisd om team Gers te versterken en dus voelde ik wel wat meer verantwoordelijkheid dan normaal. Het werd echt een supereditie. Met een lach en een traan. Met afzien en genieten. Vanaf de start in Parijs op zaterdagmiddag tot onze finish ongeveer 48 uur later werd er door een groep totaal verschillende mensen een wereldprestatie geleverd. Lees dat verhaal hier.

In juni liep ik nog de midzomeravondloop en de run for kika. En niet te vergeten een loodzware avondvierdaagse met Bastiaan. Nog meer dan in april stond juni in het teken van diverse hardloopevenementen, ons scooterweekend en een weekend weg met vrienden. We waren fit genoeg voor de zomervakantie. Maar daarover meer in het volgende overzicht.

Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 1.

Januari begon met een klein rondje Rotterdam. De champagne en oliebollen liep ik eraf met miezerig weer. Hardlopen terwijl de rest van Nederland met een kater in bed lag. Waarom? Dat antwoord komt later in het jaaroverzicht voor.

Een week later volgde er een zeldzame groundhop want dat hardlopen met een doel is lollig maar je hebt amper tijd om oude stadions te bezoeken. Ons bezoek aan het Ludo Coeckstadion was wel gelijk een mooie. Kwaliteit boven kwantiteit zullen we dan maar zeggen nietwaar? Het verslag daarvan staat hier.

 

We renden in januari overigens gestaag door. Niet alleen met de marathontraining die iedere zondag in volume toenam maar ook met de Rotterdam Running Crew. Op een steenkoude woensdagavond verzamelden honderden lopers zich aan de voet van de Willemsbrug om dat gevaarte een paar keer te bedwingen. Uiteraard kwamen daar ook fakkels bij kijken. Want een run zonder fakkels is bijna onmogelijk.

In Nederland ging de competitie weer verder met waar we gebleven waren in december. Een overwinning voor Feyenoord. In de hoofden van de mensen op de tribune werd druk gerekend. Hoeveel punten zouden we nodig hebben om eindelijk weer eens op de Coolsingel te staan. Een gedachte die door bijna niemand hardop uitgesproken werd. Je moet de goden niet verzoeken.

Dat Gio alles op de competitie gooide bleek later die maand in Arnhem. Feyenoord ging met een (teveel) aangepast elftal onderuit bij Vitesse. Ik vond het een erg grote gok én waarom niet gewoon voor de dubbel gaan. Het is niet zo dat je ieder jaar in de race bent voor twee prijzen. Het was al ver na middernacht toen ik weer in Berkel was. Met een nederlaag op zak. Het voelde bijna vertrouwd.

Januari werd afgesloten met flink wat hardloopkilometers en opeenvolgende competie-overwinningen. En toen was het alweer februari. Traditioneel de maand van de Peenvogeltrip. Deze keer waren we te gast bij een wedstrijd waar ik al eens eerder was: Hull City vs Liverpool. Nu in december terugkijkend op deze trip is hij wel erg bijzonder voor mij. Bijzonder omdat Sander ook met ons mee was op deze trip. Het vele lopen en slapen op die boot moet echt zwaar geweest zijn voor hem. Maar hij wilde zo graag met zijn zoon met ons mee. De foto’s maken het een bitterzoete herinnering.

Feyenoord bleef ondertussen winnen en ik bleef ondertussen hardlopen. Niet alleen met de Kieviten in aanloop naar de marathon maar ook met de Rotterdam Running Crew. Een van de leukste lopen was die in het Luxor. Niet alleen omdat we een voorproefje van de musical te zien kregen maar ook omdat iedereen in foeilelijke shirts door steenkoud Rotterdam aan het lopen te rennen was. Verslag hier.

En toen kwam de wedstrijd, die achteraf, redelijk cruciaal bleek. Feyenoord won door doellijntechnologie van PSV en Het Legioen dagdroomde over iets wat we niet voor mogelijk hadden gehouden voor aanvang van het seizoen. De overwinning was terecht, maar de manier waarop hield de gemoederen nog dagen bezig.

En toen kwam maart. Een maand met veel hardloopkilometers en een onverwachte groundhop naar Wattenscheid (klik). Een fraai stadion met uitzicht op een mijn. Dat zijn de dingen die voetbal zo mooi maken. Je komt nog eens ergens. Maart was ook de maand van de ultieme test richting de marathon. Een duurloop van meer dan 35 kilometer. En opa en oma gingen ook weer eens naar een concert. Madball in de Baroeg.

Ook hier weer de trend die in de laatste tijd bij concerten zie. Ze beginnen allemaal enorm vroeg. De laatste paar concerten die ik bezocht stond ik iedere keer al voor elf uur weer buiten. Prima voor de werkende mens.

 

En in maart werden grote stappen gezet richting de Coolsingel. De CPC sloeg ik (ondanks dat ik een startbewijs had) weer eens over. Ik verkoos Feyenoord tegen AZ boven een rondje rennen in het Haagse. Je hebt zo je voorkeuren.

 

 

Stapelen en aftellen tot de marathon begin april. Maar daarover meer in het volgende deel van het jaarverslag. De maanden april, mei en juni met daarin een marathon, een afscheid, een kampioenschap en een Roparun. Maanden van uitersten.

 

 

 

 

Stadionloop

Het idee speelde al langer om een keer een loop te doen langs alle drie de stadions van de Rotterdamse BVO’s. Met start en finish uiteraard bij De Kuip. Een goede generale voor de Bruggenloop en de opmaat naar de komende maanden als er kilometers gemaakt moeten worden richting de Marathon.

Het parcours was dus zo bedacht, nu nog idioten zien te vinden die het leuk zouden vinden om op een koude zondagochtend meer dan 20 kilometer door Rotterdam te gaan lopen staan te rennen. Ook dat was eenvoudiger dan gedacht. Een geheim Facebook-evenement (het moest natuurlijk geen Project X op hardloopschoenen gaan worden) deed de rest.

Menno fietste voorop en was pacerT en wegwijspiet ineen.

De fanatiekelingen deze ochtend.

Vanaf De Kuip op weg naar de Maastunnel. Deze heeft tijdelijk een houten vloer. Dat liep niet echt heel fijn.

Eenmaal boven de grond werden we begroet door de Euromast.

De fotograaf had, hoe stereotype, broederliefde op zijn koptelefoon.

Coolsingel. Whoo-hoo.

Voor Woudestein. De stewards waren al druk bezig met de wedstrijd van die middag.

Is de brug nu juist open? Of is ie nu juist dicht? Even een rustpauze. We waren niet bepaald de enige hardlopers die de Brienenoord trotseerden. Het is duidelijk dat de Bruggenloop eraan komt.

Marcel had fakkels meegenomen en zodoende eindigden we in stijl. Met een medaille. Nou ja, een soort van. Ruim 22 kilometer in de pocket. Het was een gezellige zondag.

 

 

Ik ben geen halve zool….

Zo, de laatste sessie bij de scheenbenendokter. Eentje waar ik niet meer gemarteld werd want mijn scheentjes doen geen pijn meer. Ik heb me wel een paar zolen aan laten meten. En dat zijn geen halve zolen kan ik je vertellen.

Op het eerste filmpje dat op de loopband gemaakt werd zag je mijn voet bij het landen gevaarlijk inzakken. Dat zag er best eng uit, je zou bijna stoppen met hardlopen. In het vandaag gemaakte filmpje (met aangepaste zolen) zie je mijn voet recht onder mijn onderbeen staan.

Nu mankeert er van alles en nog wat aan mijn looptechniek maar dit is echt een enorme verbetering. Ik ben blij dat ik op shinsplintstop ben gewezen. En nu blessurevrij blijven én een paar nieuwe schoenen richting de marathon kopen.

 

Pijnlijke schenen. Blessure nummer zoveel.

Tsja, de schooldokter had natuurlijk gelijk met zijn opmerking dat ik niet moest gaan hardlopen. Maar ja, het is best leuk én vooral het sociale gedeelte. Dat je af en toe een uitsloverige foto van jezelf kunt posten om je vervolgens rond te wentelen in complimentjes is ook meegenomen.

Alleen die blessures hé. Na last van mijn knieen, enkel en voet heb ik nu last van mijn scheenbeen. Die hadden we nog niet gehad op de ‘bingokaart der hardloopblessures.’

Nu is op internet zoeken naar aandoeningen niet geschikt voor mensen met een lichte vorm van hypochondrie. Die zien in een verkleurde teennagel nog wel een aanwijzing dat hun einde nadert. Maar na een tip van een medeloopster en mijn grote vriend Google durf ik wel de diagnose te stellen dat ik last heb van ‘tibialis anterior tendinopathie’ .

Deze blessure ontstaat meestal door herhaalde of langdurige activiteiten die de spier veel belasten. Dit komt typisch voor bij overmatig rennen: voornamelijk bergop of op oneffen ondergrond. En laat ik dat nu net afgelopen zondag gedaan hebben. Het is een mooi bergje hoor daar bij outdoor valley maar nu vervloek ik hem wel.

Waarschijnlijk was de blessure al sluimerend aanwezig want ik geloof nooit dat het van 1 keer die berg op rennen is gekomen. Enfin, we gaan maar eens kijken bij shinsplintstop want die schijnen je zo van deze blessure af te helpen. Ik hou jullie op de hoogte.

En ja, er zijn véél ergere dingen op de wereld. Dus ik klaag niet.

 

Rondjes rennen

Van goudvissen wordt beweerd dat ze slechts een geheugen van een paar seconden hebben. Dat is vooral een leugentje om bestwil dat ouders gebruiken om te weerleggen dat het helemáál niet zielig is dat de vissen in zo’n kleine kom hun rondjes zwemmen. Iedere dag weer dezelfde rondjes….

Onze drie sluierstaartvissen (die overigens hele bekende namen hebben) hangen als een stel onderwaterhangjongeren in een hoek van het aquarium rond als ik de kamer binnenkom. Ze wachten niet op Cheeto’s en Red Bull, zoals echte hangjongeren in de schaduw van de supermarkt, maar op hun dagelijkse portie Tetra. Eerst krijgt de poes eten en daarna pas de vissen. Het is verbazingwekkend dat Poes Lotus haar honger nog niet gestild heeft met die drie zwemmende vissticks. Cartoons kloppen maar zelden en ik zal Freek Vonk eens benaderen om dit wonder der natuur te verklaren.

Wat dit met hardlopen te maken heeft? Er zaten precies 170 dagen tussen de finish van de marathon van Rotterdam en het moment dat de inschrijving voor de editie van 2018 open ging. En blijkbaar is 170 dagen precies voldoende om het geheugen van een hardloper te wissen. Alle pijn, al het afzien en alle blessures. Het trainen in de vrieskou op het moment dat je liever op de bank was blijven zitten en de misselijkheid van alle zoetigheden als je uiteindelijk over de finish bent. Al die ‘ontberingen’ heb je uit je geheugen gewist op het moment dat je jezelf inschrijft.

Iedereen die ook maar 1 hardloper tussen zijn Facebook-vrienden heeft kon eergisteren zijn lol op. Laat staan als je er meerdere tussen hebt zitten zoals ik. De ene na de andere inschrijving kwam voorbij in mijn tijdlijn en heel even leek er op dat niemand kon wachten tot het uiteindelijk 8 april 2018 is.

Maar voor het zover is zullen er veel, heel veel rondjes hardgelopen moeten worden. Wat dat aangaat lijken we toch wel een beetje op die goudvissen. Rondje na rondje over de fietspaden. Of dat zielig voor ons is? Och, 170 dagen na de marathon zijn we het toch allemaal weer vergeten.

Wat nieuwe inkt.

Ik had nog zo gezegd dat ik geen eigenlijk geen tatoeage meer zou nemen. Maar inkt kruipt waar het niet gaan kan. Waarom een tatoeage van een marathon-medaille? En waarom niet die van je eerste marathon maar je tweede?

Net zoals Feyenoord mij veel (harts)vrienden heeft opgeleverd geldt dat ook voor hardlopen. Vroeger liep ik niet hard. Sterker nog, het was me ontraden door de schoolarts. ‘Alles waarbij de knieën niet teveel belast zouden worden’ Maar het lopen heeft me nieuwe vrienden opgeleverd. Drie deelnames aan de Roparun, het leaderschap bij de RRC en eindelijk die sixpack 😉

Waarom een marathon-medaille? Omdat ik het trainen naar de marathon geweldig vond. Die kilometers maken met De Kieviten. Urenlang ouwehoeren langs de Rotte. En de wedstrijd zelf? Mwoah, ik was blij dat ik binnen was. Zonder gekheid, ik heb er van genoten. Van iedere meter door Rotterdam. Het afzien in het bos, afvragen waar je mee bezig was en op de Coolsingel zeggen dat je dit nooit maar dan ook nooit meer zal doen.

Mijn tweede marathon kon ik al iets meer genieten. Waar ik dacht dat het bij een bevlieging zou zijn om 42 kilometer te lopen was ik er in 2017 al wat stelliger over. Is dit leuk om te doen? Ja, het trainen zeker en de wedstrijd is gewoon een beproeving, hoe dan ook.

De medaille van dit jaar vind ik mooier dan die van 2016 (en dit jaar was ook nog eens op mijn verjaardag) dus vandaar deze eeuwige herinnering voor als het bij twee marathons blijft, wat ik bijna zeker weet van niet. Dat het qua tattoos hier bij blijft dat geloof ik dan weer wel.

Marathon 2017. Lazy sunday afternoon

9 april 2017, de dag dat ik mijn 44e verjaardag mocht vieren, stond al tijden rood omcirkeld in mijn agenda. De marathon van Rotterdam. Behalve wat kleine pijntjes ondervond ik in de aanloop naar mijn tweede marathon eigenlijk geen problemen die niet door de fysio opgelost konden worden.

Ja, ik was behoorlijk moe de week na de 36km testloop, en ook in de laatste week richting de marathon voelde ik me behoorlijk moe. Het gebrek aan suikers? (ik had de dagen voor het stapelen weinig koolhydraten tot mij genomen om een maximaal effect te bereiken) Geen idee. Het had (en heeft) geen nut om je daardoor van de wijs te laten brengen. Je zult dat teringeind zelf moeten rennen en niemand heeft me gedwongen mee te doen aan de marathon hé. Je doet het zelf.

Vandaar dat ik geprobeerd heb mijn socialmedia-posts (op Facebook in ieder geval) in aanloop richting de marathon hierover te beperken. De echte prestatie moest op deze zondag door mijzelf geleverd worden. En aan likes bij een foto van mijn startnummer heb ik niet zoveel. Das war einmal.

IMG_20170408_153504_937

Ook dit jaar liep ik via KPN en zij hadden restaurant Engels afgehuurd voor deze gelegenheid. Na drie dagen stapelen was ik op zondagochtend wel een beetje klaar met eten. Een stapel pannenkoeken én witte boterhammen met stroop waren mijn galgenmaaltijd voordat ik me richting de startvakken op het Hofplein begaf. Sandra mocht ook bij Engels omkleden en ik wenste haar veel succes met haar 10 km wedstrijd, haar prestatie vind ik eigenlijk veel stoerder. Net een paar maanden aan het hardlopen en dan nu al dit.

Via Annabel was het wachten tot het 10 uur werd. Na Lee Towers en zijn gouden microfoon vlogen de topatleten weg. Maar als je het goed beschouwt zijn wij eigenlijk de topatleten, de mensen die kilometers en kilometers getraind hebben naast hun werk en gezinsleven. Maar nogmaals, niemand dwong ons.

20170409_092206

0-5 kilometer

De start, het moment waar je weken naar uitgekeken hebt. Maar niets liever wil je hier eigenlijk alweer zijn. In een stuk en met een medaille om je nek. Maar eerst moeten daar nog ruim 42 kilometers voor hardgelopen worden. Gekkenwerk als je er goed over nadenkt. En tijd om te nadenken heb je voldoende. Bijna vier uur lang ben je op jezelf aangewezen met alle gedachten die er op dat moment in je hoofd omgaat. Je loopt niet alleen de marathon, je beleeft hem ook.

Bij de start kan (en moet) ik niet te hard van stapel lopen. Allereerst heb ik geen warming-up kunnen doen zoals je normaal wel bij de training doet (eerst rustig inlopen en dan wat dynamische rek-en strek-oefeningen). De eerste kilometer(s) gebruik je als simpele amateur gewoon als warming-up. Ten tweede moet je je hartslag, die toch al hoog is door de adrenaline, onder controle krijgen. Een te snelle start en direct te hoge hartslag zorgt ervoor dat al dat gestapel zo goed als voor niets is geweest. Na een kilometer of vijf (bij het eerste waterpunt naast De Kuip) moet je wel je beoogde snelheid hebben. Maar zover was het nog niet. De Coolsingel stroomt vanuit het startvak vol met hardlopers. Het is opletten dat je niet pootje gehaakt wordt en op naar de Erasmusbrug waar ik Bastiaan, Linn en schoonzus Sandra zie staan.

5-10 kilometer

Bij de Kuip kom ik Jasper en Marius tegen. En een loper die aan een andere loper vraagt of dit nu De Kuip is. Na een bevestigend antwoord besluit hij een vlog te gaan maken. Tempo wat ik wilde gaan aanhouden was 5:30/km. Dat zou in een eindtijd van net onder de 4 uur moeten resulteren. Alleen ben ik niet zo heel goed in hardlopen met warm weer. Geef mij maar de bruggenloop als het koud is en er meer zuurstof in de lucht zit.

Op 9 kilometer krijg ik een flesje water van Warren en niet veel later laat ik Jasper en Marius gaan. Bij een kortere wedstrijd zou die paar seconden dat zij sneller lopen nog wel gaan, nu zijn er nog 33 kilometer te gaan. Vlak daarvoor zag ik een loopster op een stoel zitten met een bebloed been. Dat lijkt me echt vreselijk. Zo lang trainen en dan vallen. Op het wisselpunt van de 10 kilometer staan de acteurs van de musical De Marathon. Zij worden van alle kanten begroet. Echt supergrappig.

10-15 kilometer

Het havenspoorpad. Ik vond het vorig jaar al een grappig stuk om te lopen. Lekker druk met mensen langs de kant. Al zorgt dat ook voor een nadeel, ik moet best nodig plassen en om nou tegen iemand zijn been aan te gaan zeiken. Dat is ook zo weer wat. Aan het einde van het havenspoorpad draai je de slinge op. Echt een gekkenhuis, carnaval in Rotterdam.

Op een bordje lees is ‘remember, you’ve paid to do this’ en ‘pain is a French word for bread’. Ik moet er iedere keer weer om lachen. Het tempo is nog steeds goed.

15-20 kilometer

Bij Ahoy moet ik dan toch echt even plassen. Het viel me op hoeveel mensen hier al aan het wandelen waren. Het voelt hier echt warm aan. Na Ahoy draai je weer richting de Slinge en de mensen staan hier rijen dik. Na 20km zit ik nog keurig op schema. Maar om nou te zeggen dat er niks aan de hand is. Ik voel mijn rechter-hamstring een beetje. Proberen om er niet aan te denken. Negatieve gedachten brengen je niet verder. Ik zie Agnes staan met wie ik vorig jaar tot 30 kilometer samen liep.

Op mijn horloge kan ik van alles en nog wat zien. En bij het schakelen van tussentijd naar hartslag zie ik dat ik nu al meer calorieen heb verbruikt dan dat Fajah in een hele week eet. Het gaat dus goed qua bikinilijn.

20-25 kilometer

Bij station Maashaven zie ik weer wat bekenden staan en iemand met een bordje ‘is that a gel in your pocket or are you happy to see me?’ ik kan wederom een glimlach niet onderdrukken. Iets verderop staat iemand in een Rotterdam Running Crew shirt tegen een boom te plassen. Ik herken Jan en steek mijn duim op. Hij excuseert zich voor het wildplassen.

Op de Laan op Zuid is het 25 kilometer punt. Mijn tijd loopt iets op, maar gemiddeld zit het nog steeds wel snor. Ik reken door en denk dat ik net wel/net niet op 4 uur uit ga komen. De warmte speelt me parten maar daar heeft (bijna) iedereen last van.

25-30 kilometer

Aan de voet van de Erasmusbrug zie ik Sander en Isabel. Aan de andere kant de mensen van de RRC. Maar ik ben blij dat ik links liep (vanwege de schaduw) want nu kon ik nog wat naar Sander roepen. De Erasmusbrug werd door de topatleten een ‘ pukkel’ genoemd. Zo voelt hij wel tijdens de Bruggenloop als je er na krap 4 kilometer overheen loopt. Nu na 27 kilometer is ie best hoog hoor.

De volgende kuitenbijter is het tunneltje onder de Blaak. En omdat blaak en blaas maar 1 letter verschilt maak ik in het tunneltje snel een plas. In de stad staan de mensen weer rijen dik en klinkt de muziek keihard. Ik zie Claudia en Leo en iets later Chris en Kees.

30-35 kilometer

Het bos, dat is toch altijd wel een dingetje. En ik had besloten om het dit keer geen dingetje te laten worden. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ties en Marco fietsen mee en geven gels aan en een bidon met water. Een bidon die ik in zijn geheel over mezelf heen gooi. Bij de waterposten moet ik wel even wandelen. Rennend drinken zorgt er alleen maar voor dat je zelf onder de isotone drank zit. Nu loop je er sowieso niet op je paasbest bij maar toch. In de hoek naar de boszoom zie ik de ouders van Dante staan uit Bastiaan zijn klas. In eerste instantie had ik ze bijna gemist, maar ik kon nog net een duim opsteken naar Karin en haar man. Even daarvoor zag ik ook Angela staan, die heeft er ook net 10km opzitten.

Op het videoscherm hoor ik ineens ‘ er is er een jarig’ en ik zie de videoboodschap van Karin van de Running Crew. Echt superleuk.

IMG_20170409_184805_646

35-40 kilometer

Wat moet je erover zeggen he? Je telt de kilometers af. De tijd heb ik allang losgelaten. Ik vind het echt knap dat er mensen zijn die dikke PR’s hebben gelopen vandaag. Maar onder de vier uur gaat mij niet lukken. Ik vind het ook niet zo heel boeiend. Ik weet van mezelf dat ik een vrij matig getalenteerd hardloper ben maar wel eentje die zometeen twee marathonmedailles heeft. Hell yeah.

Kees zet me bij 40km op de film en ik zie dat Bianca er ook bij is gekomen. Op het filpmje dat Kees gemaakt heeft zie je echt dat alle hardlooptechniek die ik heb me danig in de steek heeft gelaten.

Ik krijg van Lenny een flesje water dat ik na twee slokken in zijn geheel over mijn hoofd leeg gooi. Maar goed dat die chips in je startnummer waterdicht zijn (en mijn telefoon goed opgeborgen was), een niet werkende chip is ook een angstvisioen. Bij iedere mat probeer te luisteren of ik wel een piep hoor.

Bij de kubuswoningen zie ik Carin en word ik iets later ingehaald door een mede-Kievit. De Kieviten stonden ook sponzen uit te delen op 12 kilometer. Dat is wel mooi dat ze dat doen.

Coolsingel, 42,195 kilometer

De beroemdste straat van Rotterdam. En het is niet echt een singel (meer). Rijen dik mensen, en dan probeer je bekenden te spotten. Als eerste mijn ouders en Annemieke en Patrick en mijn nichtjes Jolein en Saskia. Iets verderop zie ik Bastiaan, die staat op dezelfde plek als vorig jaar (kan hij lekker op het beeld van GK van Hogendorp klimmen en klauteren totdat ik er ben). Sandra staat er ook met een grote glimlach dus haar 10 kilometer zal ook vast goed gegaan zijn.

Tsja, en dan de finish he. Hier doe je het voor. 42,195 kilometer rennen. Wat een gekkenwerk. Maar wat mooi. Echt zo mooi.

Na het omhangen van de medaille worden er ook bananen aangeboden. Ik ben echter bang dat ik de komende weken geen banaan meer lust. Op dit momenten vind ik het jammer dat ik niet meer op de kleuterschool zit (en ook vanwege het knutselen) dan had ik mijn medaille mooi in het kringgesprek kunnen laten zien.

Via de uitgang richting Engels om mezelf om te kleden en een welverdiende massage. Op de behandeltafel controleer is de berichtjes op mijn telefoon. Een marathon lopen op je verjaardag zorgt voor nog meer berichtjes.

Ik scroll naar de sportsite van het AD om wederom te zien dat Feyenoord het in een beginfase weggeeft. Het zal weer eens niet zo zijn. In Annabel staat de televisie aan al kan ik vrij slecht tegen voetbal op televisie kijken. Aan het geluiden om me heen hoor ik dat het 2-2 staat. Niks aan de hand, gewoon nog 4 keer winnen.

Na twee welverdiende biertjes gaan Sandra, Bastiaan en ik naar huis. Twee medailles en veel indrukken rijker. Of ik een derde marathon ga lopen? Nu zeg ik van niet, ik beleef meer plezier aan kortere afstanden. Maar ja, mijn midlifecrisis is nog niet voorbij. Eerst een cabrio kopen, of een motor. Dan doe je een stuk sneller over die 42 kilometer.

20170409_144653

(laatste?) update marathon

Of het kwam door de teleurstellende Klassieker of door onze poes die de zomer in haar bol heeft weet ik niet. Maar de nacht van zondag op maandag heb ik beroerd geslapen. En daar ondervind ik nu nog de naweeën van.

(let op, dit wordt geen jankverhaal). Ook het richting het stapelen eten van iets minder koolhydraten zorgt ervoor dat ik me nu zo slap als een vaatdoek voel. Vanaf morgen ga ik weer koolhydraten eten (en hoe!). Per kilogram lichaamsgewicht moet je ongeveer 10 gram koolhydraten over de dag eten. Dat is in mijn geval zo’n 700 gram koolhydraten. Als je beseft dat er in een pannenkoek zo’n 23 gram zit zou dat uitkomen aan zo’n 30 pannenkoeken per dag. Of ruim 20 krentenbollen. Enfin, je moet een boel eten naar binnen krijgen. Je hebt ook carboloaders en drankjes als AA High Energy waardoor je minder hoeft te eten maar wel de koolhydraten (lees suikers) naar binnen krijgt.

Deze dagen zit ik ook aan de bietensap. Daarvan beweert men dat het ook voor betere prestaties zorgt. Baat het niet, dan schaadt het niet dunkt mij.

wpid-wp-1491376417202.jpg

Ik zie buiten bij de supermarkt wel eens van die kereltjes rondhangen die het ene flesje AA na het andere wegtikken. Geen wonder dat de jeugd dikker en dikker wordt. In een zo’n halve liter fles zitten gewoon 80 koolhydraten.

Ik wilde deze week nog een ontspannen rondje lopen maar ik denk dat ik dit niet ga doen. Op mijn hamstrings staat behoorlijk veel spanning. Spanning die de fysio er gisteren wel uit heeft gekregen maar mijn knie wil ik echt nog wat rust geven. Op deze laatste kilometers komt het niet aan (dan had je maar wat harder en verder moeten trainen in de maanden februari en maart) en het zou alleen zijn om het goede gevoel vast te houden.

Daarover gesproken. Het wordt nogal warm zondag. Alle weersites spreken van een temparatuur van boven de 20 graden. Bij de start zal dat nog een graad of 12 á 13 zijn lees ik net. Hardlopen bij warme(re) temparaturen heeft niet echt mijn voorkeur maar we zullen het er mee moeten doen. Of het van invloed op mijn tijd gaat zijn? Vast wel maar daar ga ik me van te voren niet druk over maken. Je hebt geen invloed op het weer.

Tsja, ik had me liever wat minder moe gevoeld deze woensdag maar ik ben er van overtuigd dat met een paar nachtjes beter slapen én de toename van de suikers ik aanstaande zondagochtend loop te stuiteren. Niet teveel piepen en je druk maken maar gewoon lopen te rennen.

wpid-wp-1491377003201.jpg