Rondje(s) Rotte

Afgelopen zondag stond de langste duurloop tot nu op het programma. Dertig kilometer verdeeld over zes rondes langs de Rotte. Met veel teamleden was het nog een soort van gezellig ook 😉

Nee, zonder gekheid. Zulke lange stukken in mijn eentje rennen daar ben ik niet voor in de wieg gelegd. Dát afzien komt wel op 8 april.

Dat viel nog niet mee

De vrijdag voor de boottrip liep ik nog een redelijk snelle tien kilometer. Tussen al het duurlopen door moet er ook gas gegeven worden.

Dat viel dus wel mee. Iets zwaarder waren de 25 kilometer die ik zondag samen met Hanneke liep. Gelukkig niet alleen want dat trek ik echt niet op dat soort hele lange afstanden. Het was misschien iets te kort en iets te snel maar ondanks twee korte nachten op de boot was niet helemaal uitgeteld na afloop. Aanstaande zondag dertig kilometer op het programma. Dan komen we echt in de buurt.

Intervallen

Tussen al die langzame duurlopen door is het ook zaak om doordeweeks aan je snelheid te werken. En dus stond er gisteren een redelijk pittige interval op het programma. Drie kilometer in je beoogde marathontempo (5:19), drie kilometer in je halve marathontempo (4:50 vond ik wel een aardige) en drie kilometer in je 15 kilometertempo. Laat mijn PR nu liggen op een tempo van 4:30/km maar dat was wel even geleden. Enfin, het was even aanpoten maar uiteindelijk wel lekker gelopen. 

En ik heb sinds kort ook maar een account bij Strava. Dat is best geinig om te zien wie waar en hoe hard er gerend wordt door vrienden en bekenden. Vooral de optie dat je kunt zien wie een PR heeft tussen brug x en fietspad y is erg lollig. Enfin, ik ben nu ook te volgen dus. Gelopen kilometers tot nu toe in februari : 52

Lopen te lopenweekend

Nou ja, daar kwam het uiteindelijk wel op neer. Tussen wat films kijken met Bastiaan, mezelf 90 minuten ergeren aan Feyenoord en de boodschappen door liep ik dit weekend drie keer hard. Op vrijdagavond een bescheiden 8 kilometer na het avondeten. Niet te ver en niet te hard want zaterdag stond de kassenloop op het programma. 

In 2016 deed ik ook al eens mee (zie hier) alleen toen waren ze in de eerste uitslag 1 bocht vergeten mee te tellen. Toen liep ik uiteindelijk 46:17 op de tien kilometer. Dit jaar deed ik mee aan de vijf kilometer wedstrijd. Waarom? Omdat een dag later er bijna 27 kilometer op het programma stond en ik eigenlijk bijna nooit een 5km wedstrijd loop. Dus ik had geen idee hoe snel ik daarop zou zijn.

Nou, best snel dus. Het is een bochtig én warm parcours dus ik heb zo’n vermoeden dat ik buiten wel een seconde of tien sneller zou moeten zijn. Niet slecht voor die oude botten van mij.

 

Na afloop dronk ik nog een biertje met wat bekenden en daarna weer op naar huis. Bier? Ja, inderdaad. In 2018 ga ik het allemaal wat minder gedisciplineerd aanpakken. Ja, ik loop mijn kilometers maar nee ik ga er niet alles voor laten. 

En een dag later stond er dus bijna 27 kilometer op het programma. Van Bleiswijk naar Rotterdam en weer terug. Het was mooi weer alleen hadden we op de terugweg flinke wind tegen. Het voelde in ieder geval minder zwaar dan de lange duurloop van vorige week. Toen moesten we na 14 kilometer versnellen naar ons marathontempo. En dat was ineens behoorlijk omschakelen en aanpoten. De oogst van dit weekend? 1 medaille en bijna 40 kilometer op de tellerT. En dan nu even niet lopen tot woensdag. 

 

Laaaaaaangeeee duuuuuurloooooop

Het waren weer een paar lange rondes zo langs de Rotte. In een langzaam tempo, goed voor de vetverbranding, vijf rondes van vijf kilometer. En zo hadden we er weer 26 liggen. Op mijn nieuwe (neutrale) schoenen. 

Normaal zou ik niet zo’n end op nieuwe schoenen gaan lopen maar het is de opvolger van schoenen waar ik vorig jaar de marathon én de Roparun op heb gelopen. En het advies in de winkel was om het ook gewoon te doen. Nou ja, wie ben ik dan om iemand die veel marathons heeft gelopen tegen te spreken? 

Dit was de beoogde snelheid. 

Mijn nieuwe, nogal besmettelijke, schoenen. #henkvos

Langs de oevers van de Rotte. #ikvindhetmetdeautoalver

 

 

Geen tijd, geen tijd….

Nee hoor, zo erg is het ook weer niet. Maar dit weekend weinig tijd gehad om achter de computer te kruipen en een heel verhaal te dichten. Sandra was het weekend in Edinburg en de tijd dat Bastiaan onder de pannen was (school, scouting én een verjaardag) gebruikte ik voor een kort rondje en een lange duurloop (iets te lang en iets te snel volgens schema, but who’s counting?). 

Zesentwintig kilometer op 5:28 hakte er overigens wel in zo op de zaterdagmiddag. De rest van de dag was ik aardig afgepeigerd.

Stand van zaken

Vandaag is het 8 januari, over drie maanden is het de marathon van Rotterdam. Drie maanden van trainen en enigszins gezond eten en drinken. 

Vorige week heb ik ook shockwave-therapie ondergaan. Nee, geen elektroshock om mijn hersenen weer in het gareel te krijgen maar shockwave om mijn schenen weer helemaal te laten doen wat ik wil. De sessies bij shinsplintstop hielpen wel maar ik bleef wat kleine pijntjes houden. Nu kan ik een heel verhaal houden wat er allemaal mis is maar het komt er eigenlijk gewoon weer op neer dat ik al mijn ledematen nog sterker moet maken.

Op weg naar de marathon van 2018 train in drie keer in de week in plaats van de (af en toe) vier keer van vorig jaar. Op zondag een lange duurloop, op woensdag training met interval bij de Kieviten en op vrijdag een tempoloop. Voor de rest squat ik mezelf thuis helemaal gek. Ik heb zometeen aan de start een dikkere kont dan Beyonce vermoed ik. En natuurlijk de nodige lunges en buikspieroefeningen. Het doel is nog steeds 3:45 maar dat lijkt nu nog heel ver weg. Enfin, nog drie maanden te gaan. En lunges, heel veel lunges. Is weer eens wat anders dan heel veel lunches.

 

Het hazepad kiezen

Zo, en op deze manier begon ik 2018 waar ik in 2017 mee eindigde. De lange duurloop bij de Kieviten zou ik zondag niet halen omdat de boot pas rond 9 uur aangemeerd is. En dus nam ik mijn schoenen en hardloopkleding mee en liet me halverwege de rit uit de auto zetten. 

Ik koos het hazepad en kwam uiteindelijk tot een respectabele 16 kilometer waar mijn loopmatties in Bleiswijk er zeker 20 haalden. Maar na 16 kilometer was ik al bijna thuis én was ik er na twee nachten op een wiebelige boot ook wel klaar mee. 

Op nieuwjaarsdag een ongeplande 5 kilometer die door de champagne, oliebollen en bier wat moeizamer verliep. Op naar de langere afstanden, op naar de marathon.

Nog 99 dagen….

Gisteren verscheen op social media het bericht dat er nog 100 dagen te gaan zijn tot de start van de Rotterdam Marathon. Nog 99 dagen om écht in vorm te komen. De eerste twee lange duurlopen met De Kieviten zitten er al weer op en afgelopen woensdag was de traditionele oliebollentraining. 

Mijn schenen doen nog steeds wel een beetje zeer de dag na het lopen maar we gaan gestaag door. Helemaal pijnvrij lopen zit er denk ik toch niet in maar misschien moet ik in het nieuwe jaar toch even langs de fysiotherapeut. De man van shinsplintstop begon laatst ook al over sportrusten tegen mij. En daar wringt hem nou net de schoen, ik vind de lange duurlopen juist enorm leuk om te doen. Enfin, er is letterlijk en figuurlijk nog een lange weg te gaan tot 8 april.

Onze vrienden tijdens een rondje hardlopen, loopeenden. Best toevallig.

Laatste rondje van 2017. Aantal gelopen kilometers? Belachelijk veel.

Een bruggenloop te ver

Zo, en toen werd de Bruggenloop dus afgelast. Voor de organisatie en de deelnemers die van ver moesten komen reuze vervelend. Ik was zelf bijna in Bergschenhoek aangekomen waar ik met Mo en Wilbert mee zou rijden richting De Kuip.

Toen ik eindelijk een droog plekje had gevonden om op mijn telefoon te kijken of het evenement nog doorging zag ik dat dit al om 13:12 verstuurd was. Ik had me achteraf een barre tocht van epische proporties door de sneeuw kunnen besparen want om tien over een was ik niet de deur uit. Eenmaal thuis werd ook nog eens Feyenoord afgelast en was het eigenlijk een verloren zondag.

Na de eerste onofficiele stadionloop had ik wel weer wat pijntjes in mijn scheenbeen. Nou ja pijntjes. Ze voelden wat branderig aan. Dus na lang wikken en wegen een afspraak gemaakt bij shinsplintstop. Het gaat op een gegeven moment door je hoofd malen. Welke ‘pijntjes’ zijn normaal en wanneer moet ik aan de bel trekken? Ik weet niet of alle hardlopers daar last van hebben maar ik vermoed van wel. Maar voordat ik me weer ging laten pijnigen wilde ik wel nog even een stuk hardlopen.

En zodoende deed ik zelf maar een loop van 10 kilometer op de sneeuwvrije fietspaden achter ons huis. In bijna beoogd marathontempo van 5:20/km. Mijn doelstelling voor de Rotterdam Marathon in 2018 is een tijd van 3:45. In het boek de ‘hardlooprevolutie’ dat Sandra van de Sint heeft gekregen gaan ze diep in op ademhaling en hartslag.

Een van de meest interessante stukken van het boek gaat over het voorspellen van finishtijden. En daar staat in wat ik zelf ook al vermoedde. Op een goede dag zou ik op basis van mijn eindtijd op een 10 kilometerwedstrijd (eentje waar je voluit bent gegaan) op een eindtijd van 3:45 uit moeten komen. Ik liep dit jaar mijn beste 10 kilometers nét iets boven de 45 minuten.

Bij shinsplintstop begon de fysio ook over dit boek. Dat, mocht ik last blijven houden, het ook een optie is om je voor te bereiden op de marathon. Ik geloof hem direct maar ik ben op de een of andere manier wel dol op die lange duurlopen geworden. Al pratend leveren die kilometers geen centje pijn op. Kon dat ook maar gezegd worden van die behandeling.