Geen tijd, geen tijd….

Nee hoor, zo erg is het ook weer niet. Maar dit weekend weinig tijd gehad om achter de computer te kruipen en een heel verhaal te dichten. Sandra was het weekend in Edinburg en de tijd dat Bastiaan onder de pannen was (school, scouting én een verjaardag) gebruikte ik voor een kort rondje en een lange duurloop (iets te lang en iets te snel volgens schema, but who’s counting?). 

Zesentwintig kilometer op 5:28 hakte er overigens wel in zo op de zaterdagmiddag. De rest van de dag was ik aardig afgepeigerd.

Our house, in the middle of our street

Our house, in the middle of our street
Our house, in the middle of our…

Toen we in Rotterdam woonden zat onze tandarts nog in Berkel en toen we weer terug naar Berkel verhuisden stopte deze tandarts ermee en kwamen we terecht bij een tandarts vlak bij ons oude flatje in Rotterdam.

Toen ik van de week voor controle was geweest reed ik bijna automatisch onze oude straat in. Ik denk dat ik er meer dan tien jaar zeker niet geweest was. De flat zag er, op de buitenkant na, nog hetzelfde uit. Vlak voordat wij erin trokken in 1997 was hij net gerenoveerd en voorzien van een modernere entree met lift en al. Maar de straten eromheen waren wel wat anders.

De Edah had plaatsgemaakt voor een Lidl, de sigarenboer was nu een Turkse bakker en er was een toko bij gekomen. Allemaal tekenen van een veranderende demografische samenstelling van de wijk. 

De oudere flats in de straat hadden plaatsgemaakt voor nieuwbouw en er was zelfs een speeltuintje voor de kleintjes bij gekomen op de plek waar eerst garageboxen stonden. Maar toen ik wegreed kon ik niet anders dan mezelf gelukkig prijzen met ons huisje in Berkel. Voor een Turkse bakker en een toko moet ik iets verder fietsen maar om een kind op te laten groeien heb ik bij ons huidige stulpje toch een beter gevoel.

 

Kerstvakantie

Mijn levendigste herinneringen aan mijn, voor mijn gevoel, eerste echte bioscoopbezoek was in 1982. In de kerstvakantie ging ik met mijn vader naar E.T., een film waarbij ik nog steeds een traan moet laten als ik hem zie.

Ik was toen negen jaar oud en was al eerder naar de bioscoop geweest. Het enige wat ik me daar nog van kan herinneren is de bio-collecte voor aanvang van de film en een nogal beangstigende reclame die daaraan vooraf ging. Iets met een kind in gips volgens mij. Van de films voor E.T. kan ik me niets herinneren.

Met mijn vader naar de bioscoop gaan in de kerstvakantie werd daarna soort van traditie. Ingegeven door het feit dat dit buiten de grote vakantie ook de enige dagen waren dat hij vrij was. We zagen Gremlins, Ghostbusters en Return of the Jedi op het witte doek. Twee decennia later kwamen daar de Lord of The Rings en Hobbit-trilogie bij. Ook films die hun premiere rondom de kerst beleven.

De afgelopen week keken we op Netflix naar het eerste seizoen van Stranger Things. Een serie met een meer dan vette knipoog naar de blockbusters uit de jaren ’80. Bij iedere aflevering kreeg ik het gevoel van de kerstvakanties in de jaren ’80 terug.

Met Bastiaan keken we op Netflix recent naar Gremlins, E.T. en Ghostbusters (en ook Back to the Future). Voor Stranger Things is hij echt nog iets te jong. Over een paar weken komt echter de nieuwe Star Wars uit. Een reeks die zowel opa, kleinkind en deze papa wel kan bekoren. Hoog tijd om de ‘film in de kerstvakantie-traditie’ te herstellen. Ik neem alvast kleingeld mee voor de collecte.

Social moedia

Ik merk dat ik weer een beetje Facebook-moe aan het worden ben. Dat constante gehengel naar likes en erkenning. Noem me vooral hypocriet want ik doe er zelf maar wat graag aan mee. Alleen nu even niet. Het scheelt ook tijd, want als je zelf niks post hoef je ook niet in de gaten te houden of er iemand reageert.

Een nadeel zou kunnen zijn dat je niet weet waar anderen mee bezig zijn. Maar dat komt de gesprekken dan weer ten goede als je hem of haar in real-life tegenkomt. Nu hoef je soms niet te vragen of iemand een goede vakantie heeft gehad want er kwamen net 336 foto’s foto’s in je tijdlijn voorbij.

Ik hou van social media want het heeft me redelijk veel opgeleverd, alleen de stroom van politieke uitingen, check-ins bij iedere koffietent, kippiegrillpan-acties en het delen van ieder nieuwsbericht.

Ik ben er voor deze week even klaar mee, behalve vrijdag want dan is Bastiaan jarig. Noem me maar een ouwe zuurpruim. Ik kan het hebben.

 

Update hardloop-plannen

Na de halve marathon van Dublin heb ik niet stilgezeten qua hardlopen. Er komen weer wat wedstrijden aan zoals de Vredesloop (vorig jaar best hard gerend) en de halve marathon van Breda begin oktober.

Naast de reguliere trainingen bij De Kieviten maak ik ook de nodige kilometers in en rond Berkel. Het aantal kilometers in de maand augustus lag alweer ruim boven de 100 en dat aantal wil ik langzaam maar zeker weer opvoeren tot aan december, de maand dat de marathon-training van start gaat. Want ja, die gaan we ook weer lopen te rennen.

Gisteren bij de 1500 meter tijdens de training was ik ruim 10 seconden langzamer dan vorig jaar. Het lag denk ik aan het weer of aan mijn te snelle start. Of aan al dat bier van de laatste twee maanden. Dat kan natuurlijk ook.

 

Op naar Dublin

Een nieuw paar schoenen en wat nieuwe doelen. Volgend weekend loop ik de halve marathon van Dublin en om nou te zeggen dat ik in vorm ben. Mwah, de biertjes smaakten te goed in Cambodja en bijna drie weken niet rennen gaat je ook niet in de koude kleren zitten.

De training gisteravond ging ook niet echt lekker. Te weinig gegeten of gewoon nog vermoeid van de terugreis. Onze tassen waren weg én onze vlucht werd gecanceld waardoor we een nachtje noodgedwongen in Wenen moesten blijven. Nu staat Wenen nog steeds hoog op het ‘steden die ik wil bezoeken’ lijstje maar dan iets langer dan de 6 uur die we nu in hotel Pyramide (op een steenworp afstand van het stadion van Admira Wacker) doorbrachten.

Dit weekend hoop ik een lange duurloop te kunnen doen en dan ben ik wel klaar voor Dublin. Geen toptijd maar gewoon in 1 rechte lijn richting de finish en Guinness. Ik heb er zin in, nu nog ff doorbikkelen op mijn nieuwe patta’s.

Dolfijnen in kratie


We begonnen met zon maar eindigden met een lekker tropisch buitje. Wel veel dolfijnen gezien. Irrawaddy dolfijnen met een stompe neus. Er zijn er niet veel meer over in de Mekong helaas.