Gloryhunters

Bijna twee jaar geleden ging ik na de feestelijkheden in De Kuip, via een tussenstop bij een maat, naar de lokale kroeg in mijn woonplaats.

Ik had niet zoveel zin om bij het Hofplein tussen een selfies-makende massa te staan die van hun leven nog nooit in De Kuip waren geweest. Noem me een voetbalsnob maar in dat geval voel ik mij inderdaad een betere supporter, een die er door weer en wind zit. Ik ken mezelf goed genoeg om me niet tussen de gloryhunters te willen begeven.

Laatst werd ik op weg naar De Kuip door een oudere man aangesproken dat ik mijn Feyenoord-shirt beter uit kon trekken. Op mijn vraag of je niet altijd voor je club hoort te zijn kreeg ik geen antwoord. In een matig seizoen heb je minder vrienden.

De afgelopen maanden werden we in het Rotterdamse doodgegooid met hoofdstedelijk succes. De columnisten van het van oudsher Rotterdamse AD gedroegen zich als fanboys en TV Rijnmond maakte op straat potsierlijke items als ‘juicht Rotterdam voor Ajax?’ Alsof het echt goed voor de vaderlandse competitie is als 1 team 90 miljoen ophaalt. Ongeveer de begroting van alle andere clubs bij elkaar. Nee, van mij hoefden ze uiteraard niet te winnen. En geloof me, dat is andersom ook zo.

Nu dacht ik alles wel gezien te hebben maar sinds gisteravond staan er talloze aftel-filmpjes op social media. Met vriendengroepen die op hun paasbest, en in sommige gevallen met een glas champagne in hun klauwen, aftellen naar het einde van de wedstrijd in de Arena. Hoe dat afliep weten we allemaal. Ik keek naar de umbrella academy op Netflix maar mijn telefoon trilde op een gegeven moment net zo hard als het doelnet achter Onana.

Die aftelfilmpjes zijn hilarisch en exemplarisch voor de tijd waarin we leven. Iedereen wil een graantje meepikken van succes. De mooiste is een filmpje waarbij een meisje ‘buiten de tijd’ schreeuwt. Alsof het hockey is.

Iedere club krijgt de supporters die het verdient. Hadden wij in mei 2017 een Hofplein vol, bij onze aartsrivaal kroop iedereen onder zijn steen vandaan.

Voor al die lui vond ik die 2-3 nog het allermooist. Al stappen zij net zo makkelijk over op het Nederlands hockeyteam, Max Verstappen of het songfestival. Daar bestaat een woord voor: Gloryhunters.

Champagne iemand?

Even poolshoogte nemen op de route

Met Menno en Martin heen en weer naar Frankrijk om slaapplaatsen voor de Roparun te bekijken. Trip down memorylane omdat veel plaatsen waar we doorheen kwamen ik de vorige edities ook gelopen heb.

Onze weg werd twee keer versperd door een omgevallen boom en voor de rest kwamen we ‘le coq sportif’ tegen en kan Menno zijn auto wel een wasbeurt gebruiken. We kwamen langs de bakker waar we vorig jaar croissants kochten en langs heel veel gesloten rolluiken in België.

Negen uur onderweg, een miljard kilometers en een paar mooie plekken gezien. Doneren op ons team? Dat kan via https://donaties.roparun.nl/doneren?team=923

Lopen door polders en kassen

Dat waren weer wat kilometers afgelopen weekend. Op vrijdag liep ik met Hanneke een rondje óm de kassen van Berkel, Bergschenhoek en Bleiswijk heen. Op zaterdag liep ik een rondje door de kassen heen. 

Blijkbaar had ik me verkeerd ingeschreven want (en dat had ik zelf niet eens gezien) toen ik de top 5 van iedere afstand op internet zag stond ik ineens tussen de dames. Nu was zelfs daar geen podiumplaats voor mij weggelegd want ook de dames liepen keihard.

In vergelijking met vorig jaar was ik vier seconden langzamer maar ik heb niets te klagen na mijn zweepslag en de biertjes en hapjes rond de kerstdagen. 

Op zondag stond een lange duurloop op het programma. Gelukkig weer in Berkel en omgeving zodat ik op tijd uit kon stappen om naar Feyenoord te gaan, achteraf écht een goede keuze. Dus met in totaal 34 kilometer op de teller dit weekend (en een vierde plaats) kon ik alleen maar tevreden zijn.

Op weg naar de regenboog

Top 2000000000

Naast alle andere discussies die zich tegenwoordig voornamelijk online lijken af te spelen (ik zal geen voorbeelden noemen, iedereen kent ze wel) is ook de top2000 voer voor twisten en digitale oorlogsvoering.

Enfin, ik vind het leuke radio om het jaar zo mee af te sluiten en zond uiteraard een lijstje in. En toevallig kwam net Lee Towers voorbij. Ik tweette ‘Leeeee’ en niet veel later kwam die tweet voorbij op televisie. Best geinig.

Twintig liedjes leken me wel zat. In willekeurige volgorde, met een beetje uitleg.

*****************************************************
Proclaimers I’m Gonna Be (500 Miles)
*****************************************************

Tsja, iedereen die wel eens meegeweest is met de vermaarde Peenvogel trips weet het. Dit was, zeker in het begin, ons nummer om mee te zingen vanaf de balustrade. Diverse bands in vertwijfeling achterlatend. De trips an sich hebben me mooie vriendschappen opgeleverd. Vandaar erin.

*****************************************************
House Of Pain Jump Around
*****************************************************

Oud en nieuw in Siem Reap, Cambodja. De stroom was uitgevallen in barstreet en in het donker stonden we te wachten tot de lichten (en de muziek) weer aan gingen. Het tweede nummer wat de deejay draaide was Jump Around. Het figuurlijke dak ging eraf. Een dag later, met een kater van hier tot Angkor Wat, las ik in een soort nieuwsbrief van een collega van me dat de jaarwisseling in Cambodja saai was geweest door de stroomstoring. Yeah right.

*****************************************************
Lee Towers You’ll Never Walk Alone
*****************************************************

Een cover van de man met de gouden microfoon. De laatste jaren eigenlijk voorbij kitsch als hij in De Kuip optreedt maar ja. Mooie potten voetbal volgden erna.

En ja, de marathon. Die gruwelijke 42 kilometer door Rotterdam. Drie keer heb ik het gedaan, de hardloop-bedevaart over bekend terrein. Nooit meer

*****************************************************
Offspring Self Esteem
*****************************************************

Hét nummer toen Sandra en ik elkaar ontmoeten. Wordt nog steeds hard meegebruld.

*****************************************************
Amy Winehouse Back To Black
*****************************************************

Waar was jij toen Amy Winehouse dood gevonden werd? Ik was in een pub in Hull. Een dag later zat ik met Kees, Menno en mijn zus in een pub in Leeds. Er waren nog geen klanten en de serveerster zette de karaoke aan en begon dit nummer te zingen. Kippenvel.

*****************************************************
Gloria Gaynor I Will Survive
*****************************************************

Bremen-uit. Niet deze versie. Maar toch. Als je er bij was weet je alles.

*****************************************************
Guns N’ Roses Paradise City
*****************************************************

onze recente vakantie in Cambodja. Roadtrip met Jan en Phary en een 80’s en 90’s playlist. Op de weg terug dit nummer veel en vaak. Bastiaan meezingend op de achterbank.

*****************************************************
Madness My Girl
*****************************************************

Londen, 2002. Vanuit de pub zagen we dat er een musical van Madness zou komen. Helaas pas een maand na ons bezoek. Gelukkig was er die avond een try-out. En omdat iedereen zijn liefje moet koesteren.

*****************************************************
The Killers Mr. Brightside
*****************************************************

Meebrullen tot en met. Ook een favoriet op de boot.

*****************************************************
Slayer Angel Of Death
*****************************************************

Ik was een metalhead. En Slayer was gewoon goed.

*****************************************************
Nirvana Smells Like Teen Spirit
*****************************************************

Hét nummer dat alles veranderde. Voor die tijd waren alternatieve meisjes dun gezaaid. Maar grunge veranderde alles. Blijft een geweldig nummer.

*****************************************************
Oasis Don’t Look Back In Anger
*****************************************************

Engeland blijft een geweldig land. En Engeland op zijn best is als er tientallen, dronken, Britten dit anthem meezingen.

*****************************************************
Bob Marley & The Wailers Stir It Up (live)
*****************************************************

Mijn eerste echte muzieksmaak was reggae (en ska al wist ik toen als 11 jarige het verschil niet) en ome Bob was een mooi instapmodel. De live-versie is veel beter dan het origineel.

*****************************************************
Mijn hele lijst hier.
*****************************************************

Bob Marley & The Wailers Stir It Up (live)
House Of Pain Jump Around
Undertones Teenage Kicks
Jam Town Called Malice
Guns N’ Roses Paradise City
Pearl Jam Jeremy
The Killers Mr. Brightside
Selecter On My Radio
Lee Towers You’ll Never Walk Alone
Madness My Girl
Billy Ocean Love Really Hurts Without You
Specials A Message To You Rudy
Oasis Don’t Look Back In Anger
Gloria Gaynor I Will Survive
Amy Winehouse Back To Black
Slayer Angel Of Death
Smiths There Is a Light That Never Goes Out
Offspring Self Esteem
Nirvana Smells Like Teen Spirit
Proclaimers I’m Gonna Be (500 Miles)

 

Liep een beetje uit de hand

Vooropgesteld. Ik vind leraren écht geweldig werk verrichten en ik vind ook dat ze in het volste recht staan met hun werkonderbrekingen zoals gisteren. En daarbij zit Bastiaan echt op een geweldige school. Maar sinds een ‘niet eens zo’n lullig bedoeld antwoord op een tweet van een dame met heul veul volgers’ zit mijn twitter-tijdlijn vol met mensen die diezelfde tijdlijn met ‘vroeger was alles beter’ volplempen. Hellup.

Neemt overigens niet weg dat je in mijn ogen een kind van acht geen eigenaar zijn eigen leerdoelen kan maken want dan wordt het net zo’n nietsnut als zijn vader 😉

Hup leraren!