Musical

Een lange tijd geleden, in een sterrenstelsel hier heel ver vandaan zat ik ook in de laatste klas van de Poolster, net zoals Bastiaan nu. Het was zelfs zolang geleden dat we nog spraken van klassen in plaats van groepen.

Aan de zesde klas kleven mooie herinneringen: het kamp, de eindcito, briefjes doorgeven waarop stond wie op wie was én de eindmusical. Het was 1985 en het gevaar van de bom was enigszins geweken maar er diende een volgend doemscenario op: zure regen en milieuvervuiling.

In de musical ‘het koffertje van meneer van Dalen’ speelde mijn buurjongen John de hoofdrol. Terecht want samen met mijn nicht Sandra en ik maakten we tweewekelijks onnavolgbare toneelstukken tijdens de uitlaatklep. Ik speelde de rol van kroonprins, ook niet mis.

Gelukkig is Bastiaan al op kamp geweest, is de eerste Cito in groep 8 achter de rug en verliefdheden worden denk ik per Whatsapp verstuurd.

Maar na al dat thuisscholing, je hoort mij niet klagen want ik heb na zijn vierde jaar niet zoveel tijd met Bastiaan door kunnen brengen en door die online lessen krijg je nog meer mee wat ze doen en hoe de verschillende kinderen in de klas zijn, hoop ik wel dat de musical door kan gaan en dat ze snel weer naar school mogen.

Mijn filmcarrière beleefde zijn Waterloo op het toneel van de poolster. Niet gek want wie laat een 12 jarige nou dit zingen?

“Af en toe denk ik aan vroeger
aan de goede oude tijd
heel het land was toen één bloemenparadijs.
Af en toe denk ik aan vroeger
en dan denk ik met wat spijt
aan de duizend rode rozen voor ’t paleis.”

Neutraal

Tijdens de eerste maanden van de Corona-epidemie vonden de trainingen van Bastiaan zijn vechtsport plaats in de buitenlucht. Ik koos twee keer per week een mooie boom uit om tegen te zitten en las wat boeken over de eerste wereldoorlog op de e-reader. Een oorlog die om niets gestart werd en een hele generatie de dood in joeg.

Sinds een paar weken is de training gewoon binnen en mogen er ook weer ouders in de wachtruimte plaatsnemen. Tot voor kort was ik schijnbaar de enige waaghals die dat aandurfde want ik had de hele wachtruimte voor mezelf. Dat was lekker doorlezen.

Gisteren bleven er tot mijn schrik nog twee ouders kijken. Op zich geen ramp maar deze mensen kenden elkaar via de school van hun kroost en vonden elkaar in het mekkeren over school. Die ene leraar deugde niet, het schoolkamp was op een rare plek. De adviezen klopten niet en de man van de BSO was een engerd. Hier waren twee mensen aan het woord waarbij het glas altijd halfleeg was.

Ik probeerde het echt want het boek dat ik nu aan het lezen ben, over de neutraliteit van Nederland tijdens WW1, is reuze interessant. Maar de dame in kwestie, behept met een stem als een cirkelzaag, hield geen seconde haar mond en de intonatie van de man in kwestie zou een boeddhist nog tot wanhoop drijven.

Nieuwsgierig als ik ben bleef ik toch luisteren, voor je het weet heb je namelijk een vrij goedkope column. 

Toen alle leraren, huiswerkbegeleiders en oversteekjuffen door de mangel waren gehaald was er ein-de-lijk een moment van stilte. Ik klikte mijn e-reader aan en las verder waarom weilanden voor 30 centimeter onder water werden gezet ter verdediging van Nederland.

En toen begonnen ze weer met praten.

Er zijn oorlogen voor minder gestart.

Vluchten geannuleerd

Zoals viel te verwachten is onze vlucht naar Bangkok geannuleerd. Ondanks dat er in Thailand slechts 58 mensen aan Corona zijn overleden blijven de grenzen voor toeristen voorlopig nog dicht. Als ze weer opengaan zou er sprake zijn van verplichte testen (prima) en quarantaine (meh). Ook zijn de landgrenzen met Cambodja nog dicht en de Cambodjanen willen als je de grens weer over mag steken een aantal zaken waar je nog niet echt aan wil (of kan) voldoen: een verplichte test (prima) maar ook 3000 dollar borg per persoon aan de grens én een verzekering die garant staat voor 50.000 dollar per persoon mocht je toch de ziekte onder de leden hebben.

Dus dan zit er niets anders op dan onze vrije tijd thuis en in Zeeland te besteden. Geen ramp en hartstikke leuk natuurlijk. En vandaar dat Sandra ook een leuke boot heeft gekocht om op de Oosterschelde te gaan spelevaren. Rubberboot met een 4PK motor. Op de foto zit ik blijkbaar verkeerd (je hoort rechts te zitten) maar dat wist ik toen nog niet. Daar gaan we een boel lol mee beleven. Schip Ahoy!

Captain Stubbing van de Loveboat.

Rondje rennen op zondag. De gebruikelijke halve marathon for breakfast.

Klap van de molen gehad?

BBQ.

Quarantaine-kat

Alle kinderen in de buurt hielpen mee met zoeken. Op plaatsen waarvan ik zeker wist dat Lotus, onze poes, nooit zou zitten.

Maar dat ‘nooit’ daar durfde ik nu mijn hand niet voor in het vuur te steken. We kwamen pas achter absentie toen we aan het eten waren. Sandra had een stuk vlees op de barbecue bereid en quasi-grappig vroeg ik waar Lotus was gebleven. Dat leverde een ongemakkelijke stilte op want normaal gesproken staat mevrouw klokslag half zes naast me voor haar eten. Maar in deze quarantaine tijden vaak al een uur eerder, we zijn toch thuis.

En misschien was dat wel de reden van haar eenmalige weglopen geweest. Toen we haar vonden (op het dak van een schuurtje waarvan ik zeker wist dat ze daar nooit zou zitten) sloeg ze na een intense knuffel van Bastiaan nauwelijks acht op haar brokjes en ging haar eigen ding doen.

Volgens mij wil ze gewoon dat alles weer normaal is en wij naar school en kantoor gaan. Dan kan ze eindelijk weer eens gaan liggen op plekken waar het eigenlijk niet mag.

Keystone

Zoals iedereen ben ik ook bezig met de grote voorjaarsschoonmaak. En dan vind je soms weer wat terug uit een lang vervlogen tijd.

Met deze hoorn kon je luisteren of er ergens kiestoon op een telefoonlijn stond. Ik was voordat ik bij PTT Telecom ging werken voornamelijk gewend aan Engelstalige technische termen dus begreep het woord ‘keystone’ niet. Maar op mijn eerst dag durfde ik niet door te vragen. De man die mij inwerkte had er sowieso niet zoveel zin in.

Met dit ding kon je dus luisteren of een telefoonlijn het (weer) deed. Je kon er dus ook mee afluisteren als je dat zou willen. Moest je wel precies in een gesprek vallen. En dat mocht natuurlijk niet. Tevens moest je oppassen dat de klemmetjes elkaar niet raakten want dan werd de verbinding verbroken van de bellers, of er ontstond minstens een hapering in het gesprek. Voldoende om in schurkenfilms in codetaal te gaan praten.

In een kabelverdeler aan plein 1813 in Den Haag wist iedereen precies waar de illegale zendamateur zat met zijn verbinding. Even dit ding erop aansluiten en je had de hele dag muziek terwijl je daar aan het werk was. Spotify was op dat moment net zo realistisch als vliegende auto’s.

Op een dag kreeg ik een storing aan de doubletstraat. En ondanks dat ik als Rotterdammer (toen wel ja) in het Haagse werkte wist ik wel wat voor straat dat was. Enfin, de storing bleek dus in de telefooncentrale te zitten en na een nieuw kruisdraadje ging ik de verbinding testen. Blijkbaar was de eigenaresse van de verbinding in trek (pun intended) want er was gelijk al een gesprek hoorbaar. Een zwoel ‘ja, wat wil je’ was voldoende om snel deze testhoorn te verwijderen. Ervoor zorgend dat de klemmetjes elkaar niet raakten.