Top 2000000000

Naast alle andere discussies die zich tegenwoordig voornamelijk online lijken af te spelen (ik zal geen voorbeelden noemen, iedereen kent ze wel) is ook de top2000 voer voor twisten en digitale oorlogsvoering.

Enfin, ik vind het leuke radio om het jaar zo mee af te sluiten en zond uiteraard een lijstje in. En toevallig kwam net Lee Towers voorbij. Ik tweette ‘Leeeee’ en niet veel later kwam die tweet voorbij op televisie. Best geinig.

Twintig liedjes leken me wel zat. In willekeurige volgorde, met een beetje uitleg.

*****************************************************
Proclaimers I’m Gonna Be (500 Miles)
*****************************************************

Tsja, iedereen die wel eens meegeweest is met de vermaarde Peenvogel trips weet het. Dit was, zeker in het begin, ons nummer om mee te zingen vanaf de balustrade. Diverse bands in vertwijfeling achterlatend. De trips an sich hebben me mooie vriendschappen opgeleverd. Vandaar erin.

*****************************************************
House Of Pain Jump Around
*****************************************************

Oud en nieuw in Siem Reap, Cambodja. De stroom was uitgevallen in barstreet en in het donker stonden we te wachten tot de lichten (en de muziek) weer aan gingen. Het tweede nummer wat de deejay draaide was Jump Around. Het figuurlijke dak ging eraf. Een dag later, met een kater van hier tot Angkor Wat, las ik in een soort nieuwsbrief van een collega van me dat de jaarwisseling in Cambodja saai was geweest door de stroomstoring. Yeah right.

*****************************************************
Lee Towers You’ll Never Walk Alone
*****************************************************

Een cover van de man met de gouden microfoon. De laatste jaren eigenlijk voorbij kitsch als hij in De Kuip optreedt maar ja. Mooie potten voetbal volgden erna.

En ja, de marathon. Die gruwelijke 42 kilometer door Rotterdam. Drie keer heb ik het gedaan, de hardloop-bedevaart over bekend terrein. Nooit meer

*****************************************************
Offspring Self Esteem
*****************************************************

Hét nummer toen Sandra en ik elkaar ontmoeten. Wordt nog steeds hard meegebruld.

*****************************************************
Amy Winehouse Back To Black
*****************************************************

Waar was jij toen Amy Winehouse dood gevonden werd? Ik was in een pub in Hull. Een dag later zat ik met Kees, Menno en mijn zus in een pub in Leeds. Er waren nog geen klanten en de serveerster zette de karaoke aan en begon dit nummer te zingen. Kippenvel.

*****************************************************
Gloria Gaynor I Will Survive
*****************************************************

Bremen-uit. Niet deze versie. Maar toch. Als je er bij was weet je alles.

*****************************************************
Guns N’ Roses Paradise City
*****************************************************

onze recente vakantie in Cambodja. Roadtrip met Jan en Phary en een 80’s en 90’s playlist. Op de weg terug dit nummer veel en vaak. Bastiaan meezingend op de achterbank.

*****************************************************
Madness My Girl
*****************************************************

Londen, 2002. Vanuit de pub zagen we dat er een musical van Madness zou komen. Helaas pas een maand na ons bezoek. Gelukkig was er die avond een try-out. En omdat iedereen zijn liefje moet koesteren.

*****************************************************
The Killers Mr. Brightside
*****************************************************

Meebrullen tot en met. Ook een favoriet op de boot.

*****************************************************
Slayer Angel Of Death
*****************************************************

Ik was een metalhead. En Slayer was gewoon goed.

*****************************************************
Nirvana Smells Like Teen Spirit
*****************************************************

Hét nummer dat alles veranderde. Voor die tijd waren alternatieve meisjes dun gezaaid. Maar grunge veranderde alles. Blijft een geweldig nummer.

*****************************************************
Oasis Don’t Look Back In Anger
*****************************************************

Engeland blijft een geweldig land. En Engeland op zijn best is als er tientallen, dronken, Britten dit anthem meezingen.

*****************************************************
Bob Marley & The Wailers Stir It Up (live)
*****************************************************

Mijn eerste echte muzieksmaak was reggae (en ska al wist ik toen als 11 jarige het verschil niet) en ome Bob was een mooi instapmodel. De live-versie is veel beter dan het origineel.

*****************************************************
Mijn hele lijst hier.
*****************************************************

Bob Marley & The Wailers Stir It Up (live)
House Of Pain Jump Around
Undertones Teenage Kicks
Jam Town Called Malice
Guns N’ Roses Paradise City
Pearl Jam Jeremy
The Killers Mr. Brightside
Selecter On My Radio
Lee Towers You’ll Never Walk Alone
Madness My Girl
Billy Ocean Love Really Hurts Without You
Specials A Message To You Rudy
Oasis Don’t Look Back In Anger
Gloria Gaynor I Will Survive
Amy Winehouse Back To Black
Slayer Angel Of Death
Smiths There Is a Light That Never Goes Out
Offspring Self Esteem
Nirvana Smells Like Teen Spirit
Proclaimers I’m Gonna Be (500 Miles)

 

Liep een beetje uit de hand

Vooropgesteld. Ik vind leraren écht geweldig werk verrichten en ik vind ook dat ze in het volste recht staan met hun werkonderbrekingen zoals gisteren. En daarbij zit Bastiaan echt op een geweldige school. Maar sinds een ‘niet eens zo’n lullig bedoeld antwoord op een tweet van een dame met heul veul volgers’ zit mijn twitter-tijdlijn vol met mensen die diezelfde tijdlijn met ‘vroeger was alles beter’ volplempen. Hellup.

Neemt overigens niet weg dat je in mijn ogen een kind van acht geen eigenaar zijn eigen leerdoelen kan maken want dan wordt het net zo’n nietsnut als zijn vader 😉

Hup leraren!

Foto’s Mersea Island Scooterrally online

Onze favoriete buitenlandse rally. Zeker omdat we er altijd veel vrienden tegenkomen die ook op onze rally komen. Voordeel is dat hij lekker dichtbij de boot is, er altijd leuke bandjes spelen én wij zo goed als altijd geluk hebben met het weer. Op donderdagavond namen we de nachtboot richting Harwich om vervolgens via Colchester richting het schiereiland Mersea te rijden.

Wachten op de boot.
Ontbijtje in Colchester.
Tent opzetten. Het was rustiger dan voorgaande jaren. Wat dat betreft is het jammer dat het geen national rally meer is. Aan de andere kant is het zo wel een stuk gezelliger.
Naast het terrein zit Maria’s Vineyard. Onze eerste stop op weg naar het dorpje West-Mersea.
Het public footpath was niets meer en niets minder dan een strook modder van 20 centimeter breed. Dwars door de bietenvelden.
Ik heb een zwak voor dit soort socialclubs.
Intoxicating liquor. Mmmm.
Wij aten uiteraard een curry.
Waar anderen het bij een nachtelijke Fish & Chips hielden.
The men of north country. Een soul-mod band uit Tel Aviv.
Tijd om te gaan slapen.
Sunrise boven Mersea Island.
De ontbijttentjes in het dorp waren nog dicht. Dus dan maar de ‘full English on toast’. Zien is geloven.
Tijd voor een gespikkelde kip. En daarna Tony en Julie helpen met de fungames.
Fungames met veel bier. Teveel bier voor sommige deelnemers.
Gooien van eieren.
Customshow.
Niet echt een beauty.
Blackadder-thema.
De enige Jan Smit waar ik wél fan van ben.
De wekker stond vroeg want de boot vertrok om 10:00 uur.
Harwich, met klassieke strandhuisjes. Dag Engeland. Tot over een paar weken.

Na jaren trouwe dienst

Is hij dan toch kapotstuk. Mijn ouwe trouwe camera. Ik fotografeerde er talloze voetbalwedstrijden mee. Hij was erbij toen Feyenoord kampioen werd en de laatste twee bekers won. Hij kwam in meer dan een handvol landen en maakte vooral kiekjes van lichtmasten en glazen bier. Maar een val van een erg smal trappetje in Cambodja werd hem fataal. Donderdag lukte het me nog om er foto’s mee te maken in De Kuip maar op vrijdagochtend hadden nóg meer pixels de geest gegeven. Op naar een nieuwe camera. Bedankt mijn trouwe vriend. 

Boven de zwarte zee.

Ergens boven de Zwarte Zee maakte ik gebruik van de ‘complimentary 20MB WiFi. Nadat mijn telefoon eindelijk verbinding had gemaakt was het inmiddels 16:20 in Nederland. Een tijdstip dat er in Doetinchem een einde aan de wedstrijd tussen De Graafschap en Feyenoord gekomen zou moeten zijn. De website van het Algemeen Dagblad duurde te lang met laden, dan maar proberen op FR12.nl. 

Airbus A380. we vlogen er deze vakantie vier keer mee.

Bovenin het scherm stond een tussenstand die me eigenlijk niet eens verbaasde. Van diverse kanten had ik al te horen gekregen dat Feyenoord zich in Slowakije had geblameerd. De term ‘televisie door het raam’ viel in onze WhatsApp-groep. De pers hield zich nog minder in. Beschamend was de algehele tendens. Ik had niet de verwachting dat er met een training er ineens een ander Feyenoord op het veld zou staan, maar winnen van een promovendus dat zou toch wel moeten kunnen? 

Nee dus, en zodoende is het weer eens crisis in Rotterdam-zuid. De zoveelste in zoveel jaren. De dag dat ik niet meer naar Feyenoord zal gaan komt steeds dichterbij. Letterlijk dan want iedere dag die je leeft is een dag dichterbij bij de dood 😉

Donderdag zal ik gewoon weer in De Kuip zitten. Niet van harte, maar omdat ik het als een soort morele plicht voel. Voor je plezier naar het voetbal gaan zal het dit seizoen niet gaan worden. 

Camping in Cambodja

Dat verwacht je niet hè. Kamperen in Cambodja. Gisteren reden we van Battambang naar Kampong Chhnang. Kampong betekent stad aan het water en Chhnang betekent aardewerk. Dus in Kampong Chhnang verkopen ze veel aardewerk.

Vandaag was een schitterende tocht langs groene rijstvelden en een soort mini grand-canyon. Daarna kwamen we uit in Kirirom, een National park, waar we met zijn vijven in een megatent slapen. 

 

Social Media

Het kan geen toeval zijn dat de afkorting van Social Media SM is. Want zo voelt het wel af en toe. Alles maar liken met als doel om zelf ook likes te krijgen op een lollige post of een leuke foto van je sportprestatie, kind of vakantie. Het liefst nog een combinatie daarvan. Het begon bijna een verplichting te worden.

En ik merkte dat ik het weer zat begon te worden. Vooral op Facebook moet je je eerst een weg banen door reclames, mensen die iets van Trump vinden, YouTube-video’s en lui die iedere door Facebook voorgestelde herinnering van drie jaar terug delen.

Begrijp me niet verkeerd. Door social media werd ik destijds in een Roparun-avontuur getrokken, werd ik leader of the pack bij de Rotterdam Running Crew en kon ik mijn verhaaltjes delen die ik op deze website plaatste. Ook dat heeft me veel opgeleverd.

Het is nu meer dan een week geleden sinds mijn laatste Facebook-post en ik heb niet de indruk dat mensen me al gemist hebben. En dat is nou precies mijn ‘probleem’ met Facebook, het is allemaal zo vluchtig. En het scheelt ook tijd want als je niks post hoef je ook niet in de gaten te houden of mensen het liken of reageren. Is overigens ook een stuk beter voor je batterij.

En over het opladen van ‘batterijen’ gesproken. Tijdens mijn aankomende vakantie zal ik voornamelijk op deze website verslag doen van ons wel en wee. Dus hou deze site in de gaten…