Achtervolging

Behalve oude metalheads zie je eigenlijk nooit iemand in Judas Priest shirts lopen. Ik vind dat niet zo gek. De ober op het terras had behalve de geijkte skinny-jeans, baard, kuif en tattoos ook een tourshirt aan van Judas Priest. Van een tour waar hij gezien zijn leeftijd onmogelijk bij geweest kon zijn.

Ook de andere barmannen voldeden exact aan het heersende hipster-stramien. Net zoals de meeste gasten op het terras aan de Witte de Withstraat. Er werden biertjes van Vedett, waar overigens helemaal niks mis mee is, geserveerd en op de kleine kaart stonden verantwoorde snacks.

Bij het betalen realiseerde ik me dat ik van te voren had moeten pinnen. Gelukkig kon ik in deze kroeg ook elektronisch betalen. Na het intoetsen van mijn pincode gaf ik de terminal terug aan de zwart-bebrilde barman en vertrok met mijn Engelse gasten. Op zoek naar een Surinaams eettentje.

‘Hé stop, je hebt nog niet betaald’, 200 meter verder worden we ingehaald door de ober met het Judas Priest-shirt. Dankzij de technologische vooruitgang kon ik hem via de internetbankieren-app bewijzen dat ik wel betaald had. Een aantal excuses later kunnen we onze weg vervolgen. Onze magen rammelen van de honger.

Op de Nieuwe Binnenweg blijkt het Surinaamse restaurant niet meer te bestaan. Er zit nu een hippe tent in het pand met ‘wereldgerechten’ waaronder ook wat uit de Surinaamse keuken. Voor de deur staat een hipster in een Judas Priest-shirt en een dienblad in zijn handen. U begrijpt dat we besloten door te lopen naar de Kruiskade.

1072015

 

Kaal

Ik ben kaal. Zo kaal als een biljartbal. Toen mijn haargrens begon te wijken heb ik eventjes aan het idee moeten wennen dat ik kaal begon te worden. Toen het besef eenmaal ingezonken was heb ik de schaar rigoureus in mijn lange lokken laten zetten. Of in ieder geval in wat daar nog van overgebleven was.

Toen zelfs het overgeblevene weinig houvast meer bood besloot ik mijn hoofd voortaan helemaal kaal te scheren, dat doe ik inmiddels al meer dan vijftien jaar. Er zijn veel mensen die mij niet anders kennen.

Op een bepaalde manier voelde ik in het begin wel mee met Mr. Grasshead. Wie dat is? Op de kleuterschool hadden ze een wedstrijd georganiseerd om geld te genereren voor school. Je kon Bastiaan zijn kunstwerk op een placemat, brooddoos of ansichtkaart af laten drukken en kopen. Bij een bepaald bedrag kreeg de kleuter in kwestie dan een kadootje.

Bastiaan had zijn zinnen op Mr. Grasshead gezet en met hulp van de oma’s en opa’s en ooms en tantes had hij het bedrag zo bij elkaar. En dus ook Mr. Grasshead. Een poppetje waar het gras uit zijn hoofd zou groeien als je hem maar genoeg water zou geven. Dat ‘haar’ zou je met een schaar kunnen stijlen in elke gewenste vorm. Op het doosje stond hij afgebeeld als punker.

We zijn nu een paar weken verder en Bastiaan kijkt sporadisch naar zijn, inmiddels niet zo nieuwe, speeltje. Ik geef Mr. Grasshead nog wel vers water maar het warme weer van de afgelopen dagen heeft hem niet veel goed gedaan. Er valt weinig te ‘stijlen’ en Mr. Grasshead lijkt nog het meeste op een voetballer uit de jaren ’70 die kaal begint te worden. Misschien kunnen we het gras 1 kant op kammen in een mooie lok.

De laatste dagen begin ik ronduit een hekel te krijgen aan Mr. Grasshead. Zijn zielige ogen helpen hem daar niet bij. Toen ik hem van de bovenkant bekeek snapte ik waarom. Hij doet me denken aan de Arena.

09072015

Aan en uit

Kgggghhrrr. Kgggghhrrr. ‘We zijn op een missie Papa’. Bastiaan praat in de walkie talkie op gedempte toon. Nog voordat ik antwoord kan geven hoor ik aan de bliepjes dat hij weer aan het praten is.

‘Je moet over zeggen als je klaar bent met praten. Dan weet de ander dat hij kan gaan praten. En over en uit als je klaar bent. Over.’

‘We gaan op jacht naar dieven Papa. En dieven, die komen in de nacht. En als je niet thuis bent. Daarom blijven we de hele nacht wakker. Jij boven met de walkie talkie en ik beneden. Aan en uit.’

Ik schiet in de lach en zeg nog een keer dat het over en uit is als je klaar bent met praten. Onze missie behelst het hele huis controleren. De kat mag ook even door de walkie talkie miauwen maar daarna is het echt tijd om naar school te gaan.

Als ik na de boodschappen weer thuis ben hoor ik beneden een raar geluid. Eerst lijkt het op het gehuil van een baby maar daarna zijn het geluiden uit een cockpit. Maar goed dat Bastiaan niet thuis is. Die zou gelijk zijn vergrootglas gepakt hebben als ware hij Sherlock Holmes. Op zoek naar de dieven.

Bij de keukentafel aangekomen zie ik waar het geluid vandaan komt. Er zijn geen inbrekers in ons huis, maar de walkie talkie staat nog aan en die vangt allerlei radiosignalen uit de omgeving op. Ik zoek de powerknop druk deze in. Aan en uit. 

wpid-20150706_104122.jpg

Wéér op de Coolsingel

image

Ik ben tegenwoordig vaker op de Coolsingel te vinden dan dat ik er de laatste 20 jaar met Feyenoord geweest ben. Zondag organiseerde de Rotterdam Running Crew de ‘Tour de France’ loop waarbij we een stuk over het parcours liepen. ‘S Middags zouden alle toppers er met een noodgang overheen fietsen, in de ochtend liep ik er een rondje van 9 kilometer.

Het was leuk om te zien hoe alle merchandise-stalletjes opgebouwd werden en de eerste wielerliefhebbers een plekje langs het parcours zochten. Voor het mooie was het te warm om te rennen maar in een redelijk normaal tempo was het prima te doen. Over de Erasmusbrug, onder het poortgebouw door. Via de Koninginnebrug rechtsaf het Noordereiland op en via de Willemsbrug en de Boompjes terug naar de Coolsingel. Het was een tof evenement.

image

image

image

image

‘looks can be deceiving’

Iedereen heeft last van vooroordelen. Bij het zien van een grote groep jongeren die ergens rondhangt loopt menigeen een blokje om. Mensen worden op basis van kleding geweigerd aan de deur bij kroegen en disco’s. Tegenwoordig hebben de meeste gemeenten geen zin in een motorclub binnen hun stads- of dorpsgrenzen. Vaak heeft het te maken met, een overdaad aan, uiterlijk vertoon van de personen in kwestie.

Toen ik laatst aan het tanken was stopte dit autootje naast mij. Ik verwachtte een paar jonge gastjes met een overdaad aan hormonen en ‘casual’ kleding, kekke Adidas schoenen en burberry-petjes. Niets bleek minder waar toen er een net uitziende vrouw van een jaar of zestig uitstapte en het wagentje voor 35 euro vol liet gooien.

Het zou natuurlijk ook kunnen zijn dat ze de auto van haar kleinzoon geleend had. En als ruil daarvoor de auto met een volle tank weer terug zou geven. Ik heb niet gewacht tot ze wegreedt, waarschijnlijk met DJ Paul keihard op de stereo…..

wpid-20150601_103647.jpg

Banana!

‘Hé, een minion’ Een meisje van het plein fietst met haar moeder langs ons huis. Haar moeder schiet in de lach omdat ze denkt dat haar dochter mij bedoelt. Ik kijk even in het glas van de deur om te bevestigen dat ik geen tuinbroek aan heb en niet geel geworden ben. Het kale hoofd en de bril kloppen wel, en in mijn tas zit een banaan. In de verte zie ik haar moeder nog steeds lachen. Een minion.

Had ik nu maar wat anders op de stoep gekrijt met Bastiaan.

image

Uitvak

Een vluchtige blik op de lopende band vervult me met angst. Heb ik wel voor 40 euro aan boodschappen gedaan? Buiten staat een troep bloeddorstige kinderen te wachten op dierenplaatjes. De zoveelste supermarkt-hype. Als je niet voor iedereen een setje van vier plaatjes hebt word je verslonden. Of je hebt er precies 1 te kort voor dat kleine meisje met de vooruitstaande tanden en uilenbril. Dat wil je ook voorkomen. Trauma’s voor het leven.

Ik neem de plaatjes sowieso niet naar huis. Na smurfen, muppets, boerderij-items, superhelden, voetbalplaatjes en de recent compleet gespaarde minions hoef ik niet nog meer troep in mijn huis waar over twee weken niet meer naar gekeken wordt. Er liggen sowieso nog een paar onuitgepakte happy-meal speeltjes. Nee, geen kaartjes van Freek in ons huis.

Snel pak ik nog een handvol, op strategische plaats uitgestalde, candybars om het totaalbedrag wat op te schroeven. Gelukt, ik kom precies aan 40,45 euro en krijg dus 4 setjes aan plaatjes. Net voldoende om mijzelf een veilige weg naar mijn fiets te garanderen door het niemandsland waar de grijpgrage kinderen wachten.

Voor de deur heeft de grootgrutter een soort van kooi gemaakt waar de kinderen moeten wachten. Er staat een jongetje in de kooi dat het nieuwe Feyenoord-shirt draagt. Hij kan er vast maar beter aan wennen, dat hij behandeld gaat worden als een beest. Overbodig om te zeggen dat hij al mijn plaatjes krijgt.

wpid-20150627_134557.jpg