Unhappy end

Of ik wát wilde?
Ok, dit was een situatie die je onder de noemer ‘gênant’ zou kunnen scharen. Deze vraag had ik niet verwacht. Noem me naïef naar dit had ik hier niet verwacht.

Het begin van dit verhaal speelt zich af in 2003, aan de andere kant van de wereld. De eerste keer dat we in Thailand waren keken we de aap eerst nog even uit de boom. Letterlijk, want we waren in Lopburi geweest, een plaats waar de mensen tralies voor de ramen hebben tegen de grijpgrage vingers van de loslopende apen. De eerste echte Thaise massage volgde een paar dagen later.

Krakend geluid

In het begin van zo’n sessie vraag je je af of je dit ooit lekker zou kunnen vinden. Een tenger Aziatisch vrouwtje dat de hiel van je voet naar je achterhoofd beweegt. Een beweging die normaal alleen voor turnsters is weggelegd en niet voor een houterig witmens uit Nederland. Het krakende geluid van je tenen en vingerkootjes neem je voor lief en een uur later stap je voldaan uit de massagesalon.

We namen de jaren erna massages aan het strand van Hua Hin, bij een tempel in Laos die Wat Sok Pa Luang heet (aanrader vanwege de herbal sauna die erbij zit), een Khmer-massage in Siem Reap en een hot stone massage in een achterafstraatje in Ho Chi Minh City. Na laatstgenoemde behandeling voelden onze ledematen toch wat pijnlijk aan. Het meisje was nog in opleiding en had de stenen toch iets te heet gemaakt. Wij gaven geen krimp, die Vietnamezen hadden de westerlingen in het verleden al eens verslagen, dat zou niet nog een keer gaan gebeuren. Nooit je gezicht verliezen in Azië.

Massagesalon

Vaak nam ik die massages tegelijk met Sandra. Maar ik ben er ook wel eens alleen naar toe gegaan. En nooit werd de vraag gesteld waarvan iedereen denkt dat ie gesteld gaat worden. Of waar in ieder geval de grappige opmerkingen over gemaakt worden als je er alleen heen geweest bent.

In Nederland miste ik die massages wel. In een hammam waar we wel eens naar toe gaan behoorde een rugmassage tot het vaste pakket. De laatste keer dat we er waren echter niet meer. Dus besloot ik eens op internet te zoeken naar een betrouwbare Aziatische massagesalon. Ik had geen zin in een schimmige tent achter een Chinese belwinkel of supermarkt.

In Rotterdam-noord vond ik er eentje die volgens Google (dat is toch je beste vriend) als betrouwbaar werd omschreven. En dus lag ik een paar dagen later in mijn netste onderbroek in een kamertje waar de muren van bordkarton waren gemaakt en de ruimte naar het plafond open was. Als er al een andere klant zou zijn dan zouden we slechts gescheiden door een dun laagje triplex naast elkaar gemasseerd worden. Geen probleem, in Azië word je slechts gescheiden door een gordijn vrijwillig mishandeld.

Een Chinese mevrouw van tegen de 50 (altijd lastig in te schatten) met een typisch Chinees kapsel en een typische Chinese jurk begon aan de massage. En wat kan ik er van zeggen? De eerste 55 minuten van het geboekte uur was het een prima massage. Daarna begonnen de bewegingen zich iets teveel te concentreren op wat het best omschreven zou kunnen worden als ‘de liesstreek’. Dit begon ongemakkelijk te worden. Waarschijnlijk hoorde dit bij een Chinese massage en was het zo klaar, bedoeld om de bloedsomloop in dat gebied op orde te krijgen ofzo. Ik probeerde aan niets in het bijzonder te denken en concentreerde me op de vreemde tekens op de poster aan de muur.

Dé vraag der vragen

Maar toen kwam dus de vraag. De vraag der vragen bij Chinese massagesalons. Of ik een ‘special massage’ wilde? Als door een wesp gestoken reageerde ik ontkennend. De dame in kwestie vertwijfelend achterlatend. Hier kwamen mannen toch voor naar haar salon, wat had ze verkeerd gedaan?

Wie zich het meeste schaamde weet ik niet. De Chinese massagedame omdat haar voorstel afgewezen werd. Of ikzelf,  omdat ik zo naïef was geweest . Snel trok ik mijn kleren aan, betaalde de 30 euro voor de massage (zou je extra hebben moeten betalen voor de speciale behandeling? Ik zal het nooit te weten komen) en maakte dat ik weg kwam.

Een massage met een unhappy end.

Ik onderga een voetmassage op koh phangan. Niks aan de voet hand.

Weer een verloren seizoen

Eigenlijk heb ik dit seizoen niet zoveel zin meer om over Feyenoord te schrijven. De fotoreportages van de wedstrijden zijn voldoende. Want wat moet je er nu nog meer over zeggen? Dat het weer een verloren seizoen gaat worden? Dat ziet zelfs Vincent Bijlo, en die is fanatiek voor de Stadionclub.

Misschien als we de dubbele confrontatie met Roma overleven en er een mooie tegenstander in de kwartfinale uitrolt. Ja, dan kan het seizoen nog van wat glans worden voorzien. In de competitie dreigt het als een nachtkaars uit te gaan. Wel de complimenten voor het spel, maar punten ho maar.

05022015

Was het dan in de vorige seizoenen zoveel beter tegen dezelfde tegenstanders? Tsja, in het eerste jaar onder Koeman zeker wel. Tegen dezelfde tegenstanders werden er weliswaar 2 punten minder gehaald, maar vijf van de wedstrijden die dit seizoen werden gespeeld stonden toen niet op het programma. Tegen vergelijkbare tegenstanders verloor Feyenoord destijds ook punten.

Er werd toen bijvoorbeeld wel thuis van VVV Venlo gewonnen, maar verloren in De Kuip van NEC. Al met al deed Koeman het toen veel beter (de winst in De Klassieker zijn extra pluspunten natuurlijk). Dat seizoen haalde Feyenoord 70 punten (ter info, onze aartsrivaal had vorig seizoen slechts 71 punten nodig om kampioen te worden).

In de resterende 13 wedstrijden moet Feyenoord dit seizoen nog 32 punten halen om aan hetzelfde aantal uit het seizoen 2011-2012 (met Guidetti) te komen. Met andere woorden, ze moeten er daar dus 11 van winnen. In 2012-2013 (eerste seizoen met Pelle) kwamen ze tot 69 punten en vorig seizoen tot 67.

Als de voortekenen niet bedriegen komen we dit seizoen dus op nog minder punten uit. Een verloren seizoen, deel zoveel.

Feyenoord vs Ado Den Haag

Ado op bezoek, dus een vol uitvak en de Mobiele Eenheid die 150% kan schrijven op een zondag. Makkelijk verdiend.

Bescheiden PMDS op Varkenoord met twee brakke AustralierTs waar ik kaartjes voor had geregeld. Ze waren op zaterdag naar FC Antwerp geweest en het nachtleven daar onveilig gemaakt. Na twee uur slapen moesten ze de trein naar Rotterdam nemen. Een van de twee haakte na 1 biertje al af. Die gasten hadden overigens een mooie weekplanning met o.a. Dortmund, Frankfurt en PAOK voor de boeg. De Kuip stond ook hoog op hun wishlist.

Kazim heeft een vlag!

“ik zag hem duizend keren”

Het boek van Eus kocht tante Annemieke voor Bastiaan.

Een vol uitvak, zoals het hoort.

Deze vrije trap zou de 1-0 opleveren van Hagenees Lex Immers.

En die was daar best blij mee. Kongolo checkt zijn biceps.

Ex-Ado speler Toornstra geeft een panklare voorzet op ex-Feyenoorder Derijck. Mooi afgemaakt.

Ik heb daarna geprobeerd om Bilal op de foto te krijgen maar die gozert is veels te snel voor de camera. Niet te geloven. Bij het ingaan van het Haags kwartiertje stond de eindstand al vast. Slecht spelen en toch winnen. Dat is ook weer eens wat anders.