Rondje(s) Rotte

Afgelopen zondag stond de langste duurloop tot nu op het programma. Dertig kilometer verdeeld over zes rondes langs de Rotte. Met veel teamleden was het nog een soort van gezellig ook 😉

Nee, zonder gekheid. Zulke lange stukken in mijn eentje rennen daar ben ik niet voor in de wieg gelegd. Dát afzien komt wel op 8 april.

Feyenoord vs Heracles, ongeveer 9 maanden later

Iets minder spanning, iets minder sfeer en een iets mindere wedstrijd. Maar laten we het positief houden.

Het voorplein in een schitterend voorjaarszonnetje.

Van Persie voor het eerst in de basis na zijn terugkeer.

Een aftrap en huddle die nu wel zichtbaar is tegen Heracles.

Rommelig en erg matig.

Zagen ook de beleidsbepalers.

Een Feyenoord-wijsheid is: ‘hebben de duiven op het veld vrij spel, nou dan weet je het wel’.

Dan maken we gewoon nog een keer een foto van een lichtmast joh.

Schitterende goal in de tweede helft. Daarna was het af en toe nog billenknijpen.

RVP bedankt GIO. 

En dat was het wel weer.

 

Huize avondrood

Er steeg een luid gejuich op toen Robin van Persie in de thuiswedstrijd tegen Ado Den Haag begon met warmlopen. De Haagse aanhang zong pesterig ‘ouwe lul’ en de routinier lachte zijn tanden bloot. Een paar dagen ervoor had hij zijn rentree gemaakt op een ondergrond waar slechts weinig beesten zouden kunnen overleven. Het gebrek aan gras in de Galgenwaard zou een Giro 555 actie rechtvaardigen.

Zelfs in de korte speeltijd die hem gegund werd drukte Van Persie in Utrecht zijn stempel op de wedstrijd. Al had hij, dat moet gezegd worden, de winnende treffer moeten maken. In tientallen columns en beschouwingen hoorde ik dat Van Persie geen Kuijt was. En Kuijt geen Van Persie.

In Nederland zijn we slecht in het omgaan van mensen die hun hoofd boven het maaiveld uitsteken. Hele volksstammen zitten zich voor de televisie te verkneukelen als het weer eens mis gaat tijdens het songfestival of de kwalificatie voor een voetbaltoernooi. Een collectief ‘zie je wel’ wordt er vanuit rijtjeshuizen verzucht als het misgaat. Voornamelijk door mensen die nog geen twee noten zuiver kunnen zingen of vijfhonderd meter hard kunnen lopen zonder aan het zuurstof te moeten.

Ongeveer tegelijkertijd met de terugkomst van Van Persie, die ook gewoon zijn zakken had kunnen vullen in de ‘zandbak’, tekende Tim Cahill een contract bij Millwall. Cahill, 38 inmiddels, komt binnen als een held en niemand twijfelt aan zijn gedrevenheid. Hij gaat zijn voetbalpensioen in Londen nog even uitstellen.

De laatste minuten van zijn warming-up bleef Van Persie steeds dichter in de buurt van het vak waar de trainers zich mogen bewegen. Alsof hij bang was dat Gio hem zou vergeten. Iets wat mij tijdens het minutenlang toezingen van nummer 32 vrijwel onmogelijk leek.

Bij de eerste balcontacten in zijn eigen Kuip etaleerde Van Persie zijn klasse, als werd dit niet door al zijn teamgenoten begrepen. Nee, Van Persie is geen Kuijt. Hij zal niet achter iedere bal aandraven als een jonge labrador. Maar met elf Vilhelna’s win je geen wedstrijd en met elf Kuijt’s en Van Persie’s ook niet. Maar laat De Kuip het komende anderhalf jaar fungeren als huize avondrood voor ‘opa’ Van Persie. Ook in bejaardenhuizen heb je altijd wel een ‘ouwe lul’ die op het groene laken de jeugd nog een lesje kan leren.

Succes tegen Heracles

De rook van het vuurwerk zorgde voor een troebel zicht vanaf vak RR toen Mike te Wierik in het strafschopgebied uitgleed. Het moment dat de bal van de voet van Dirk Kuijt verliet leek de tijd een moment stil te staan. Wat volgde is bekend. De dagen erna voelden als een ‘summer of love’ in Rotterdam. Van trots leek iedereen een paar centimeter langer. 

Afgelopen woensdag was het exact negen maanden geleden dat Feyenoord de titel pakte. Ik ben benieuwd of de baby’s die op Valentijnsdag in Rotterdam en omgeving geboren worden nog steeds vernoemd worden naar Giovanni, Nicolai en Dirk. Ik vermoed van niet, de vreugde heeft plaats gemaakt voor chagrijn. We, ik in ieder geval wel, hadden er dit seizoen allemaal veel en veel meer van verwacht. Tegen beter weten in blijkt eens te meer.

Aanstaande zondag speelt Feyenoord weer tegen Heracles. Het stadion is, net als zoals 14 mei 2017, uitverkocht want het publiek laat de club niet in de steek. Net zoals we de achttien lange kampioens-loze jaren niet gedaan hebben. Nog elf competitiewedstrijden te gaan en waar we vorig seizoen wedstrijd na wedstrijd aftelden tot de ontknoping kan dit seizoen wat mij betreft niet snel genoeg voorbij zijn. Alles op de beker hoor ik overal. Al wordt dat geenszins een makkie zoals iedereen denkt. 

Het chagrijn heeft bij mij ook de overhand gekregen. Zondag staat er een lange duurloop van 30 kilometer op het programma en ik moet me daarna haasten om op tijd in het stadion te zijn. Eigenlijk vraag je jezelf af waarom je jezelf nog zou haasten. Maar het blijft toch je club hé.

Was het alleen maar wat vaker 14 mei 2017. Toen de zon in Rotterdam warmer leek te schijnen dan ooit te voren.

Dat viel nog niet mee

De vrijdag voor de boottrip liep ik nog een redelijk snelle tien kilometer. Tussen al het duurlopen door moet er ook gas gegeven worden.

Dat viel dus wel mee. Iets zwaarder waren de 25 kilometer die ik zondag samen met Hanneke liep. Gelukkig niet alleen want dat trek ik echt niet op dat soort hele lange afstanden. Het was misschien iets te kort en iets te snel maar ondanks twee korte nachten op de boot was niet helemaal uitgeteld na afloop. Aanstaande zondag dertig kilometer op het programma. Dan komen we echt in de buurt.

Het onfortuinlijke verhaal van Guusje en Donald

Het is bijna etenstijd als de voordeurbel gaat, Bastiaan en ik namen net nog een keer alle plaatsen door want een dag later staat er een toets te wachten. Topografie van Nederland. Door het melkglazen gedeelte van de voordeur zie ik het silhouet van Bastiaan zijn boezemvriend. Als ik de voordeur open doe komt in de verte zijn andere makker aanrennen. Buiten adem doen de twee jongens hun verhaal. De woorden ‘eend’, ‘dood’ en ‘kat’ komen een paar keer voorbij.

“Guusje ligt dood bij de voordeur van de dierenarts, hij is aangevallen door een kat.” 

Het is de eerste hele zin die er bij de jongens uitkomt. Guusje en Donald zijn twee behoorlijk tamme loopeenden die zich in de buurt van de hut van de jongens ophouden. Of beter gezegd, hun hut is dicht bij de sloot. Af en toe krijgen de eenden brood van de jongens of de resten van hun fruitbakje op weg van school naar huis. 

Bastiaan trekt zijn schoenen en jas aan rent mee naar de dierenarts, een straat verderop. Toen ik laatst een stukje aan het hardlopen was renden de eenden vrolijk met mij mee. Ik had niet anders verwacht van loopeenden. Maar nu is een van de twee dus gegrepen door een kat. Misschien wel een van de katten waarmee Lotus door het kattenluikje heen hele gevechten mee voert. Lotus zelf kan het niet geweest zijn want die ligt al de hele middag lekker te slapen op de keukenstoel. Voor luxe-katten is het buiten veel te koud.

Na een minuut of vijf staan de jongens weer voor de deur. Guusje ademt nog, een keer per tien seconden volgens hen. En Bastiaan meldt dat ze ook wat zei. Op mijn vraag wat precies kreeg ik als antwoord ‘kwek’ en ik schiet onbedaarlijk in de lach. De dierenarts heeft de jongens beloofd naar de eend te kijken, maar er zijn wel drie konijnen voor haar. 

Een dag later gaat op het schoolplein het gerucht dat Guusje overleden is. Zowel Bastiaan en Yaro kijken erg bedroefd na het horen van het nieuws en ik vrees dan ook voor hun cijfer tijdens de topo-toets over Nederland die op het programma staat. Op de weg terug zie ik Donald voor de deur van de dierenarts zitten. Wachtend op zijn eendenvriend die in tegenstelling tot zijn naamgever weinig geluk heeft gehad. 

Als ze bij de toets nu maar geen Eendhoven of Eimegen invullen.

Off to England

Als je dit leest ben je gek zijn wij op weg naar Engeland. De veertiende Peenvogeltrip alweer. Momenteel zitten wij aan een welverdiende pint en spelen de mede-Peenvogels de befaamde quiz. Wil je die ook spelen? Dat kan! Doe maar klikkerdeklik op deze link en dan kun je hem ook spelen.

Hou Facebook en instagram in de gaten om te zien wat wij aan het uitspoken zijn. Volgende week volgt er ongetwijfeld een fotoverslag. Voor nu zeggen wij van Peenvogel BV proost!