Iedere keer hetzelfde liedje

Tegen Heerenveen.

Na een omweg via metro-tram en tram (er was een stroomstoring in Rotterdam-noord wat die wijk een nogal naargeestige uitstraling gaf. Ik verwachte ieder moment aangevallen te worden door een paar walkers) ruim op tijd bij De Kuip. PSV verloor punten dus er was een kans om in te lopen.

Tropicana is er niks bij qua wildwaterval.

Blom. O jee.

In de eerste minuut had het al 1-0 moeten staan.

Uiteindelijk toch 1-0 door Berghuis.

Lang konden we er niet van genieten.

En zoals je kon verwachten stond een ex-Feyenoorder ons danig in de weg. Wat een matige wedstrijd zeg.

 

 

 

 

Een bruggenloop te ver

Zo, en toen werd de Bruggenloop dus afgelast. Voor de organisatie en de deelnemers die van ver moesten komen reuze vervelend. Ik was zelf bijna in Bergschenhoek aangekomen waar ik met Mo en Wilbert mee zou rijden richting De Kuip.

Toen ik eindelijk een droog plekje had gevonden om op mijn telefoon te kijken of het evenement nog doorging zag ik dat dit al om 13:12 verstuurd was. Ik had me achteraf een barre tocht van epische proporties door de sneeuw kunnen besparen want om tien over een was ik niet de deur uit. Eenmaal thuis werd ook nog eens Feyenoord afgelast en was het eigenlijk een verloren zondag.

Na de eerste onofficiele stadionloop had ik wel weer wat pijntjes in mijn scheenbeen. Nou ja pijntjes. Ze voelden wat branderig aan. Dus na lang wikken en wegen een afspraak gemaakt bij shinsplintstop. Het gaat op een gegeven moment door je hoofd malen. Welke ‘pijntjes’ zijn normaal en wanneer moet ik aan de bel trekken? Ik weet niet of alle hardlopers daar last van hebben maar ik vermoed van wel. Maar voordat ik me weer ging laten pijnigen wilde ik wel nog even een stuk hardlopen.

En zodoende deed ik zelf maar een loop van 10 kilometer op de sneeuwvrije fietspaden achter ons huis. In bijna beoogd marathontempo van 5:20/km. Mijn doelstelling voor de Rotterdam Marathon in 2018 is een tijd van 3:45. In het boek de ‘hardlooprevolutie’ dat Sandra van de Sint heeft gekregen gaan ze diep in op ademhaling en hartslag.

Een van de meest interessante stukken van het boek gaat over het voorspellen van finishtijden. En daar staat in wat ik zelf ook al vermoedde. Op een goede dag zou ik op basis van mijn eindtijd op een 10 kilometerwedstrijd (eentje waar je voluit bent gegaan) op een eindtijd van 3:45 uit moeten komen. Ik liep dit jaar mijn beste 10 kilometers nét iets boven de 45 minuten.

Bij shinsplintstop begon de fysio ook over dit boek. Dat, mocht ik last blijven houden, het ook een optie is om je voor te bereiden op de marathon. Ik geloof hem direct maar ik ben op de een of andere manier wel dol op die lange duurlopen geworden. Al pratend leveren die kilometers geen centje pijn op. Kon dat ook maar gezegd worden van die behandeling.

 

 

 

Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 3.

Moe van al dat getrain voor de marathon, de Roparun, ons scooterweekend en het bier drinken na het lang verwachte kampioenschap was het tijd om op vakantie gaan. En niet zomaar een vakantie. Na vijf jaar gingen we eindelijk weer eens naar Azie toe.

We begonnen in Bangkok en via een paar dagen in een national park namen we een taxi richting de Cambodjaanse grens om daar door Jan opgewacht te worden. In Cambodja maakten we een geweldige roadtrip langs plaatsen waar we nog niet eerder waren geweest.

We zagen Dolfijnen in Kratie. De insecten op de markt van Skuon en eenmaal terug in Battambang regelden Jan en Phary een tuktuk om het platteland in de omgeving van hun resort te bekijken. De tijd vloog voorbij maar het was echt een geweldige vakantie. Eenmaal terug in Bangkok kochten we onze rugzakken vol met prullaria om vervolgens weer richting Nederland te vliegen. Het verslag van deze reis staat hier en de video ervan hier.

Eenmaal terug in Nederland konden we direct door naar De Kuip om Feyenoord een prijs te zien winnen. Na penalty’s werd Vitesse verslagen en won Feyenoord de Nederlandse supercup. Een traditie die maar niet echt van de grond wil komen.

De volgende trip stond alweer voor de deur. In de hoofdstad van Dublin ging ik een halve marathon rennen en Sandra een 10km wedstrijd. Met o.a. Bastiaan (2x), Menno, Annemieke, Patrick en nog véél meer bekenden werd het een gezellige boel. De halve marathon ging gezien de vakantie die nog in de benen zat best aardig. Met 1:47 was ik dik tevreden. Na de halve marathon liep ik nog zowat een marathon heen en weer naar Croke Park om daar een hurlingwedstrijd te zien. Dat was een bijzondere ervaring (klik hier).

We zagen Feyenoord nu wel uit bij Excelsior winnen en door een vijfklapper tegen Willem II werd het seizoen prima begonnen. Ondertussen stond er al een tijd een afspraak om de marathonmedaille van 2017 op mijn lichaam te vereeuwigen. Het deed weer enorm veel zeer (dat was ik even vergeten) maar het resultaat mag er zijn. Met de Rotterdam Running Crew liepen door de koelcel van een zeevishandel en toen was het bijna alweer september.

 

En wie september zegt, zegt Mersea Island. Onze favoriete scooterrally in Engeland. In het interlandweekend stapten wij op onze oldtimers om aan de andere kant van het kanaal feest te gaan vieren.

We werden er weer als eregasten onthaald en hielpen onze Engelse vrienden mee met de spelletjes op zaterdagmiddag. We aten uiteraard Indiaas en dronken een sloot Ale.

Op zondag reden we weer terug naar de boot om vervolgens op de saaie dagboot een uiltje te knappen totdat we weer in Hoek van Holland aanmeerden.

Werd er dan niet hardgelopen? Ja, natuurlijk wel. In Roelofarendsveen deed ik mee als een van de vier lopers van een kermismarathon. Het thema was Duitsland en geheel in traditie kreeg je na afloop een biertje en een braadworst.

Ook deed ik dit jaar mee met de Vredesloop. Het leukste was dat Sandra ook meedeed. Zij de vijf, ik de tien. Beetje vreemd was wel dat het parcours zeker 250 meter te kort was. Wel fijn dat iedereen daardoor een PR kon lopen.

Feyenoord werd in een van de zwaarste poules van de Champions League ingedeeld. De eerste poulewedstrijd thuis tegen Manchester City gaf direct aan hoe de verhoudingen in het internationale topvoetbal liggen. Feyenoord ging er kansloos af.

En toen was het alweer oktober en tijd voor de voetbaltrip. Maar dat overzicht komt pas aan het einde van het jaar. December is immers nog niet voorbij.

 

 

Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 2.

April begon voetbaltechnisch nogal grillig. Een verloren Klassieker en doordeweeks een 8-0 overwinning op Go Ahead. Na die woensdagavond in De Kuip was het aftellen tot mijn verjaardag. Niet dat ik dáár nou zo nerveus over was. Nee, op 9 april zou ik mijn tweede marathon gaan lopen. Een evenement dat de weken ervoor mijn dagelijkse leven bepaalde. Lopen, rusten en eten. En dan weer lopen, rusten en eten. Repeat.

En toen was het dus zover. De eerste keer op de Coolsingel op een warme april-dag. Sandra stond een paar kilometer verderop te wachten voor haar start aan de 1/4 marathon. Het was warm deze 9e april. Te warm voor uw favoriete Peenvogel. Maar ondanks alles liep ik ruim een kwartier sneller dan het jaar ervoor. Ik schreef daar uiteraard een verhaaltje over (klik). De grootste teleurstelling van deze zondag was het puntverlies van Feyenoord in Zwolle. Het zou toch niet hé?

Een week na de marathon speelde Feyenoord in De Kuip tegen Utrecht. De spanning was voelbaar. Sterker nog, je kon de spanning zowat in stukken snijden. Defaitisme lag weer eens op de loer en toen begon de tweede helft. Toornstra raakte de bal lekker en De Kuip schudde (sorry voor het cliché) letterlijk op haar grondvesten. Het geloof in de titel kwam weer een stukje dichterbij. Voorzichtig viel het woord Coolsingel.

Werd er dan ook nog hardgelopen zo in de weken na de marathon. Nou en of. Met de Rotterdam Running Crew deden we het eiland van Brienenoord aan. De spieren voelden nog wat stram na de 42 kilometer anderhalve week daarvoor. Ook liepen we met Team Gers een testronde om ons voor te bereiden op de Roparun. Een flink stuk run-bike-run door Berkel en Pijnacker. De ronde werd ingekort omdat bijna iedereen de wedstrijd in het Gelredome op televisie wilde zien. Een wedstrijd die de opmaat was naar het kampioenschap. Nu kwam het echt dichtbij. Om alle stress te ontvluchten gingen wij weer eens met de meivakantie naar warmer oorden. Kreta dus.

Vlak voor de vakantie had mijn telefoon het begeven. Ik moet eerlijk zeggen dat dat best rustgevend was op vakantie. De ‘broodnodige’ social media zag ik op de IPad en voor de rest was het luieren, boek lezen en zwemmen. En lekker eten natuurlijk. En bij terugkomst in Nederland telde ik de uren af naar zondag 7 mei 2017. De dag dat het zou moeten gaan gebeuren. Het eerste kampioenschap sinds 1999. Tussendoor zag ik de Sleaford Mods nog optreden.

 

Op woudestein waren we getuige van een waar horrorscenario. Het hele seizoen had Feyenoord al problemen met wedstrijden op kunstgras en op deze zondagmiddag was dat geen uitzondering. Verdoofd keken we hoe ‘kleine broer’ Excelsior ons een oorwassing gaf die de dagen erna de gevoelstemparatuur in Rotterdam bepaalde. Het zou toch niet hé?

En toen volgde een onwerkelijk weekend. Natuurlijk wist iedereen dat Sander ziek was. Maar je weigert het onvermijdelijke in te zien. En op zaterdagavond brachten we met een flink aantal hardlopende vrienden een laatste eerbetoon aan die geweldige kerel. Met een brok in onze keel probeerden we de slaap te vatten.

14 mei 2017. De dag dat Rotterdam ontwaakte met een gevoel van enorme spanning. Het was tastbaar in de stad, in de kroegen en vooral in het stadion. Het spandoek wat de spelers hier vast houden zegt het allemaal. Al die jaren dat we belachelijk gemaakt werden. Al die kansloze wedstrijden die we gewoon bleven gaan. De trouw van Het Legioen werd niet lang op de proef gesteld. Dat zou bijna satanisch geweest zijn na die lange week wachten. Nee, na amper een minuut was het duidelijk. Feyenoord zou kampioen gaan worden. Er vloeiden tranen van vreugde en verdriet. Het was sinds de UEFA-Cup winst in 2002 de mooiste voetbaldag in mijn leven. Wat een emoties. De hele fotoserie staat hier.

Over emoties gesproken. Na een snelle halve marathon in Leiden wist ik dat ik er klaar voor was. Waarvoor? De Roparun van 2017. Ik had er flink wat mensen ingeluisd om team Gers te versterken en dus voelde ik wel wat meer verantwoordelijkheid dan normaal. Het werd echt een supereditie. Met een lach en een traan. Met afzien en genieten. Vanaf de start in Parijs op zaterdagmiddag tot onze finish ongeveer 48 uur later werd er door een groep totaal verschillende mensen een wereldprestatie geleverd. Lees dat verhaal hier.

In juni liep ik nog de midzomeravondloop en de run for kika. En niet te vergeten een loodzware avondvierdaagse met Bastiaan. Nog meer dan in april stond juni in het teken van diverse hardloopevenementen, ons scooterweekend en een weekend weg met vrienden. We waren fit genoeg voor de zomervakantie. Maar daarover meer in het volgende overzicht.

Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 1.

Januari begon met een klein rondje Rotterdam. De champagne en oliebollen liep ik eraf met miezerig weer. Hardlopen terwijl de rest van Nederland met een kater in bed lag. Waarom? Dat antwoord komt later in het jaaroverzicht voor.

Een week later volgde er een zeldzame groundhop want dat hardlopen met een doel is lollig maar je hebt amper tijd om oude stadions te bezoeken. Ons bezoek aan het Ludo Coeckstadion was wel gelijk een mooie. Kwaliteit boven kwantiteit zullen we dan maar zeggen nietwaar? Het verslag daarvan staat hier.

 

We renden in januari overigens gestaag door. Niet alleen met de marathontraining die iedere zondag in volume toenam maar ook met de Rotterdam Running Crew. Op een steenkoude woensdagavond verzamelden honderden lopers zich aan de voet van de Willemsbrug om dat gevaarte een paar keer te bedwingen. Uiteraard kwamen daar ook fakkels bij kijken. Want een run zonder fakkels is bijna onmogelijk.

In Nederland ging de competitie weer verder met waar we gebleven waren in december. Een overwinning voor Feyenoord. In de hoofden van de mensen op de tribune werd druk gerekend. Hoeveel punten zouden we nodig hebben om eindelijk weer eens op de Coolsingel te staan. Een gedachte die door bijna niemand hardop uitgesproken werd. Je moet de goden niet verzoeken.

Dat Gio alles op de competitie gooide bleek later die maand in Arnhem. Feyenoord ging met een (teveel) aangepast elftal onderuit bij Vitesse. Ik vond het een erg grote gok én waarom niet gewoon voor de dubbel gaan. Het is niet zo dat je ieder jaar in de race bent voor twee prijzen. Het was al ver na middernacht toen ik weer in Berkel was. Met een nederlaag op zak. Het voelde bijna vertrouwd.

Januari werd afgesloten met flink wat hardloopkilometers en opeenvolgende competie-overwinningen. En toen was het alweer februari. Traditioneel de maand van de Peenvogeltrip. Deze keer waren we te gast bij een wedstrijd waar ik al eens eerder was: Hull City vs Liverpool. Nu in december terugkijkend op deze trip is hij wel erg bijzonder voor mij. Bijzonder omdat Sander ook met ons mee was op deze trip. Het vele lopen en slapen op die boot moet echt zwaar geweest zijn voor hem. Maar hij wilde zo graag met zijn zoon met ons mee. De foto’s maken het een bitterzoete herinnering.

Feyenoord bleef ondertussen winnen en ik bleef ondertussen hardlopen. Niet alleen met de Kieviten in aanloop naar de marathon maar ook met de Rotterdam Running Crew. Een van de leukste lopen was die in het Luxor. Niet alleen omdat we een voorproefje van de musical te zien kregen maar ook omdat iedereen in foeilelijke shirts door steenkoud Rotterdam aan het lopen te rennen was. Verslag hier.

En toen kwam de wedstrijd, die achteraf, redelijk cruciaal bleek. Feyenoord won door doellijntechnologie van PSV en Het Legioen dagdroomde over iets wat we niet voor mogelijk hadden gehouden voor aanvang van het seizoen. De overwinning was terecht, maar de manier waarop hield de gemoederen nog dagen bezig.

En toen kwam maart. Een maand met veel hardloopkilometers en een onverwachte groundhop naar Wattenscheid (klik). Een fraai stadion met uitzicht op een mijn. Dat zijn de dingen die voetbal zo mooi maken. Je komt nog eens ergens. Maart was ook de maand van de ultieme test richting de marathon. Een duurloop van meer dan 35 kilometer. En opa en oma gingen ook weer eens naar een concert. Madball in de Baroeg.

Ook hier weer de trend die in de laatste tijd bij concerten zie. Ze beginnen allemaal enorm vroeg. De laatste paar concerten die ik bezocht stond ik iedere keer al voor elf uur weer buiten. Prima voor de werkende mens.

 

En in maart werden grote stappen gezet richting de Coolsingel. De CPC sloeg ik (ondanks dat ik een startbewijs had) weer eens over. Ik verkoos Feyenoord tegen AZ boven een rondje rennen in het Haagse. Je hebt zo je voorkeuren.

 

 

Stapelen en aftellen tot de marathon begin april. Maar daarover meer in het volgende deel van het jaarverslag. De maanden april, mei en juni met daarin een marathon, een afscheid, een kampioenschap en een Roparun. Maanden van uitersten.

 

 

 

 

Feyenoord vs Napoli

  

Drukte op het voorplein.

Laatste keer Champions League in De Kuip. Of zelfs maar in een Nederlands stadion?

Wat Italianen. Bij lange na geen 6000.

Ze komen op het veld.

 

The champi-ooooonssss

Mooie avond om je debuut te maken.

Het ging weer mis in de beginminuten. Hier de uitstekende spelende Tapia.

Maar dan is er nog altijd Jorgensen.

1-1 na een half uur spelen.

Kale bats.

Geel voor Driesje.

Ook geel voor Vilhelna. En die had er al een. Feyenoord met tien man verder.

Dag UEFA.

Pyro.

Nog een corner.

En we winnen zowaar. Wat een ontlading.

2-1 en Vermeer juicht.

Afgelopen. Doei doei Champions League. Bedankt voor de 25 miljoen euro (min de vuurwerkboete dan).

Heuh.

 

                   

Feyenoord vs Vitesse

Een zaterdagavondwedstrijd, dus shoarma.

#lowcarbs

Zouden we nu eindelijk thuis weer eens drie punten pakken?

En er niet weer twee laten liggen?

Bakens in de verte….

O ja, had ik nou die hele shoarmaschotel maar niet opgegeten.

Zie de lichtmast schijnt door de bomen.

Feyenoord vs De Daltons (copyright Kim).

Fakkel voor de wedstrijd.

Fakkel bij de 1-0.

Speciaal voor de Zeeuwse die met ons mee ging: een foto van een Zeeuw.

1-0 en dat is nauwelijks een garantie tot succes dit seizoen.

Ons kompas.

Er kwamen geen goals meer bij.

Kerstvakantie

Mijn levendigste herinneringen aan mijn, voor mijn gevoel, eerste echte bioscoopbezoek was in 1982. In de kerstvakantie ging ik met mijn vader naar E.T., een film waarbij ik nog steeds een traan moet laten als ik hem zie.

Ik was toen negen jaar oud en was al eerder naar de bioscoop geweest. Het enige wat ik me daar nog van kan herinneren is de bio-collecte voor aanvang van de film en een nogal beangstigende reclame die daaraan vooraf ging. Iets met een kind in gips volgens mij. Van de films voor E.T. kan ik me niets herinneren.

Met mijn vader naar de bioscoop gaan in de kerstvakantie werd daarna soort van traditie. Ingegeven door het feit dat dit buiten de grote vakantie ook de enige dagen waren dat hij vrij was. We zagen Gremlins, Ghostbusters en Return of the Jedi op het witte doek. Twee decennia later kwamen daar de Lord of The Rings en Hobbit-trilogie bij. Ook films die hun premiere rondom de kerst beleven.

De afgelopen week keken we op Netflix naar het eerste seizoen van Stranger Things. Een serie met een meer dan vette knipoog naar de blockbusters uit de jaren ’80. Bij iedere aflevering kreeg ik het gevoel van de kerstvakanties in de jaren ’80 terug.

Met Bastiaan keken we op Netflix recent naar Gremlins, E.T. en Ghostbusters (en ook Back to the Future). Voor Stranger Things is hij echt nog iets te jong. Over een paar weken komt echter de nieuwe Star Wars uit. Een reeks die zowel opa, kleinkind en deze papa wel kan bekoren. Hoog tijd om de ‘film in de kerstvakantie-traditie’ te herstellen. Ik neem alvast kleingeld mee voor de collecte.