Eye of the tiger

Zo, een iets langer bericht over de controle van gisteren. Rond half vier was ik weer in het Oogziekenhuis. Eerst de standaard oogmeting zoals ze bij de opticien ook doen. Met het geopereerde oog kwam ik nog niet heel ver. Met het ‘goede’ oog redelijk. Mijn bril werd opgemeten en de oogdruk.

Direct door naar het volgende onderzoek; een soort van scan van het oog. Die had ik ook al ondergaan voor de operatie. Een redelijk futuristisch ding waarbij je allemaal rode lijnen ziet gaan. Een beetje zoals je irisscans in films ziet.

En toen het wachten op het consult met de chirurg die me geopereerd had en zijn collega’s. Zijn conclusie was dat hij me flink te pakken had gehad met de hoeveelheid lasers. Iets wat ik hem nooit ga vergeven 😉 Alles ziet er dus goed uit. De soep in mijn oog moet dus helderder worden de komende weken. En of een nieuwe bril echt direct nodig is, is de vraag. De sterkte lijkt ongeveer hetzelfde te blijven, misschien een half punt achteruitgang.

Voor de komende periode een neutrale oogdruppel mee en een druppel tegen de hogere oogdruk. En over een paar maanden weer controle. Zometeen heb ik nog een afspraak met de arbo-arts in Rijswijk. Daar ga ik gezellig op de fiets naar toe omdat ik nog steeds geen auto mag rijden.

Oogappel

Ff kort berichtje. Oog ziet er goed uit dus groen licht voor vakantie en hardlopen.

Oogdruk is wel wat hoog dus dat gaan ze in de gaten houden voordat het glaucoom kan worden. Sterkte geopereerd oog wijkt zoals het er nu naar uitziet maar weinig af qua sterkte. Oog moet nog iets minder soepig worden. Vliegen mag dus maar gevraagd om standaard oogdruppels tegen de droge lucht.

Goed nieuws dus. Ook recent wondje aan oppervlakte is genezen. Nou ja, dat dus.

Lichtschuw

Tsja, was ik eindelijk echt op de goede weg met het oog: ik was weer aan het werk (paar uur per dag), had zelfs een rondje van vijf kilometer gewandeld in een tempo waarbij je tijdens de marathon van Rotterdam met confetti en sirenes binnen gehaald zou worden totdat ik last van hoofdpijn kreeg. En ik begon met steeds meer als Dracula te gedragen qua zonlicht (dat heet lichtschuw met een mooi woord).

Dus gisterochtend toch maar weer naar het oogziekenhuis gegaan. Gelukkig kan Sandra zorgverlof opnemen. En na veel wachten en een paar onderzoeken bleek dat er een scheurtje in het hoornvlies zit. Dat is binnen een paar dagen op te lossen met een zalfje dus echt erg is het niet. Maar vervelend is het wel allemaal.

Morgen weer controle in het oogziekenhuis en donderdag op bezoek bij de ARBO-arts. Je hebt er gewoon een dagtaak aan, aan al die ellende.

Oogje in het zeil houden

Zo, 18 dagen na de operatie en een week na de laatste laserbeurt wederom controle in het oogziekenhuis. Normaal zou ik zeggen: hopend op groen licht maar aangezien de lasers (die best zeer doen) die gebruikt werden om het netvlies dicht te maken ook groen zijn hoopte ik eerlijk gezegd niet op dát groene licht.
 
Afgelopen vrijdag was ik ook in het ziekenhuis. In mijn oog drijven nu allemaal dingen die ik als een soort van screensaver voorbij zie komen (en daar moet ik mee leren leven, ze worden uiteindelijk minder donker van kleur). Maar afgelopen vrijdag bleef de donkerste wolk continu in mijn zicht hangen. Dus even gebeld met het ziekenhuis en ik mocht/moest gelijk langskomen. De mensen die klagen over de Nederlandse ziekenhuizen lach ik voortaan vierkant uit. Als er echt wat is kun je vrijwel gelijk terecht.

 
Tijdens het laseren (dus niet eenzelfde behandeling als mensen die hun ogen laten laseren, het laseren bij mij moet vergeleken worden met hechten) kwam het feit dat ik van het Arische ras ben niet goed uit. Weinig pigment in mijn blauwe ogen en daardoor is het lastiger laseren begreep ik.
Vandaag dus de controle. Genezing gaat de goede kant op. Vliegen mag, dus we kunnen gewoon met vakantie binnenkort. Met mijn geopereerde oog zie ik ongeveer 70% nu, maar een nieuwe bril mag pas na 2 a 3 maanden.

Sporten nog even twee weken mee wachten tot volgende controle dus hardlopen zit er nog even niet in. Hechtingen van de laser zien er dus goed uit en we worden langzaam aan weer mens in plaats van piraat. Arr!
 

Oogcontact, deel 2

Nieuws van het front. Bij de controle vanochtend zag het er in principe allemaal goed uit. Het kussentje dat de scheur dicht moet drukken doet zijn werk alleen de vraag is of het genoeg druk gaf om de scheur af te dichten. De lasers vorige week lijken goed te zijn máár een paar (behoorlijk wat) extra lasertjes kon geen kwaad om garantie tot aan de deur te geven.

Direct op de laserlijst maar wel even de tijd doden in de stad.

Blijkbaar een tijdje niet op oude binnenweg geweest want er zit nu een tent die ‘sla’ heet. Vroeger kon je er bier, verdovende middelen en een klap voor je muil krijgen maar nu dus een restaurant dat sla heet. Tijden veranderen.

Enfin, de lasers gingen dit keer zonder verdoving mijn oog in. Vorige keer moest de dokter meer moeite doen omdat die gasbel van Slochteren in de weg zat. Maar dit keer deden ze wederom best pijn. Na het laseren ging ik bijna k.o.

Een koud washandje, wat water en even zitten gaven me de nodige tellen rust in de ring voor de volgende ronde. En die ronde staat voor volgende week. Conclusie : hoopvol, maar we zijn er nog niet. En nu weer rusten.