UT Arad revisited

Terwijl ze in Amsterdam de zoveelste landstitel vierden (tegen de paar echte Ajacieden die ik ken zeg ik, als een boer met kiespijn, gefeliciteerd) droop Feyenoord weer eens af na een kansloze nederlaag tegen een laagvlieger. Het was UT Arad all over again.

Het past in een patroon dat ik in de vijfendertig jaar dat ik in De Kuip kom iedere keer weer terugkomt. Het was Rapid Wien, Teplice, Trencin en de meest recente oorwassing tegen Wolfsberger AC in een notendop. Ook in Nederland kun je de potentiële valkuilen zo uittekenen. Het is een 1-3 voorsprong verspelen bij Heerenveen en een nederlaag bij Sparta in het meest recente kampioensjaar.

Vlak na het laatste fluitsignaal liep ik langs De Kuip. Van afstand en met afstand het mooiste stadion van Nederland maar als je dichtbij komt zie je het zichtbare verval. Alle zaken die ik schitterend vind bij oude stadions in Engeland: verschoten borden bij de ingang, overgeverfde roestplekken en vlaggen vol rafels. Bij mijn eigen club vind ik het wat minder sympathiek ogen.

Op Twitter woedt een digitale stammenstrijd tussen voor- en tegenstanders van een nieuw stadion. Zoals er eigenlijk overal een digitale strijd van wordt gemaakt. Oppert iemand dat AZ verder is dan Feyenoord dan staat iedereen op zijn achterste benen. PSV een financiële injectie? Waar blijven de, nog nooit gesignaleerde, havenbaronnen van ons dan?

Toen Dick Advocaat in een persconferentie liet weten wellicht op te willen stappen en daarna toch weer niet besefte ik me eens te meer wat een kleinzielige club en supporters we soms toch ook zijn. Het is het, bij gebrek aan nieuw succes, eindeloos herhalen van de goal van Kindvall. Het 010-020 gedoe. Het teren op een zeldzame overwinning op onze aartsrivaal die inmiddels twee dubbels verder is.

Voor de mensen die de rest van de competitie en play-offs wél willen uitzitten heb ik een tip: doe het niet. De kans dat we uiteindelijk verliezen van Sparta is levensgroot. En dat past eigenlijk wel weer helemaal in het beeld van Feyenoord.

Spitsuur

De eerste spits die ik in het mooie rood en wit zag spelen was John Eriksen. De Deen Eriksen, die dat seizoen 22 keer scoorde, verloor prompt de eerste wedstrijd waar ik bij was. We schrijven het najaar van 1985 en het is de periode dat alle spitsen langs de ‘Ove Kindvall-meetlat’ werden gelegd. Slechts vijftien jaar eerder, in zwart-wit televisietijdperk, zorgde de Zweed dat Feyenoord Europa’s beste was.

Daarna werd het qua prestaties én qua spitsen alleen maar minder. De Ove-index werd allesbepalend voor de voorhoedespelers van Feyenoord. In de film All Stars maakten ze er een spelletje van om zoveel mogelijk mislukte Feyenoord-aanvallers op te noemen. Pijnlijk genoeg had ik ze bijna allemaal gezien.

Mark Farrington, Stanislav Griga, Jhon van Beukering, Ali Boussaboun, Mariano Bombarda, Lars Elstrup en Angelos Charisteas. Ik zag ze allemaal ploeteren in het rood en wit. Ik word nog geregeld badend in het zweet wakker als ik denk aan alle gemiste kansen van Colin Kazim-Richards in een verloren Klassieker. Zoveel onkunde in zo’n mooi shirt.

Spitsen worden allang niet meer langs de ‘Ove Kindvall-meetlat’ gelegd. Daarvoor hebben we ook zat geweldige spitsen gehad na de symphatieke Zweed: Peter Houtman, Julio Cruz, Pierre van Hooijdonk, Henke Larsson, Dirk Kuijt en József Kiprich zullen nooit in een film genoemd worden als mislukte spits. David Connoly en Mike Obiku behoren tot het canon der Feyenoord-helden door doelpunten die iedereen zich kan herinneren.

Over het huidige spitsentrio is veel te doen. Nicolai Jörgensen is een held door zijn goals in het kampioensjaar. Vier jaar later rest niet meer dan een zielig hoopje ellende vol blessureleed. En Róbert Bozeník moet vooral wachten tot Arne Slot het roer overneemt voor wat speeltijd.

En Lucas Pratto dan? Die zal de boeken ingaan als de slechtste spits die ik nooit zag spelen.

Bring the lasers!

Vanochtend vroeg mocht ik me weer in het Oogziekenhuis melden. De arts had tijdens het jaarlijkse onderzoek iets gemompeld over glaucoom en daarvoor moest ik vandaag dus in Rotterdam zijn. In een notendop de conclusies: Voortaan beide ogen druppelen én binnenkort een laserbehandeling perifere iridotomie.

Mijn oogdruk moet (blijvend) worden verlaagd en hiervoor kan een perifere iridotomie uitkomst bieden. Tijdens de laserbehandeling perifere iridotomie wordt met laserlicht een klein gaatje in de iris gemaakt, zodat een aanval van hoge oogdruk voorkomen kan worden.

De behandeling heeft dus tot doel om de oogdruk laag te houden en daarmee het gezichtsveld en de gezichtsscherpte te behouden; niet om die te verbeteren. Omdat bij de meeste mensen de bouw van de twee ogen gelijk is, wordt de laserbehandeling meestal aan beide ogen tegelijkertijd verricht. Klinkt heel spannend maar het is nog geen vijf minuten werk. Lang leve de geneeskunde.

De Coolsingel was nog steeds leeg

De Coolsingel blijft ook dit jaar weer leeg. Net zoals in het seizoen 95-96 waarover Hugo Borst het beste Nederlandse voetbalboek ooit over schreef. Dat boek wordt nu, 25 jaar later, opnieuw uitgegeven en blijkbaar zit ik in de rolodex van de Nederlandse omroep want ik mocht er vanochtend iets over vertellen voor het programma De Vooravond. Het item werd uiteraard geschoten op de Coolsingel waar op de achtergrond het geluid van zware machines hoorbaar was. Eigenlijk zoals het hoort.

Ik vertelde over teleurstelling, herhaling en Carsten Jancker, een man die ons een collectief trauma gaf. Hopelijk overleef ik de snijtafel en zit ik vanavond in de uitzending. Zo niet, het was een leuke ervaring. En als de landelijke televisie me nu al weet te vinden 😉

Mooie dame

Feyenoord is als een dame op leeftijd, ooit was ze het mooiste meisje van de klas en werd aanbeden door duizenden mannen. Op een show in Milaan schitterde ze en werd ze gekroond tot Europa’s mooiste, daarna volgde de wereld. Van boerenmeid tot wereldster.

Europa’s mooiste was ze al een tijdje niet meer geweest maar op een goede dag kon ze een missverkiezing in Nederland nog wel eens winnen.

Maar met mooi zijn alleen red je het niet. Ze begon zichzelf een beetje te verwaarlozen, gaf geld uit aan de verkeerde dingen en koos dikwijls voor foute vriendjes. Langzaam maar zeker begon het verval ook in haar huis zichtbaar te worden. Het begon met een lekkende kraan maar uiteindelijk hingen ook de keukenkastjes schots en scheef.

Een paar mannen in pak hadden haar beloofd dat ze zich daar geen zorgen over hoefde te maken, ze zou een splinternieuw huis krijgen aan de overkant van de straat. Het moest nog gebouwd worden en was op het oog wat duur maar dan zou ze weer een huis krijgen die bij de statuur van onze dame hoorde.

De huidige partner van de mooie dame is een man op leeftijd. Een man die haar heel even gelukkig maakte maar die haar nu beperkt in haar doen en laten. Het abonnement op de sportschool heeft hij voor haar ogen verscheurd en nieuwe zaken zoals Netflix en smartphones komen het huis niet in, ook geeft hij haar kinderen overal de schuld van.

Nog een paar weken heeft ze tegen zichzelf gezegd. Nog een paar weken en dan gaat ze op zoek naar een jonge vent die haar wel weer gelukkig maakt.

En naar een aannemer die haar oude huis wil opknappen. Wie weet wint ze dan wel weer een keer een missverkiezing.

FC Postduif

Na afloop van een wedstrijd die op het einde nog het meest weg had van een potje op de flipperkast sprong Lutsharel Geertruida uit zijn vel. Hij had willen winnen, net zoals alle Feyenoorders die afgestemd hadden op ESPN. Niemand zag in wat we nu aan een gelijkspel hadden. Trainer Advocaat lachte het voorval weg, hij vond het prachtig dat zijn verdediger zo reageerde.

Minder dan een decennium geleden had De Kleine Generaal ook uit zijn vel gesprongen na een dergelijke wedstrijd, nu lijkt de Hagenaar vooral te berusten in het feit dat zijn clubcarrière nog 8 wedstrijden duurt, al weet je het maar nooit met Dickie. Maar die acht wedstrijden zijn wél cruciaal voor (het voortbestaan van) Feyenoord. Een tweede plaats zie ik niet gebeuren maar zelfs plaatsing voor de conferenceleague wordt nog een hels karwei.

In de pers zijn ze opvallend mild voor Advocaat terwijl het aantal punten na de winterstop geen recht geeft tot een dergelijke behandeling. Het is eenzelfde soort houding die de rest van de oude garde altijd ten deel valt. In de, voor de rest erg vermakelijke, Dickvoormekaar-podcast wordt er nu al wat schamper gedaan over nieuwe trainer Arne Slot. Het is dezelfde toon die clubicoon Van Hanegem aanslaat als het over ‘vernieuwers’ gaat. Die krijgen al snel de naam ‘professoren’ of ‘laptoptrainers’ te zijn. Videobeelden? Joh, waar zijn die nou voor nodig?

Een laptoptrainer lijkt me niet per se een diskwalificatie want zij kunnen tenminste met een laptop omgaan. Tussen een schrijnend gebrek aan geld, een stadiondossier waar iedereen hoofdpijn van krijgt en het dreigende mislopen van Europees voetbal is er weer een nieuwe rel aan het licht gekomen. Hoofd jeugdopleidingen Stanley Brard weet blijkbaar niet zo goed hoe Outlook werkt en probeert achter de rug van zijn werknemers om een nieuwe lichting trainers te lozen, ze zijn té vernieuwend. Dat kon er ook nog wel bij.

Brard communiceert doorgaans blijkbaar per postduif, voor nu zijn er echter wel wat vredesduiven nodig om iedereen weer op een lijn te krijgen. Al is het als vogel zijnde wel gevaarlijk om in de buurt van een een veld vol Feyenoorders te komen, voor je het weet schiet een keeper je uit de lucht en kom je in het clubmuseum terecht. In het museum tussen alle prijzen uit het verleden, en als de club nu niet de sprong vooruit maakt zijn die prijzen het enige wat ons eraan herinnert dat we ooit een topclub waren.

Poster van Pratto

Op de dag dat ik mee zou doen aan een quiz voor alle redacteuren van de Hand in Hand viel het blad van de Kameraadjes, Feyenoords jongste fans, op de deurmat. In ronkende letters stond op de voorpagina wat de kleintjes verderop in het blad konden verwachten. Een diepte-interview met Mark Diemers en wat wetenswaardigheden over Justin Bijlow.

Nu kijken de jongste supporters gelukkig nog onbevangen tegen spelers aan. Zij zijn nog niet gedesillusioneerd door het jarenlang volgen van Feyenoord en alle teleurstellingen die daarbij horen. Voor hen zijn spelers nog échte helden. Al vond ik zelf wel dat de redactie wel de grenzen op had gezocht met de dubbelposter. Hoe verknocht een kind al aan Feyenoord kan zijn, of je ze echt een plezier gaat doen met een poster van Nick Marsman of Lucas Pratto valt te bezien.

Tijdens de quiz van de FSV haalde ik een eervolle vierde plaats. Er waren een paar vragen geweest waar ik een top drie klassering had laten liggen. De eerste goal in de return van de UEFA-Cup finale werd natuurlijk gemaakt door Wim Rijsbergen. En Mike Obiku scoorde een hattrick in Europa tegen Dag Liepaja.

Feitjes die ik ergens wel wist, maar het kwam er niet uit. Wat dat aangaat is een parallel met het huidige Feyenoord wel te ontdekken, al vraag ik me af of de stadionclub mijn vierde plek gaat evenaren.

Over een paar jaar is de man op de poster, waarvan we vandaag te horen kregen dat ie ook gewoon naar huis mag gaan, een quizvraag geworden. Wat is de slechtste Feyenoord-spits die we nooit zagen spelen. Of hoeveel speelminuten maakte Lucas Pratto in Feyenoord 1. Zijn bijnaam zal echter voor eeuwig in het collectieve geheugen van Het Legioen geprint staan.

De poster van de stoer in de camera kijkende El Oso bewaar ik keurig tussen alle andere Feyenoord parafernalia in dit huis. Dit gaat een collectorsitem worden. Heb ik Marsman als mooie bonus erbij. Als herinnering aan een rampseizoen in wording.