Zebrastein en lantaarnRammpalen

Ik ben vóór vooruitgang. Ik bestel graag dingen via internet en ken de keerzijde, winkeliers die het af moeten leggen tegen webwinkels, ervan. Maar wat is het toch handig om vluchten, hotels en af en toe eten te bestellen met je smartphone. Waar ik echter slecht tegen kan is online kaartverkoop voor evenementen. Bij de twee uitwedstrijden van Feyenoord in Manchester viste ik al achter het net en bij alle recente bekerfinales ook. Nu kwam dat telkens wel goed dankzij vrienden en connecties.

Maar vandaag probeerde ik voor Warren een poging te doen om kaartjes voor Rammstein te scoren. Vanaf 10:00:01 kwam ik in een eindeloze wachtrij des doods terecht. En na eindeloos aanklikken van onscherpe foto’s met etalages, zebrapaden, heuvels, auto’s, verkeerslichten, motorfietsen en palmbomen is het me na een uur dan eindelijk gelukt. Wat een beproeving mensen. Ik kan geen zebrapad meer zien.

   

Tram

Vanuit de overvolle tram zag ik door de beslagen ramen dat het nog steeds miezerde. De keuze om met het openbaar vervoer richting De Kuip te gaan was ingegeven door deze miezerregen. Met de auto door de stad tijdens de spits is niet te doen. Veel zin in de reis met het ov én de wedstrijd had ik nog niet; een bekerpotje tegen Ado om kwart voor negen op donderdagavond. Een wedstrijd waar voor Feyenoord alles te verliezen valt in een verder toch al moeizaam seizoen.

Vanachter grote brillenglazen werd ik aangestaard door een jochie van een jaar of acht. Zijn iets oudere broer controleerde om de paar tellen of de tram nog op schema lag voor een aankomsttijd van 19:55. Uit de kleine gesprekjes die de ouders hadden kon ik concluderen dat dit de eerste wedstrijd in De Kuip voor beide jongens zou zijn. Toen de achtjarige mijn kant op keek stak ik mijn duim op en wenste hem veel plezier. De tram reed nog steeds op tijd concludeerde zijn broer.

Bij de drukke tramhalte verloor ik het gezin uit het oog en ik dacht aan mijn eerste wedstrijd in De Kuip. Aan de hand van mijn vader met een wee gevoel van spanning in mijn buik. Een gevoel dat door de honderden bezoeken daarna gewoon geworden is, en wanneer doordeweekse bekerpotjes als  een verplichting beginnen aan te voelen.

Tijdens de wedstrijd probeerde ik me voor te stellen hoe deze twee broertjes zich tijdens de wedstrijd gevoeld moeten hebben. Boos tijdens de 0-1 en juichend bij de hattrick van Jörgensen. Op de terugweg was de tram nog voller dan op de heenweg. Of hij op tijd reed weet ik niet maar een stukje verderop stonden twee jochies die er doodop uitzagen. Vol verhalen voor op het schoolplein de volgende dag. Dit worden Feyenoorders voor het leven.

Rondjes lopen

Eigenlijk is het rennen van een rondje redelijk zinloos. Je komt weer uit op de plek waar je vertrokken bent. Maar ja, dat is nu net de bedoeling. En als je wat anders wilt zien moet je de rondjes gewoon wat groter maken. Zoals zaterdag dus.

Tsja, en dan op maandag nog een kleiner rondje rondom de HSL. De kilometers vliegen (een soort van) voorbij.

There is a light…..

Weer een wedstrijd die niet om 14:30 gespeeld werd. Het kwam me dit keer wel redelijk uit met de drukke ochtend.

De stad vanaf De Kuip gezien. Altijd aan het bouwen.

Vlak voor de spelersopkomst (zo’n 2 seconden gok ik) veel spandoeken tegen de plannen van Feyenoord-city. Zelf hoop ik nog steeds op renovatie (en uitbreiding) van De Kuip. Maar nog belangrijker is dat het een plan is waar de club beter van wordt. Van sentimenten ken je niet vreten.

Dat iedereen in het stadion van De Kuip houdt lijkt me nogal evident.

Zelf ben ik nogal protest-moe geworden. Van een keer het blokkeren van de toegansgpoortjes eind jaren ’80 en de veldbestorming tegen Fortuna. Van het dragen van een doodskist tot aan de spandoeken tegen Van den Herik. Ik wil gewoon een wedstrijd van mijn club kijken. Zeker omdat de protesten altijd een beladen sfeer met zich meebrengen.

We kunnen gaan beginnen…

Alhoewel. Het licht valt uit.

Dan maar bijschijnen. Met telefoons is de verte.

Staken.

Lokaal probleem want buiten deed wel alles het gewoon.

 

De zon ging langzaam onder.

Mmmm.

Ga je het nog doen?

En jij?

Kerst viel vroeg dit jaar. Maar de wedstrijd ging mooi niet door.

In het centrum wel volop licht.

 

Feyenoord vs Ado voor de beker. Alweer.

Ik moest echt zin maken om naar De Kuip te gaan. Het miezerde dus de motorscooter was geen optie. Met de auto al helemaal niet en met het OV is er altijd wat aan de hand. Zo ook deze avond. De metro reed niet verder dan CS en dus stapte ik samen met nog 156 mensen in de tram. Hoe ik weet dat er 156 mensen in de tram zaten? Er stonden wat studenten bij de tramhalte bij De Kuip die dit als taak hadden. Met een klembord en een potlood stonden ze Het Legioen op te wachten.

Redelijk gevulde Kuip. Ondanks dat scc-houders vrije toegang hadden was het stadion lang niet vol.

Vermeer op goal.

Lex is er bij gaan zitten. Nu al tijdrekken?

0-1 achter.

Maar dat werd al snel rechtgetrokken.

2-1

Groene rook.

Beugelsdijk kwam langs.

En dat is nummer drie.

Best vermakelijke pot met een uitblinkende Larsson.

Lexie zwaait naar ons.

Kat in het bakkie. Beugelsdijk denkt er het zijne van.

Larsson mag er ook eentje maken. Mooie bekroning voor zijn goede spel.