Meninkjes

Wandelend is het van Ahoy naar De Kuip drie kilometer. Langs winkelcentrum Zuidplein en dan de hele Strevelsweg uitlopen totdat je op de Breeweg vanzelf de lichtmasten in het vizier krijgt.
De afstand tussen deze twee Rotterdamse iconen is in kilometers uitgedrukt niet groot, tijdens het Songfestival leken het wel twee parallelle werelden te zijn. Maar toch was er een gemene deler tussen de harde voetbalwereld en het bonte gezelschap artiesten: meningen.

Waar de commentatoren het bij het songfestival voornamelijk over randzaken hebben, het zingen houdt doorgaans niet over, daar gaat het bij voetbal over alle hoofd-, rand- en bijzaken. Alles moet geduid worden en hoe smeuïger de mening hoe groter de kans is dat de kranten het overnemen.

Is Arne Slot wel de juiste man? Moet Berghuis blijven? Wat is Senesi waard? Waarom leidt Feyenoord zelden een spits op? Hoe zit het met het stadionplan? Had deze selectie niet hoger moeten eindigen?
Talkshows, kranten en podcasts worden vol geschreven en vol gesproken over Feyenoord. Op Twitter doet iedereen nog een extra duit in het zakje erbij en zo kun je jezelf als Feyenoorder 24 uur per dag voeden met nieuws over en rondom de club. Het is nooit saai, zei de kraai.

Over een paar weken kijkt een groot deel van de voetbalwereld naar het Europees Kampioenschap. De meeste Feyenoorders houden hun vizier echter gericht op De Kuip. Wie komt er? Wie blijft er en zijn de eerste trainingen openbaar te bezoeken? Wat voor kleur heeft het uitshirt en hoe zien de wittebroodsweken van Feyenoord en Arne Slot eruit?

Waar er in Ahoy de afgelopen dagen meer dan eens een valse noot werd gezongen dromen we een paar kilometer verderop van een soeverein Feyenoord dat de concurrentie een toontje lager laat zingen.

De eerste vier wedstrijden douze points please.

UT Arad revisited

Terwijl ze in Amsterdam de zoveelste landstitel vierden (tegen de paar echte Ajacieden die ik ken zeg ik, als een boer met kiespijn, gefeliciteerd) droop Feyenoord weer eens af na een kansloze nederlaag tegen een laagvlieger. Het was UT Arad all over again.

Het past in een patroon dat ik in de vijfendertig jaar dat ik in De Kuip kom iedere keer weer terugkomt. Het was Rapid Wien, Teplice, Trencin en de meest recente oorwassing tegen Wolfsberger AC in een notendop. Ook in Nederland kun je de potentiële valkuilen zo uittekenen. Het is een 1-3 voorsprong verspelen bij Heerenveen en een nederlaag bij Sparta in het meest recente kampioensjaar.

Vlak na het laatste fluitsignaal liep ik langs De Kuip. Van afstand en met afstand het mooiste stadion van Nederland maar als je dichtbij komt zie je het zichtbare verval. Alle zaken die ik schitterend vind bij oude stadions in Engeland: verschoten borden bij de ingang, overgeverfde roestplekken en vlaggen vol rafels. Bij mijn eigen club vind ik het wat minder sympathiek ogen.

Op Twitter woedt een digitale stammenstrijd tussen voor- en tegenstanders van een nieuw stadion. Zoals er eigenlijk overal een digitale strijd van wordt gemaakt. Oppert iemand dat AZ verder is dan Feyenoord dan staat iedereen op zijn achterste benen. PSV een financiële injectie? Waar blijven de, nog nooit gesignaleerde, havenbaronnen van ons dan?

Toen Dick Advocaat in een persconferentie liet weten wellicht op te willen stappen en daarna toch weer niet besefte ik me eens te meer wat een kleinzielige club en supporters we soms toch ook zijn. Het is het, bij gebrek aan nieuw succes, eindeloos herhalen van de goal van Kindvall. Het 010-020 gedoe. Het teren op een zeldzame overwinning op onze aartsrivaal die inmiddels twee dubbels verder is.

Voor de mensen die de rest van de competitie en play-offs wél willen uitzitten heb ik een tip: doe het niet. De kans dat we uiteindelijk verliezen van Sparta is levensgroot. En dat past eigenlijk wel weer helemaal in het beeld van Feyenoord.

Spitsuur

De eerste spits die ik in het mooie rood en wit zag spelen was John Eriksen. De Deen Eriksen, die dat seizoen 22 keer scoorde, verloor prompt de eerste wedstrijd waar ik bij was. We schrijven het najaar van 1985 en het is de periode dat alle spitsen langs de ‘Ove Kindvall-meetlat’ werden gelegd. Slechts vijftien jaar eerder, in zwart-wit televisietijdperk, zorgde de Zweed dat Feyenoord Europa’s beste was.

Daarna werd het qua prestaties én qua spitsen alleen maar minder. De Ove-index werd allesbepalend voor de voorhoedespelers van Feyenoord. In de film All Stars maakten ze er een spelletje van om zoveel mogelijk mislukte Feyenoord-aanvallers op te noemen. Pijnlijk genoeg had ik ze bijna allemaal gezien.

Mark Farrington, Stanislav Griga, Jhon van Beukering, Ali Boussaboun, Mariano Bombarda, Lars Elstrup en Angelos Charisteas. Ik zag ze allemaal ploeteren in het rood en wit. Ik word nog geregeld badend in het zweet wakker als ik denk aan alle gemiste kansen van Colin Kazim-Richards in een verloren Klassieker. Zoveel onkunde in zo’n mooi shirt.

Spitsen worden allang niet meer langs de ‘Ove Kindvall-meetlat’ gelegd. Daarvoor hebben we ook zat geweldige spitsen gehad na de symphatieke Zweed: Peter Houtman, Julio Cruz, Pierre van Hooijdonk, Henke Larsson, Dirk Kuijt en József Kiprich zullen nooit in een film genoemd worden als mislukte spits. David Connoly en Mike Obiku behoren tot het canon der Feyenoord-helden door doelpunten die iedereen zich kan herinneren.

Over het huidige spitsentrio is veel te doen. Nicolai Jörgensen is een held door zijn goals in het kampioensjaar. Vier jaar later rest niet meer dan een zielig hoopje ellende vol blessureleed. En Róbert Bozeník moet vooral wachten tot Arne Slot het roer overneemt voor wat speeltijd.

En Lucas Pratto dan? Die zal de boeken ingaan als de slechtste spits die ik nooit zag spelen.

Bring the lasers!

Vanochtend vroeg mocht ik me weer in het Oogziekenhuis melden. De arts had tijdens het jaarlijkse onderzoek iets gemompeld over glaucoom en daarvoor moest ik vandaag dus in Rotterdam zijn. In een notendop de conclusies: Voortaan beide ogen druppelen én binnenkort een laserbehandeling perifere iridotomie.

Mijn oogdruk moet (blijvend) worden verlaagd en hiervoor kan een perifere iridotomie uitkomst bieden. Tijdens de laserbehandeling perifere iridotomie wordt met laserlicht een klein gaatje in de iris gemaakt, zodat een aanval van hoge oogdruk voorkomen kan worden.

De behandeling heeft dus tot doel om de oogdruk laag te houden en daarmee het gezichtsveld en de gezichtsscherpte te behouden; niet om die te verbeteren. Omdat bij de meeste mensen de bouw van de twee ogen gelijk is, wordt de laserbehandeling meestal aan beide ogen tegelijkertijd verricht. Klinkt heel spannend maar het is nog geen vijf minuten werk. Lang leve de geneeskunde.

De Coolsingel was nog steeds leeg

De Coolsingel blijft ook dit jaar weer leeg. Net zoals in het seizoen 95-96 waarover Hugo Borst het beste Nederlandse voetbalboek ooit over schreef. Dat boek wordt nu, 25 jaar later, opnieuw uitgegeven en blijkbaar zit ik in de rolodex van de Nederlandse omroep want ik mocht er vanochtend iets over vertellen voor het programma De Vooravond. Het item werd uiteraard geschoten op de Coolsingel waar op de achtergrond het geluid van zware machines hoorbaar was. Eigenlijk zoals het hoort.

Ik vertelde over teleurstelling, herhaling en Carsten Jancker, een man die ons een collectief trauma gaf. Hopelijk overleef ik de snijtafel en zit ik vanavond in de uitzending. Zo niet, het was een leuke ervaring. En als de landelijke televisie me nu al weet te vinden 😉