Willem 75

Gisteren een geweldige leuke avond in De Doelen gehad (al werd het wel wat laat voor een doordeweekse donderdag). De verjaardag van Willem van Hanegem die, zoals viel te verwachten, zich gedroeg als Willem van Hanegem. Altijd een weerwoord op de grappen van Wilfried de Jong en zo droog als de velden waar hij graag op speelde.

Sommige items waren geweldig, andere wat minder (dat met die Sparta-voetballertjes had niet echt gehoeven). De voordrachten van Nico Dijkshoorn en Hugo Borst waren scherp en goed maar de show werd gestolen door Martin van Waardenberg.

Bovenal was het een avond waaruit bleek dat Feyenoord veel en veel meer is dan 90 minuten voetbal. Ik kwam oude bekenden tegen van uitwedstrijden in vervlogen tijden en mensen die ik alleen digitaal kende. De grote gemene deler was onze liefde voor Feyenoord. Een liefde die vaak eenrichtingsverkeer is. Maar toen gisteren de hele zaal het Hand in Hand aanhief had ik toch wel mooi kippenvel.

Een schitterende avond voor een mooie kerel.

Dagje Delft

Met Bastiaan de toren van de Nieuwe Kerk beklommen. De toren is met 108,75 meter na de Domtoren in Utrecht de hoogste kerktoren van Nederland.

Kijken of we ons huis kunnen spotten.

Iets verderop het standbeeld van Willem de ZwijgerT.

Lopen te lopen

En lopen te smijten met gewichtjes. Dat crossfit bevalt toch best goed. Al heb ik de motoriek van een vogelverschrikkerT dus al die technische oefeningen zien er niet uit waarschijnlijk. Maar het doel heiligt de middelen.

29 kilometer door de polders.

En een beetje moeilijk doen met houten kratten, zware objecten en een slingerapen-rek.

Koekje

Op de band bij de kassa lagen twee diepvriespizza’s en een pak yokidrink. Het avondeten voor de man achter mij en zijn twee dochters. Het meisje achter de kassa vroeg of ze een koekje mochten.

Ik zei dat het van mij wel mocht maar dat het niet mijn dochters waren, en ik wilde niet op mijn geweten hebben dat ze straks geen pizza meer zouden eten.

Ik vroeg ik me af wanneer caissières stoppen met vragen wanneer je nog een koekje mag als klein kind zijnde. Toen Bastiaan nog heel klein was nam ik hem uiteraard mee met boodschappen doen. Hij kreeg een koekje bij de jumbo, een krentenbol bij de bakker en een plakje worst bij de slager. Al het eten dat je net voor zijn lunch had gekocht was in een klap nutteloos geworden. Meneer had eenmaal thuis geen trek meer.

De keren dat Bastiaan nu nog meegaat krijgt hij geen koekje meer van de caissière. Wel verzamelplaatjes van mensen die ze niet willen, maar geen koekjes. In plaats daarvan eten we tegenwoordig alle blokjes kaas op die op de toonbank liggen. Scheelt weer een diepvriespizza als lunch.

Idols in De Kuip

De eerste keer dat ik in De Kuip een wedstrijd van Feyenoord zag was Rinus Israël de trainer. Met zijn cynische opmerkingen maakte hij zichzelf niet echt populair bij de spelersgroep. Mario ‘kind van vak-S’ Been vertrok zelfs door hem naar Pisa. Al is het niet geheel uit te sluiten dat de lires die hij in het vooruitzicht kreeg ook een rol hebben gespeeld. Dan kun je nog als aanvoerder de Europacup 1 hebben gewonnen. Rinus kreeg de handen niet op elkaar bij de fans.

Ik was toen twaalf jaar en Israël kwam op mij over als een oude zeurderige man. Hij was destijds 44, net zo oud als Gio nu is en zelfs een jaar jonger dan dat ik nu ben. Nu ben ik zelf ook aan het veranderen in een ouwe cynische Feyenoorder dus ik neem Rinus Israël niets kwalijk, het is wat deze club met je doet.

Trainers waren destijds steevast oudere mannen in regenjassen. En voor mannen in regenjassen moest je oppassen, dat wist iedereen. Na Israël kwamen Jacobs, Verbeek en daarna het tandem Verbeek & Bengtsson. En allemaal waren ze niet in staat de vrije val van Feyenoord te voorkomen. In die tijd was het aankondigen van een trainer een mededeling van 4 regels in de sportkaternen van het AD. Als supporter moest je het met die mededeling doen.

Pas met de aanstelling van Wim Jansen en daarna van Hanegem kreeg de club weer wat van zijn oude glorie terug. Van de rits trainers die volgden waren alleen Beenhakker, Van Marwijk en Giovanni succesvol, de rest verdween (een enkeling daargelaten) anoniem via de achterdeur van De Kuip. Niet zelden met een enorme deuk in hun reputatie.

Vandaag werd bekend dat Dick Advocaat, niet zelden gekleed in regenjas, afziet van een rol als trainer in De Kuip. De berichten in de pers en (vooral) social media hebben hem doen besluiten om geen trainer te worden. En eigenlijk kan ik hem geen ongelijk geven. Wie wil er trainer worden in wéér een tussenjaar? En in een tussenjaar waar een deel van Het Legioen uitkijkt naar de nieuwe kroonprins Kuyt, die overigens als trainer ook nog niets gepresteerd heeft. Het is vooral de manier waarop het nu gaat. Juist door social media begint het een soort van Idols of The Voice te worden, een populariteitswedstrijd.

Wat er nog aan ontbreekt zijn een paar draaiende stoelen op de middenstip in De Kuip. Al hebben de zitjes in de dug-out er wel wat weg van. Maar ja, op die plek moet nu juist de nieuwe trainer komen te zitten. Met of zonder regenjas.

De eerste training in 1989. Foto maakte ik zelf.

Lopen door polders en kassen

Dat waren weer wat kilometers afgelopen weekend. Op vrijdag liep ik met Hanneke een rondje óm de kassen van Berkel, Bergschenhoek en Bleiswijk heen. Op zaterdag liep ik een rondje door de kassen heen. 

Blijkbaar had ik me verkeerd ingeschreven want (en dat had ik zelf niet eens gezien) toen ik de top 5 van iedere afstand op internet zag stond ik ineens tussen de dames. Nu was zelfs daar geen podiumplaats voor mij weggelegd want ook de dames liepen keihard.

In vergelijking met vorig jaar was ik vier seconden langzamer maar ik heb niets te klagen na mijn zweepslag en de biertjes en hapjes rond de kerstdagen. 

Op zondag stond een lange duurloop op het programma. Gelukkig weer in Berkel en omgeving zodat ik op tijd uit kon stappen om naar Feyenoord te gaan, achteraf écht een goede keuze. Dus met in totaal 34 kilometer op de teller dit weekend (en een vierde plaats) kon ik alleen maar tevreden zijn.

Op weg naar de regenboog

Derbytime, de wedstrijd die je wist die zou komen

Eigenlijk was het nauwelijks een verrassing te noemen. De instelling, het voetbal én de uitslag van de wedstrijd op Woudestein gisteren. Vol goede moed stapte ik op de fiets, net zoals die traumatische zondag in mei 2017, richting Kralingen. Rondom de plas tientallen hardlopers ontwijkend, wat lopen die lui in de weg joh, die aan het trainen waren voor de marathon. 

Schitterend hardloopweer. Zelf had ik er ook zestien opzitten voordat ik op de fiets stapte. Maar man wat is dat Kralingse bos druk met lopers. Leek wel gewoon file-lopen.

Wooden shoes.

Fietscombi.

Geen Jupiler meer bij Excelsior maar Bavaria. De vijf zat in de klok. De vijf van vijf voor twaalf.

De Robin van Persie-tribune was nog leeg. 

Maar alles was gericht op onze nummer 32.

Over the Rainbow.

Uitvak, niet echt goed bij stem.

Die witte broeken en sokken 🙁

Matig.

Robin ligt op het kunstgras voor zijn eigen tribune.

Mannenhoek.

Tweede helft.

Geen schim van de speler van vorige week.

Toch 0-1. 

Maar niet voor heel lang.

Alles of niets.

Niets dus.

Hoe lang nog?

 

 

Studio Sport

Zondagavond keek ik voor het eerst sinds tijden weer eens naar Studio Sport. Ik vermoed dat er voor het eerst sinds 14 mei 2017 weer een piek waarneembaar was in Rotterdam als het gaat om televisies die om klokslag zeven uur op Nederland 1 afgestemd waren. De samenvatting was bijna nog mooier dan de wedstrijd zelf, de verongelijktheid op het gezicht van sommige spelers van onze aartsrivaal ziet er in slow-motion erg goed uit.

Op maandag kocht ik voor de tweede keer in mijn leven de Telegraaf, puur om de zure stukjes te lezen van Valentijn Driessen. Rond een uur of half acht kreeg ik wat appjes dat ik DWDD moest kijken. En inderdaad, het item met de journalisten van RTV Rijnmond was vooral leuk omdat Sinclair Bischop ver in blessuretijd de 7-2 maakte door Freek de Jonge van repliek te dienen. Maar daarna was het voor mij wel klaar met al die nationale aandacht. Ja, Feyenoord had gehakt gemaakt van Ajax maar het stukje met de dame om 6-2 uit te roepen als nationale feestdag begon het wel weer erg ‘second city syndroom’ trekjes te krijgen.

Gisteren werd bekend gemaakt dat de kaartverkoop voor de halve finale van de beker op 6 februari begint. Een geinige kwinkslag omdat 6 februari zich als 6-2 laat lezen maar nu moet het echt klaar zijn. Zorg nou gewoon dat je je waardigheid behoudt als club want voor je het weet zit je op hetzelfde niveau als die treurige ‘110% anti’-sjaals of die truien waarop een kereltje tegen een Amsterdammertje staat aan te pissen die ze op het voorplein verkopen. Of mensen die roepen dat ze nooit via ‘020’ zullen reizen terwijl ze in de zomervakantie braaf op Schiphol staan te wachten op een charter richting de zon.

Voor het eerst sinds tijden had ik geen spanning voor De Klassieker, een wedstrijd die doorgaans aanvoelt als een wortelkanaalbehandeling. In de pakweg 40 Klassiekers die ik in De Kuip geweest ben trok Feyenoord inderdaad vaak aan het kortste eind, niet zelden ingegeven door spelers die ineens door de immense druk dingen gingen doen die ze normaal nooit doen (ook dat zag je weer in het eerste kwartier). En ja, soms waren die nederlagen terecht maar ook best vaak was Feyenoord minimaal beter en trok je met veel kunst en vliegwerk net een gelijkspel over de streep.

En mede daarom hoop ik dat deze 6-2 eindelijk het opgefokte gedoe van deze wedstrijd weghaalt. Dat Peter Houtman gewoon geen liedjes meer vooraf gaat zingen en we gewoon de tegenstander uitlachen zoals Van Persie deed. Dan kan de televisie wat vaker op Studio Sport na een Klassieker.