Een nieuwe uitdaging

Na een koud rondje (de korte broek was wat overdreven) met de ladies was het tijd voor mijn verjaardag. Eigenlijk vier ik die normaliter alleen voor familie maar nu was het wel weer tijd om wat ekte vrienden en bekenden uit te nodigen. Na de gebruikelijke hoeveelheid bier kreeg ik ook nog een ander cadeau. Een cadeau van een iets andere orde…

…de hardloopladies hadden een erg mooi cadeau. Een hamer waarbij de bijpassende man tijdens de kustmarathon in Zeeland moet komen. De eerste zaterdag in oktober sta ik dus aan de start in Burgh Haamstede. Dat wordt trainen….

En uiteraard (veel) bier.

Special Gerard Meijer

Gisteren was ik bij La Salute voor de overhandiging van de special over ‘Ome’ Gerard Meijer aan de hoofdpersoon. Mooi om al die Feyenoorders te zien die langskwamen voor hun oude verzorger. Been, Kuyt, Houtman, Van Gobbel, Blinker, Pi-Air, Bosvelt, Eddy PG, Piet Romeijn, Van Daele (met bril) en nog veel meer. Maar ook Van den Herik en Jan de Jong. Het was een mooie avond.

Het artikel dat ik leverde aan deze special kun je hier lezen.

Warm en trots

Alsof de duvel er mee speelde. Na al dat trainen in de kou (voor de meeste deelnemers dan, niet voor deze mannen) was het zondag wederom warm. Te warm. Terwijl Bastiaan en ik op de Slinge op Sandra aan het wachten waren voelde je de warmte al.

Tussen de Kenianen en Sandra heel veel bekenden gezien. Sommigen zagen er goed uit qua tempo en fysiek. Bij anderen had ik het idee dat het nog wel erg zwaar voor ze ging worden. Iets wat je aan de finishtijden ook wel kon zien.

De power-up werd goed gebruikt. De lopers van boven de 30 maakten soms zelfs het Mario power-up geluidje.

Yes, daar is ze. Sandra had het zoals iedereen erg zwaar. Hierna moest ze nog ongeveer 6 kilometer. Zes kilometer waaronder dat saaie stuk bij de deur voor Ahoy waar ik vorig jaar afvroeg waar ik in vredesnaam mee bezig was. Maar Sandra bikkelde door, zoals we haar kennen. En na 21,6 kilometer kon ze wisselen met schoonzus Sandra. Na wat water, chocolade en chips was het tijd om richting Zuidplein te wandelen. Daar aten we een mihoen Singapore om vervolgens richting Coolsingel te gaan. Ondertussen liet de app van de Marathon weten wie er over de streep waren gekomen.

En Sandra mocht de laatste meters onder luid gejuich de Coolsingel over rennen. Goed gedaan ladies!

Feyenoord vs Heerenveen. Ff een VAR-kentje wassen

De Kuip in het avondlicht. Een stuk rustiger op het voorplein dan normaal. Vanwege de boycot maar vast en zeker ook omdat de wedstrijd op donderdagavond 20:45 gespeeld werd én er behalve een belangrijke derde plaats niet veel meer om te spelen valt.

Symfonie van staal en beton.

Under a blood red sky

Doelpunt! Of toch niet?

Noodsignaal.

Goal. Of toch niet?

Goal! Of toch niet?

Goal! Of toch niet?

Uiteindelijk een redelijk eenvoudige 3-0.

 

In Gio we trust?

Het was een koddig gezicht, iets wat ik vanaf een Coolsingel vol met rook van fakkels pas later op televisie terugzag. Gio en Dirk die allebei aan een kant van ‘De Schaal’ trokken in een poging het zilver met gouden relikwie als eerste aan de massa te tonen. Er volgde een soort compromis: aanvoerder en coach hielden samen de schaal omhoog.

14 mei 2017 stond de tijd letterlijk stil in De Kuip toen Dirk uithaalde voor de 1-0. We werden eindelijk weer eens kampioen, na 18 lange jaren wachten. In die 18 jaar kwamen we vaak niet eens in de buurt van de eerste plek. En ook het vierde seizoen onder Gio is daarop geen uitzondering. In het eerste seizoen was de afstand maar liefst 21 punten. Zijn tweede seizoen was achteraf gezien het seizoen van Dirk. Vaak belachelijk gemaakt door ‘de snor’ om zijn ‘dominee-gedrag’ maar in retrospectie was het Dirk die Feyenoord weer liet winnen, niet alleen op het veld maar ook in de kleedkamer.

Vorig seizoen was de achterstand aan het einde van het seizoen (waarin je teleurstellend vierde werd) eveneens enorm. Maar liefst zeventien punten achterstand op kampioen PSV. Op dit moment bedraagt de achterstand ook alweer 20(!) punten en gezien de huidige vorm zie ik dit alleen nog maar oplopen. In zijn eerste en derde seizoen werd Gio nog gered door de beker. Een prijs die we in Rotterdam uiteraard als hoofdprijs zien. Maar niemand kan ontkennen dat Feyenoord gewoon een dramatisch seizoen doormaakt. In 14 uitwedstrijden haalde Feyenoord 14 punten, net zoveel als Emmen en slechts een punt meer dan FC Groningen dat pas echt een beroerde start van het seizoen had.

Er wordt weleens gezegd dat Feyenoord ‘door had moeten pakken’ na de titel. Maar Van Geel deed op dat moment logische dingen. Hij haalde de betere spelers bij subtoppers weg (Larsson, Amrabat, Haps) maar het elftal ging er niet beter door voetballen. En dan blijft onderaan de streep maar 1 ‘schuldige’ over.

Gio verdient een aftocht door de voordeur hoor ik al maanden. Vanwege die titel, de titel waar we al seizoenen lang naar hunkerden. Maar als je niet oppast moet je dit seizoen gewoon play-offs spelen om Europees voetbal. Er zijn nog zeven wedstrijden te gaan in de reguliere competitie. En Gio zie ik het tij niet meer keren. Als je het mij vraagt kan de voordeur beter nu gewoon open. Niemand zal het Gio kwalijk nemen. Alles beter dan een roemloos afscheid tijdens play-off wedstrijden.

I really did trust in Gio, alleen nu ff niet meer.