Azteca

Het eerste WK dat ik bewust meemaakte was Mexico’86. Een toernooi waar Nederland, net zoals nu, schitterde door afwezigheid. Er deden vierentwintig landen mee waaronder Canada, Schotland en de Sovjet-Unie. Mede door het uiteen vallen van de USSR (en Joegoslavië) hebben we tegenwoordig ongeveer 300 extra landen die zich kunnen kwalificeren voor het WK. Allemaal landen die ons eigen Oranje een voet dwars kunnen zetten tijdens de kwalificatie.

Ik zou graag willen zeggen dat ik nog wat weet van de gespeelde wedstrijden maar dat zijn herinneringen die later ingekleurd zijn. De hand van God, Danish Dynamite en de uitstekende Belgen zijn daarna eindeloos herhaalt.

Wat ik dan nog wel weet? De geweldige Hummel-shirts van de Denen. Mijn Panini-album (dat ik nooit vol heb gekregen en die ik ergens tussen drie verhuizingen kwijt ben geraakt) en de bal waarmee gevoetbald werd.

De Azteca van Adidas was de mooiste bal ooit. Van mijn zakgeld kocht ik de synthetische versie van deze bal (de echt leren versie zou in no-time versleten zijn want we voetbalden vooral op straat) en die hebben we tijdens menig potje ‘tienen’ gebruikt. Tijdens de loeiharde voorzetten die we gaven sneuvelde nog weleens een bril of kwam de bal terecht op het dak van de Prins Maurits-school. De bal van dat dak afhalen was een uitdaging omdat de regenpijpen ingesmeerd waren met een goedje om regenpijpklimmers het zo lastig mogelijk te maken. Met besmeurde handen moest je vervolgens op doel staan omdat jij diegene was die over schoot.

De laatste omwentelingen van de bal staan me nog wel helder voor ogen. Er was een kant van ons speelterrein waar de ongeschreven wet heerste dat je daar niet naar toe moest schieten. De prikkelbosjes waren funest voor je kleding maar ook voor ballen. Na een mislukte voorzet stuiterde de bal over het hek van de school heen, precies voor de voeten van een passerende buurtgenoot.

Niet gezegend met een goede traptechniek punterde hij de bal zo in de richting van de ‘verboden bosjes’. Er was in Berkel geen hand van God om de bal van richting te veranderen. De rest van de zomer van ’86 hebben we vooral gehonkbald.

Wachten op de renaissance

De Romeinse historicus Tacitus schijnt over Holland het volgende gezegd te hebben: “Het terrein is woest, het klimaat ruw. Het leven en landschap somber. Hier kom je alleen als het je vaderland is.”

Als je veel van de zogenaamde kenners mag geloven, geldt dit ook voor onze eredivisie. Oranje heeft zich niet geplaatst voor het komende WK en de Nederlandse clubs spelen geen rol van betekenis in Europa. De laatste Nederlandse trainer in de Premier League vloog eergisteren de laan uit en bij de buitenlandse subtoppers houden onze internationals voornamelijk de bank warm. Nu de dagen korter worden en de blaadjes beginnen te vallen, is er alle reden om te somberen.

Of toch niet? Moeten we onze eredivisie met al haar fouten en onvoorspelbare uitslagen niet juist koesteren? In welke competitie ter wereld valt er pas na acht speelronden de eerste 0-0 te noteren? In welk land wordt de bekerhouder al in de eerste ronde door een amateurclub uitgeschakeld? Ja, De Klassieker was niet meer dan Wycombe tegen Barnet. Alleen zaten er 47.500 mensen op de tribune in plaats van een paar duizend. Overal waar je kijkt, trekken teams vol ten aanval, of dat nou verstandig is of niet. En als er al eens een bus geparkeerd wordt voor de goal is het steevast een ouwe DAF, nooit die Engelse dubbeldekker waar een toptrainer als Mourinho patent op heeft.

Een andere Romein zei: “Geef het volk brood en spelen” en dat is precies waar het om draait bij voetbal. We willen vermaakt worden, de duizenden fans die iedere week weer naar de stadions gaan. Qua voetbalniveau bevinden we ons nu in de Middeleeuwen, een periode die in het Engels veel beter de lading dekt: The dark ages.

Het Nederlandse voetballandschap mag dan qua successen en niveau somber zijn gekleurd – want het niveau is woest en de balbeheersing ruw – maar ik kom ik er graag, omdat het mijn vaderland is. Lang leve de eredivisie, op de tribunes wachten we geduldig op de Renaissance.

Hoofball

“I really loved total Football. Nieskens, Kroeiff and Vén Ennegem, can you tell our listeners what went wrong with Orenjé?”

De verslaggever van de lokale radio in North Ferriby kijkt me hoopvol aan. Even overweeg ik om een Beenhakkeriaanse zucht te laten vallen en te vragen of hij een ‘an hour to kill’ heeft. In plaats daarvan vertel ik een paar minuten tijd wat er mijns inziens allemaal mis is met het Nederlandse voetbal: kunstgras, talenten die te vroeg vertrekken naar het buitenland en de 67e aanstelling van Dick Advocaat als bondscoach. Ook het Zeister selectiebeleid, iets waar wij in Rotterdam vaak hoofdschuddend naar kijken (remember John Veltman?), geef ik een veeg uit de pan. Na nog wat vragen over ons bezoek aan juist deze club haast ik me naar de social bar, er stond nog een pint op me te wachten.

Van de wedstrijd op het zesde niveau van de Engelse voetbalpiramide verwacht ik niet al te veel. Meestal zijn dit soort potten keihard en wordt vooral de lange bal gehanteerd, de zogenaamde ‘hoofball’. Maar na de eerste minuten aftasten en een paar ‘hoofs’ ontspint zich een wedstrijd waarin de buitenspelers de achterlijn op zoeken en de middenvelders doorschuiven. Twee klassieke 4-3-3 formaties die, vergeef me de dooddoener, de Hollandse school hanteren. Na 80 minuten staat de thuisclub, die stijf onderaan staat, onterecht met 2-3 achter. In plaats van de ‘hoofball’ te hanteren blijven ze over de flanken aanvallen met als resultaat een fraaie gelijkmaker.

Eenmaal terug op de boot staat op de televisie Wit Rusland tegen Nederland aan. Er staan elf spelers in het Oranje op het veld waarvan ik de meeste niet zou herkennen als ze voor mijn neus zouden staan. De ploeterende tegenstander is gehuld in een soort van kersttrui en het stadion is verre van vol. De eerste bal die ik van achteruit gegeven zie worden is een lange trap naar voren.

Dát had ik moeten vertellen wat er mis is met het Nederlandse voetbal. We hebben die verdomde ‘hoofball’ van die Engelsen overgenomen. Total football leek halverwege op de Noordzee verder weg dan ooit.

De laatste keer Feyenoord tegen City

Het contrast kon niet groter zijn op deze zomerse dag in het Deense Aarhus. Vlak achter de spelersbus van Manchester City kwam nog een touringcar tot stilstand. Uit de ene bus kwamen de in het lichtblauw gestoken voetballers van City. Uit de andere bus kwam een walm van bier en de geur van teveel mensen die te lang in een kleine ruimte hadden gezeten. De ene bus was die ochtend bij een hotel in Denemarken vertrokken. De andere bus, waar ik in zat, zo’n twaalf uur eerder bij De Kuip.

De langslopende man met het grijze haar en zonnebril op zijn neus droeg, net zoals de spelers, een lichtblauwe korte broek en lichtblauw shirt. Onder het clublogo stonden de initialen KK. Bij het voorbij lopen van onze bus kon hij aan de rood doorlopen ogen zien dat het een zware nacht was geweest voor dit gedeelte van Het Legioen. Als er één volk drinkebroers op waarde kan schatten, dan zijn het Engelsen wel. Kevin Keegan vroeg aan ons of hij “any good” was, die ex-aanvoerder van ons.

Feyenoord had namelijk vlak voor deze oefenwedstrijd in Denemarken Paul Bosvelt aan The Citizens verkocht. Het was de zomer van 2003 en City had net het iconische Maine Road verlaten. Het was de tijd dat de broertjes Gallagher elkaar op het podium nog de hersens insloegen, in plaats van elkaar op twitter voor rotte vis uit te maken. Van een afstandje keek Gerard Wiekens lachend naar dat zooitje ongeregeld in die Nederlandse bus waar zijn trainer mee stond te praten.

Keegan was de eerste manager van City die veel geld uit begon te geven. Spelers als Robbie Fowler en Nicolas Anelka kozen voor The Sky Blues zonder dat de club al te veel potten kon breken in de Premier League. Dat veranderde toen Thaksin Shinawatra, en later de Abu Dhabi United Group, eigenaar werd van de club. De sympathie voor City brokkelde langzaam af bij de echte voetballiefhebber. Weer een geldverslindende hemelbestormer erbij.

Tegenwoordig hangen de trainingspakken van Manchester City gebroederlijk naast die van Paris Saint Germain, ook een club die gezwicht is voor het geld uit het Midden-Oosten. Clubs die in 2003 niet eens Europese subtop waren, een kwalificatie waar de UEFA-Cup winnaar uit 2002 destijds wel voor in aanmerking kwam. De wedstrijd in 2003 in Denemarken werd door Feyenoord overigens met 2-1 verloren. De enige Rotterdamse goal kwam op naam van Danko Lazović. Met een transfersom van zeven miljoen euro één van onze duurste aankopen ooit. Een bedrag waar spelers als Benjamin Mendy, Leroy Sané, David Silva en Sergio Agüero niet eens hun bed voor uitkomen.

Vanavond zijn ze in De Kuip te bewonderen, al die sterren in het lichtblauw. De vraag is of de kampioen van de eredivisie partij kan bieden aan zoveel voetbalmiljonairs op het veld. In veertien jaar tijd kan er veel veranderen. Zóveel, dat ik me afvraag of ze bij City nog wel eens aan Paultje Bosvelt denken, die aankoop in de zomer van 2003. Met al die toppers van nu ben ik bang van niet.

Verslag van de trip hier.

Feyenoord vs Excelsior

dsc02450

Voor het tijdstip nog best een goed gevulde Kuip.

dsc02451

Blom had mooie sokken aan.

dsc02453

Excelsior in de verdrukking. In de eerste helft wist Feyenoord het net niet te vinden.

dsc02455

Na rust wel.

dsc02460

dsc02459

dsc02461

dsc02463

Mooi voor Jens. Samen met Botteghin en El Ahmadi de beste spelers tot nu toe dit seizoen.

dsc02465

dsc02467

Als hij zelfs gaat scoren….

dsc02469

 

De Klassieker, oktober 2016

Op Varkenoord ontvouwde ik onder het genot van een biertje mijn theorie die helaas iedere keer opgaat. Als Feyenoord véél en véél beter is mogen we onze handen dichtknijpen met een nipte overwinning. Als we gewoon beter zijn dan is een gelijkspel maximaal haalbaar.

Door het bijwonen van een Klassieker of 40 (ik maak de grap niet) weet je dat het zo gewoon werkt. Helaas bleek ik weer gelijk te hebben. We hebben 10 wedstrijden gespeeld en 28 punten, en nog zijn we (terecht) niet tevreden. We lijken wel een topclub.

dsc02387

De Kuip in een oktoberzonnetje. Op naar Varkenoord.

dsc02388

Waar het BNP van een klein Afrikaans land aan vuurwerk ontstoken werd.

wpid-wp-1477333293706.jpg

Gorilla’s in the mist.

dsc02394

Baken in de verte.

dsc02395

Vrij dikke bakken voor een volksclub.

dsc02396

Skyline….

dsc02402

dsc02403

dsc02404

Dagdromen over de Coolsingel.

dsc02408

dsc02414

En toen ging het los. Vlaggen, rookpotten en fakkels.

dsc02416

dsc02420

dsc02421

dsc02423

dsc02424

dsc02429

dsc02430

dsc02438

Voor de marathon van 2017 overweeg ik een mailtje naar de verzorging van ‘hunnie’ te sturen of ik wat van die toverdrank uit hun bidons mag hebben. Alle spelers waren op het veld nog halfdood om twee minuten later als ware een phoenix uit zijn as herrezen het veld weer in te rennen. Dat spul moet ik ook hebben!

dsc02444

Met zijn handen in zijn zij na de meer dan terechte gelijkmaker. 1-1, en toen blijft het knagen. Wat als…..

Feyenoord vs Roda JC

dsc02096

Drukte bij het stadion.

dsc02100

Vandaag zat ik op vak B. Ties zat op mijn plek op vak RR. Spot de rest van de usual suspects.

dsc02105

Kijk, ze komen op het veld.

dsc02106

Wát een stadion toch hé?

dsc02107

dsc02109

JeePee en Gio. Ik ben zo oud dat ik ze allebei heb zien spelen 😉

dsc02114

Volle bak.

dsc02116

Drukte voor het doel.

dsc02121

Keepertje.

dsc02124

1-0.

dsc02128

Men in black.

dsc02130

Als ie goed genoeg voor Feyenoord was geweest hadden we nu een cultheld.

dsc02131

2-0 door Karim de postbode.

dsc02144

Dure bank.

dsc02145

dsc02150

Berghuis probeert er tussendoor te piepen.

dsc02156

Tweede helft was erg gezapig.

dsc02158

Maar in de laatste tien minuten vielen de goals als rijpe appelen.

dsc02162

dsc02169

dsc02173

En dan is het nog een teringeind terug naar Kirchroa.

Feyenoord vs Oss

dsc02056

Het voorplein voor een wedstrijd. Daar word ik vrolijk van.

dsc02055

Net als van lichtmasten.

dsc02057

Een fantasie-opstelling. Maar toch nog met genoeg basiskrachten.

dsc02060

dsc02065

Weer een Koeman in De Kuip.

dsc02067

 

En het was al snel raak. Alleen niet voor Feyenoord.

dsc02062

dsc02070

Koeman jr. werd toegezongen maar moest nog wel drie keer vissen. Het was nog lastiger dan verwacht.

dsc02079

dsc02078

dsc02080

4-1 en affluiten.