Feyenoord vs Partizan

op het fietsje naar De Kuip.

Hakken en zagen.

Toch nog 600 man in het uitvak.

Als de rook is opgetrokken aan de slag.

Deze vrije trap gaat mis.

De volgende is wel raak, Dessers lijkt zich wat te schamen.

Eindelijk doelpuntje van Nelson.

Hart onder de riem voor Bijlow.

De telefoonlampjes werd niet door iedereen gewaardeerd.

Geen kippendans dit keer.

En hup naar de volgende ronde!

Jens

Als de trainer het zou vragen zou hij ook als rechtsback of als keeper willen fungeren. En iedere zomer is het niet de vraag óf maar wanneer de nieuwe aankoop hem uit de basis zal houden. Maar er is een wetmatigheid in Rotterdam en dat is dat Jens Toornstra praktisch altijd terug in het elftal komt.

Voor hem gelukkig vaak op zijn geliefde middenveld want als rechtsbuiten kan hij in de ogen van veel supporters weinig goeds doen. Misschien was het de timing van het (nog niet door de club bevestigde) bericht, zo vlak na de verloren Klassieker. Een wedstrijd die alles verblindt. Plotsklaps waren de voorgaande 29, vaak erg amusante, wedstrijden dit seizoen vergeten. Van heroïsche potjes in Praag en Berlijn tot een dodelijk efficiënte topper in Eindhoven waar Toornstra twee keer doel trof. Alles was kut.

Net zoals heel Feyenoord speelde Toornstra zondag niet goed. Maar volgens de rechter, jury en beulen op internet was zijn grootste fout om daarna een dolletje te maken met Berghuis, een speler met wie hij vijf jaar in de kleedkamer heeft gezeten.

De tijden van Laseroms, de Wolf en Fraser bestaan niet meer en de meeste spelers zien elkaar buiten het veld ook vriendschappelijk. En ik vraag me af hoeveel aanstoot er genomen wordt als Toornstra met spelers van Den Haag of Utrecht op eenzelfde manier het veld afloopt, of wanneer Feyenoord zondag had gewonnen.

Dan ben je aanvoerder en geef je bijna 300 competitiewedstrijden alles voor de club en zeur je nooit als je weer eens op een andere positie in het veld staat. Maar dat ene lachje hé. Wij verdienen geen betere aanvoerder, onze aanvoerder verdient betere support.

Family Ties

Mijn jeugd werd gedomineerd door Amerikaanse tv-series met disfunctionele families. Daar vochten de families Ewing, Colby en Carrington elkaar de tent uit in de series Dallas en Dynastie. In Chicago zat Al Bundy op de bank te luieren terwijl zijn vrouw Peggy al zijn geld uitgaf. Ook bij de families in Family Ties en Who’s the Boss was er altijd wel iets aan de hand. Van een fijn familiegevoel was nergens sprake.

Datzelfde gevoel krijg ik altijd als men over de Feyenoord-familie spreekt. Behalve een liefde voor de club Feyenoord is er nergens harmonie. Dat bleek weer na de bekendmaking dat Mark Koevermans stopte als Algemeen Directeur. De eerste stofwolken waren nog niet neergedaald of het ging alweer over afkoopsommen, de angst voor een beslissing over het stadiondossier en een bericht dat de rest van het bestuur Koevermans toch wilde lozen. Het gedrag van de heren Van Bodegom en Moussault op de persconferentie versterkten het familiegevoel allerminst.

De pijlen voor een nieuwe Algemeen Directeur zijn nu gericht op de vrij onbekende Dennis Te Kloese. Werkzaam in Amerika, het moederland der televisieseries.

Een andere serie uit mijn jeugd was The A-Team. Om onbegrijpelijke redenen werden zij altijd opgesloten in een schuur vol lasapparaten, staal en landbouwvoertuigen om zich zo een weg naar buiten te kunnen vechten.

In Rotterdam hebben we minder Dallas en Dynastie nodig en meer van The A-Team om eindelijk eens schoon schip te maken in de wirwar van belangen, commissies en clubjes die onze club al tientallen jaren in een houdgreep houden.

Reikhalzend kijk ik uit naar een persconferentie waar de nieuwe directeur, gehuld in een wolk van sigarenrook, en na talloze hervormingen binnen de club gevoerd te hebben de aanwezige pers aankijkt en de legendarische woorden spreekt:

‘I love it when a plan comes together.’