Feyenoord vs Willem II. Krassen op mijn ziel en in het programmaboekje.

Bastiaan was uiteraard al vaker geweest. Zijn maatje nog niet.

In het programmaboekje stond de uitslag van de recente bekerklassieker. Die werd vakkundig aangepast door beide heren.

Zo ziet een stadion eruit.

Toen alles nog koek en ei was.

Doelpunt. Sandra pakt op de achtergrond de snoepjes al.

Maar meer dan twee keer juichen zat er niet in. Wat een kansloze pot voetbal.

Derbytime, de wedstrijd die je wist die zou komen

Eigenlijk was het nauwelijks een verrassing te noemen. De instelling, het voetbal én de uitslag van de wedstrijd op Woudestein gisteren. Vol goede moed stapte ik op de fiets, net zoals die traumatische zondag in mei 2017, richting Kralingen. Rondom de plas tientallen hardlopers ontwijkend, wat lopen die lui in de weg joh, die aan het trainen waren voor de marathon. 

Schitterend hardloopweer. Zelf had ik er ook zestien opzitten voordat ik op de fiets stapte. Maar man wat is dat Kralingse bos druk met lopers. Leek wel gewoon file-lopen.

Wooden shoes.

Fietscombi.

Geen Jupiler meer bij Excelsior maar Bavaria. De vijf zat in de klok. De vijf van vijf voor twaalf.

De Robin van Persie-tribune was nog leeg. 

Maar alles was gericht op onze nummer 32.

Over the Rainbow.

Uitvak, niet echt goed bij stem.

Die witte broeken en sokken 🙁

Matig.

Robin ligt op het kunstgras voor zijn eigen tribune.

Mannenhoek.

Tweede helft.

Geen schim van de speler van vorige week.

Toch 0-1. 

Maar niet voor heel lang.

Alles of niets.

Niets dus.

Hoe lang nog?

 

 

Feyenoord vs Fortuna, een exhausted battery

‘Exhausted battery’, dat is wat mijn camera aangaf toen ik de standaardfoto van twee elftallen die het veld van De Kuip betreden foto wilde maken. Enfin, dan maar foto’s maken met mijn nieuwe iPhone. Al zoomt deze natuurlijk niet zo ver in. Aan de andere kant was het misschien maar beter ook want zoveel viel er nou ook weer niet te zien op deze koude woensdagavond.

Het was niet echt druk. 

De enige reden die ik kon bedenken dat ik bij deze wedstrijd was is het feit dat als ik dit soort wedstrijden, in dit soort seizoenen, zou gaan overslaan het punt steeds dichter- en dichterbij gaat komen dat het me überhaupt nog wat doet. Zie het als een soort commitment, een verstandshuwelijk.

Een dubbelsjaal. Ik hoop niet dat ie er teveel uit China heeft laten komen.

Het duurde even, maar uiteindelijk werd het 4-1 en zitten we gewoon weer in de kokerT van de KNVB.

 

Feyenoord vs Fortuna, een wedstrijd waar je niets aan hebt geMIST

Daarachter ergens zou je de Brienenoord moeten zien.

Kwart voor vijf is eigenlijk ook gewoon een ruktijdstip.

Veel spelers uit de eigen jeugd in de basis.

Ook in de eerste helft had Feyenoord het al moeilijk met Fortuna. Er werden aan beide kanten kansen geMIST.

Dat zien de beleidsbepalers ook. Feyenoord MISTe creativiteit.

Deed me denken aan mijn allereerste wedstrijd.

Onverdiend is het niet eens.

Ik mag hopen dat dit de allerlaatste keer is dat we deze idioot het rood en wit hebben zien dragen. Kansloze ballen, inspiratieloos rondlopen en ook nog eens ruzie maken met supporters tijdens de wedstrijd.

Veel ‘blessures’ die plotsklaps ook weer verdwenen. Maar ja, geef ze eens ongelijk.

En op het moment dat zelfs een gelijkspel erg ver weg lijkt slaan de Limburgers toe. 0-2 tegen Fortuna, waar hebben we dat eerder gezien. Iemand al om Gunder Bengtsson geroepen?

 

Feyenoord vs PEC Zwolle

Om de hoek bij De Kuip heb je de Feijenoordkade. Ik vraag me af hoe vaak dit bordje gejat is.

Eens kijken of we thuis ongeslagen blijven.

Op je muil.

PEC in de verdrukking.

De corner waar de 2-0 uit zou vallen.

Jippie!

SinterClasie strooide weer met passjes.

Strafschop!

O nee, toch niet.

Gewonnen. En die gasten moeten helemaal terug naar de Far East. Met hun kamelen over de zijderoute vermoed.

 

 

In het bos

Bastiaan zijn grootste vriend bleef logeren. En om die gasten even uit te laten waaien was het bos de beste optie. Van hutten, bruggetjes, Schotse Hooglanders (consequent Schotse Hollanders genoemd door die gasten) tot aan een pannenkoek en speeltuin. Wat een mooi leven hebben die gasten ook. 

110

Alleen God weet hoe vaak ik het volgen van de club wel niet vervloekt heb. De gedachte ‘had ik maar een andere hobby gekozen’ was (en is) nooit ver weg. Niet alleen na een nederlaag op een koude dinsdagavond in Kerkrade of de zoveelste deceptie in een Klassieker. Maar ook op een hotelkamer in Nancy wanneer de sms’jes van ongeruste familieleden binnenkwamen of alles in orde met ons was. Om nog maar te zwijgen van de taferelen op een parkeerplaats in Düsseldorf waar ik een verkeerspaaltje dwars door de voorruit van een Duitse familie zag gaan. Op veel van die momenten dacht ik echt aan het doorknippen van mijn seizoenkaart.

Maar aan de andere kant zijn daar de vriendschappen, de reisjes en de mooie momenten. Van een benauwde Geusselt op een dinsdagavond in 1993 tot feestvierende pleinen in Milaan en Manchester. Van een onverwacht kampioenschap in Groningen tot een zeer emotionele pot tegen Heracles. Van KNVB-bekers tot een UEFA-Cup. Van tranen van verdriet tot tranen van vreugde. Feyenoord is als het leven zelf; vol hoogte- en dieptepunten.

Ik schreef verhaaltjes voor Lunatic News en heb een column in de Hand in Hand. Hielp een aantal malen mee als vrijwilliger bij de Open Dag en zat een blauwe maandag in de befaamde klankbordgroep. Je kunt niet echt zeggen dat het wel en wee van de club me niets doet. Maar laatst werd me verweten dat ik mijn kop in het zand stak omdat ik zei dat die hele stadiondiscussie me murw had gebeukt. En toen had ik weer een moment dat ik een schaar in gedachten zag. Als je niet voor bent maakt het niet dat je automatisch tegen bent. Het leven is niet zo zwart-wit, maar dat verstand komt echt met de jaren.

Vandaag bestaat de club 110 jaar. Honderdtien jaar waarvan ik er ruim 33 op de tribune zit. Meer dan een derde van mijn leven heb ik nu een seizoenkaart. In Nederland duurt een gemiddeld huwelijk met slechts veertien jaar een stuk korter, je zou kunnen zeggen dat we trouwer aan de club zijn dan aan onze partners.

Getrouwd met Feyenoord, zoals in mijn tienerjaren het geval was, ben ik allang niet meer. Ik zou het eerder willen omschrijven als een latrelatie. En als ze dan wil verhuizen naar een nieuw huis waarbij de hypotheek bijna niet op te brengen valt zal ik ongetwijfeld een keer met mijn wenkbrauwen fronsen.

Maar toch, je blijft houden van de club. Leve Feyenoord!

Ekiden

Nu werd ik er zelf eens ingeluisd. Tineke had nog wat lopers nodig om een Ekiden-team te vormen en uiteraard zei ik geen nee. De Ekiden is een estafette-loop met zijn oorsprong in Japan over de marathonafstand. ‘Eki’ betekent station en ‘Den’ betekent wissel. Tijdens het wisselen geef je een sjerp (de tasuki) over aan de volgende loper. 

De 42,195 kilometer loop je met zes lopers in totaal in een volgorde van 5-10-5-10-5-7,195 en het was aan mij om als vierde loper in actie te komen. De lopers die vijf kilometer liepen deden 1 ronde door het Kralingse bos en de tien kilometer-lopers liepen twee rondes. Ook de laatste loper liep twee (aangepaste) rondes om op 7,195 uit te komen. 

Uiteindelijk werden we nog 81e met een tijd van 3:24:04 in een deelnemersveld van 250 teams en hebben we stevig doorgelopen. Onze splittijden waren: 

5km 10km 5km 10km 5km 7,195
0:25:25 0:47:35 0:23:53 0:44:43 0:24:04 0:38:21

En met die 44:43 liep ik een PR op een officieel parcours. Het was een zware loop want na de wissel ga je té snel weg op de baan van het PAC. Aangemoedigd door teamgenoten, mensen van de RRC en de teams van Jatogniettan, ik was na loper bij de Antilopers ook nog eens een soort van teamcaptain van twee Jatogniettan-teams, startte ik iets te snel. 

De eerste vijf kilometer kwam ik door in 22:08 en ondertussen had ik nog genoeg energie over om de andere lopers die op dat moment op het parcours waren te begroeten. Het grappige is dat ik tegelijk startte met lopers met een nummer 3 op hun borst (de derde loper uit andere teams) maar op de route ook wat nummer 5’s tegenkwam en op het allerlaatst zelfs een nummer ‘6’. De loper die zou gaan finishen namens dat team. Niet zo gek als je bedenkt dat het winnende team er 2:23:08 over deed. Het tweede deel van mijn race had ik iets meer last van de warmte en ben ik even gestopt om snel een slok water te nemen.

Na 3 uur 24 minuten en 4 seconden liepen we met zijn allen met Angela mee om te finishen. Het was een erg leuke dag met een biertje en gezelligheid na afloop. De twee Jatogniettan-teams liepen ook erg sterk en het zou mij niets verbazen als we volgend jaar met nog meer teams aan de start staan.

Dirk Kuyt testimonial

Alleen Coen Moulijn en Willem van Hanegem gingen hem voor met een heuse afscheidswedstrijd. Voor Coen kwamen de mensen nog wel naar het stadion als hij op de middenstip zou gaan klaverjassen (niet mijn woorden) en Willem was de knuffelbeer onder de Feyenoorders.

En Dirk? Dirk zal voor altijd geassocieerd worden met 14 mei 2017, de dag dat Rotterdam opnieuw Bevrijdingsdag vierde. De Kuip was voller dan ik had verwacht en al met al was het best een leuke middag.

De Kromme is de jeugdcoach van de ‘zonen van’. Dat deed die ouwe brombeer op onnavolgbare wijze. Ik vermoed dat wat van de ‘zonen’ nu nog beduusd zijn.

Het ingevlogen sterren-ensemble.

Dirk doet zijn zegje.

En een minuut stilte voor een oer-Feyenoorder. Ik vond die schermen ergens best gaaf. Vier is wat teveel maar zou twee niet kunnen?

Feyenoord met Paauwe, Pi-Air, Landzaat, Gio en Van Persie in een elftal.

Pi-Air kopt raak na een panklare voorzet van Berghuis.

De tweede helft was Dirk in het Oranje gestoken.

En Steven Gerrard in het rood en wit. Roy Makaay slaat de ballen gehakt op Varkenoord niet af.

Dirk eraf.

En er weer op. Maar niet voordat ie voor televisiekijkend Nederland in zijn onderbroek gefilmd werd.

Net zoals tegen Heracles scoort hij vlak voor tijd uit een strafschop. Nummer zeven is definitief gestopt.

Dirk bedankt!