Vieze schoenen

Ja, die kreeg ik wel afgelopen zondag. Tijdens de lange duurloop kwamen we langs molens, zagen een regenboog en liepen we een stuk door een weiland. Gadegeslagen door koeien die zich afvroegen wat al die hardlopers daar deden.

Door de irritatie in mijn linkerknie afgelopen week niet heel veel kunnen rennen maar dat heb ik vrijdag, zondag en maandag wel weer goedgemaakt. In totaal staat de teller in januari redelijk ruim boven de 200 kilometer, evenveel als januari 2016. Het grootste verschil tot nu toe zit hem in de decembermaand. December 2015 begon ik met de voorbereiding op MR16 en toen liep ik slechts 50 km. Dat was afgelopen december wel anders. Toen tikte de teller al bijna 170 km aan.

De grootste winst moet in februari en vooral maart komen. Vorig jaar raakte ik geblesseerd en liep ik in maart maar 75 km terwijl dat er ook ruim 200 hadden moeten worden (inclusief de gevreesde 35 km). Of ik aan mijn gewenste 3:45 ga komen durf ik nu nog niet te zeggen. Daarvoor moet je constant 5:16/km lopen, en dat 42 kilometer lang. Dat is voor latere zorg, nu eerst gewoon zorgen dat ik heel blijf.

wpid-wp-1485852256403.jpg

27 kilometer is een hele appeltaart.

Ik ben dol op cijfertjes en getallen. Ik schep er een groot genoegen in om te zien waar de bezoekers op deze website vandaan komen en waar ze op gezocht hebben (de meest gezochte term op deze website is ‘zelf een tandoori maken’, dat komt door deze post) en daarna uiteraard wat idioten die op voetbalstadions zoeken.

Ook met hardlopen ben ik dol op cijfertjes. En dan niet om perse te laten zien hoe hard ik kan (iets wat enorm meevalt, ik ben een modale loper met belabberde techniek) maar meer om te zien wat je nu allemaal hebt gedaan in aanloop naar de marathon. En dan is smashrun.com een uitkomst. Deze briljante website (inloggen kan o.a. met je Nike+ account) kon mij vertellen dat ik gisteren een hele appeltaart aan caloriëen verbrand had. Een hele appeltaart, zonder slagroom weliswaar.

De vrijdag ervoor had ik nog een sixpack of Stella weggerend en toen kreeg ik wel een beetje dorst en zin in de komende trip naar Engeland (op de boot tappen ze namelijk Stella) alleen vroeg ik me wel af of dit pints waren of niet (sowieso is Stella goed te drinken, wij brachten er ooit eens een bezoekje aan de brouwerij)

En met de Willemsbrugrun had ik een hele Angus bacon and cheese burger verwerkt, niet dat ik die gegeten had maar toch. Dat is voor de visualisatie best leuk om te zien nietwaar?

Afgelopen zondag tikte de teller 27 aan daarmee kwam het totaal van januari nu op 170 gelopen kilometers te staan.  Daar komen nog een stuk of 40 kilometer bij tot het einde van de maand.

Zou die site ook uitrekenen hoeveel pukka-pies ik daar volgende week voor mag eten? Ik heb namelijk nogal honger door al dat geloop. Laat Fajah het maar niet horen #teamalwayshungry

wpid-wp-1485176701781.jpg

wpid-wp-1485176737578.jpg

wpid-wp-1485176720985.jpg

wpid-wp-1485176764699.jpg

wpid-wp-1485176756953.jpg

30 a 40 seconden boven beoogd marathontempo.

Update Marathon

112 kilometers staan er alweer op de tellerT in januari. Dat met de ruim 160 kilometers in december zorgt ervoor dat we aardig op weg zijn richting de marathon. Mijn schema schrijft overigens nog meer trainingskilometers voor maar dat is qua  tijd voor mij echt niet te doen. 3 a 4 keer in de week hardlopen is maximaal.

wpid-wp-1484649112672.jpg

Afgelopen zondag stond er 23 kilometer op het programma die me best zwaar vielen. Het lage(re) tempo, om vetbranding te stimuleren, zorgt er bij mij voor dat ik mijn heup af en toe voel.

Met mijn knie gaat het de goede kant op. Door fysiotherapie is de irritatie in het kapsel bijna verdwenen. Helemaal zonder pijntjes trainen voor een marathon doet bijna niemand. Maar laten we het wel zo prettig mogelijk houden. Zondag staan er 25 kilometers op het programma, klinkt het raar als ik zeg dat ik daar nu al zin in heb?

Een winters rondje

wpid-wp-1481033805035.jpg

Tussen de Sint Nicolaas-loop (die best zwaar was en ik in 1:11:23 volbracht) en de Bruggenloop van aanstaande zondag liep ik gisteren een rondje door de groenzoom.

Bij de Sint Nicolaas-loop liep ik in mijn eentje en dat is een stuk lastiger merk ik. Ik ben te snel gestart en liep de eerste kilometers rond de 4:30 maar daarna liep dat snel op naar boven de 4:40. Op het 10km punt klokte ik 47 minuten en dat zou normaliter betekenen dat ik rond mijn record op de 15 km uit zou komen. Die liep ik eerder dit jaar op hetzelfde parcours en was 1:10:10.

Alleen liep ik destijds mee met een groepje waar het tempo constant(er) was en nu merkte ik dat ik de laatste kilometers in mijn eentje in mijn hoofd ging malen. Zondag is het drukker op het parcours maar zijn er wel meer treintjes om aan te haken. We zullen zien wat dat gaat brengen. Alles onder de 1:15 is mijn doel.

dsc02868

 

 

Geen vocht meer voor tranen. Rotterdam Marathon 2016.

Na het ‘you’ll never walk alone’ klinkt voor een tweede keer gejuich uit startvak 3. Het is heel even onduidelijk waarom maar al snel zie ik dat iedereen naar de zevende verdieping van het Hilton Hotel kijkt. Voor het raam staat een blote dame naar ons te zwaaien. Iedereen kan er wel om lachen, voor een verhoogde hartslag zorgt het tafereeltje niet. Die is toch al hoger dan normaal.

Een uur daarvoor nam ik met lichte teleurstelling mijn startnummer in ontvangst. Ik loop namens KPN en zie dat ik in startwave 4 zit. Volgens mij had ik een tijd opgegeven die me in startwave 3 zou moeten laten starten. Voor het groothandelsgebouw wens ik Esther veel succes die de kwart marathon gaat lopen en begeef ik me naar het gebouw van Unilever. Bij de Kieviten loop ik in dezelfde groep als Agnes en we hebben besloten om zeker het eerste stuk samen te lopen. Een collega van haar loodst me met een afleidingsmanoeuvre zo startvak 3 in. Dan is dat ook weer geregeld.

De klok op het stadhuis staat op 10:20 als we mogen vertrekken. De toppers zijn al zeven kilometer weg als we op de Coolsingel over de mat lopen. Het doel is om hier vier uur later weer terug te keren. Op de Coolsingel en de Schiedamsedijk is het druk. Het is oppassen geblazen dat je niet pootje gelicht wordt door een loper achter je. De Erasmusbrug is een bonte schakering van kleuren. Fluorescerend groen en roze dansen de lopers op de zwaan. Iedereen heeft hier nog een mooie tred.

Op de Laan op Zuid ontstaat wat meer ruimte om te lopen en, zo lijkt het, te ademen. Het is hier bekend terrein. Iedere twee weken zijn we hier te vinden als we naar De Kuip gaan. Bij het stadion waar ik al honderden keren een wedstrijd van Feyenoord zag is de eerste drankpost. Van de trainers van De Kieviten hebben we twee tips gekregen, start langzaam en drink voldoende. We hebben de eerste 5 kilometer in een mooi vlak tempo gelopen, rond de 5:40 per kilometer. Dat zou een eindtijd van om en nabij de 4 uur moeten opleveren. Een Spartaan die zijn principes opzij heeft gezet toetert in de schaduw van De Kuip op zijn trompet.

Op de Adriaan Volkerlaan zie ik de eerste bekende staan. Mijn strategie vandaag is om 42 kilometer lang mensen te kijken. Alsof je op het terras zit, alleen met dien verstande dat wij nu zelf langs het terras lopen. Vlak voor De Kuip maken we een bocht naar links en niet veel later gaan we onder het treinviaduct van station Lombardijen door. In de tunnel klinkt harde muziek. Iedereen steekt zijn handen in de lucht en wordt gedragen op de beats.

Vooraf werd gezegd dat het Havenspoorpad saai zou zijn. En dat het daar nog wel eens kan waaien. De drie kilometer vliegen echter redelijk makkelijk voorbij. Op dit landelijk aandoende stukje Rotterdam maken veel mensen gebruik om even een plas te maken tegen een boom. Eerder passeerden we het 10 kilometerpunt en de wissel voor de Business Marathon. Ik probeer te zien of ik mijn schoonzus kan ontwaren maar het is er erg druk met lopers die wachten op hun wissel. Bij het 14 kilometerpunt roept iemand dat we al op een derde zijn. Een gedachte die ik een minuut daarvoor ook had.

wpid-fb_img_1460303581044.jpg

Na het Havenspoorpad komt het 15 kilometer punt in zicht en weet ik dat Sandra en Bastiaan daar zullen staan. Samen met Warren, Mireille, Ties, Linn en Marco. Bij de Slinge is het druk en ik kijk of ik ze kan vinden. Ze staan een klein stukje verderop, waar het iets makkelijker was om een plaatsje te vinden. Van Sandra krijg ik nieuwe gels en ik geef haar de autosleutels. Die zaten danig in de weg in mijn broek.

Net na de bocht zie ik mijn ouders, Annemieke en Patrick. Ik steek een duim op. Ten teken dat het nog goed gaat. En dat ging het ook. De eerste 15 kilometers hebben we heel vlak gelopen. Een stukje verderop zie ik ook mijn schoonmoeder, Marja, Chris en Nadine. Het doet me goed zoveel bekenden te zien.

Bij 21 kilometer lopen we precies op schema. Agnes en ik hebben zelfs nog wat lucht over voor wat gesprekken, maar zoveel als tijdens de trainingen bij De Kieviten wordt er niet gesproken. We weten dat we pas op de helft zijn. Ik keek uit naar het 25 kilometerpunt, niet zozeer vanwege het drinken maar vanwege het mentale aspect. Na 25 kilometer verlaten we namelijk Rotterdam-zuid en gaan we het laatste deel van de race in. Op de Laan op Zuid kringelt de geur uit de keuken van een Turks restaurant mijn neusgaten in, normaal ben ik er wel voor te vangen maar nu draait mijn maag zich om. Snel een gelletje.

Direct na de Erasmusbrug maken we een slinger richting de Blaak. Ik probeer mijn race nu op te delen in punten waarvan ik weet dat er mensen voor met staan te kijken. En ik weet dat Menno, na zijn 10 kilometer van die ochtend, op de Mariniersweg staat. ik neem de aanmoedigingen in ontvangst en stamel zelfs nog wat terug. Iets verderop staan de mannen van de Treingroep. ‘Kom op Peenvogel’ schreeuwen ze.

En dan komt Crooswijk in zicht. Crooswijk met het 30 kilometerpunt. Aan de andere kant van het parcours ligt het 40 kilometerpunt en dit is mentaal zwaar. In het Kralingse bos wachten Marco en Ties op me om mee te fietsen en voor Agnes is er ook een haas beschikbaar. We besluiten de laatste 12 kilometers onze eigen race te lopen. De 30 kilometer daarvoor gingen prima, ik had nergens last van en liep een vlak tempo. Nu komt het erop aan.

Al bij de eerste meters op de bosdreef voel ik mijn hamstrings. Links en rechts op de weg lijkt het een waar slagveld. Het lijkt soms meer op een tafereeltje uit de Amerikaanse burgeroorlog dan op een sportevenement. Ik zie veel lopers tegen lantaarnpalen staan en mensen die assistentie krijgen van de EHBO of nog erger, de ambulance. Ik voel dat dit een breekpunt is. Mijn benen worden zwakker en ik moet heel af en toe wandelen. De warmte speelt ook parten, mijn lichaam schreeuwt om liters water maar het gevaar voor teveel drinken ligt op de loer.

DSC01095

In de bocht zie ik weer wat bekenden staan en ik ga met goede moed dat laatste kilometers in. Van genieten is nu geen sprake mee. Het is gewoon de kilometers aftellen. Bij iedere drankpost wandel ik 100 meter alvorens weer verder te lopen. De Kralingsweg komt in zicht. 39 kilometer staat er op het bord. Negenendertig, ik heb maar tot 32 kunnen trainen en alles wat ik nu van mijn lichaam vraag voelt zwaar. Vlak voor het 40 kilometerpunt ligt een loper onder een deken van gouden folie in een houding die er niet goed uitziet. Ik hoop voor de beste man dat hij nog verder kan maar vrees het ergste.

DSC01097

Ik zie mijn ouders en mijn zus en zwager weer staan. Ze moeten twee keer roepen voordat ik het door heb. Ik probeer te lachen maar het zal niet echt gemeend geweest zijn. Maar niemand heeft ooit gezegd dat het leuk zou zijn toch? Bij de kubuswoningen gaat het echt even niet meer. Ik wandel wat tot de 1000 meterstreep in zicht komt. De Coolsingel moet ik rennend over, hoe dan ook.

DSC01098

Rechtsaf op de Blaak bij het stoplicht wat altijd zo lang op rood blijft staan draai ik de beroemdste straat van Rotterdam op. Mensen klappen en schreeuwen maar ik ben op zoek naar Sandra en Bastiaan. Tijdens het zoeken zie ik nog wat andere bekenden staan wat de pijn in mijn hamstrings, die weer opspeelde, enigszins verzacht.

Bij de Beurs zie ik Sandra en Bastiaan staan. Ze schreeuwen me naar voren en ik steek twee handen in de lucht bij het passeren van de finish. Ik had van te voren wel verwacht dat ik emotioneel zou worden als ik de eindstreep zou halen maar er kwam echter geen enkele traan.

Ik had gewoon geen vocht meer voor tranen.

wpid-20160411_065544.jpg

Mijn eerste marathon-medaille (en waarschijnlijk laatste) verdiend in 4:18:19

wpid-20160410_194610.jpg

Ties werd nog geinterviewd door het Jeugdjournaal. Ze vroegen aan hem wie hij aan kwam moedigen. Die namen haalden ze echter een soort van door elkaar 🙂

Update marathon

Nog drie nachten slapen en dan is het zover. Na weken van trainen sta ik op de Coolsingel voor de start van mijn eerste marathon. Ik ben eigenlijk nooit ziek (gelukkig), dat viel me laatst nog eens op toen ik op kantoor mijn ziektehistorie van de laatste 10 jaar bekeek (dit jaar werk ik alweer 20 jaar bij KPN). In al die tien jaren dat het digitaal bijgehouden wordt ben ik hoogstens 20 dagen afwezig geweest.

Twee dagen per jaar dus. Meestal ga ik (onverstandig) gewoon werken als ik verkouden ben, met het risico dat je je collega’s aansteekt. Nu ik aan het trainen voor de marathon ben valt me op dat ik wat vaker verkouden ben dan normaal. Uiteraard in de weken dat je het niet kunt gebruiken zoals in de aanloop naar de boottripjes die ik organiseer en vandaag dus.

Is mijn voetblessure al iets van een factor waar ik geen rekening mee wenste te houden dan komt dit er nu ook nog bij. Maar er is geen tijd om te sikkeneuren. Er zijn mensen die écht ziek zijn, en met een verkoudheidje kan ik best aan de start verschijnen. Dus tot die tijd is het behelpen met allerhande hulpmiddelen bij de drogist en supermarkt vandaan.

wpid-20160407_080708.jpg

Ben je er klaar voor? Update Rotterdam Marathon

‘Ben je er klaar voor?’

Deze vraag wordt vaak aan mij gesteld de laatste dagen. Dat is natuurlijk je eigen schuld als je op social media verkondigt dat je de marathon gaat lopen staan te rennen.

wpid-screenshot_2016-04-03-11-50-24-1.png

Laatste trainingsloop afgelopen zondag

Ben ik er klaar voor? Het zal wel moeten na ruim 800 kilometer hardlopen in de voorbereiding. Door regen, kou en natte sneeuw moet het aanstaande zondag toch echt gaan gebeuren. Ik zat laatst op internet eens te zoeken wanneer ik voor het eerst aan een wedstrijd(je) had meegedaan. Dat was de Keesloop in Bergschenhoek in 2012. Toen deed ik over 5 kilometer 24:42. En dat op gewone sportschoenen.

Nu ben ik de laatste tijd niet veel sneller geworden dan die keer in 2012. Integendeel zelfs, de afstanden zijn alleen wat langer geworden. Eerst samen met de mannen van Gers! op zondagochtend en daarna met AV De Kieviten in Bleiswijk.

Zoals eerder gezegd heb ik de 35km trainingsloop moeten laten schieten vanwege een blessure aan mijn voet. Een blessure die ik nog steeds wel voel, maar waar ik me dan maar gewoon doorheen moet bijten.

wpid-20160404_132136.jpg

Nog vijf nachtjes slapen en dan hoor ik Lee Towers op de Coolsingel. En nu de laatste week is aangebroken komt de periode van rust nemen (ik ga niet meer rennen, ook om mijn voet voldoende rust te geven) en de laatste paar dagen koolhydraten stapelen. In de supermarkt ben ik dus ook op zoek naar de pasta en ontbijtkoek met de meeste koolhydraten per 100 gram.

De echte laatste fase begint zaterdag. Met het wegwerken van een paar flinke bidons met carboloader en het inpakken van mijn tas. Hoeveel gels neem je mee? Welke sokken doe je aan? Ik heb wel eens wildere verjaardagen gehad moet ik zeggen. En dan, een dag na mijn 43e verjaardag, ga ik bijna net zoveel kilometers rennen als dat ik oud ben door de stad waar ik van hou.

Ik heb er enorm veel zin in, maar spannend is het wel.

wpid-20160404_132234.jpg

Update marathon, een vedergewicht.

Trainen voor de marathon gaat je niet in de koude kleren zitten. Sterker nog, je kleren gaan er voornamelijk wijder door zitten. Na ongeveer 740 kilometer hardlopen in de voorbereiding weeg ik nu net aan 70 kilo. En dat terwijl de weegschaal voor oktober ergens rond de 73 en 74 kilo schommelde.

wpid-img_20160323_080458.jpg

Afvallen is nooit mijn doel geweest, mijn doel is op 10 april die 42 kilometer en 195 meter te overbruggen. Maar het is mooi meegenomen. Ik ben begin april al bikini-proef 😉

wpid-img_20160318_182733.jpg

Vorige week vrijdag liep ik nog niet geheel pijnloos terug van kantoor naar huis. Ondanks alle stimulerende woorden dat ik al genoeg kilometers in de voorbereiding gemaakt heb en dat ik sterk genoeg zou zijn blijft het knagen. Iedereen kan dat wel zeggen, ik moet straks dat fijne pleuriseind rennen.

wpid-img_20160320_123404.jpg

Zodoende keek ik uit naar de lange duurloop op zondag. Dit zou de langste loop in de voorbereiding worden. Maar liefst 35 kilometer lang. Bij de start vertelde ik een van de trainsters waarom ik de zondagen ervoor niet aanwezig af. Prompt werd het mij ‘verboden’ de hele afstand mee te lopen. Het gevaar van compenseren bestaat, dat ik door mijn voetblessure anders ga lopen en daardoor pijn in mijn knie zou kunnen krijgen.

Ook zij zei dat we meer dan genoeg kilometers gemaakt hebben. En dat ik nu alleen nog maar korte afstanden zou moeten rennen. Dus stopte ik na ruim 25 kilometer. 25 kilometers waarin ik mijn voet nog wel voelde (de lip van mijn schoen schuurt tegen de pijnlijke plek aan) en na afloop mijn knie ook. Ze had dus toch gelijk.

Nog een paar keer hardlopen en dan is het zo ver. Een paar keer, waaronder 1 keer met de Rotterdam Running Crew en nog 1 lange afstand, en dan wordt het koolhydraten proppen en wachten op 10 april rond 10.00 uur. Ik heb er vet veel zin an.

image

Update Marathon. Aflevering : voet

Nog drieënhalve week tot de marathon en als ik iets niet in de voorbereiding kon gebruiken dan was het wel een blessure. En ja, ik weet dat er ergere dingen zijn. Mensen die écht wat hebben mogen klagen, ik heb eigenlijk het recht niet. Maar toch hé, toch vond ik mezelf zielig. Heel egoïstisch inderdaad, ik weet het.

Vorig jaar rond deze tijd bereidde ik mezelf voor op de 1/4 marathon. En toen ik met die medaille op de Coolsingel stond begon het te kriebelen. En na het onverwachts lopen van de Roparun helemaal. Toen dacht ik bij mezelf, als dit me lukt waarom dan een marathon niet? Zodoende ben ik al ruim een half jaar bezig met voorbereiden en trainen. Iets gezonder eten, minder bier drinken. Meer core-oefeningen en veel, heel veel hardlopen. Een soort (sportieve) toewijding waarop ik mezelf nog nooit eerder heb kunnen betrappen in die 42 jaar dat ik op de aarde rondloop. En dus ja, toen ik geblesseerd raakte had ik medelijden met mezelf. Sorry, ik ben net een mens.

wpid-img_20160316_210953.jpg

Die geplande 5 werden er toch 8.

Een paar sessies bij de fysio, en flink wat zweetdruppels in de sportschool later mocht ik gisteren dus weer de wei in. En ik moet zeggen dat het best lekker ging. Natuurlijk doet mijn voet nog zeer waar mijn schoen de pijnlijke plek raakt. Maar niemand loopt een marathon zonder pijntjes. Mijn kuit voelde vanochtend wel wat stijf maar dat is denk ik niet zo gek na twee weken niet rennen.

Okay, genoeg emo voor een stukje. Vrijdag gaan we weer rennen en zondag een heel fijn pleuriseind als training. Nu al zin in. Bring it on!

wpid-img_20160312_105136.jpg

Het stuk fietspad waar ik mijn enkel verzwikte.

Een groene enkel. Update Marathon 2016

Hier had een foto moeten staan van mij rennend door Den Haag. Of op zijn minst een foto van mij met een medaille van de CPC. In plaats daarvan staat er een foto van een ingetapede enkel en een crosstrainer.

wpid-img_20160303_180234.jpg

Wat is er gebeurd? Vorige week zondag was ik lekker een rondje aan het rennen over De Peel. Op het terrein aangekomen stond er een route uitgestippeld van 5 kilometer. De eerste twee a drie kilometer was het een verhard pad. Daarna werden het redelijk harde autosporen. Nu ben ik geen trail-loper, allerminst, maar ik kon aardig doorlopen. Af en toe de modderige stukjes ontwijkend.

Op maandag had ik wel wat spierpijn gekregen door het lopen op een natuurlijk terrein. Dat hoort erbij, ik had geen pijn maar toen ik aan mijn tien kilometer begon op maandag ging het wat moeizamer. Ik besloot wat rustiger te lopen en toen verstapte ik me. Ik kwam met mijn voet naast het fietspad terecht en mijn enkel sloeg dubbel (enkel-dubbel, het zou een leuke woordgrap kunnen opleveren).

Misschien was het niet slim om op de woensdag erna als aspirant-leader mee te gaan met de Rotterdam Running Crew. Maar belofte maakt schuld en ik ben een loyaal type.

wpid-20160306_113142.jpg

Een consult bij de fysiotherapeut later had ik een groene enkel (ik kon uit meerdere kleuren kiezen maar vond Rotterdams groen het mooiste) en kon ik het lopen in Den Haag vergeten. Zodoende ga ik mijn conditie (in ieder geval tot woensdag als ik weer een consult heb) op peil houden in de sportschool. En hoop ik woensdag niet op weer een groene enkel maar op groen licht. Duimen jullie met mij mee?