Runnin’ with the devil

Niet echt natuurlijk. Maar tussen alle lange duurlopen op zondag door moet er doordeweeks wel een beetje doorgelopen worden. En aangezien ik woensdag niet met De Kieviten mee kon ging ik zelf dinsdag maar op pad. Het was prima loopweer en mijn doel was om de 10 kilometer onder de 50 minuten te lopen. En dat was nog best even aanpoten geblazen.

Afgelopen zondag stond er volgens het schema 21 kilometer op het programma maar dat worden er altijd meer. De eerste 14 kilometer liepen we in langzamer tempo en daarna versnelden we naar beoogd marathontempo. Dat zou met mijn doel zo’n 5:19 per kilometer zijn. En geloof me, als je er al veertien een stuk langzamer gelopen hebt dan is dat ineens flink aanpoten. Er hadden er meer last van in mijn tempogroep.

De oevers van de Rotte. Daar liggen inmiddels wel wat voetstappen.

 

Laaaaaaangeeee duuuuuurloooooop

Het waren weer een paar lange rondes zo langs de Rotte. In een langzaam tempo, goed voor de vetverbranding, vijf rondes van vijf kilometer. En zo hadden we er weer 26 liggen. Op mijn nieuwe (neutrale) schoenen. 

Normaal zou ik niet zo’n end op nieuwe schoenen gaan lopen maar het is de opvolger van schoenen waar ik vorig jaar de marathon én de Roparun op heb gelopen. En het advies in de winkel was om het ook gewoon te doen. Nou ja, wie ben ik dan om iemand die veel marathons heeft gelopen tegen te spreken? 

Dit was de beoogde snelheid. 

Mijn nieuwe, nogal besmettelijke, schoenen. #henkvos

Langs de oevers van de Rotte. #ikvindhetmetdeautoalver

 

 

Geen tijd, geen tijd….

Nee hoor, zo erg is het ook weer niet. Maar dit weekend weinig tijd gehad om achter de computer te kruipen en een heel verhaal te dichten. Sandra was het weekend in Edinburg en de tijd dat Bastiaan onder de pannen was (school, scouting én een verjaardag) gebruikte ik voor een kort rondje en een lange duurloop (iets te lang en iets te snel volgens schema, but who’s counting?). 

Zesentwintig kilometer op 5:28 hakte er overigens wel in zo op de zaterdagmiddag. De rest van de dag was ik aardig afgepeigerd.

Het hazepad kiezen

Zo, en op deze manier begon ik 2018 waar ik in 2017 mee eindigde. De lange duurloop bij de Kieviten zou ik zondag niet halen omdat de boot pas rond 9 uur aangemeerd is. En dus nam ik mijn schoenen en hardloopkleding mee en liet me halverwege de rit uit de auto zetten. 

Ik koos het hazepad en kwam uiteindelijk tot een respectabele 16 kilometer waar mijn loopmatties in Bleiswijk er zeker 20 haalden. Maar na 16 kilometer was ik al bijna thuis én was ik er na twee nachten op een wiebelige boot ook wel klaar mee. 

Op nieuwjaarsdag een ongeplande 5 kilometer die door de champagne, oliebollen en bier wat moeizamer verliep. Op naar de langere afstanden, op naar de marathon.

Nog 99 dagen….

Gisteren verscheen op social media het bericht dat er nog 100 dagen te gaan zijn tot de start van de Rotterdam Marathon. Nog 99 dagen om écht in vorm te komen. De eerste twee lange duurlopen met De Kieviten zitten er al weer op en afgelopen woensdag was de traditionele oliebollentraining. 

Mijn schenen doen nog steeds wel een beetje zeer de dag na het lopen maar we gaan gestaag door. Helemaal pijnvrij lopen zit er denk ik toch niet in maar misschien moet ik in het nieuwe jaar toch even langs de fysiotherapeut. De man van shinsplintstop begon laatst ook al over sportrusten tegen mij. En daar wringt hem nou net de schoen, ik vind de lange duurlopen juist enorm leuk om te doen. Enfin, er is letterlijk en figuurlijk nog een lange weg te gaan tot 8 april.

Onze vrienden tijdens een rondje hardlopen, loopeenden. Best toevallig.

Laatste rondje van 2017. Aantal gelopen kilometers? Belachelijk veel.

Een bruggenloop te ver

Zo, en toen werd de Bruggenloop dus afgelast. Voor de organisatie en de deelnemers die van ver moesten komen reuze vervelend. Ik was zelf bijna in Bergschenhoek aangekomen waar ik met Mo en Wilbert mee zou rijden richting De Kuip.

Toen ik eindelijk een droog plekje had gevonden om op mijn telefoon te kijken of het evenement nog doorging zag ik dat dit al om 13:12 verstuurd was. Ik had me achteraf een barre tocht van epische proporties door de sneeuw kunnen besparen want om tien over een was ik niet de deur uit. Eenmaal thuis werd ook nog eens Feyenoord afgelast en was het eigenlijk een verloren zondag.

Na de eerste onofficiele stadionloop had ik wel weer wat pijntjes in mijn scheenbeen. Nou ja pijntjes. Ze voelden wat branderig aan. Dus na lang wikken en wegen een afspraak gemaakt bij shinsplintstop. Het gaat op een gegeven moment door je hoofd malen. Welke ‘pijntjes’ zijn normaal en wanneer moet ik aan de bel trekken? Ik weet niet of alle hardlopers daar last van hebben maar ik vermoed van wel. Maar voordat ik me weer ging laten pijnigen wilde ik wel nog even een stuk hardlopen.

En zodoende deed ik zelf maar een loop van 10 kilometer op de sneeuwvrije fietspaden achter ons huis. In bijna beoogd marathontempo van 5:20/km. Mijn doelstelling voor de Rotterdam Marathon in 2018 is een tijd van 3:45. In het boek de ‘hardlooprevolutie’ dat Sandra van de Sint heeft gekregen gaan ze diep in op ademhaling en hartslag.

Een van de meest interessante stukken van het boek gaat over het voorspellen van finishtijden. En daar staat in wat ik zelf ook al vermoedde. Op een goede dag zou ik op basis van mijn eindtijd op een 10 kilometerwedstrijd (eentje waar je voluit bent gegaan) op een eindtijd van 3:45 uit moeten komen. Ik liep dit jaar mijn beste 10 kilometers nét iets boven de 45 minuten.

Bij shinsplintstop begon de fysio ook over dit boek. Dat, mocht ik last blijven houden, het ook een optie is om je voor te bereiden op de marathon. Ik geloof hem direct maar ik ben op de een of andere manier wel dol op die lange duurlopen geworden. Al pratend leveren die kilometers geen centje pijn op. Kon dat ook maar gezegd worden van die behandeling.

 

 

 

Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 1.

Januari begon met een klein rondje Rotterdam. De champagne en oliebollen liep ik eraf met miezerig weer. Hardlopen terwijl de rest van Nederland met een kater in bed lag. Waarom? Dat antwoord komt later in het jaaroverzicht voor.

Een week later volgde er een zeldzame groundhop want dat hardlopen met een doel is lollig maar je hebt amper tijd om oude stadions te bezoeken. Ons bezoek aan het Ludo Coeckstadion was wel gelijk een mooie. Kwaliteit boven kwantiteit zullen we dan maar zeggen nietwaar? Het verslag daarvan staat hier.

 

We renden in januari overigens gestaag door. Niet alleen met de marathontraining die iedere zondag in volume toenam maar ook met de Rotterdam Running Crew. Op een steenkoude woensdagavond verzamelden honderden lopers zich aan de voet van de Willemsbrug om dat gevaarte een paar keer te bedwingen. Uiteraard kwamen daar ook fakkels bij kijken. Want een run zonder fakkels is bijna onmogelijk.

In Nederland ging de competitie weer verder met waar we gebleven waren in december. Een overwinning voor Feyenoord. In de hoofden van de mensen op de tribune werd druk gerekend. Hoeveel punten zouden we nodig hebben om eindelijk weer eens op de Coolsingel te staan. Een gedachte die door bijna niemand hardop uitgesproken werd. Je moet de goden niet verzoeken.

Dat Gio alles op de competitie gooide bleek later die maand in Arnhem. Feyenoord ging met een (teveel) aangepast elftal onderuit bij Vitesse. Ik vond het een erg grote gok én waarom niet gewoon voor de dubbel gaan. Het is niet zo dat je ieder jaar in de race bent voor twee prijzen. Het was al ver na middernacht toen ik weer in Berkel was. Met een nederlaag op zak. Het voelde bijna vertrouwd.

Januari werd afgesloten met flink wat hardloopkilometers en opeenvolgende competie-overwinningen. En toen was het alweer februari. Traditioneel de maand van de Peenvogeltrip. Deze keer waren we te gast bij een wedstrijd waar ik al eens eerder was: Hull City vs Liverpool. Nu in december terugkijkend op deze trip is hij wel erg bijzonder voor mij. Bijzonder omdat Sander ook met ons mee was op deze trip. Het vele lopen en slapen op die boot moet echt zwaar geweest zijn voor hem. Maar hij wilde zo graag met zijn zoon met ons mee. De foto’s maken het een bitterzoete herinnering.

Feyenoord bleef ondertussen winnen en ik bleef ondertussen hardlopen. Niet alleen met de Kieviten in aanloop naar de marathon maar ook met de Rotterdam Running Crew. Een van de leukste lopen was die in het Luxor. Niet alleen omdat we een voorproefje van de musical te zien kregen maar ook omdat iedereen in foeilelijke shirts door steenkoud Rotterdam aan het lopen te rennen was. Verslag hier.

En toen kwam de wedstrijd, die achteraf, redelijk cruciaal bleek. Feyenoord won door doellijntechnologie van PSV en Het Legioen dagdroomde over iets wat we niet voor mogelijk hadden gehouden voor aanvang van het seizoen. De overwinning was terecht, maar de manier waarop hield de gemoederen nog dagen bezig.

En toen kwam maart. Een maand met veel hardloopkilometers en een onverwachte groundhop naar Wattenscheid (klik). Een fraai stadion met uitzicht op een mijn. Dat zijn de dingen die voetbal zo mooi maken. Je komt nog eens ergens. Maart was ook de maand van de ultieme test richting de marathon. Een duurloop van meer dan 35 kilometer. En opa en oma gingen ook weer eens naar een concert. Madball in de Baroeg.

Ook hier weer de trend die in de laatste tijd bij concerten zie. Ze beginnen allemaal enorm vroeg. De laatste paar concerten die ik bezocht stond ik iedere keer al voor elf uur weer buiten. Prima voor de werkende mens.

 

En in maart werden grote stappen gezet richting de Coolsingel. De CPC sloeg ik (ondanks dat ik een startbewijs had) weer eens over. Ik verkoos Feyenoord tegen AZ boven een rondje rennen in het Haagse. Je hebt zo je voorkeuren.

 

 

Stapelen en aftellen tot de marathon begin april. Maar daarover meer in het volgende deel van het jaarverslag. De maanden april, mei en juni met daarin een marathon, een afscheid, een kampioenschap en een Roparun. Maanden van uitersten.

 

 

 

 

Rondjes rennen

Van goudvissen wordt beweerd dat ze slechts een geheugen van een paar seconden hebben. Dat is vooral een leugentje om bestwil dat ouders gebruiken om te weerleggen dat het helemáál niet zielig is dat de vissen in zo’n kleine kom hun rondjes zwemmen. Iedere dag weer dezelfde rondjes….

Onze drie sluierstaartvissen (die overigens hele bekende namen hebben) hangen als een stel onderwaterhangjongeren in een hoek van het aquarium rond als ik de kamer binnenkom. Ze wachten niet op Cheeto’s en Red Bull, zoals echte hangjongeren in de schaduw van de supermarkt, maar op hun dagelijkse portie Tetra. Eerst krijgt de poes eten en daarna pas de vissen. Het is verbazingwekkend dat Poes Lotus haar honger nog niet gestild heeft met die drie zwemmende vissticks. Cartoons kloppen maar zelden en ik zal Freek Vonk eens benaderen om dit wonder der natuur te verklaren.

Wat dit met hardlopen te maken heeft? Er zaten precies 170 dagen tussen de finish van de marathon van Rotterdam en het moment dat de inschrijving voor de editie van 2018 open ging. En blijkbaar is 170 dagen precies voldoende om het geheugen van een hardloper te wissen. Alle pijn, al het afzien en alle blessures. Het trainen in de vrieskou op het moment dat je liever op de bank was blijven zitten en de misselijkheid van alle zoetigheden als je uiteindelijk over de finish bent. Al die ‘ontberingen’ heb je uit je geheugen gewist op het moment dat je jezelf inschrijft.

Iedereen die ook maar 1 hardloper tussen zijn Facebook-vrienden heeft kon eergisteren zijn lol op. Laat staan als je er meerdere tussen hebt zitten zoals ik. De ene na de andere inschrijving kwam voorbij in mijn tijdlijn en heel even leek er op dat niemand kon wachten tot het uiteindelijk 8 april 2018 is.

Maar voor het zover is zullen er veel, heel veel rondjes hardgelopen moeten worden. Wat dat aangaat lijken we toch wel een beetje op die goudvissen. Rondje na rondje over de fietspaden. Of dat zielig voor ons is? Och, 170 dagen na de marathon zijn we het toch allemaal weer vergeten.

(laatste?) update marathon

Of het kwam door de teleurstellende Klassieker of door onze poes die de zomer in haar bol heeft weet ik niet. Maar de nacht van zondag op maandag heb ik beroerd geslapen. En daar ondervind ik nu nog de naweeën van.

(let op, dit wordt geen jankverhaal). Ook het richting het stapelen eten van iets minder koolhydraten zorgt ervoor dat ik me nu zo slap als een vaatdoek voel. Vanaf morgen ga ik weer koolhydraten eten (en hoe!). Per kilogram lichaamsgewicht moet je ongeveer 10 gram koolhydraten over de dag eten. Dat is in mijn geval zo’n 700 gram koolhydraten. Als je beseft dat er in een pannenkoek zo’n 23 gram zit zou dat uitkomen aan zo’n 30 pannenkoeken per dag. Of ruim 20 krentenbollen. Enfin, je moet een boel eten naar binnen krijgen. Je hebt ook carboloaders en drankjes als AA High Energy waardoor je minder hoeft te eten maar wel de koolhydraten (lees suikers) naar binnen krijgt.

Deze dagen zit ik ook aan de bietensap. Daarvan beweert men dat het ook voor betere prestaties zorgt. Baat het niet, dan schaadt het niet dunkt mij.

wpid-wp-1491376417202.jpg

Ik zie buiten bij de supermarkt wel eens van die kereltjes rondhangen die het ene flesje AA na het andere wegtikken. Geen wonder dat de jeugd dikker en dikker wordt. In een zo’n halve liter fles zitten gewoon 80 koolhydraten.

Ik wilde deze week nog een ontspannen rondje lopen maar ik denk dat ik dit niet ga doen. Op mijn hamstrings staat behoorlijk veel spanning. Spanning die de fysio er gisteren wel uit heeft gekregen maar mijn knie wil ik echt nog wat rust geven. Op deze laatste kilometers komt het niet aan (dan had je maar wat harder en verder moeten trainen in de maanden februari en maart) en het zou alleen zijn om het goede gevoel vast te houden.

Daarover gesproken. Het wordt nogal warm zondag. Alle weersites spreken van een temparatuur van boven de 20 graden. Bij de start zal dat nog een graad of 12 á 13 zijn lees ik net. Hardlopen bij warme(re) temparaturen heeft niet echt mijn voorkeur maar we zullen het er mee moeten doen. Of het van invloed op mijn tijd gaat zijn? Vast wel maar daar ga ik me van te voren niet druk over maken. Je hebt geen invloed op het weer.

Tsja, ik had me liever wat minder moe gevoeld deze woensdag maar ik ben er van overtuigd dat met een paar nachtjes beter slapen én de toename van de suikers ik aanstaande zondagochtend loop te stuiteren. Niet teveel piepen en je druk maken maar gewoon lopen te rennen.

wpid-wp-1491377003201.jpg