Vakantiefoto’s Macedonië online

Niemand zit ongevraagd op de vakantiefoto’s van een ander te wachten. Maar toch bekijk je ieder album op Facebook. Om te kijken of die ene chick foto’s van haarzelf post in bikini en om te kijken wat voor stomme bezienswaardigheden dat gezin bekeken heeft 😉 Je ontkomt er net zo min aan als de onvermijdelijke foto-albums van vroeger (voor de jongere lezers, vroeger drukte men selfies af en die plakten we dan in een boek) die naar verjaardagen en familiebijeenkomsten meesgesleept werden.

Enniewee, de keuze is geheel aan jezelf of je op de volgende link klikt of niet. O ja, naar een foto van mij in mijn zwembroek kun je ver zoeken. Het modellenbureau waar ik bij ingeschreven ben staat dat niet toe. Zonder gekheid, onze vakantiefoto’s en een stukje duiding staat hier (klikkerdeklik).

Pizza

‘Wat betekenen die plaatjes pap?’

In de rij op het vliegveld van Ohrid kijkt Bastiaan me vragend aan.

‘Het lijkt erop dat de politie-agent daar een boek aan het lezen is.’ zeg ik ‘Maar hij controleert daar ons paspoort.’

Ik ben het met Bastiaan eens dat het een beetje uit de kluiten gewassen paspoort is dat het poppetje beethoudt.

‘Aha, en op dat andere plaatje eet hij een pizza. Dus daar is de plek voor de douaniers om pizza te eten.’

Wie ben ik om daar tegenin te gaan?

wpid-img_20150822_110258.jpg

Groundhopping in Skopje

Toegegeven, eigenlijk wilde ik wel een wedstrijd zien in de Philip II Arena in Skopje. De groundhop-god was me aanvankelijk gunstig gezind. FK Rabotnički speelde thuis tijdens ons bezoek aan Skopje maar die wedstrijd werd verplaatst naar een stadion ver buiten het centrum van Skopje.

Mijn andere optie was FK Shkupi tegen Metalurg, een heuse derby in Skopje. Het bezoeken van deze wedstrijd bleek in eerste instantie ook niet zo eenvoudig. Ik stuurde de club een berichtje via Facebook dat ik van plan was deze wedstrijd te bezoeken. Het antwoord was dat ze vanwege een straf een wedstrijd zonder publiek moesten spelen maar dat ze voor deze Nederlandse Jtour(nal)ist wel een uitzondering konden maken. Er werd gevraagd aan de Macedonische bond of ik toeschouwer mocht zijn en zo geschiedde. Klik op de foto voor het verslag.

P1150233

Fresco’s en fonteinen, dag 4 in Skopje

Hadden we al gezegd dat het warm is in Skopje? Nee? Bij deze dan, het is hier warm. Een graad of 34 in de stad en dat nodigt nu niet echt uit om op sightseeing te gaan. En toch doen we dat. Omdat er voor kinderen ook zat leuke dingen zijn in Skopje. En meestal hoeven ze niet te betalen ook.

Niet dat dat wat uit zou maken bij de Skopje City Tour-bus. Die kostte ons 35 denar per volwassene. Iets meer dan 50 eurocent dus. En voor die 50 cent zaten we een uurtje in de bus en zagen we alle highlights in het centrum. En zo kwamen we erachter dat er een leukere straat richting ons hotel is en dat we een kijkje wilde nemen bij de moskee tegenover het fort. Eerst dacht ik dat ik heel populair was met al die bordjes met ‘ Kale’  erop. Maar Kale betekend gewoon fort. Jammer.

Voor dat we een kijkje gingen nemen bij het fort heeft Bastiaan nog een half uur door de fonteinen gerend voor het standbeeld van Alexander de Grote. Hij was niet de enige. Na het fort en de moskee hebben we nog een lokaal biertje gedronken bij ‘the old town brewery’. Deze brouwerij zit naast de kerk Sv. Spas.

Deze kerk is gedeeltelijk ondergronds gebouwd omdat de Ottomanen het verboden hadden dat kerken groter zouden zijn dan hun moskeeën. Best inventief van die Christenen dus. In deze kerk waren erg mooie fresco’s te zien en  indrukwekkende iconen. Ik mocht 1 foto nemen en koos voor de iconen. Maar de fresco van God was ook erg mooi.

Na wederom een waterballet op de terugweg kwamen we op onze nieuwe route een heleboel leuke beelden tegen.

P1150038

P1150054

Waterpret onder het toeziend oog van Alexander de Grote.

P1150072

P1150089

Kale

P1150094

Mustafa Pasha moskee.

P1150098

P1150110

Het fort vanaf de moskee gezien.

P1150114

He, het voetbalstadion zie je ook vanaf hier 😉

P1150120

P1150122

P1150127

P1150135

P1150158

P1150180

Een lokaal biertje naast Sveti Spas.

P1150182

Het graf van Goce Delčev, een opstandelingenleider die tegen de onderdrukking van de Ottomanen vocht, op de binnenplaats.

P1150187

Net zoals veel andere graven.

P1150195

Iconengalerij.

P1150205  P1150226

Ren voor je leven!

P1150228

Een klok en een kruis, dag 3 in Skopje

Op 26 juli 1963 om 5:17 werd Skopje getroffen door een zware aardbeving. Ongeveer 80% van de stad werd verwoest waaronder talrijke monumenten en veel gebouwen met Ottomaanse invloeden.

Ook het oude treinstation in Skopje werd verwoest bij de aardbeving. De klok op het oude station is door de aardbeving stil komen staan en wijst nog steeds 5.17 uur aan, het tijdstip van de beving. De overblijfselen van het gebouw zijn nu een herdenkingsplek voor de slachtoffers en een museum. Wij werden er opgepikt door onze vaste taxichauffeur om naar de kabelbaan op de berg Vodno te gaan.

Bovenop deze berg staat namelijk het Millennium-kruis dat 2000 jaar Christelijk geloof herdenkt. Het kruis is 66 meter hoog en je kunt er met een kabelbaan naar toe. Ook hier hoefde Bastiaan weer niet te betalen en de rit met de kabelbaan kostte weer een habbekrats, namelijk 100 denar (1,80 euro per persoon). Bovenop de berg had je een goed uitzicht over de stad.

P1140995

De klok op het oude treinstation geeft 5:17 aan. Het tijdstip van de aardbeving in 1963.

P1140998

P1150003

P1150010

Met de lift naar boven.

P1150013  P1150018

Rechtsboven zie je het Nationale stadion van Macedonië. Er wordt daar dit weekend helaas niet gevoetbald. Het gras moet goed blijven voor de interland tegen Spanje over een paar weken. Dus de clubs die er normaliter spelen moeten uitwijken.

P1150031

P1150032

Zoo en Zwembad, dag 2 in Skopje

Bij de ingang van de dierentuin gebeurde hetzelfde dat de hele week al gebeurd. Bastiaan hoefde als kind weer eens niet te betalen. Later in het zwembad was dat ook het geval, ondanks dat alleen kinderen tot 4 jaar gratis waren. We maakten het ook al mee bij een aantal musea en zelfs een vrij dure excursie. Kinderen in Macedonië krijgen echt een voorkeursbehandeling.

Niet dat we het geld niet konden missen overigens. De dierentuin kostte ons 100 denar in totaal. Iets meer dan anderhalve euro. De zoo kon wel een opknapbeurtje gebruiken, op een plek zagen we een paard dat met zijn kop bijna een gat in een schutting had gemaakt. Een soort prison break maar dan met paarden. De leeuwen lagen lui in de zon en Bastiaan vermaakte zich opperbest.

Het werd na het middaguur wel erg heet en daarom besloten we naar het nieuw aangelegde Aquapark te gaan. Een korte taxirit later stonden we voor het moderne complex dat midden tussen outletstores lag. Het was voor Macedonische begrippen nog vrij duur, zo’n 5 euro per persoon, maar het was er druk en leuk. Een prima middagbesteding.

Na het zwembad zijn we nog even naar de oude bazaar gegaan om een biertje te drinken en een hapje te eten. Morgen gaan we met een kabelbaan naar het kruis boven op de berg hier. De taxichauffeur die ons naar de oude bazaar bracht sprak goed Engels en was erg vriendelijk dus hij haalt ons morgen weer op. We hebben onze vaste taxi-man gevonden denk ik. Altijd handig in een vreemde stad.

P1140883

Skopje Zoo.

P1140884

Op zoek naar de dieren.

P1140893

P1140894

P1140898

Lion in the morning sun. Of lying in the morning sun?

P1140916

Overal in de stad zie je plaquettes van Moeder Theresa.

P1140927

Indrukwekkend beeld voor het Holocaust museum. Er werden zo’n 7000 joden uit Skopje vermoord in de oorlog.

P1140935

Op de bazaar eten bij restaurant Turist. Een restaurant dat, ondanks zijn naam, ook erg in trek is bij de lokale bevolking.

P1140938

En wij snapten wel waarom.

P1140981

Op het grote plein, onder toeziend oog van Alexander de Grote, hing Bastiaan de waaghals uit tussen de stralen van de fontein. Die de hele dag beweegt op de tonen van klassieke muziek en in de avond verlicht wordt. Een hoog kitsch-gehalte maar erg leuk.

Bergen en beelden, dag 1 in Skopje

De weg van Ohrid naar Skopje gaat door geweldige natuur. Links en rechts ruige bergen met af en toe een dorpje of een stad. De meeste van deze dorpjes leken bewoond te worden door Albanezen gezien de rode vlaggen met een dubbelkoppige adelaar. Ook de vele minaretten in de dorpjes deden een grote moslimbevolking vermoeden.

Die Albanezen gaan denk ik nooit meer terug, de meesten wonen in erg grote huizen. Een rijkdom die ze in hun vaderland nooit zouden hebben. Alleen dat vlagvertoon vind ik wat overdreven maar de Macedoniërs zelf lijken er geen aanstoot aan te nemen. Of het valt ons niet op. Dat kan ook.

Eenmaal in Skopje viel de stad ook in tweeën te delen. Aan de ene kant van de rivier de Vardar getuigen een triomfboog, en een aantal megalomane gebouwen en standbeelden van een zoektocht naar vernieuwing. Weg met de betonnen jaren 60 bouw (in 1963 werd Skopje getroffen door een zware aardbeving) en daarvoor in de plaats nieuwe gebouwen met een knipoog naar het verleden. Niet allemaal even fraai.

Op het centrale plein staat een standbeeld dat ‘Strijder te paard’ heet maar iedereen weet dat hiermee Alexander de Grote wordt bedoeld. Om geen ruzie te krijgen met Griekenland (en daar hadden ze al ruzie mee om de naam Macedonië) hebben ze de grootste koning van Macedonië op dit plein dus strijder te paard genoemd.

Aan de overzijde van de Kamen Most, de stenen brug, staat een ander beeld. Dit beeld heet ‘De Strijder’ en iedereen weet hiervan dat ze Philippus II mee bedoelen. De vader van Alexander de Grote. Diplomatiek opgelost. Voor de rest staat de stad vol, maar dan ook echt vol met beelden. Van revolutionairen en geestelijken tot strijders op een paard. En de in Skopje geboren moeder Theresa, maar die hebben we nog niet gevonden.

Aan de andere kant van de stenen brug begint ook de oude Ottomaanse wijk. Met de grootste Turkse bazaar na die in Istanboel. Eettentjes, veel winkels met gouden kettingen en bruidsjurken en hier en daar een Moskee. Een heel andere wereld vergeleken met de overzijde van de Vardar. Morgen gaan we naar de dierentuin en daarna voor wat verfrissing naar het Aquapark. Het is namelijk erg warm in Skopje.

P1140731

Langs de snelweg naar Skopje.

P1140748

Een rode dubbeldekker-bus en een triomfboog. Dan weet je dat je in Skopje bent.

P1140752

Je kon ook met een lift in de triomfboog naar boven. Er zat niemand bij de kassa en een brutaal mens….

P1140757

Strijder te paard aka Alexander de Grote.

P1140763

P1140777

P1140797

De stenen brug over de Vardar.

P1140798

Protserige nieuwbouw.

P1140808

De Strijder aka Philippus de tweede.

P1140820

P1140838

De bazaar oogt rustig.

P1140846

Het fort, in het Turks Kale genoemd. Hier gaan we van de week nog naartoe.

P1140854

P1140864

Sandra en Bastiaan op de Kamen Most. Bovenop de berg links een gigantisch  kruis waar je met een kabelbaan heen kunt gaan. En wat we dus ook gaan doen.

P1140869

P1140879

Ze blijven bezig met die beelden.

 

Laatste dag in Ohrid, voor nu althans

Vandaag de laatste dag in Ohrid. Voor nu althans, want na ons bezoek aan Skopje komen we hier weer even terug om terug te vliegen naar huis.

Tijdens ons bezoek aan de watervallen van Vevčani viel ons op dat de plaatsen op de borden naar dit plaatsje in drie talen werd aangegeven. In het Cyrillisch, in het Latijnse alfabet zoals wij gebruiken en in het Albanees. Sommige plaatsen richting de grens hebben een grote Albanese gemeenschap. Zo ook Struga, de plaats waar veel Nederlanders via de reisbureaus naar toe gaan.

Onze chauffeur vertelde ook dat dit zelden tot problemen leidt. De melding op de website van Buitenlandse Zaken werd door hem ook als overdreven beschouwd. En dus reizen we morgen met een gerust hart richting de hoofdstad van Macedonië (er waren wat demonstraties maar die zijn eind juni al gestopt).

De rit naar Skopje duurt ongeveer 3 uur en we nemen een auto met chauffeur om ons te brengen. Dat kost 90 euro maar dat is honderd keer beter dan om zes uur lang in een bus te zitten dunkt mij. Vanuit Skopje zullen we uiteraard updates verzorgen want ook daar is genoeg te zien en te doen.

Hier nog wat foto’s van ons loopje afgelopen zondag naar Plaošnik, een heilige plaats op de berg. Met de ruïnes van het oude klooster, verwoest door de Ottomanen en de aanbouw van het nieuwe klooster ernaast. En de kerk van Sv. Kliment, oftwel St. Clemens.

P1140539

Deze brommert is een plaatje.

P1140559

De ruïnes en de nieuwe kerk die in 2002 voltooid werd.

P1140544

P1140566

P1140567

Uitzicht over het meer van Ohrid vanaf Plaošnik. Het was een hele klim midden op de dag (Bastiaan moest en zou in de ochtend zwemmen).

P1140575

Dit autootje had ik al op de foto gezet, maar omdat het zo fotogeniek is.

Partizanen en post, dag 8 in Ohrid

De oude man met doedelzak geeft een klein briefje met zijn adres erop aan een van onze mede-excursiegangers. Ik zeg voor de grap tegen Sandra dat de beste man zijn klederdracht zo uittrekt. En dat hij onder zijn eenvoudige hutje een luxueus onderkomen heeft met een jacuzzi en een flatscreen zo groot als een tafeltennistafel. Zo gaat dat met trekpleisters. De ijsberen in Blijdorp zijn immers ook gewoon mensen in een pak.

In werkelijkheid geeft de man zijn huisadres en hij hoopt dat de toerist hem een echte foto toestuurt. Rondom zijn eenvoudige huisje lopen de kippen rond en toont hij met trots de kop van de vos die hij laatst gevangen heeft. De vos zat achter zijn kippen aan en dat heeft Reynaert met zijn leven moeten bekopen.

In het dorp  is ook een standbeeld opgericht voor een van de leiders van de partizanen in die regio. Slechts 23 jaar werd hij, strijdend tegen het fascisme. Het monument stamt uit 2006 maar qua onderhoud lijkt het alsof het geen dag na het einde van de tweede wereldoorlog is gemaakt. Ze mogen wel iets trotser zijn op hun helden. Aan de andere kant, de mensen leven hier echt van dag tot dag in hun eenvoudige onderkomens.

Even daarvoor waren we bij een kalkoven. Een beroep dat niet zonder risico is. De meeste arbeiders halen de 55 niet, het opstoken van al dat hout om stenen tot kalk te vermalen is slecht voor je longen. Gelukkig is er ook luchtig vertier, tot vreugde van Bastiaan. Een handjevol ongebluste kalk en wat water in een lege colafles heeft een grote knal tot gevolg. De man rolt de fles de heuvel af en een tiental meter verder horen en zien we een luide knal. Tussen alle volwassenen roept een jongensstemmetje om ‘nog een keer!’

Na een watermolen, een nationaal park en een klooster met een zeer dunne hond, die Bastiaan zijn broodje kreeg, was het tijd om weer terug te gaan. Een zeer geslaagde dag.

P1140605

Ohrid vanaf een berg gezien.

P1140620

Het klooster Sv. Petka

P1140633

Iconen op de muur.

P1140646

Opstopping door een kudde schapen.

P1140655

Kalkoven.

P1140671

Partizanendorp in de heuvels.

P1140672

Op het platteland is het armoedig.

P1140682

Het monument voor de partizanen-leider.

P1140699

Het huis van de oude man met de doedelzak. Een wonderlijke omgeving met kippen, oude ovens een een ventilator die werkt op de wind.

P1140706

Dood.

P1140708

De oude man speelt op de doedelzak, zijn vrouw denkt ‘waarom in Godsnaam?’  en op de tafel staat een flesje vuurwater klaar. Ik voelde dit drankje een uur later nog in mijn slokdarm branden.

P1140719

Uit deze waterval kon je drinken, wat we dus ook deden.

 

Valsmunterij en Feyenoord, dag 7 in Ohrid

‘Zijn we in Griekenland?’ Bastiaan kijkt vanachter zijn flesje sinas mijn kant op. ‘De muziek klinkt namelijk net zoals in Griekenland.’ Ik vertel hem dat Griekenland onder Macedonië ligt maar daar kijkt hij vreemd bij op. ‘Niet eronder qua eronder, maar eronder op de wereldbol.’

Bij de ober parelen de zweetdruppels langs zijn gezicht. Zijn restaurant zit onverwacht voller dan verwacht vermoeden wij. Er loopt iemand weg zonder voor zijn kop koffie te betalen en er valt een kind van een stoel. De ouders kijken niet op of om.

De mensen naast ons sturen een gerecht terug naar de keuken. Blijkbaar smaakt het niet zoals bij moeders thuis. Wij vonden het de vorige keer erg lekker hier, vandaar dat we nu al terug zijn. Iets wat we niet vaak op vakantie doen. Meestal proberen we iedere dag wel een ander restaurant uit.

Bastiaan zit nog vol van de chips en dus maakt het niet uit dat het meer dan een uur duurt voordat ons eten arriveert. Ondertussen doen wij ons te goed aan een biertje en een mastika. Bastiaan tekent ondertussen de briefjes van 10 denar na in zijn kladblok. Hij wil ze gaan uitknippen en gebruiken om te betalen.

Er staat een man op in wie wij de, nogal slechte, poppenspeler op de boulevard herkennen. Gistermiddag stonden er mensen in pakken die een ninja-turtle, hello Kitty en Roodkapje moesten voorstellen. Wij zagen een gemuteerde kikker, een schriele poes en een angstaanjagend meisje met grote ogen.

Een andere ‘straatartiest’ is een nogal zielig ogende clown. Bij het lansglopen zien we een paar blikken bier verborgen achter zijn doos met ballonnen, een sixpack om de avond door te komen. Het eten smaakt overheerlijk en als we in ons hotel terugkomen blijkt een Kroatische zender die we hier kunnen ontvangen Feyenoord live uit te zenden. Als Dirk Kuyt zijn penalty binnenschiet ligt Bastiaan te dromen. Over schildpadden en Griekse muziek. En over valse briefjes van 10 denar.

P1140508

P1140514

P1140533