There is a light….Feyenoord vs Groningen

“Take me out tonight
Because I want to see people and I
Want to see life”

Een heleboel mensen verkozen de warme open haard boven een bezoek aan De Kuip. Midweekse speelrondes, daar zit in deze tijd van het jaar echt niemand op te wachten. Het was koud in het stadion en het voetbal was zeker in de eerste helft nauwelijks hartverwarmend. Tot aan de tweede helft was het enige hoogtepunt de klassieker van The Smiths die de deejay in de rust draaide. 

Bijna 0-1 voor de bezoekers.

Ter nagedachtenis van Jip.

Eindelijk 1-0. Een thuiswedstijd, dus Toornstra.

2-0 door St. Juste.

Kijk eens hoe snel hij invalt.

En op schitterende wijze de 3-0 maakt. Ergens in deze kluwen spelers staat Van Persie. Geweldige goal in een matige wedstrijd.

 

 

 

Feyenoord vs Ado, return of the legend.

5 vijf minuten later vertrekken en je staat gelijk 2 straten verderop.

Rotterdam vanaf de tweede ring gezien. 

De terugkeer van een legende. En nee, onze legende is geen dikke darter.

Kijk, ze komen op het veld.

Geen minuut stilte maar een minuut applaus. Deed nogal Engels aan. Alleen dat YNWA, moet dat nou echt?

Rommelig, chaotisch en matig.

Na de rust een donkerharige speler langs de zijlijn. Zou het dan? O, nee. Het was Kevin Diks, die overigens prima inviel.

1-0 door Vilhelna.

Berghuissie!

En na een goal van de man die alleen thuis scoort (iets wat normaliter echtscheidingen voorkomt) staat het alweer 3-1. Lexie scoorde tegen en deed heel hautain.

Logische uitslag.

De laatste paar minuten van zijn warming-up bleef Van Persie dicht in de buurt van het vak voor de dug-out. Het leek wel alsof hij bang was om vergeten te worden door Gio.

Daar gaat ie, de spits van het kampioenschap. Bedankt voor alle goals! Van Persie maakt zijn rentree in De Kuip.

Oppassen voor die Beugelsdijk…

Na afloop kwamen we nog langs Immers zijn oude huis op Zuid.

 

Alpaca

Mijn eerste bewust meegemaakte WK was die in 1986. Het WK van de hand van God, de uitstekende Belgen en de shirts van Denemarken. In mijn panini-album plakte ik braaf de stickers van de helden van toen. Eredivisiespelers in het algemeen en Feyenoorders in het bijzonder schitterden door afwezigheid en daardoor voelde het toernooi letterlijk en figuurlijk ver weg.

De Europese en Wereldtoernooien erna, als Nederland wel aanwezig was, werd er door mij net iets harder gejuicht bij acties van spelers in rood-witte dienst, of bij spelers die dat geweest waren. Zo juichte ik midden in de nacht bij de goal van Taument tegen Saudi Arabië. Bij de poeier van Rob Witschge tegen Duitsland en alle goals die Kuyt en Van Persie maakten op een eindtoernooi.

Aan de andere kant hield ik mijn hart vast als er een Feyenoorder een penalty moesten nemen. En al helemaal in een beslissende reeks. Verliezen oké het ging immers niet om Feyenoord. Maar als Oranje dan verloor dan wel graag door een speler van onze aartsrivaal. Dan kun je nét iets lekkerder schelden.

En ondanks dat ik weinig met Oranje op heb vond ik het in 2002 vooral jammer voor de Feyenoorders die, na de UEFA Cup winst in de vorm van hun leven verkeerden, het WK in Japan en Korea moesten missen. Tijdens het EK in 2000 vond ik het vooral treurig voor Bosvelt en na de WK finale van 2010 pinkte ik een traantje weg voor Gio. Ik had het hem zo gegund al was hij dan minder emotioneel op 14 mei 2017 geweest. Een WK-titel voelt waarschijnlijk net iets beter dan een landstitel voor de gemiddelde voetballer.

Ook buitenlandse Feyenoorders kunnen tijdens toernooien op mijn steun rekenen maar dan moeten ze geen al te gekke dingen gaan doen. Of juist wel en de club een klein vermogen opleveren. Met Jorgensen, Amrabat, El Ahmadi en nu ook Tapia was het nog lastig kiezen wie ik ga steunen op het komende WK. 

Maar ik ben eruit. Ik denk dat ik maar een tijdelijke Peruviaan word, dat klinkt als een titel van Suske en Wiske. De Peruviaanse Peenvogel. Heb ik alleen nog een panfluit en een bolhoed nodig, dat staat een stuk beter dan een oranje klomp op je hoofd.

Nu nog op zoek naar een alpaca als huisdier.

Feyenoord vs Roda JC

Daar aan de Maas bij Brienenoord….

Krachthonk voor KramerT

Een ode aan staal en licht. Net een kerstboom.

Skyline.

Euromast, Europoort, Brienenoord….Feyenoord.

KramerT zijn trainingskamp. (en nu houden we ermee op).

Kunstsneeuw, kunstlicht maar geen kunstgras.

Laatste wedstrijd van 2017. De eerste van 2017 was ook tegen Roda.

Wát? Ruilen van speelhelft!

Dan vraag je er ook om. 1-0 na zo’n 40-45 seconden.

Jorgensen is weer erg belangrijk. Net zoals Berghuis.

Dat gaat lekker.

Mijn kerstkaart voor volgend jaar.

Goal.

Vrije trap.

Weer een vrije trap die er niet in ging.

De laatste goal van een mooi Feyenoord-jaar. Met een titel en een vreugde-explosie die ver buiten Rotterdam te horen was. Met een mooie trip naar Manchester en het gevoel dat het in 2018 wel goed gaat komen.

 

 

Iedere keer hetzelfde liedje

Tegen Heerenveen.

Na een omweg via metro-tram en tram (er was een stroomstoring in Rotterdam-noord wat die wijk een nogal naargeestige uitstraling gaf. Ik verwachte ieder moment aangevallen te worden door een paar walkers) ruim op tijd bij De Kuip. PSV verloor punten dus er was een kans om in te lopen.

Tropicana is er niks bij qua wildwaterval.

Blom. O jee.

In de eerste minuut had het al 1-0 moeten staan.

Uiteindelijk toch 1-0 door Berghuis.

Lang konden we er niet van genieten.

En zoals je kon verwachten stond een ex-Feyenoorder ons danig in de weg. Wat een matige wedstrijd zeg.

 

 

 

 

Feyenoord vs Napoli

  

Drukte op het voorplein.

Laatste keer Champions League in De Kuip. Of zelfs maar in een Nederlands stadion?

Wat Italianen. Bij lange na geen 6000.

Ze komen op het veld.

 

The champi-ooooonssss

Mooie avond om je debuut te maken.

Het ging weer mis in de beginminuten. Hier de uitstekende spelende Tapia.

Maar dan is er nog altijd Jorgensen.

1-1 na een half uur spelen.

Kale bats.

Geel voor Driesje.

Ook geel voor Vilhelna. En die had er al een. Feyenoord met tien man verder.

Dag UEFA.

Pyro.

Nog een corner.

En we winnen zowaar. Wat een ontlading.

2-1 en Vermeer juicht.

Afgelopen. Doei doei Champions League. Bedankt voor de 25 miljoen euro (min de vuurwerkboete dan).

Heuh.

 

                   

Feyenoord vs Vitesse

Een zaterdagavondwedstrijd, dus shoarma.

#lowcarbs

Zouden we nu eindelijk thuis weer eens drie punten pakken?

En er niet weer twee laten liggen?

Bakens in de verte….

O ja, had ik nou die hele shoarmaschotel maar niet opgegeten.

Zie de lichtmast schijnt door de bomen.

Feyenoord vs De Daltons (copyright Kim).

Fakkel voor de wedstrijd.

Fakkel bij de 1-0.

Speciaal voor de Zeeuwse die met ons mee ging: een foto van een Zeeuw.

1-0 en dat is nauwelijks een garantie tot succes dit seizoen.

Ons kompas.

Er kwamen geen goals meer bij.

Zelfkastijding

Toen ik nog op het keurige vak N de wedstrijden van Feyenoord zag zat er op dezelfde rij als mij een man die in de 82e minuut naar huis ging. Je kon er je horloge op gelijk zetten. Zodra de 82 minuut aanbrak moest je een paar tellen later even van je stoel op staan om de beste man er langs te laten.

Of hij nog steeds naar Feyenoord gaat weet ik niet, ik ben al seizoenen geleden verhuisd naar de noordzijde, maar in al die jaren zal hij een boel doelpunten gemist hebben in de laatste minuten. De kopbal in extremis van Pi-Air, de eigen goal in de bekerklassieker twee seizoenen geleden en het hakje van Tomasson tegen Heerenveen in seizoen ’98-‘99. Bij al die goals was hij al op weg naar de tram, waarschijnlijk om de drukte voor te zijn.

In de thuiswedstrijd tegen NAC sloeg het chagrijnige spel van Feyenoord over op het publiek. Vele tientallen supporters, van wie er sommige al decennia lang De Kuip bezoeken, vertrokken iets eerder naar huis. En dat ontlokte weer een reactie bij supporters die van mening zijn dat je tot op het laatste moment moet blijven zitten. Hoe slecht de wedstrijd ook is. Er bestaat een verschil tussen loyaliteit en zelfkastijding.

In het seizoen ’92-’93 speelde Feyenoord thuis tegen Ajax een bekerwedstrijd. Na een krap uur spelen kwam Ajax op 0-3 en vele supporters, waaronder ikzelf, verlieten het stadion. Wéér een grote thuisnederlaag tegen onze aartsrivaal was teveel voor de Rotterdamse ziel.

Mede daarom kon ik het wel begrijpen dat er mensen waren die het stadion verlieten in de recente wedstrijd tegen NAC. Feyenoord speelde hemeltergend slecht en niets, maar dan ook echt niets, wees erop dat er een kentering in de wedstrijd zou komen. De kampioensvorm was verder weg dan ooit. Ik zag mensen die al tientallen jaren naar Feyenoord gaan uitgescholden worden door andere supporters. Dat deed mij meer pijn dan de zichzelf aankondigende nederlaag.

In een tijd dat individualisme zowat tot gemeengoed is uitgeroepen en selfies (nomen est omen) de norm zijn geworden is het op zijn zachtst gezegd merkwaardig dat je medesupporter gaat bepalen wat voor soort fan jij bent. Alsof je moreel verplicht bent om negentig minuten te blijven kijken.

Laten we voortaan gewoon doen zoals wij deden voor die oudere supporter op vak N. Gewoon opstaan om je medesupporter er langs te laten en je met je eigen zaken bemoeien. De eerder vertrekkende fan mist op zijn hoogst een belangrijk doelpunt. Maar dat is dan in ieder geval wel zijn of haar eigen keuze geweest.

Feyenoord vs Swift

Natuurlijk heb ik meer foto’s gemaakt dan deze. Ik zat tijdens de wedstrijd weer eens op vak M. Hetzelfde vak waar ik bijna 32 jaar geleden ook mijn eerste wedstrijd zag. Een prima plek om kiekjes te maken.

Maar de eerste foto is exemplarisch voor een avond waar eigenlijk niets te winnen valt. Een bekerwedstrijd tegen amateurs, daar kun je het eigenlijk nooit goed in doen. Maar de instelling (en het niveau) van een aantal basisspelers van gisteren. Dat was echt vreselijk, wat mij betreft mogen ze die Bilal en Kramer nooit meer opstellen. Doorselecteren en wel nu. Er zijn een aantal spelers een kampioen onwaardig.

Zo slap, zo ongeinspireerd.

Amsterdammers in De Kuip. Daar zit niemand op te wachten 😉

Larsson legt aan voor de 1-0. Samen met St Juste een van de weinigen die een acceptabel niveau haalde.

Vak W.

Mist, net zoals bij mijn allereerste wedstrijd ooit.

Feyenoord vs Shaktar Donetsk

Zonder te doemdenken; het was gisteravond de voorlaatste keer dat de Champions League hymne in een Nederlands stadion klonk.  Het verschil is gewoon te groot geworden. Feyenoord speelde een hele sterke openingsfase, kwam terecht voor, maar daarna sloop de angst er toch een beetje in. Want fouten op dit niveau worden genadeloos afgestraft.

Misschien moeten we in Nederland maar niet rouwig zijn dat we de vaste Champions League plaats voor de kampioen kwijt zijn geraakt. Hier hebben we echt niks te zoeken (en begin niet over die andere twee clubs die struikelden over Europese middenmoters op weg naar de Europaleague.)

Jaja, respect.

Hierna nog 1 keer op de middenstip van De Kuip.

Kijk, ze komen op het veld.

De accountant van de Uefa trekt zijn registerboekje.

Huppetee, 1-0.

Dat zeg ik toch.

Een slordigheidje hierna en het staat alweer 1-1.

Amrabat is een geweldenaar.

Zelfs na deze tweede gele kaart (scheidsrechter Higler let je op? Je kunt twee x geel in een wedstrijd geven) lukte het helaas niet om de gelijkmaker te forceren. Overigens had de arbitrage wel wat aan dat eeuwige tijdrekken moeten doen. Zowel vandaag als afgelopen zaterdag. Het is echt heel irritant aan het worden. En dan wel een wissel van anderhalve minuut toestaan.

Gewogen en te licht bevonden. Zelfs een derde plek zit er niet meer in. Een derde plek waar de andere drie ploegen hun neus voor ophalen maar ik zou Feyenoord maar wat graag in de Europaleague willen zien. Uithuilen en zondag opnieuw proberen.