Ja, maar tegen Drita

Er ontbrak nog wat. De foto’s van de doldwaze pot tegen Drita. Een paar uur later gingen op pad richting Polen dus vandaar dat de foto’s nog niet geplaatst waren. Bij deze. Omdat de wedstrijd tegen Drita de boeken in zal gaan als ‘de ommkeer, part 2’

Een keertje vanaf vak O.

Dat is wel het doel ja.

En Guus doet zijn best dat te bewerkstelligen.

Slot en Wolf. Klinkt als een blackmetal-band.

Grmmmpfff.

Nog grrmmppffff’er. De 1-2. 

Kosovaars theater.

De 2-2 maar dat is niet genoeg.

Nog meer theater.

En dan vlak voor tijd…

…jahaaaaaaa. Weer Guus Til!

De volgende ronde.

Lekker Europees avondje, Feyenoord vs Elfsborg

Europese uitwedstrijden in De Kuip. Vaak magisch.

Daar komt weer een boete aan. Maar het zorgde er wel voor dat het belang van de wedstrijd gelijk duidelijk was.

Nog nauwelijks te zien.

De duimschroeven werden aangedraaid. Feyenoord speelde flitsend.

 

1-0.

2-0.

En dat is nummer drie.

Zij hadden het iets minder naar hun zin.

Dolle vreugde.

Kippendans!

Rood!

Ook rood.

De eerste Israelier die in het shirt van Feyenoord gaat spelen.

Normaal

Het was benauwd buiten de Geusselt, ín het stadion leek het echter wel een sauna. Achter het uitvak klonk het geblaf van politiehonden terwijl de Feyenoorders in het vak steeds dichter op elkaar gedrukt werden als gevolg van de vele valse kaarten die in omloop waren.

De wedstrijd zelf stond bol van de spanning. Zeker toen Roberto Lanckohr achter de bal ging staan om een strafschop te nemen. Typisch Feyenoord om alles te verkloten met de haven in zicht. Ed de Goeij dook de verkeerde kant op en de bal spatte uiteen op de paal. Feyenoord leefde nog.

Vlak na rust gebeurde er iets magisch voor mijn ogen: József Kiprich begon aan een slalom en staand op mijn tenen probeerde ik de hele actie te volgen. Met een slepende beweging passeerde József de keeper en zette Feyenoord op voorsprong. Euforisch van vreugde konden we de titel al bijna ruiken.

Een schril contrast met Kiprich’ zijn eerste kennismaking met Het Legioen. Boos van woede werden de spelers van de groene grasmat gejaagd na een 0-2 achterstand. Het was de eerste keer dat József in de basis stond bij Feyenoord en de Hongaar leek in niets op een profvoetballer.

De seizoenen erna groeide de Tovenaar van Tatabánya langzaam maar zeker uit tot een cultfiguur in het Nederlandse voetbal. Voornamelijk door een interview waarin hij aan de verslaggever vraagt wat ‘puffen’ betekent.

Zes dagen na Maastricht bevond ik me weer in een uitvak. In de hoek van het Oosterpark moest de bevestiging komen van hetgeen waar Rotterdam al dagen van in de ban was.

Uiteraard was Kiprich de maker van de bevrijdende (en schitterende) goal. Na afloop van de wedstrijd werd het veld, net zoals bij zijn debuut, weer bestormd. Ditmaal door een uitzinnige supportersschare. De ‘normaalste’ voetballer in dienst van Feyenoord was kampioen.

Joszef gaat op de schouders na zijn allerlaatste wedstrijd voor Feyenoord.

Feyenoord vs Emmen in de OzyaKuip

Soms is het gewoon ff mooi om door Rotterdam te wandelen. Vanaf station Rijnhaven via het Afrikaanderplein en de Beijerlandselaan richting Kuip.

Een behoorlijk vol stadion. Als er met passie gevoetbald wordt komt het publiek vanzelf.

De bank met Bozenik. Die zou later nog Blijenik worden.

Huddle met een van de uitblinkers van de laatste tijd, Bijlow, op de rug gezien.

Dat düürde niet lang voordat we konden jüichen. Doelpünt in De Küip.

Lekkere binnenkomerT.

En ook gewoon een vrije trap opeisen,

Bleek loos alarm.

Feyenoord drong nog wel aan maar in de tweede helft werd het toch wat link.

Bevrijdende 2-0 van Jorgensen.

Hem.

Die nieuwe kleurstelling vindt mijn camera niet zo fijn. Maar er staat dus 2-0.

En de man van de derde goal was Sinisterra.

Wissel. Jorgensen eraf en Bozenik erin. Een wissel die we de komende tijd vaker zullen zien.

Jammer dat Berghuis niet accuraat was.

Maar hij was toch een Blijenik.

Feyenoord vs PSV, same old story

In al die jaren dat ik naar De Kuip ga voor Feyenoord tegen PSV heb ik de Eindhovenaren slechts een handvol keren zien winnen in onze Rotterdamse tempel. Zelfs de elftallen bij supersterren als Ronaldo en Romario wonnen zelden in Rotterdam.

Mede daarom stapte ik vol goede moed op de fiets richting De Kuip.

De elektrische fiets weliswaar. Ik had die ochtend ook al ruim 22 kilometer hardgelopen. We moeten niet overdrijven.

Binnen drie kwartier bij De Kuip.

Het voorplein op wedstrijddagen. Hartje.

Afscheid van Vilhena

Vette T op zijn pet.

We gaan bijna beginnen.

Een gejuich uit duizend kelen.

Feyenoord in de verdrukking. Het eerste kwartier was niet echt goed.

Nog geen gebroken been bij de trainer van PSV.

En plotsklaps de 1-0.

En vlak daarna high-fivende spelers. Feyenoord krijgt een strafschop.

Aanleggen.

En raak.

Buikschuivers.

Zij kijken tevreden toe.

Feyenoord gaf vaak goed rugdekking en Geertruida speelde een prima pot.

Penalty om niks. Maar ja, hij gaat lekker op de stip. Een boel gejank van PSV’ers.

Berghuis weet zelf ook wel waar ie hem gaat schieten hoor.

Huppetee. Drie tegen nul.

Even socialisen met de boys.

‘He’s getting sacked in the morning!’

Hij heeft de eindstand een soort van op zijn rug want PSV scoorde nog een fraaie goal. Zonde want Vermeer had een clean sheet verdiend.

90 minuten en bijna klaar. Mooie pot. Slecht voetbal en toch winnen.

 

 

Feyenoord vs Heerenveen. Ff een VAR-kentje wassen

De Kuip in het avondlicht. Een stuk rustiger op het voorplein dan normaal. Vanwege de boycot maar vast en zeker ook omdat de wedstrijd op donderdagavond 20:45 gespeeld werd én er behalve een belangrijke derde plaats niet veel meer om te spelen valt.

Symfonie van staal en beton.

Under a blood red sky

Doelpunt! Of toch niet?

Noodsignaal.

Goal. Of toch niet?

Goal! Of toch niet?

Goal! Of toch niet?

Uiteindelijk een redelijk eenvoudige 3-0.

 

Feyenoord vs Willem II. Krassen op mijn ziel en in het programmaboekje.

Bastiaan was uiteraard al vaker geweest. Zijn maatje nog niet.

In het programmaboekje stond de uitslag van de recente bekerklassieker. Die werd vakkundig aangepast door beide heren.

Zo ziet een stadion eruit.

Toen alles nog koek en ei was.

Doelpunt. Sandra pakt op de achtergrond de snoepjes al.

Maar meer dan twee keer juichen zat er niet in. Wat een kansloze pot voetbal.

Feyenoord vs Fortuna, een wedstrijd waar je niets aan hebt geMIST

Daarachter ergens zou je de Brienenoord moeten zien.

Kwart voor vijf is eigenlijk ook gewoon een ruktijdstip.

Veel spelers uit de eigen jeugd in de basis.

Ook in de eerste helft had Feyenoord het al moeilijk met Fortuna. Er werden aan beide kanten kansen geMIST.

Dat zien de beleidsbepalers ook. Feyenoord MISTe creativiteit.

Deed me denken aan mijn allereerste wedstrijd.

Onverdiend is het niet eens.

Ik mag hopen dat dit de allerlaatste keer is dat we deze idioot het rood en wit hebben zien dragen. Kansloze ballen, inspiratieloos rondlopen en ook nog eens ruzie maken met supporters tijdens de wedstrijd.

Veel ‘blessures’ die plotsklaps ook weer verdwenen. Maar ja, geef ze eens ongelijk.

En op het moment dat zelfs een gelijkspel erg ver weg lijkt slaan de Limburgers toe. 0-2 tegen Fortuna, waar hebben we dat eerder gezien. Iemand al om Gunder Bengtsson geroepen?

 

Feyenoord vs PSV, krakerT als vanouds

Het voorplein van De Kuip voor aanvang van deze krakerT.

Tsja, ik ben echt geen ‘alles-wat-de-club-doet-is-ruk’-roeper. Maar kom op zeg, een paar fatsoenlijke hele vlaggen is toch niet teveel gevraagd?

PSV komt aan. Een boel gebonk op ramen. Alsof de Sint voor de deur stond. Of er stoute kindertjes bij waren weet ik niet.

De lichtmasten doen het in ieder geval weer gewoon.

De treinen stromen leeg en de tribunes vol.

Wall-E?

Waaghalzen.

Manmanman.

Pyro!

Doen ze het weer, zie je ze nauwelijks.

PSV, zoals zo vaak in De Kuip, in de verdrukking.

De eerste opstootjes. Heerlijk.

Van Bommel kan als trainer net zo weinig incasseren als dat hij als speler kon. 

Terwijl Vilhelna op de grond ligt vieren zijn ploeggenoten feest.

En dat is 2.

Terecht afspiegeling van de krachtsverhoudingen in de eerste helft. In De Kuip had niemand het over dat we onze aartsrivaal hier een plezier mee zouden doen. Wij zitten er voor Feyenoord. In de samenvatting en in de kranten de dag erna kwam het tot vervelens toe voorbij. Alsof de competitie niet nog 20 wedstrijden duurt en Feyenoord niet gewoon voor haar eigen belangen speelt.

Aderlating. Niet op het veld want dat zou een beetje gek (en nogal middeleeuws) zijn. Maar het feit dat Jorgensen gewisseld moest worden.

Luuk de Jong zoekt zijn zakdoek naar zijn zoveelste huilbui.

Multiball. Let ook op de houding van Dumfries. De speler waarvan iedereen op Twitter al bij de F-jes van Barendrecht wist dat hij Oranje zou gaan halen. Toch?

Het werden nog spannende minuten.

De Kuip kijkt gespannen toe.

Maar de buit is binnen.