Haas tijdens Dekkerloop

Dat was een prima loop afgelopen zondag. Zonnetje, prima parcours en goed verzorgd met drie waterpunten op de halve marathon. Het voordeel van het spelen van haas is dat je totaal zonder tijdsdruk loopt en wat meer kan genieten. Met een hartslag die gemiddeld op 155bpm uit kwam was het met recht een goede duurloop. Pas de laatste kilometers, toen we langs mijn kantoor liepen, kreeg ik het pas koud in mijn korte broek. Had dat met kantoor te maken 😉

Enfin, met een tijd van 1:54 was het een prima trainingsloop op deze manier. Leuk was ook dat Sandra en Sandra ook liepen. Dus het was een gezellig familie-uitje.

Bredase Singelloop 2017.

Het was maar goed dat Marcel en ik niet aan de rechterkant van de trap op station Breda liepen. Een kereltje achter ons dacht dat hij Tony Hawk was en een mislukte ‘ollie’ later denderde zijn skateboard over de trap naar beneden. Gelukkig werd er niemand geraakt maar dat was meer geluk dan wijsheid. Geblesseerd raken voor de start leek me, ondanks de verleidingen van het Bredase café-vertier, geen goed idee.

De Singelloop dus, 21 km door en om het centrum van Breda. Carin had zich ook voor deze wedstrijd ingeschreven en dat bracht het aantal Gers-roparunners uit het 2017 team op drie stuks. Bij het betreden van de Rabobank waar de kluisjes (waar anders? al had ik stiekem gehoopt op zo’n grote kluis als in ouderwetse boevenfilms) voor je spullen kon huren kreeg ik de tussenstand uit Alkmaar binnen. Net zoals bij de Bruggenloop van vorig jaar vertoonde de defensie van de Alkmaarders aardig wat gelijkenissen met de kaas die ze er iedere week in klederdracht doorheen lopen te rennen.

Met een gerust hart betraden wij het startvak af en toe de tussenstand in Alkmaar controlerend. Gezien de nieuwsgierige blikken op mijn telefoon bleken Marcel en ik niet de enige Feyenoorders in het startvak te zijn. Op mijn buik prijkte een rood startnummer. Een nummer voor het wedstrijdvak dus. Bij het inschrijven had ik me in plaats van voor de prestatieloop (wat is een prestatieloop nou helemaal?) voor de wedstrijd ingeschreven. Ik hoefde niets te overleggen en met een opgegeven tijd van 1:45 ben je nou niet echt een wedstrijdloper van formaat. Enfin, ik schoof gewoon in het blauwe startvak aan en om twee uur konden we op pad.

Het parcours was twee keer (bijna) hetzelfde rondje. Normaliter vind ik dat wel wat bezwaarlijk maar in Breda stond er op grote delen van het parcours behoorlijk wat publiek. In het echte centrum zelfs rijen dik. De biertap draaide overuren. Maar voordat het zover voor ons was moesten we eerst nog 21 kilometer hard lopen te rennen.

De eerste 12 kilometer liepen Marcel en ik een behoorlijk tempo maar toen kwam er bij mij de klad in. De laatste weken iets teveel biertjes gedronken en een paar langere trainingen gemist (Feyenoord speelde twee keer op woensdagavond) zorgden ervoor dat mijn benen wat zwaarder werden. Ik liet Marcel gaan en na een plaspauze kwam ik die een paar kilometer later weer tegen. Hij had ook wat last en de laatste kilometers hebben we samen gelopen, een PR uit ons hoofd gezet en op een normaal tempo de halve marathon uitgelopen. Bij Frank die langs het parcours stond informeerde ik wat de einduitslag in Alkmaar was geworden en tevreden liepen we verder.

Mijn horloge gaf 1:44:59 aan alleen de finishtijd volgens de site lag iets hoger. Na het in ontvangst nemen van de medaille en het omkleden in de hal van de Rabobank (ik hoop voor de werknemers daar dat de schoonmaakploeg gisteravond goed zijn best heeft gedaan want al die stinkende en zwetende hardlopers zullen een aardige geur hebben achtergelaten) was het tijd voor een biertje op de Grote Markt in Breda.

Bij het teruglopen naar het station brak een skateboarder bijna een paar botten bij een ogenschijnlijk simpel trucje. Als die lui nu echt geblesseerd willen raken dan kunnen ze beter gaan hardlopen. Dan heb je iedere maand wel wat. Met een medaille op zak bracht de trein ons in een mum van tijd weer terug in Rotterdam. Op naar de volgende loopwedstrijd, ver weg van skateboarders hoop ik.

Runnin’ in Dublin

‘It’s a hill, get over it’ stond er vlak voor een van de heuvels in Phoenix Park net buiten het centrum van Dublin. Mijn horloge gaf aan dat het gemiddelde tempo nog steeds op 5:02/km lag en daar kon ik gezien de voorbereiding prima mee leven. Maar om het nu al over het hardlopen te hebben is een stap te ver. We beginnen bij het begin, en dat was een aantal maanden geleden.

‘Zullen we de rock ‘n’ roll halve marathon van Dublin gaan lopen?’ was het idee dat Menno opperde. Een goed plan omdat er ook een 10km wedstrijd georganiseerd werd (en een 5km maar die konden wij niet halen gezien onze vluchttijden) kon Sandra zich daar op focussen. Tickets werden geboekt, een Airbnb werd gereserveerd en op zaterdagochtend 12 augustus was het op naar de hoofdstad van Ierland, een stad waar we 11 jaar eerder ook al eens geweest waren.

Toen ook al met Menno en Annemieke maar zonder Patrick en Bastiaan (voornamelijk omdat laatstgenoemde toen nog niet geboren was). Nu gingen Elena en Martijn ook mee en maakten Herman, Saskia, Frank, Isabel en haar zoon Bastiaan de groep Dubliners compleet.

Dublin was wel wat veranderd in mijn ogen, veel drukker met toeristen al kan dat ook komen door de tijd van het bezoek. De vorige keer was eind mei, nu midden in de zomervakantie. Nu kom ik zelden in onze hoofdstad maar de keren dat ik er recent was vond ik vergelijkbaar met Dublin nu. Enorm dure bierpijzen in het toeristische gedeelte (6,20 voor een pint Guinness vind ik best duur ja) en massa’s vrijgezellenfeesten. Maar wat Dublin het allermooiste maakt zijn de vele pubs en de toch wel laidback-sfeer die er hangt.

Enfin, we stapten met de bus uit bij Trinity College en haalden ons startpakket op met een gaaf hardloopshirt als souvenir. Die ga ik vaak dragen de komende tijd. Op zaterdag vermaakten we ons met een rondleiding bij Jameson en wat bescheiden sightseeing. Onze Airbnb lag aan Ha’Penny Bridge en dat was een prima uitvalsbasis voor de rest van het weekend. Na een pasta maaltijd en een fles water was de inwendige mens klaar voor de 21 kilometer een dag later.

Op zondagochtend ging de wekker vroeg want de start was al om 08:30. Bastiaan ging bij Annemieke en Patrick in het hotel buurten en die zou met hen meereizen naar het parcours. Na een stevige wandeling van iets meer dan 2 kilometer kwamen we bij de start aan. Prima opgewarmd dus alleen moest de blaas wel nog even geleegd worden. Bij de dixi’s lange rijen maar gelukkig hadden ze ook plaskruizen voor de mannen.

In startwave 5 stond ik naast iemand in een Rotterdam Running Crew shirt en dat was best grappig. Even een praatje gemaakt met hem en gezegd dat hij rechts aan moest houden na de brug want daar zou Menno als een ware paparazzo liggen. Met muziek van AC/DC (back in black als je het echt wilt weten) gingen we van start. In het begin lag het tempo iets lager dan mijn beoogde tempo (ik wilde proberen zo constant mogelijk op 12 km/h te gaan lopen) maar dat maakte ik de kilometers erna weer goed. Vlak voor kilometer twee zag ik Menno en Isabel staan en hoorde ik behalve het gehijg van de lopers om mij heen ook het klikken van het fototoestel.

De weg naar Christchurch was aardig steil en hier zag ik al de eerste wandelaars. Korte passen naar boven en eenmaal om het hoekje gebruik maken van het dalen van de weg. Een stuk verderop stond een band met zangeres te spelen en die hoorde je al best ver. Behalve hardlopers waren er weinig mensen op de been en de muziek van deze band werd aardig ver de rivier de Liffey overgedragen. Er zullen wat mensen met een katertje van de Guinness wakker gerockt zijn door dit bandje.

Langs de Guinnes en het Ierse museum voor de moderne kunst door een parkje richting Kilmainham Gaol, de gevangenis en symbool voor de Ierse opstand begin vorige eeuw. Toen kwam er een wat saai stukje van het parcours. Om het Irish National War Memorial Park heen. Daar kwam de splitsing van de 10 km wedstrijd en de halve marathon. Links zag ik Phoenix Park al liggen maar de deelnemers die 21 kilometer zouden gaan lopen moesten nog even wachten voordat ze het park in mochten.

Vlak voor de ingang van het park zag ik Bastiaan al staan samen met Annemieke, Patrick, Martijn en Elena. Een high-five en de bocht om voor de laatste 9 kilometer in het park zelf. Heuveltje op en heuveltje af. Ik moest al plassen en bij 14 kilometer hield ik het echt niet meer. Even snel een boom opgezocht en daarna weer in het ritme komen. Mijn horloge gaf nu 5:02 aan in plaats van 5:01. De plaspauze was echter wel noodzakelijk.

Bij 20 kilometer werd ik links en rechts ingehaald door mensen die allemaal een eindsprint in de benen hadden. Die heb ik zelf nooit echt al liep ik met 4:45 bijna de snelste kilometer van deze race. Eenmaal over de einstreep kon ik mijn medaille, een hoog kitsch-gehalte maar daardoor niet minder mooi, ophalen en de rest opzoeken. Sandra had de 10K ook in een prima tijd gelopen gezien haar blessure en de daardoor verstoorde voorbereiding.

Over wat ik de rest van het weekend heb uitgespookt kom ik later op terug. De halve marathon zelf was onwijs leuk om te doen. Dublin is good voor Runnin’.

Halve marathon van Leiden

Op weg naar de Roparun had ik wel wat behoefte aan snelle kilometers. Intervallen en tijdens de training met de Kieviten merkte ik dat de snelheid langzaam wel weer terug aan het komen was. Maar hoe zou dat tijdens een wedstrijd zijn over een langere afstand?

De Marathon van Leiden was dit jaar twee weken voor de start van de Roparun en dus een uitgelezen kans om te zien hoe mijn vorm was. Met Mark en Claudia van de Kieviten was ik vrij vroeg in Leiden. Voordeel om je auto op tijd te parkeren en rustig aan nog wat te eten. De stad was nog aan het ontwaken toen de lopers langzaam aan binnendruppelden.

Door mijn opgegeven eindtijd (ik vermoed 1:45 maar helemaal zeker weet ik dat ook niet meer, en ik heb geen zin om het terug te zoeken) deed me in startvak B belanden maar uiteindelijk was ik hoogstens 1 minuut na de toplopers al op pad. Het grappige was dat je tegelijk startte met de lopers die de hele marathon gingen lopen. De splitsing kwam pas na het 11 kilometerpunt.

De eerste kilometers liep ik lekker en was het zaak niet te snel te gaan lopen. Gemiddeld liep ik net iets onder de 4:50 per kilometer. Alle dorpjes waren uitgelopen en de lopers werden toegeschreeuwd. Erg gemoedelijk allemaal. In de polder kwamen veel stukken mij bekend voor omdat ik er wel eens met de auto of scooter had gereden.

Van Zoeterwoude over het fietspad richting Hazerswoude en proberen om de schaduw op te zoeken want het was toch nog best warm. Door een sanitaire stop rond het 10 kilometerpunt zakte het gemiddelde naar 4:54 en dat gemiddelde heb ik tot aan de finish vol kunnen houden. In de stad werd het echt warm en waren de sponzen die uitgedeeld werden (in de vorm van een hardloper) een welkome verfrissing.

In Leiden zelf werd het op het laatste stuk weer wat drukker en de laatste 6 kilometer had ik een loopster in het vizier die nét iets sneller liep. Zaak was het om daarbij in de buurt te blijven en op het laatste bruggetje haalde ik haar in.

Mijn horloge gaf 1:43:33 aan op de streep, de echte eindtijd lag 4 seconden lager. 1:43:29 dus, ik was zeer tevreden. De missie om onder de 1:45 te finishen was geslaagd. Leiden bedankt!