In Gio we trust?

Het was een koddig gezicht, iets wat ik vanaf een Coolsingel vol met rook van fakkels pas later op televisie terugzag. Gio en Dirk die allebei aan een kant van ‘De Schaal’ trokken in een poging het zilver met gouden relikwie als eerste aan de massa te tonen. Er volgde een soort compromis: aanvoerder en coach hielden samen de schaal omhoog.

14 mei 2017 stond de tijd letterlijk stil in De Kuip toen Dirk uithaalde voor de 1-0. We werden eindelijk weer eens kampioen, na 18 lange jaren wachten. In die 18 jaar kwamen we vaak niet eens in de buurt van de eerste plek. En ook het vierde seizoen onder Gio is daarop geen uitzondering. In het eerste seizoen was de afstand maar liefst 21 punten. Zijn tweede seizoen was achteraf gezien het seizoen van Dirk. Vaak belachelijk gemaakt door ‘de snor’ om zijn ‘dominee-gedrag’ maar in retrospectie was het Dirk die Feyenoord weer liet winnen, niet alleen op het veld maar ook in de kleedkamer.

Vorig seizoen was de achterstand aan het einde van het seizoen (waarin je teleurstellend vierde werd) eveneens enorm. Maar liefst zeventien punten achterstand op kampioen PSV. Op dit moment bedraagt de achterstand ook alweer 20(!) punten en gezien de huidige vorm zie ik dit alleen nog maar oplopen. In zijn eerste en derde seizoen werd Gio nog gered door de beker. Een prijs die we in Rotterdam uiteraard als hoofdprijs zien. Maar niemand kan ontkennen dat Feyenoord gewoon een dramatisch seizoen doormaakt. In 14 uitwedstrijden haalde Feyenoord 14 punten, net zoveel als Emmen en slechts een punt meer dan FC Groningen dat pas echt een beroerde start van het seizoen had.

Er wordt weleens gezegd dat Feyenoord ‘door had moeten pakken’ na de titel. Maar Van Geel deed op dat moment logische dingen. Hij haalde de betere spelers bij subtoppers weg (Larsson, Amrabat, Haps) maar het elftal ging er niet beter door voetballen. En dan blijft onderaan de streep maar 1 ‘schuldige’ over.

Gio verdient een aftocht door de voordeur hoor ik al maanden. Vanwege die titel, de titel waar we al seizoenen lang naar hunkerden. Maar als je niet oppast moet je dit seizoen gewoon play-offs spelen om Europees voetbal. Er zijn nog zeven wedstrijden te gaan in de reguliere competitie. En Gio zie ik het tij niet meer keren. Als je het mij vraagt kan de voordeur beter nu gewoon open. Niemand zal het Gio kwalijk nemen. Alles beter dan een roemloos afscheid tijdens play-off wedstrijden.

I really did trust in Gio, alleen nu ff niet meer.

Onvermijdelijk

Op 1 oktober 1995 was ik in het Philips-stadion getuige van de laatste wedstrijd van De Kromme als hoofdtrainer van Feyenoord. Er werd ontluisterend met 3-0 verloren tegen een mede-titelkandidaat en na deze wedstrijd bedroeg de achterstand op de koploper tien punten (parallel met dit seizoen nummer 1). Tot zover de overeenkomsten met het huidige seizoen want in de zomerstop van 1995 versterkte Feyenoord zich namelijk wél. Ronald Koeman kwam van Barcelona over en Feyenoord kocht de topscorer van Belgische competitie (Aurelio Vidmar). Verder werden met Tomek Iwan en Clemence Zwijnenberg spelers gehaald die uitblonken bij de subtoppers van dat moment.

Voorzitter Van den Herik schuwde de harde maatregel niet en stuurde Van Hanegem, die twee keer de beker won en eenmaal kampioen werd met Feyenoord (parallel met huidig seizoen nummer 2) weg. Er moest wat gebeuren om niet verder af te glijden (wat overigens wel gebeurde want aan de periode Arie Haan heeft niemand warme herinneringen). Iedereen in Rotterdam en omgeving is Gio eeuwig dankbaar voor 14 mei 2017. Maar zelfs de meest optimistische Feyenoorder kan niet ontkennen dat we hier met een rampseizoen in wording te maken hebben.

Thuis werd deze jaargang tweemaal ternauwernood gewonnen (voornamelijk door de klasse van oude vos Van Persie), maar in de uitwedstrijden slaat Feyenoord helemaal een modderfiguur. Slechts een van de vijf uitwedstrijden werd gewonnen en ook die wedstrijd was symptomatisch voor dit seizoen (een veilige 0-4 werd nog bijna weggegeven). Dit gaat, als we zo doorgaan, een seizoen worden met benauwde thuiszeges en tweewekelijkse zeperds op vreemde bodem.

De oplossing? De spelersgroep is niet zo slecht als iedereen stelt (geen kampioensmateriaal maar goed genoeg om zeges in Doetinchem, Trencin, Alkmaar en Tilburg over de streep te moeten trekken) dus er moet wat gebeuren in de technische staf. Hoe pijnlijk het ook is om een kind van de club weg te sturen is een voortijdig afscheid van Gio onvermijdelijk. Helaas maar waar.

Vaatwasser

Op feestjes is het de kunst op het juiste moment te vertrekken. Als je te lang blijft plakken heb je kans dat de gastvrouw en gastheer je aanwezigheid zat zijn en alvast beginnen met het inruimen van de vaatwasser. Een niet te missen teken dat ze eigenlijk naar bed willen. Ga je te vroeg weg, voordat het échte feest losbarst, dan heb je kans dat dit wel eens de laatste keer kan zijn dat ze je uitnodigen. Op party-poopers zit niemand te wachten.

Bij voetbaltrainers werkt het net zo, al zou ik het huidige seizoen van Feyenoord nou niet direct als een feestje willen omschrijven. Blijf je te lang zitten, zoals Arsène Wenger een jaar of honderd bij Arsenal deed, dan draait de positieve wind een keer om. Dan kun je nog zoveel prijzen gewonnen hebben, het krediet raakt een keer op. Stap je op na één succesvol seizoen dan ben je een geldwolf.

Op 14 mei 2017 waren het niet alleen de fans op de tribune die met tranen in hun ogen stonden. Kijk het interview met Gio maar eens na op YouTube en kleine kans dat je het zelf droog houdt. Hier stond geen trainer op het veld maar een supporter, een kind van de club. Het standbeeld was al bijna af.

Maar ik betrap me erop dat ik me nu begin te voelen als de gastheer die de vaatwasser in wil gaan ruimen. Het voetbal is niet om aan te zien, het wisselbeleid ronduit matig. En zelfs de meest optimistische Feyenoorder ziet een derde plaats als maximaal haalbaar (zelf moet ik dat nog maar eens zien).

Ik hoop voor ons, maar ook voor Gio, dat er in de winterstop een mooie club aan hem begint te trekken. Zijn oude club uit Glasgow, die ook niet al te florissant aan de competitie begonnen zijn, misschien. Want hoe matig we nu ook presteren, Gio verdient een uittocht via de voordeur. De vaatwasser moet nog maar heel even wachten.

Uitspraak

Het was op zijn zachtst gezegd een nogal onhandige uitspraak die Jan de Jong, de nieuwe algemeen directeur van Feyenoord, deed op Twitter. Hij vertelde dat in de honderd dagen dat hij in dienst was bij Feyenoord het meest aangereikte advies was om geen kranten te lezen, geen televisie te kijken en sowieso te stoppen met socialmedia.

Dat was tegen het zere been van Het Legioen dat íeder woord dat er over Feyenoord geschreven wordt op een weegschaal legt. Momenteel woedt er een verhitte discussie in Rotterdam over Feyenoord-City. Voor- en tegenstanders van dit project vliegen elkaar ongenuanceerd in de haren.

Deze discussie komt bovenop het dramatische seizoen dat Feyenoord draait en zorgt voor flink wat explosiegevaar aan de boorden van de Maas. De reactie van Jan de Jong kwam op zijn uitspraak van een paar dagen ervoor waarin hij Feyenoord vergeleek met Arsenal. Zowel qua nieuw stadion als het voor een langere termijn vastleggen van de trainer.

Van het schitterende Highbury (waar Sandra in 2005 was) verhuisde Arsenal naar een klinisch stadion waar de seizoenkaarten niet meer te betalen zijn voor de normale fan. Als je dan ook nog eens jarenlang geen rol van betekenis speelt in de competitie dan worden de pijlen terecht op de beleidsbepalers én trainer gericht.

Je moet als voorzitter ook aanvoelen wat de gevoelstemperatuur is onder de supporters voordat je zulke uitspraken doet. Mijn advies aan Jan de Jong dat hij juist niet stopt met het lezen van kranten en het kijken van televisie als het om zijn club gaat. Als we iets niet willen dan is het ‘het Arsenal’ van de lage landen worden. Een club met een roemrucht verleden maar ook een die zelden iets wint. En over het voor langere tijd vastleggen van een trainer, daar moeten we het ook nog maar eens even over hebben.