….Whiplash….

Nee, dit stukje gaat niet over het gelijknamige nummer van het debuutalbum van Metallica [ouwe-lullenmodus]toen ze nog echt goed waren dus [/ouwe-lullenmodus]. Nee, het gaat over mijn eigen zweepslag. Geen slaapkamergeheimen in het SM-circuit maar gewoon een ouderwetse spierscheuring. 

Hoe het gebeurde? Nou, wel tijdens een hardloopwedstrijd maar niet als hardloper. Ik hielp afgelopen zaterdag tijdens de Sint Nicolaasloop bij de Kieviten. Toen alle inschrijvingen verwerkt waren en er nog geen uitslagen ingevoerd konden worden had ik alle tijd om naar de finishers te kijken. En omdat er veel bekenden aan deze wedstrijd meededen leek het me wel leuk om eens fatsoenlijke foto’s van ze te maken. Ik liep naar mijn auto, pakte mijn camera en draaide me om zodat ik naar de finish kon lopen. En toen stond ik ineens stil. Een scherpe pijn in mijn kuit. Wandelen ging moeizaam en was erg pijnlijk.

Gelukkig waren er fysio’s aanwezig om de binnengekomen hardlopers te behandelen. En daar lag ik dan. In mijn gewone kloffie op de behandeltafel terwijl de ene na de andere loper binnenkwam druppelen. De eerste conclusie was dat ik een zweepslag had opgelopen. Een conclusie die een dag later door mijn echte fysio bevestigt werd. En daar ben ik twee tot zes weken zoet mee.

Het vreemde is dat ik uiteraard wel baal, natuurlijk baal ik. Maar ik zou het veel erger gevonden hebben als mijn doel de marathon van Rotterdam geweest zou zijn want daar moet je nu wel voor beginnen met trainen. Nu heb ik mijn PR op de klassieke afstand een week hiervoor al gelopen en dat zorgt voor iets rustgevends. Ik heb, behalve de Roparun met Pinksteren, nog geen écht doel voor me liggen en dus ben ik slechts semi-geirriteerd over mijn niet-lopen-te-lopen de komende we(e)k(en). 

Mijn startnummer voor de Bruggenloop was ik dezelfde avond nog kwijt en mijn volgende wedstrijd (de Dekkerloop eind januari) komt denk ik niet in gevaar. Eerst maar eens herstellen. En wat het eerste nummer gaat worden dat ik ga luisteren als ik weer kan rennen? Dat behoeft geen uitleg.

Adrenaline starts to flow
You’re thrashing all around
Acting like a maniac
Whiplash

 

 

Ze ‘scheenen’ daar…..

Week drie, behandeling drie. Afgelopen dinsdag heb ik de tweede behandeling ondergaan en op woensdagavond trainde ik weer met de Kieviten mee. Wel met de B-groep om het gevaar van té snel te lopen te ontwijken.

Die training ging best goed al heb ik het grootste gedeelte van de training rustig aan in het achterveld gelopen. Na ongeveer een kilometer of tien begon ik wel weer wat te voelen. Mede als gevolg door de jumping-lunges die we bij de warming-up moesten doen. Een dag later voelde ik nog wel wat maar ik herstelde alweer sneller dan de week ervoor.

Op zondag liep ik ruim twaalf kilometer met mijn zondagse hardloopmatties en daar hetzelfde gevoel. Na een kilometer of tien voelde ik niet zozeer mijn scheenbeen als wel mijn dikke enkel. Op maandagochtend voelde mijn scheenbeen gewoon als normaal en dus kon ik gisteren meerennen met de voorbereiding van de volgende run van de Rotterdam Running Crew op de Erasmus universiteit.

En vandaag? Vandaag dus behandeling nummer drie. Nog steeds pijnlijk maar beter uit te houden dan de eerste keer. Het herstel is nu echt ingezet en volgende week de laatste behandeling. We kunnen voorzichtig alweer aan wat snelheid gaan denken.

Update scheenbeen

Echt lachen kon ik hier nog niet en dat kwam niet eens door de wanprestatie die Feyenoord leverde. Nee, daar had ik nog geen weet van toen ik voor de tweede keer ging hardlopen na mijn eerste behandeling tegen shinsplints. Op vrijdag liep ik weer 5 kilometer, rustig aan en met hoge pasfrequentie.

Zondag voelde mijn been al wat beter, zo goed dat ik een rondje van 10 kilometer heb gelopen langs de kassen achter mijn huis. Nog steeds in een laag tempo uiteraard. Op een schaal van een tot tien voelde de pijn aan als een ‘vier’, dus redelijk te behappen.

Vandaag ben ik voor de tweede keer bij Shinsplintstop geweest en dat was wel een openbaring. Op de video die hier gemaakt werd van mijn loophouding was duidelijk te zien dat ik hard aan de stabilisatie van mijn knieën moet werken. Lunges en andere oefeningen dus. En voor de rest nog meer core-oefeningen als ik nu al doe op de niet-loopdagen.

Volgende week sessie 3 en wellicht daarna ook kijken naar hardloopzooltjes omdat de schoenen met anti-pronatie niet alles lijken te compenseren. Goedkope sport hoor dat hardlopen, je hebt alleen maar schoenen nodig en de buitenlucht 😉

Still uit de video

 

Een scheenbeweging

Ja, dat deed best zeer. Die eerste behandeling om van mijn scheenbeenblessure af te komen. Via internet werd ik op Shinsplint Stop gewezen, die zouden me zo weer op de been helpen. Maar, werd er ook bijgezegd, het zou wel pijn gaan doen.

En ja, dat deed het ook. Maar gelukkig minder dan had ik verwacht. Nu schijnen shinsplints een blessure te zijn die voornamelijk bij hardlopende dames voorkomt (zegt Google hé, niet ik) en ik was door twee dames gewaarschuwd. Aangezien vrouwen erom bekend staan een veel hogere pijngrens te hebben was ik op het ergste voorbereid. Ik zette mij schrap en onderging mijn lot gelaten. Heel even sprongen de tranen in mijn ogen, dat geef ik eerlijk toe. En de dag erna was mijn been behoorlijk dik op die plek.

Maar het goede nieuws was dat ik wel gelijk mocht gaan hardlopen. Rustig aan, hogere pasfrequentie en niet al te ver. En ja, ook dat voelde ik wel. Maar de vijf kilometer voelde niet overdreven pijnlijk aan.

En nu drie dagen na de eerste behandeling voelt mijn been best goed. Ik doe braaf mijn ‘calf raises‘ op de trap en rek mijn voet ook regelmatig. Vanavond ga ik weer een voorzichtig rondje rennen. Niet te ver en niet te snel en dan zondag weer iets verder als het goed voelt. Volgende week dinsdag heb ik mijn tweede afspraak, ik zet me alvast schrap.

Pijnlijke schenen. Blessure nummer zoveel.

Tsja, de schooldokter had natuurlijk gelijk met zijn opmerking dat ik niet moest gaan hardlopen. Maar ja, het is best leuk én vooral het sociale gedeelte. Dat je af en toe een uitsloverige foto van jezelf kunt posten om je vervolgens rond te wentelen in complimentjes is ook meegenomen.

Alleen die blessures hé. Na last van mijn knieen, enkel en voet heb ik nu last van mijn scheenbeen. Die hadden we nog niet gehad op de ‘bingokaart der hardloopblessures.’

Nu is op internet zoeken naar aandoeningen niet geschikt voor mensen met een lichte vorm van hypochondrie. Die zien in een verkleurde teennagel nog wel een aanwijzing dat hun einde nadert. Maar na een tip van een medeloopster en mijn grote vriend Google durf ik wel de diagnose te stellen dat ik last heb van ‘tibialis anterior tendinopathie’ .

Deze blessure ontstaat meestal door herhaalde of langdurige activiteiten die de spier veel belasten. Dit komt typisch voor bij overmatig rennen: voornamelijk bergop of op oneffen ondergrond. En laat ik dat nu net afgelopen zondag gedaan hebben. Het is een mooi bergje hoor daar bij outdoor valley maar nu vervloek ik hem wel.

Waarschijnlijk was de blessure al sluimerend aanwezig want ik geloof nooit dat het van 1 keer die berg op rennen is gekomen. Enfin, we gaan maar eens kijken bij shinsplintstop want die schijnen je zo van deze blessure af te helpen. Ik hou jullie op de hoogte.

En ja, er zijn véél ergere dingen op de wereld. Dus ik klaag niet.