Zelfkastijding

Toen ik nog op het keurige vak N de wedstrijden van Feyenoord zag zat er op dezelfde rij als mij een man die in de 82e minuut naar huis ging. Je kon er je horloge op gelijk zetten. Zodra de 82 minuut aanbrak moest je een paar tellen later even van je stoel op staan om de beste man er langs te laten.

Of hij nog steeds naar Feyenoord gaat weet ik niet, ik ben al seizoenen geleden verhuisd naar de noordzijde, maar in al die jaren zal hij een boel doelpunten gemist hebben in de laatste minuten. De kopbal in extremis van Pi-Air, de eigen goal in de bekerklassieker twee seizoenen geleden en het hakje van Tomasson tegen Heerenveen in seizoen ’98-‘99. Bij al die goals was hij al op weg naar de tram, waarschijnlijk om de drukte voor te zijn.

In de thuiswedstrijd tegen NAC sloeg het chagrijnige spel van Feyenoord over op het publiek. Vele tientallen supporters, van wie er sommige al decennia lang De Kuip bezoeken, vertrokken iets eerder naar huis. En dat ontlokte weer een reactie bij supporters die van mening zijn dat je tot op het laatste moment moet blijven zitten. Hoe slecht de wedstrijd ook is. Er bestaat een verschil tussen loyaliteit en zelfkastijding.

In het seizoen ’92-’93 speelde Feyenoord thuis tegen Ajax een bekerwedstrijd. Na een krap uur spelen kwam Ajax op 0-3 en vele supporters, waaronder ikzelf, verlieten het stadion. Wéér een grote thuisnederlaag tegen onze aartsrivaal was teveel voor de Rotterdamse ziel.

Mede daarom kon ik het wel begrijpen dat er mensen waren die het stadion verlieten in de recente wedstrijd tegen NAC. Feyenoord speelde hemeltergend slecht en niets, maar dan ook echt niets, wees erop dat er een kentering in de wedstrijd zou komen. De kampioensvorm was verder weg dan ooit. Ik zag mensen die al tientallen jaren naar Feyenoord gaan uitgescholden worden door andere supporters. Dat deed mij meer pijn dan de zichzelf aankondigende nederlaag.

In een tijd dat individualisme zowat tot gemeengoed is uitgeroepen en selfies (nomen est omen) de norm zijn geworden is het op zijn zachtst gezegd merkwaardig dat je medesupporter gaat bepalen wat voor soort fan jij bent. Alsof je moreel verplicht bent om negentig minuten te blijven kijken.

Laten we voortaan gewoon doen zoals wij deden voor die oudere supporter op vak N. Gewoon opstaan om je medesupporter er langs te laten en je met je eigen zaken bemoeien. De eerder vertrekkende fan mist op zijn hoogst een belangrijk doelpunt. Maar dat is dan in ieder geval wel zijn of haar eigen keuze geweest.

Vivakol

“Fifa-goal, Fifa-goal!” Terwijl de Feyenoord-defensie verslagen richting de middenstip sjokt schreeuwt ex-Feyenoorder Immers deze woorden richting de tribune. Uit de mond van een Hagenees klinkt het dan meer alsof hij het over het blad voor jonge vrouwen heeft dan over het computerspel . Ik vroeg me in eerste instantie al af wat hij met “vivakol”  bedoelde. Ik werk mijn hele werkzame leven al tussen Hagenezen en ik versta ze af en toe nog steeds niet.

Een paar minuten later klonk het rustsignaal en Toornstra en de maker van de 1-1 leken een gezellig onderonsje te hebben. Op dat moment wist ik precies wat er mis is met het huidige Feyenoord. Niet het missen van opgelegde kansen of een weifelende doelman. Nee, we missen klootzakken in het veld.

John de Wolf had ook vaak gezellige onderonsjes met de tegenstander. Meestal stond hij dan op de tenen van de desbetreffende speler of maakten ze in de catacomben alvast even kennis met elkaar. Niet zelden gevolgd door wat lichamelijk contact.

Tegenwoordig lijkt het erop alsof alle spelers vriendjes van elkaar (willen) zijn. Soms kennen ze elkaar van een vorige club of van een vertegenwoordigend elftal. Dat is hartstikke leuk natuurlijk maar binnen de lijnen ben je niet elkaars vriendje.

Volgende keer moeten ze maar gewoon via de WhatsApp een afspraak maken voor een potje Fifa. Of Viva, als je tegen Lex Immers speelt.

Feyenoord vs Swift

Natuurlijk heb ik meer foto’s gemaakt dan deze. Ik zat tijdens de wedstrijd weer eens op vak M. Hetzelfde vak waar ik bijna 32 jaar geleden ook mijn eerste wedstrijd zag. Een prima plek om kiekjes te maken.

Maar de eerste foto is exemplarisch voor een avond waar eigenlijk niets te winnen valt. Een bekerwedstrijd tegen amateurs, daar kun je het eigenlijk nooit goed in doen. Maar de instelling (en het niveau) van een aantal basisspelers van gisteren. Dat was echt vreselijk, wat mij betreft mogen ze die Bilal en Kramer nooit meer opstellen. Doorselecteren en wel nu. Er zijn een aantal spelers een kampioen onwaardig.

Zo slap, zo ongeinspireerd.

Amsterdammers in De Kuip. Daar zit niemand op te wachten 😉

Larsson legt aan voor de 1-0. Samen met St Juste een van de weinigen die een acceptabel niveau haalde.

Vak W.

Mist, net zoals bij mijn allereerste wedstrijd ooit.

Feyenoord vs Shaktar Donetsk

Zonder te doemdenken; het was gisteravond de voorlaatste keer dat de Champions League hymne in een Nederlands stadion klonk.  Het verschil is gewoon te groot geworden. Feyenoord speelde een hele sterke openingsfase, kwam terecht voor, maar daarna sloop de angst er toch een beetje in. Want fouten op dit niveau worden genadeloos afgestraft.

Misschien moeten we in Nederland maar niet rouwig zijn dat we de vaste Champions League plaats voor de kampioen kwijt zijn geraakt. Hier hebben we echt niks te zoeken (en begin niet over die andere twee clubs die struikelden over Europese middenmoters op weg naar de Europaleague.)

Jaja, respect.

Hierna nog 1 keer op de middenstip van De Kuip.

Kijk, ze komen op het veld.

De accountant van de Uefa trekt zijn registerboekje.

Huppetee, 1-0.

Dat zeg ik toch.

Een slordigheidje hierna en het staat alweer 1-1.

Amrabat is een geweldenaar.

Zelfs na deze tweede gele kaart (scheidsrechter Higler let je op? Je kunt twee x geel in een wedstrijd geven) lukte het helaas niet om de gelijkmaker te forceren. Overigens had de arbitrage wel wat aan dat eeuwige tijdrekken moeten doen. Zowel vandaag als afgelopen zaterdag. Het is echt heel irritant aan het worden. En dan wel een wissel van anderhalve minuut toestaan.

Gewogen en te licht bevonden. Zelfs een derde plek zit er niet meer in. Een derde plek waar de andere drie ploegen hun neus voor ophalen maar ik zou Feyenoord maar wat graag in de Europaleague willen zien. Uithuilen en zondag opnieuw proberen.

Groundhogday

De afgelopen zomer heb ik vaak aan de film Groundhogday moeten denken. In deze film wordt een chagrijnige weerman iedere dag, met veel tegenzin, wakker in een klein plaatsje waar hij een reportage moet maken. Keer op keer maakt hij hetzelfde mee totdat hij het vaste patroon weet te doorbreken.

De afgelopen, titelloze, jaren voelden niet zelden aan als Groundhogday. Het seizoen werd vol goede moed, en hoge verwachtingen begonnen. Vaak tegen beter weten in want meestal konden alle ambities al rond de winterstop bijgesteld worden. In februari zaten we met zijn allen in het stadion met hetzelfde humeur als die chagrijnige weerman.

In de 83 dagen tussen het kampioenschap en de winst van de Johan Cruijffschaal heb ik de samenvatting van Feyenoord tegen Heracles ongeveer even vaak gekeken (al denk ik dat de teller eerder richting de 100 liep). De inworp, het uitglijden van Mike te Wierik en het schot van Kuijt. En dan die ene seconde, die ene seconde dat de tijd stil leek te staan. Het stadion houdt als één man de adem in. Wat volgt is een orkaan van geluid.

Op social media circuleren tientallen filmpjes van die ene goal. Gefilmd met telefoons waarbij je na de raketinslag van Kuijt digitaal in een draaikolk van mensen meegevoerd wordt. Ik denk dat ik het doelpunt uit iedere denkbare hoek bekeken heb.

Dat ene doelpunt dat alles veranderde. Een hele nieuwe generatie Feyenoorders wéét nu ook wat winnen is. Wat het is om op vakantie te gaan en als kampioen in het mooie rood en wit rond te lopen. Met de borst vooruit in plaats van excuses zoeken en zeggen dat onze tijd nog wel komt.

Als ik ooit zelf in een Groundhogday terecht mocht komen; laat me dan alsjeblieft 14 mei 2017 keer op keer beleven. De dag dat de zon harder scheen in Rotterdam dan ooit.

Feyenoord vs NAC Breda

In het voetbal had je altijd wat zekerheden. En eentje ervan was dat NAC nooit, maar dan ook nog nooit een competitiewedstrijd in De Kuip had gewonnen.

Een andere zekerheid is dat zodra er wat sprake van overschatting is aan de kant van Feyenoord het faliekant mis kan gaan. En zo geschiedde op een memorabele zaterdagavond. Memorabel in de verkeerde zin van het woord. Feyenoord verloor, dat kan weleens gebeuren. Maar het verloor ook het geloof en op sommige momenten de steun vanaf de tribune. In een seizoen waar een nieuwe landstitel meer dan mogelijk zou zijn kan het in de eerste weken van de competitie wel eens helemaal mis gaan.

Een onneembare veste sinds januari van het vorige jaar.

Lichtmast.

Chris Gyan werd een hart onder de riem gestoken. Na het lezen van het boek ‘King’ twijfel ik of het opgehaalde geld niet weer in de verkeerde zakken terecht komt.

Vol uitvak, dat moet je die ratten nageven.

Als NAC van het veld afgestapt zou zijn had Feyenoord nog niet gescoord.

En als je dan ook nog eens dit buitenkansje mist. Dan weet je de uitslag al. 0-2 in dit geval.

Feyenoord vs Ado voor de bekerT.

Na de zeperd tegen PSV was het hoog tijd om wat recht te zetten. Twee keer achter elkaar verliezen is iets dat we in Rotterdam niet meer gewend zijn. Maar om nou te zeggen dat het allemaal van harte ging.

Aan de andere kant van de maas werd ook gevoetbald.

tis geen Champions League…

Aardig gevuld uitvak voor een woensdagavond.

De meest besproken Feyenoorder van de afgelopen week.

De rook is groen.

Immers tussen zijn oude ploegmakkers.

Eerste helft was erg slecht.

Kramer op de grond.

‘Rustaaagh’

1-0 door Berghuis.

Dat zeg ik.

2-0 door KramerT vanaf de stip.

En we bekeren verder. Niet te verwarren met bekeren want in De Kuip hangt iedereen het geloof Feyenoord al aan.

 

Kramerinho!

Er zijn een aantal spelers in de Eredivisie waarvan ik vermoed dat kritiek ze koud laat. Culthelden die hun eigen beperkingen kennen en dankbaar zijn dat ze op het veld staan in plaats van als supporter op de tribune. Voetballers als Nathan Rutjes en Tommy Beugelsdijk. En Michiel Kramer ook.

Veel Feyenoorders, waaronder ikzelf, zien hem (nu) niet zitten maar zijn rol in het kampioenschap van Feyenoord valt niet te onderschatten. Door twee treffers in extremis in zowel Nijmegen als in Utrecht bleef Feyenoord koploper, een positie die ze het hele vorige seizoen niet afgestaan hebben.

Op Instagram volg ik Kramer al een tijdje en vaak post hij grappige foto’s van zijn kinderen en zijn vrouw. Of een foto na de wedstrijden waar hij in actie kwam. Vooral de kleine video’s die bovenin verschijnen op Instagram gaven een inkijkje in zijn interesses. Met één hand aan het stuur filmen hoe hard hij rijdt door de omgeving van Rotterdam. En altijd even de camera richten op zijn radio. Op het display verschijnen dan artiesten waar ik nog nooit van gehoord heb al zegt dat niet al teveel. Af en toe zit Renato Tapia naast hem ritmisch met zijn hoofd te knikken met dezelfde slaperige blik waarmee hij op het veld staat.

Het viel me na de wedstrijd tegen PSV op dat hij al een paar dagen niets gepost had. En toen ik hem opzocht waren alle foto’s verdwenen. ‘Nog geen berichten’ staat er bij zijn account. Zou zelfs de stoicijnse Kramer gevoelig zijn voor de druk van buitenaf? Hij laat zich toch zeker niet opfokken door wat meningen op televisie, de krant of social media?

Kramer scoorde tot nu toe 18 doelpunten in 50 competitiewedstrijden voor Feyenoord. Dat zijn er twee keer zoveel als Mike Obiku, een man die vooral door 1 doelpunt wereldfaam in Rotterdam en omstreken verwierf. Vanaf deze plek roep ik Kramer op zijn instagram-account weer te activeren en op te leuken met een foto van een doelpunt. Te beginnen vanavond tegen zijn oude club.