Phantom

Door de mail die ik van Feyenoord ontving ging de fantasie met me aan de haal. Via het bericht, versierd met een pompoen, skelet en spook kon je je kind inschrijven voor een Halloween-tour door De Kuip. Met Makaay als fantoom en Joszef als magier.

In de herfstvakantie wordt het mooiste stadion van Nederland omgetoverd tot een waar spookhuis las ik. Dat het kan spoken in De Kuip daar kan menig club over mee praten. Maar de laatste veertig jaar is het stadion ook een kerkhof gebleken voor menig trainer.

De eerste oefenmeester die ik aan het werk zag was Rinus Israel. Het bewijs dat een goede verdediger niet vanzelfsprekend een goede trainer hoeft te zijn (hallo Jaap!). Daarna volgden nog 20 trainers waarvan er behoorlijk veel het veld voortijdig moesten ruimen, of er zelf de brui aan gaven. De Kuip als knekelhuis voor gesneuvelde oefenmeesters.

Dat het huidige bestuur volledig uit ‘ad’-jes bestaat en er geen levende ziel voor een bestuursfunctie valt te vinden geeft ook te denken. Waarschijnlijk is iedereen bang voor de vele lijken in de kast van het Maasgebouw.

Zo bezien is het stadion de juiste plek voor een Halloween-tour.

K

Op de lange zijde van de Alkmaarderhout ontvouwden de AZ-supporters een spandoek met de tekst ‘geen woorden, maar tranen’. Bedoeld om Feyenoord-speler Alfred Schreuder een hart onder de riem te steken na het verlies van zijn zesjarige dochter aan kanker.

Tijdens de minuut stilte keek iedereen uit onze groep achterom naar Sander die niet lang daarvoor zijn vrouw was verloren aan dezelfde ziekte. Ik keek met een brok in mijn keel naar Sandra. Die een paar jaar ervoor het geluk had dat deze ziekte bij haar wél te genezen viel.

Met de chemo nog in haar lijf stapten we in het vliegtuig naar Turijn om Feyenoord te zien verliezen. Ook werden er nauwelijks thuis- en uitwedstrijden overgeslagen. En iedere keer gingen de spreekkoren met ‘K’ erin die ik om me heen hoorde door merg en been.

Nog geen half uur na de indrukwekkende minuut stilte in Alkmaar vlogen de verwensingen met deze ziekte erin als bijvoeglijk naamwoord alweer in de rondte. Volwassen kerels die deze ziekte gebruikten als krachtterm als er op het veld iets gebeurde wat hen niet beviel.

Ik vroeg en vraag me dan altijd af hoe dat in die gezinnen aan de ontbijttafel gaat. Wordt er dan ook om de K-boter gevraagd als het te lang duurt voordat deze aangegeven wordt?

Noem me vooral een moraalridder maar ik ben in ieder geval geen hypocriet die na een applaus voor een knuffelregen ten gunste van zieke kinderen daarna vrolijk verder gaat met schelden in een stadion.

Afgelopen zondag verloor Feyenoord kansloos in Sittard. En geloof me, na bijna 900 wedstrijden bijgewoond te hebben weet ik hoe het voelt om je zondag zo verpest te zien worden. Vanuit het uitvak klonk dat ze moesten werken voor hun K-geld.

Berghuis vond daar terecht wat van. Maar de algemene opinie op twitter was dat hij zijn bek dicht moest houden omdat hij meer dan een miljoen per jaar vangt en dat sommige supporters per seizoen honderden, zo niet duizenden euro’s per jaar kwijt zijn om Feyenoord te volgen. Dus hij moest zich niet zo aanstellen om die paar K’s uit het uitvak.

Toen wist ik het zeker. Tegen domheid is niets opgewassen. Maar een beetje fatsoen opbrengen heeft gewoon met opvoeding te maken.

Ze konden de Po(r)t(o) op….memorabele avond in De Kuip

Jaja, ik heb nog steeds geen camera gekocht. Vandaar een setje foto’s geschoten met de telefoon. Manmanman, wát een avond. Strijden, knokken en juichen.

[cliché-modus aan]De Kuip trilde op haar grondvesten.[/cliché-modus aan]

Half zeven en er staan nog behoorlijke rijen voor de poorten. 18:55 is een onhandig tijdstip, zeker als de hele stad ook nog eens vaststaat. Gelukkig was ik op de scooter.

Voor de aftrap nog wat lege plekken maar gaandeweg het eerste kwartier kwam het stadion toch goed vol. Buiten De Kuip erg veel Porto-fans op de been. In Belgie, Duitsland en Luxemburg heb je vrij grote gemeenschappen.

1-0 gek-ken-huis

2-0, de man voor me kan het niet geloven.

Gracht

Exact 30 jaar geleden stond een boos Legioen al na drie wedstrijden op het veld na een 0-2 achterstand tegen Fortuna Sittard. De boodschap: weg met het bestuur. In dertig jaar tijd is er weinig veranderd.
 
In Rotterdam is er namelijk een voetbalclub waarbij alle operationele bestuurders dezelfde voornaam hebben, namelijk Ad. Het meest frappante is dat beide heren ook nog eens dezelfde achternaam hebben, namelijk Interim. Dat bestuurslid Troost de tijdelijke technisch directeur Troost moet beoordelen en directeur a.i. Koevermans de krabbel onder het functioneringsgesprek van commercieel manager Koevermans mag zetten is helemaal niet raar. Hoogstens bijzonder.
 

Maar het spookt overal in en rondom De Kuip. Noem me een namaaksupporter maar het lukte me gisteren niet om in De Kuip te zijn bij een thuiswedstrijd. Dat gebeurt minder vaak dan een zonsverduistering dus dat is best uniek.

 

Op Fox zag ik een tobbend Feyenoord. Spelend zonder spits en met spelers op de tribune die nog geen drie wedstrijden in de week aankunnen. Langs de kant stond een man, die nooit aangesteld had moeten worden, druk te gebaren.
 
Op basis van wat is Stam eigenlijk aangetrokken? Een redelijk succesvol seizoen bij Reading? (waar het een seizoen later compleet mislukte) Of op drie gewonnen wedstrijden op rij met PEC Zwolle? Feit is dat Stam bij het jeugdelftal van onze aartsrivaal nauwelijks presteerde met een paar spelers die nu bij Barcelona en Juventus spelen. Maar ja, als Stam eruit vliegt krijgen we met Dirk Kuyt te maken als trainer. Ook nog geen geweldenaar. mAaR WeL eEn EcHtE FeYeNoOrDeR!!!
 
Op voorspraak van Stam haalde Feyenoord Liam Kelly, een speler die in de voorbereiding erg goed was in het ‘onder de bal doorlopen’. Er kwam geen tweede spits terwijl Jorgensen nog breekbaarder is dan ongekookte spaghetti. En ik geloof nooit dat een speler als Ié op basis van een flink aantal wedstrijden gescout is.
 
Karsdorp deed de afgelopen wedstrijden ongeveer alles fout wat er fout kan gaan en zijn vervanger Geertruida was gisteren niet veel beter. En dan Senesi. Ik las ergens dat hij nog maar een contract voor een seizoen had bij zijn huidige club én dat die club ook nog eens in grote geldzorgen verkeert. Hoe kun je daar dan in vredesnaam zeven miljoen voor betalen?
 
Wil Feyenoord ook meedoen wat ze in Amsterdam en Eindhoven doen? Dure Zuid-Amerikanen halen om voor veel geld te verkopen? Dat is op zich een prima idee. Maar Feyenoord moet helemaal geen zeven miljoen aan een speler uitgeven. Laat staan aan een centrale verdediger.
En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
 
Na het kampioenschap werd het in de CL verdiende geld geïnvesteerd in het nieuwe jeugdcomplex. Als dat de pijler is waar je je als club op gaat richten is daar niets mis mee. Maar zonder elftal in de keukenkampioen-divisie en de ervaring die dat meebrengt voor die gasten is de sprong naar het eerste elftal gewoon te groot.
 
Feyenoord deed een ‘Leicester’ in 2017, zoveel was een seizoen later al duidelijk. Maar op het bestuurlijke en technische vlak (en dan heb ik die hele stadiondiscussie nog niet eens genoemd) is het een grotere puinhoop dan ooit tevoren.
 
Het geluk voor Adje en Adje is dat anno 2019 de gracht tussen speelveld en tribune best breed en diep is. Het is een wonder dat die gracht nog niet vol staat door alle laatste druppels die menig emmer hebben doen overstromen de laatste jaren.
 
Wat doet Pim Verbeek eigenlijk tegenwoordig?
 

Regen

Het wachten was op de gelijkmaker want aan de kant waar in de twaalfde minuut het knuffels regende, regende het nu eigen doelpunten. Typisch Feyenoord om aan een wedstrijd waarin vijf Feyenoorders een doelpunt maakten slechts 1 punt over te houden.

Een wedstrijd eerder, tegen Utrecht, stapte ik op de metro bij station Stadhuis. Op een steenworp afstand van de plek waar Feyenoord doorgaans haar prijzen viert was ik uiteraard niet de enige Feyenoorder op weg naar huis. De stemming was gelaten, of beter gezegd in mineur. Wederom een verloren seizoen, slechts na een handvol wedstrijden gespeeld te hebben. Het Legioen heeft voor minder op het veld gestaan.

In supermarkten en files heb ik altijd het geluk in de verkeerde rij te staan. De staatsloterij heb ik ook nog nooit gewonnen en toen ik nog op school zat was ik altijd diegene die betrapt werd terwijl de hele klas hetzelfde deed. Kortom, het is niet verwonderlijk dat ik me tot Feyenoord aangetrokken voel.

De club zelf heeft het namelijk ook. Winnen we een keer een Europese prijs (met veel potentiele internationals in de basis) kwalificeert Oranje zich sinds jaren niet voor een eindtoernooi. Bij lotingen voor de Europacup treffen we altijd clubs op het pieken van hun kunnen (en die daarna niets meer presteren) en onze beste spelers verkopen we voor bedragen waar onze concurrentie tribuneklanten voor verkoopt. Als ergens anders de zon schijnt dan regent het in De Kuip.

Mede daarom had ik ook niets verwacht van de voorrondes in de Europaleague. Trencin lag me nog iets te vers in het geheugen. Maar wonder boven wonder waren het twee erg leuke wedstrijden in De Kuip.

Toen ook Willem II en Ado aan de zegekar werden gebonden was het chagrijn tijdelijk verdwenen uit De Kuip. Na de knuffelregen kwam zonneschijn.

Geen klaagmuur

Een club met het woord ‘beer’ in de naam. Maar is het dan het Engelse woord voor bier of het Nederlandse beer. Enfin, we dronken een biertje en verkochten de huid nog niet voordat de beer over twee wedstrijden geschoten is.

Het was een lekker potje voetbal. Lekker aanvallen, verdedigen van Lé en de goals van Lé-Roy. Volgende week afmaken of consolideren of weet ik wat, maar gewoon de poulefase halen dus.

Stadion.

Handjeklap. Klus voorlopig geklaard.

Nieuw seizoen, zelfde ellende

Door omstandigheden (vakantie vooral) had ik alleen een deel van Feyenoord-Sparta gezien via een haperende stream in Cambodja. Tijdens alle andere wedstrijden lag ik te slapen of was ik onderweg. Afgelopen zondag tegen Utrecht was dus de eerste wedstrijd die ik met eigen ogen (waarvan een geopereerd) zag. En dat viel me niet mee. In meerdere opzichten deed me dit aan eind jaren ’80 denken. Een terecht cynisch publiek, spelers die niet beter kunnen en zelfs spelers die na 70 minuten met kramp lopen.

Het seizoen is pas drie wedstrijden oud maar dit gaat echt helemaal niks worden. En dan is mijn echte camera ook nog eens kapot. Jullie zullen het met de foto’s van mijn IPhone moeten doen.

Aangetrouwde oma van Kees (94) voor het eerst naar De Kuip. Hoogtepunt van de dag.

Daar zijn we weer. Dit keer kwam 16:45 me wel goed uit.

0-1 achter en niet veel aanknopingspunten dat het wel eens goed zou gaan komen.

1-1 en maximaal haalbaar. Mogen onze hand dichtknijpen dat al die krampgevallen ons uiteindelijk de das niet omdeden.

Skyline.

3 uit 3. De Coolsingel is nog ver weg.

Seven-Eleven

Het bericht dat Amerikaanse investeerders geïnteresseerd zouden zijn in een deel van de aandelen van Feyenoord bereikte mij in Bangkok. In de straten van de Thaise hoofdstad was het drukkend warm. Zo warm dat een bezoekje aan een van de vierduizend Seven-eleven supermarkten die de stad rijk is, en waar het binnen ijskoud is, een welkome afwisseling is voor een net gearriveerde toerist.

In het straatbeeld van Bangkok verliest Boeddha steeds meer terrein aan smartphone, shoppingmalls en Starbucks. Per bezoek neemt het gevoel dat het mystieke Azië hier aan het afbrokkelen is toe.

Zou het imago van Feyenoord ook afbrokkelen met de Amerikaanse investeerders? Een cultclub met een stadion dat weliswaar hoog op de bezoeklijstjes staat bij echte voetbalfans maar waar het achterstallig onderhoud steeds meer aan het daglicht komt.

Wordt die cultclub, die overigens zelden kampioen wordt, een speeltje van miljonairs die meer willen bepalen dan ons lief is? Van Droomparken naar de Big American Dream? Van krantenjongens naar miljonairs?

Maar wat als we daardoor wel goed voetbal krijgen te zien en prijzen gaan winnen? De gedachte alleen al voelde als het verkopen van mijn ziel aan de duivel. Maar ook ik zou wel eens een normale, rustige voorbereiding mee willen maken. Of een seizoen waarin Feyenoord eindelijk een einde maakt aan de ‘slapende reus’ en gewoon een wakkere reus wordt die krachtig gaat heersen in de vaderlandse competitie. Waar titels geen incidenten meer zijn. Eindelijk een keer al die verwachtingen waarmaken.

Verscholen naast een van de Seven-Elevens was de ingang naar een Boeddhistische tempel. De zware geur van wierook kwam me tegemoet. Een meisje met een smartphone bracht een offer aan haar god.

Vooruitgang en traditie hoeven elkaar niet te bijten bedacht ik me. Dan neem ik een Starbucks in De Kuip wel op de koop toe.

Smartphone

Een ongeschreven wet luidt dat je, wanneer je een paar biertjes op hebt, je telefoon beter weg kunt leggen. Voor je het weet stuur je een iets te lollig berichtje naar je werkgever of plaats je een post op Facebook waar je een dag later met plaatsvervangende schaamte naar kijkt.

Hetzelfde geldt voor het schrijven van columns wanneer je nog midden in het chagrijn van het afgelopen seizoen zit. Ik schrijf deze column exact twee jaar nadat ik op de Coolsingel stond. Feyenoord was kampioen en had de weg naar boven gevonden.

De waarheid is dat we twee jaar later niets opgeschoten zijn. Persoonlijk vond ik het aankoopbeleid niet eens zo slecht. De betere spelers van de subtoppers werden gehaald (Larsson, Amrabat, Haps en St. Juste) en dat is gezien ons budget het maximale. Maar op het veld, waar het toch moet gebeuren, was het op een paar uitzonderingen na armoe troef.

Er ligt een niet geringe taak voor Jaap Stam om met de betere jeugdspelers zoals Kökcü en Burger en een paar gerichte aankopen een elftal neer te zetten dat minimaal derde kan worden. Minimaal derde hoor ik jullie denken? Zit hij dan toch aan het bier tijdens het schrijven van deze column?

Nee, in Rotterdam zijn we nogal snel geneigd om naar Ajax te kijken. Maar gezien de begroting en het achterland moeten we ons focussen op PSV. Die doen het met min of meer dezelfde middelen al jaren beter. Dat heet visie en daar ontbreekt het hier al jaren aan.

Over Jaap Stam gaat het gerucht dat hij tijdens de trainerscursus een apart programma mocht volgen omdat hij niet wist wat een spatiebalk was. Van hem hoef ik dan geen boze (dronken) whatsappjes te verwachten na een nederlaag. Jaap lijkt me namelijk niet iemand voor een smartphone.