Putdeksel

Met een vonkenregen raakte de scooter het asfalt. Een combinatie van overmoed, een natte straat én remmen op een putdeksel zorgde ervoor dat de pizzabezorger een flinke smak maakte. Het zijn zaken waar je als motorrijder op gewezen wordt tijdens het lessen: nooit remmen op zebrapaden en putdeksels en kijk uit als het regent. Zeker na een periode van lange droogte.

Op het terras heerste geen lange droogte. De val van de pizzabezorger werkt met gejuich ontvangen, mede ingegeven door het bier dat als opwarmer diende voor de wedstrijd tegen Sturm Graz. Flauw? Jazeker, maar het is het gedrag dat je overal ziet waar grote groepen drinkende mensen bij elkaar komen.

De pizzabezorger krabbelde op, pakte zijn scooter en bekeek de schade. Die bleek mee te vallen want ineens was hij weer op pad. Op weg naar de klant die met een schuin oog de klok in de gaten zat te houden.

Ruim twee uur later waren we getuige geweest van een vonkenregen op het veld. De ballen werden niet bezorgd maar er was sprake geweest van ragfijn overspel en de Oostenrijkers werden kansloos naar huis gestuurd.

Bij het verlaten van De Kuip viel het schijnsel van de lichtmasten op de honderden leenscooters voor het stadion. Het ontgrendelen ervan klonk als een symfonie en vol bravoure storten de berijders ervan zich in het verkeer.  

Met een droge straat en een zege op zak hoefde je eigenlijk nergens rekening mee te houden. Ik zag dan ook geen scooter vallen. 

Livestream

Buiten was het al donker en op een tijdstip dat de meeste Cambodjanen voorzichtig begonnen na te denken over hun nachtrust, het was immers al half acht in de avond, werd er afgetrapt in de GelreDome.

Met het geluid van krekels en kikkers op de achtergrond bleek de livestream nagenoeg synchroon met Nederland te lopen getuige de Whatsappjes die later zouden volgen in groepen die namen dragen als ‘shoarmawedstrijd’ en ‘Boedapest 2023’. Laatstgenoemde groepschat heeft het afgelopen jaar een flinke verandering ondergaan. Van ‘Berlijn 2021’ via Praag, Belgrado, wederom Praag, Marseille tot uiteindelijk Tirana.

Feyenoord onderging een soortgelijke metamorfose, al gebeurde er tijdens de enkele keer dat het beeld bevroor precies wat Jan voorspeld had: ‘zal je zien dat er precies nu gescoord wordt.’ Toen het beeld weer terug was bleek dat ook het geval te zijn. Soms is Feyenoord wél heel erg voorspelbaar.

Of het kwam door de Angkor-biertjes of de rust die Feyenoord sowieso uitstraalde. We zaten geen moment in de piepzak. De livestream haperde nog een paar keer, iets wat de aanvallers van Feyenoord niet deden.

Met een overwinning op zak bleek het restaurant verlaten te zijn. Het was immer ook al bijna half tien.

Dat belooft wat voor de komende wedstrijd. Daarvan is de aftrap om twee uur in de nacht. Een voordeel. Na afloop is het al bijna licht. Zo heb je nog wat aan je dag.

Tempel

In de verte klinkt het eentonige gebed van een tempel, het duurt niet lang voordat de zon zich zal laten zien.

Hoogstwaarschijnlijk is het gebed voor een begrafenis want voor bruiloften is de regentijd niet het seizoen. Want ook in Cambodja denken ze in seizoenen, zij het in een iets andere context dan wij voetbalfans.

Op het moment dat de monniken beginnen met dit gebed ligt Nederland op een oor. En die vijf uur tijdsverschil met Rotterdam zorgt ervoor dat ik iedere ochtend wakker wordt met het gezang van de monniken én vooral veel transfernieuws.

Op RTV Rijnmond klonken de eerste geluiden van ongenoegen over het transferbeleid van Feyenoord en op Twitter, sowieso niet de plek van nuances, werd om aanwinsten geschreeuwd. Het duurde een etmaal en daarna stroomden de nieuwtjes binnen. Giminez, Idrissi en Timber en als ik straks lig te slapen zal ook Rasmussen wel bevestigd worden.

Dennis te Kloese lijkt te doen wat hij moet doen. Doorpakken nu de mogelijkheden daar zijn. Misschien is Mexico wel een ideetje voor een volgende vakantie als Giminez een beetje gaat presteren. Al loop je daar door het tijdsverschil misschien helemaal achter de feiten aan. En daar maken ze je wakker met kerkklokken. Dat is niks natuurlijk.

Coco

Bastiaan en zijn maat wilden graag naar de nieuwste film van de Minions. Het was de eerste maandag van de zomervakantie en het plan om met de jongens uit de klas te gaan was een stille dood gestorven. Ingegeven door een filmpje op TikTok zouden Bastiaan en zijn klasgenoten in hun nette pak naar deze film gaan. Toen puntje bij paaltje kwam, kwam daar helaas niets meer van terecht.

Na wat aandringen mocht ik wel mee en ik hoefde niet eens in mijn nette pak. Als ik maar zou rijden en popcorn voor ze kocht. Een kleine opoffering om zelf ook de film met de bekendste gele wezentjes ooit te bekijken. En ik hou ook voor popcorn. Dubbele winst.

In de hal naar zaal drie stond een grote kartonnen aankondiging van een film die volgend jaar uit moest gaan komen. Met grote letters stond er ‘Casa Coco, een onvervalste Rotterdamse komedie’.
En juist op die laatste toevoeging sloeg ik aan. Wat gaat er precies Rotterdams zijn aan deze komedie? Zetten ze achter ieder woord eindigend op een R of een P de natte T? ‘Ik loopt te lopen, fijne gozert’ want dat de cast behalve hun geboortegrond niet veel meer met Rotterdam heeft mag duidelijk zijn. Gerard Cox moest laatst nog uitgelegd worden hoe de metro werkte. Of eindigen ze iedere zin met ‘ja toch?’

Er wordt weleens beweerd dat Rotterdammers nuchter zijn. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Maar het tegenovergestelde is waar. Handdoeken met ‘hier ligt een Rotterdammer’ om in het buitenland te laten zien waar je vandaan komt. Sentimenteel worden bij het 75-jarig bestaan van De Kuip en een droge strot van alle emotie tijdens het afscheid nemen van een rood-wit icoon uit de jaren ’70 die we zelf niet eens hebben zien voetballen. Nuchter? Eerder vurig zoals op de Balkan, trots op de stad en haar gebouwen.

De film zal mij benieuwen want in mijn ogen is er maar een echte onvervalst Rotterdamse komedie en dat is De Marathon. Een universeel verhaal over trouw, liefde en de dood. Een film die nooit had geklopt als deze zich niet in Rotterdam had afgespeeld.

Ik vermoed dat ik Bastiaan en zijn maat niet mee zal krijgen naar deze film, hoeveel popcorn ik ook zal bieden. Nou ja, dan ga ik zelf maar. Loopt ik daar zelf wel over de rooie lopert in mijn nette pak met mijn wijffie, ja toch?

Mail

Een tweede nadeel van de verloren conference League finale is de stroom e-mails die ik sindsdien van de UEFA ontvang. De laatste weken voornamelijk vol promotie voor het EK voetbal voor vrouwen.

Laten we het voorzichtig zeggen, en je kunt niet voorzichtig genoeg zijn in de overspannen wereld waarin we nu leven, dat ik geen groot fan ben van vrouwenvoetbal. En voordat de hooivorken en toortsen tevoorschijn gehaald worden, ik ben ook geen fan van amateurvoetbal, al zal deze vergelijking me niet in dank afgenomen worden.

Een wedstrijd op het vijfde niveau in Engeland? Prima. Regionalliga Westfalen? Graag. Maar damesvoetbal kan me niet bekoren. Vorige week zag ik de keepster van het Nederlands elftal als een zak aardappelen tevergeefs naar de hoek duiken. Het zag er enorm koddig uit. En dat leek me niet de bedoeling. De wedstrijdpremies zijn tegenwoordig namelijk hetzelfde om een soort van professionaliteit af te willen dwingen.

Bij Feyenoord hebben ze ook een damesploeg waarvan de wedstrijden vrij goed bezocht worden. Voor mijn gevoel kwam dat deels omdat de mensen na Corona weer op zoek waren naar wat ontspanning. Maar voor het grootste deel door wat we het ‘Moulijn-effect’ zouden kunnen noemen.

Het verhaal ging dat de mensen nog wel naar De Kuip zouden komen als Coentje op de middenstip zou gaan klaverjassen. Zo gek is men van Feyenoord en zijn helden.

Het verklaart ook gelijk de drukte bij de eerste training, de open dag en de verjaardagen van de club en De Kuip waarbij een meute op het voorplein de secondes aftelden tot 19 juli en 27 maart.

Gek? Wellicht voor buitenstaanders wel. Maar niet zo gek om echte voetballiefhebbers via een mail uit te nodigen om naar vrouwen EK te gaan kijken. Zo gek zijn we ook weer niet.