Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 3.

Moe van al dat getrain voor de marathon, de Roparun, ons scooterweekend en het bier drinken na het lang verwachte kampioenschap was het tijd om op vakantie gaan. En niet zomaar een vakantie. Na vijf jaar gingen we eindelijk weer eens naar Azie toe.

We begonnen in Bangkok en via een paar dagen in een national park namen we een taxi richting de Cambodjaanse grens om daar door Jan opgewacht te worden. In Cambodja maakten we een geweldige roadtrip langs plaatsen waar we nog niet eerder waren geweest.

We zagen Dolfijnen in Kratie. De insecten op de markt van Skuon en eenmaal terug in Battambang regelden Jan en Phary een tuktuk om het platteland in de omgeving van hun resort te bekijken. De tijd vloog voorbij maar het was echt een geweldige vakantie. Eenmaal terug in Bangkok kochten we onze rugzakken vol met prullaria om vervolgens weer richting Nederland te vliegen. Het verslag van deze reis staat hier en de video ervan hier.

Eenmaal terug in Nederland konden we direct door naar De Kuip om Feyenoord een prijs te zien winnen. Na penalty’s werd Vitesse verslagen en won Feyenoord de Nederlandse supercup. Een traditie die maar niet echt van de grond wil komen.

De volgende trip stond alweer voor de deur. In de hoofdstad van Dublin ging ik een halve marathon rennen en Sandra een 10km wedstrijd. Met o.a. Bastiaan (2x), Menno, Annemieke, Patrick en nog véél meer bekenden werd het een gezellige boel. De halve marathon ging gezien de vakantie die nog in de benen zat best aardig. Met 1:47 was ik dik tevreden. Na de halve marathon liep ik nog zowat een marathon heen en weer naar Croke Park om daar een hurlingwedstrijd te zien. Dat was een bijzondere ervaring (klik hier).

We zagen Feyenoord nu wel uit bij Excelsior winnen en door een vijfklapper tegen Willem II werd het seizoen prima begonnen. Ondertussen stond er al een tijd een afspraak om de marathonmedaille van 2017 op mijn lichaam te vereeuwigen. Het deed weer enorm veel zeer (dat was ik even vergeten) maar het resultaat mag er zijn. Met de Rotterdam Running Crew liepen door de koelcel van een zeevishandel en toen was het bijna alweer september.

 

En wie september zegt, zegt Mersea Island. Onze favoriete scooterrally in Engeland. In het interlandweekend stapten wij op onze oldtimers om aan de andere kant van het kanaal feest te gaan vieren.

We werden er weer als eregasten onthaald en hielpen onze Engelse vrienden mee met de spelletjes op zaterdagmiddag. We aten uiteraard Indiaas en dronken een sloot Ale.

Op zondag reden we weer terug naar de boot om vervolgens op de saaie dagboot een uiltje te knappen totdat we weer in Hoek van Holland aanmeerden.

Werd er dan niet hardgelopen? Ja, natuurlijk wel. In Roelofarendsveen deed ik mee als een van de vier lopers van een kermismarathon. Het thema was Duitsland en geheel in traditie kreeg je na afloop een biertje en een braadworst.

Ook deed ik dit jaar mee met de Vredesloop. Het leukste was dat Sandra ook meedeed. Zij de vijf, ik de tien. Beetje vreemd was wel dat het parcours zeker 250 meter te kort was. Wel fijn dat iedereen daardoor een PR kon lopen.

Feyenoord werd in een van de zwaarste poules van de Champions League ingedeeld. De eerste poulewedstrijd thuis tegen Manchester City gaf direct aan hoe de verhoudingen in het internationale topvoetbal liggen. Feyenoord ging er kansloos af.

En toen was het alweer oktober en tijd voor de voetbaltrip. Maar dat overzicht komt pas aan het einde van het jaar. December is immers nog niet voorbij.

 

 

Feyenoord vs Napoli

  

Drukte op het voorplein.

Laatste keer Champions League in De Kuip. Of zelfs maar in een Nederlands stadion?

Wat Italianen. Bij lange na geen 6000.

Ze komen op het veld.

 

The champi-ooooonssss

Mooie avond om je debuut te maken.

Het ging weer mis in de beginminuten. Hier de uitstekende spelende Tapia.

Maar dan is er nog altijd Jorgensen.

1-1 na een half uur spelen.

Kale bats.

Geel voor Driesje.

Ook geel voor Vilhelna. En die had er al een. Feyenoord met tien man verder.

Dag UEFA.

Pyro.

Nog een corner.

En we winnen zowaar. Wat een ontlading.

2-1 en Vermeer juicht.

Afgelopen. Doei doei Champions League. Bedankt voor de 25 miljoen euro (min de vuurwerkboete dan).

Heuh.

 

                   

Feyenoord vs Shaktar Donetsk

Zonder te doemdenken; het was gisteravond de voorlaatste keer dat de Champions League hymne in een Nederlands stadion klonk.  Het verschil is gewoon te groot geworden. Feyenoord speelde een hele sterke openingsfase, kwam terecht voor, maar daarna sloop de angst er toch een beetje in. Want fouten op dit niveau worden genadeloos afgestraft.

Misschien moeten we in Nederland maar niet rouwig zijn dat we de vaste Champions League plaats voor de kampioen kwijt zijn geraakt. Hier hebben we echt niks te zoeken (en begin niet over die andere twee clubs die struikelden over Europese middenmoters op weg naar de Europaleague.)

Jaja, respect.

Hierna nog 1 keer op de middenstip van De Kuip.

Kijk, ze komen op het veld.

De accountant van de Uefa trekt zijn registerboekje.

Huppetee, 1-0.

Dat zeg ik toch.

Een slordigheidje hierna en het staat alweer 1-1.

Amrabat is een geweldenaar.

Zelfs na deze tweede gele kaart (scheidsrechter Higler let je op? Je kunt twee x geel in een wedstrijd geven) lukte het helaas niet om de gelijkmaker te forceren. Overigens had de arbitrage wel wat aan dat eeuwige tijdrekken moeten doen. Zowel vandaag als afgelopen zaterdag. Het is echt heel irritant aan het worden. En dan wel een wissel van anderhalve minuut toestaan.

Gewogen en te licht bevonden. Zelfs een derde plek zit er niet meer in. Een derde plek waar de andere drie ploegen hun neus voor ophalen maar ik zou Feyenoord maar wat graag in de Europaleague willen zien. Uithuilen en zondag opnieuw proberen.

Napels zien?

Het was in de tram tussen het centrum van Turijn en het Stadio Delli Alpi toen we erachter kwamen dat de portemonnee van Sandra gestolen was. In haar portemonnee zaten behalve de gebruikelijke ziekenfonds- en bankpasjes ook onze seizoenkaarten en wedstrijdkaartjes voor Juventus tegen Feyenoord.

Behalve de administratieve rompslomp (Feyenoord hield bij wie er een kaartje had gekocht dus op vertoon van ons paspoort kwamen we het stadion alsnog binnen) gaf het vooral een vervelend gevoel. Een vervelend gevoel dat ik een jaar eerder in Italië ook al had.

Na de 0-1 overwinning in het Giuseppe Meazza (het stadion heet alleen San Siro als AC Milan er speelt) zagen we op een parkeerplaats naast het stadion wat Italiaanse hooligans huishouden. De ruiten van Nederlandse auto’s sneuvelden bij bosjes en ik vroeg me af waar de politie bleef. Die moesten dit toch ook zien en er tegen optreden?

Dat was een Noord-Europese misvatting geweest. De Carabinieri was er wel en kwam ook in actie. In actie tegen de Feyenoorders die hun heilige koe wilden beschermen. Met de lange latten werden de Nederlanders die wraak wilden nemen van het parkeerterrein gejaagd.

Na Turijn besloot ik nooit meer met Feyenoord naar Italië te gaan. Noem het een onderbuikgevoel maar ik ben klaar met dat land als het om voetbal gaat. Matig gevulde stadions en een politieapparaat dat vrij snel naar geweld grijpt.

Halverwege september kwam het bericht dat Het Legioen niet welkom is in Napels en ik leefde mee met alle supporters die wel zin hadden in die trip. Ze zullen vast wel gaan en er een paar mooie dagen beleven. Maar zonder de wedstrijd te zien is het toch anders.

Het gezegde gaat dat men eerst Napels moet zien en dan met een gerust hart kan sterven. Ik pas voorlopig voor beide opties.

De Carabinieri inspecteert het domplein in Milaan, 2002.

Feyenoord vs Manchester City

Met heroïsche wedstrijden tegen Marseille, Juventus, Sevilla en recent nog Manchester United in het achterhoofd vertrok ik op een waaierige woensdagavond richting De Kuip. Het stadion waar ik de meest heroïsche Europacupavond meemaakte op 8 mei 2002. Toen had niemand verwacht dat er ooit nog eens een Nederlandse club een Europese prijs zou pakken. Tot een jaar geleden had ik nooit verwacht ooit nog eens Champions League voetbal in De Kuip te zien.

Het bedrijf Manchester City kwam langs, bij voorbaat een kansloze missie voor ploegen uit kleine voetballanden. Maar de bal is rond, en nog meer dan dat soort clichés.

Meestal zijn die wedstrijden tegen die topploegen nogal teleurstellend qua spelers. De topspelers worden gespaard en kijk je naar een handvol invallers. Alsof je met Doutzen Kroes hebt afgesproken en je zit uiteindelijk opgescheept met Neelie Smit Kroes. Dat was gisteren wel anders.

Rotterdam, 13 september 2017. Feyenoord vs Manchester City 0-4. Champions League.

I wanna see a rainbow high in the sky….

Willem zijn kar heeft ook een nieuw likje verf gekregen.

Dat logo is een tijdje niet zichtbaar geweest in De Kuip.

Het circus dat Champions League heet. Op de millimeter.

It’s been a while.

O jee.

Iedereen keek uit naar de Champions League hymne. Uiteindelijk hoorde je er niks van.

Op de burelen van de UEFA schrijven ze alvast een boete uit. Die liggen voorbedrukt met het adres van De Kuip erop vermoed ik zo.

Het werd een kansloze wedstrijd. City was gewoonweg een paar klassen beter. Mag ook wel met een selectie van 853 miljoen euro.

Feyenoord kwam spaarzaam voor het Engelse doel.

Op zijn achterhoofd had ie wel wat reclame kunnen doen.

Opnieuw een Vente op het veld. Het allereerste doelpunt ooit werd gemaakt door Leen Vente. Dylan mocht vanavond acteren op het allerhoogste podium qua clubvoetbal.

0-4 zijn duidelijke cijfers. Niet getreurd, de competitie is veel belangrijker. En Manchester City heeft nog nooit van Heracles gewonnen bijvoorbeeld. Wie zijn ze dan?