Nachtmerrie

De klok op het scorebord stond al een tijdje stil op 90 minuten, vloekend keek ik richting de hemel. Was de hele inhaalrace van jan met de korte achternaam geweest? De opmars onder Dick Advocaat die door bijna het hele land (op Alkmaar en Amsterdam na) bejubeld werd. Was het allemaal voor niks geweest? De zekere titel in deze thuiswedstrijd tegen Vitesse, werd die nu echt verspeeld door een bloedeloos gelijkspel?

En telkens op het moment dat de scheidsrechter af wil gaan fluiten word ik badend in het zweet wakker. Langzaam krijgt de realiteit vat op me, er wordt voorlopig helemaal niet gevoetbald.

Typisch Feyenoord dat er juist door dít seizoen een streep gezet kan gaan worden. Een seizoen dat in oktober als volledig kansloos beschouwd kon worden, maar waar we in maart stiekem droomden over een dubbel.

Natuurlijk zijn er belangrijkere zaken in het leven. Maar met het wegvallen van de wedstrijden van Feyenoord verdwijnt er ook een stuk van je sociale leven. Het geouwehoer op de tribune met je maten. Je ergeren aan Larsson (die typisch genoeg richting China vluchtte op een moment dat iedereen daar vandaan wilde) en je verbazen over de progressie die Senesi aan het doormaken is.

Whatsappgroepen die alleen nog maar gebruikt worden voor flauwe grappen over Corona in plaats van ouderwets gescheld op de KNVB, de scheidsrechters en de VAR. Of wie of wat dan ook die in onze ogen Feyenoord benadeeld. De social distancing bleek geen anderhalve meter te zijn maar een gigantische kloof.

Normaal gesproken dagdroom ik mezelf op de fiets naar kantoor. In deze dagdromen wint Feyenoord alles, en vaak ook nog op het allerlaatste moment. De maanden onder Advocaat voelden achteraf gezien als deze dagdroom.

Hopelijk eindigt het seizoen niet alsnog als mijn nachtmerrie.

Feyenoord vs Willem II. Stuur dan het eerste

Tweede uitverkochte wedstrijd binnen 4 dagen. Weer tegen een Brabantse club.

De verwaarlozing van De Kuip. (aad de) Mos op de trappen.

Geen handen schudden maar wel een lekkere intieme huddle.

Een soort van Ultra’s?

Na de 1-0 een virtuele high-five.

Niet veel later levert een protest bij de scheidsrechter niets op.

2-0.

Blijf nou van elkaar a-hááf!

Geen 3-0.

Bergosso, dé man van 2020 tot nu toe.

 

Deze bal gaat Narsingh niet scoren.

En deze ook niet.

Normaal

Het was benauwd buiten de Geusselt, ín het stadion leek het echter wel een sauna. Achter het uitvak klonk het geblaf van politiehonden terwijl de Feyenoorders in het vak steeds dichter op elkaar gedrukt werden als gevolg van de vele valse kaarten die in omloop waren.

De wedstrijd zelf stond bol van de spanning. Zeker toen Roberto Lanckohr achter de bal ging staan om een strafschop te nemen. Typisch Feyenoord om alles te verkloten met de haven in zicht. Ed de Goeij dook de verkeerde kant op en de bal spatte uiteen op de paal. Feyenoord leefde nog.

Vlak na rust gebeurde er iets magisch voor mijn ogen: József Kiprich begon aan een slalom en staand op mijn tenen probeerde ik de hele actie te volgen. Met een slepende beweging passeerde József de keeper en zette Feyenoord op voorsprong. Euforisch van vreugde konden we de titel al bijna ruiken.

Een schril contrast met Kiprich’ zijn eerste kennismaking met Het Legioen. Boos van woede werden de spelers van de groene grasmat gejaagd na een 0-2 achterstand. Het was de eerste keer dat József in de basis stond bij Feyenoord en de Hongaar leek in niets op een profvoetballer.

De seizoenen erna groeide de Tovenaar van Tatabánya langzaam maar zeker uit tot een cultfiguur in het Nederlandse voetbal. Voornamelijk door een interview waarin hij aan de verslaggever vraagt wat ‘puffen’ betekent.

Zes dagen na Maastricht bevond ik me weer in een uitvak. In de hoek van het Oosterpark moest de bevestiging komen van hetgeen waar Rotterdam al dagen van in de ban was.

Uiteraard was Kiprich de maker van de bevrijdende (en schitterende) goal. Na afloop van de wedstrijd werd het veld, net zoals bij zijn debuut, weer bestormd. Ditmaal door een uitzinnige supportersschare. De ‘normaalste’ voetballer in dienst van Feyenoord was kampioen.

Joszef gaat op de schouders na zijn allerlaatste wedstrijd voor Feyenoord.

Shirt uit

Het was waterkoud in De Kuip op zondagmiddag zes december 1992. De meeste supporters zaten weggedoken in hun jas en zagen een tiental Feyenoorders ploeteren tegen Vitesse. En toen was daar ineens Mike Obiku die na zijn goal van pure vreugde zijn shirt uittrok. Het werd, naast een brede glimlach, het handelsmerk van de Nigeriaan.
De mooiste keer dat Obiku zijn shirt uittrok was uiteraard in het Olympische stadion. Nadat hij een redelijk kansloos Feyenoord in de sudden-death alsnog de winst op Ajax schonk.

Na Obiku zijn er nog een aantal Feyenoorders geweest die na een goal hun shirt uittrokken na een beslissend moment. Van Hooijdonk na zijn tweede goal in de UEFA-Cupfinale bijvoorbeeld.

Het invoeren van een gele kaart als strafmaatregel weerhield een keur aan Feyenoorders niet van een striptease na een goal

Toen Feyenoord in het eerste seizoen onder Koeman bezig was aan een opmars in de Eredivisie meende toenmalig publiekslieveling John Guidetti zijn shirt uit te trekken na zijn benutte penalty tegen RKC. Tot op de dag van vandaag ben ik ervan overtuigd dat dit ons dat seizoen de titel heeft gekost, Guidetti kreeg namelijk zijn tweede geel voor deze actie.

Dirk Kuijt trok ook zijn shirt uit na zijn hattrick in de kampioenswedstrijd tegen Heracles. De gele kaart kon hem niets schelen, het bleek de laatste wedstrijd in zijn lange carrière te zijn geweest. Iets wat hij natuurlijk al wist.

De laatste kaart was voor onze nieuwe vriend Bozenik na zijn goal tegen PEC Zwolle. Juichend liep hij ontbloot naar het verkeerde vak. Ik vermoed dat Advocaat, geen fan van frivoliteiten, hem wel verteld heeft dit niet nog een keer te doen.

Behalve als we in de beker Ajax treffen natuurlijk. Wie weet krijgt Bozenik dan ook een benzinepomp naar hem vernoemd.

Feyenoord vs Emmen in de OzyaKuip

Soms is het gewoon ff mooi om door Rotterdam te wandelen. Vanaf station Rijnhaven via het Afrikaanderplein en de Beijerlandselaan richting Kuip.

Een behoorlijk vol stadion. Als er met passie gevoetbald wordt komt het publiek vanzelf.

De bank met Bozenik. Die zou later nog Blijenik worden.

Huddle met een van de uitblinkers van de laatste tijd, Bijlow, op de rug gezien.

Dat düürde niet lang voordat we konden jüichen. Doelpünt in De Küip.

Lekkere binnenkomerT.

En ook gewoon een vrije trap opeisen,

Bleek loos alarm.

Feyenoord drong nog wel aan maar in de tweede helft werd het toch wat link.

Bevrijdende 2-0 van Jorgensen.

Hem.

Die nieuwe kleurstelling vindt mijn camera niet zo fijn. Maar er staat dus 2-0.

En de man van de derde goal was Sinisterra.

Wissel. Jorgensen eraf en Bozenik erin. Een wissel die we de komende tijd vaker zullen zien.

Jammer dat Berghuis niet accuraat was.

Maar hij was toch een Blijenik.

Verslag Heart of Midlothian FC – Airdrieonians

Een aantal jaar was een niet zo’n vaste traditie om naar de derde ronde van de FA Cup te gaan. Dat is de mooiste ronde want dan stromen de topclubs in én vinden er altijd flink wat verrassingen plaats. Dit jaar kwam het eerste weekend van januari niet zo goed uit en zochten we naar een alternatief voor onze honger (en vooral) dorst naar cultuur en voetbal in (nu nog) Groot-Britannie.

Een mooi alternatief werd gevonden in de vierde ronde van de Schotse FA Cup. En ons oog viel op Edinburgh omdat mijn vrouw die er recent geweest was het een mooie stad vond. Hearts werd gekoppeld aan Airdrie en zo zetten wij koers richting de Schotse hoofdstad.

Daardoor waren we niet bij Feyenoord vs Heerenveen maar het toeval wilde dat je voor deze wedstrijd je seizoenkaart eenmalig kon doneren aan mensen die het minder breed hebben. Dat hebben wij dus gedaan en zodoende stapten we met een goed gevoel het vliegtuig in.

Edinburgh (Scho). 18 januari 2020. Heart of Midlothian FC – Airdrieonians FC 5-0. Schotse FA Cup.

Het lot zorgde ervoor dat we om 12:01 bij de Wetherspoons waren. Te laat voor een Schots ontbijt. Dan maar aan de fish and chips.

Buiten het stadion veel onofficiele merchandise te koop. Ik hou daar wel van.

De facade van de nieuwe hoofdtribune. 

5 minuten voor de aftrap was de social club leeg én de bar vol. Met lege glazen uiteraard.

Met bijna 15.000 toeschouwers zat het redelijk vol.

Uitvak was goed gevuld. Met wat Chelsea-vlaggen en veel gezang. Ze maakten behoorlijk wat herrie. 

Shirts van Airdrie waren fraai. Maar het marroon & white was voetballend de bovenliggende partij. Hearts staat onderaan in de Schotse Premier League. Airdrie staat derde in League One (niveau 3).

Het was al heel snel 1-0.

Drukte voor het doel van de bezoekers.

Het Schotse voetbal wordt al decennia gedomineerd door The Old Firm. De grootste successen van Hearts (opgericht in 1874) vonden dus ook in de vorige eeuw plaats. Al wonnen ze nog wel twee keer de Schotse beker in dit millennium (2006 en 2012).  Op 21 oktober 2004 speelde Hearts in De Kuip tegen Feyenoord. Door twee goals van Kuijt en 1 van Bart Goor (die exact even oud is als ik) won Feyenoord eenvoudig met 3-0. Dit was echter in de seizoenen dat je in de poulefase geen heen en weer wedstrijden had. Dus een bezoekje aan Tynecastle (met dus nog de oude hoofdtribune) werd ons toen door de UEFA door de neus geboord.

En terwijl de avond valt raast Hearts door. 

3-0 en over en uit.

Schotse Pie.

Met 5-0 bekert Hearts door.

Een pint in The Athletic Arms (waar nog veel meer Nederlanders bleken te zijn) en dan op naar ons hotel. De taxi-chauffeur bracht ons daarna naar het, volgens hem, beste Indiase restaurant van de stad. Was niets van gelogen.

Mijn diner bij de IndierT. Een vrij pittige curry.

Thali voor Patrick.

Op zondagochtend was het voor mij tijd om de hardloopschoenen aan te trekken. Een rondje door heuvelachting Edinburgh en toen kwam ik dit rugby-pareltje tegen. 

Op zondag wél een Schots ontbijtje. Met een apparaat dat er uitzag als een kaas-soufflé en uiteraard brown pudding.

Het Balmoral. Niet ons hotel.

The Royal Mile. Best wel een toeristenfuik.

Edinburgh Castle.

Toeristen.

William Wallace. Teleurstelling voor de Braveheart-fans want Sir William Wallace was niet zoals in de film wordt beweerd een soort boer van lage komaf. Hij was wel degelijk van adel. Na zijn gevangenneming werd hij werd opgehangen, gecastreerd, opengesneden en ontdaan van zijn ingewanden, welke met zijn geslachtsorgaan voor zijn ogen verbrand werden. Daarna werd het hart uit het lichaam gehaald. Tot slot werd hij onthoofd en gevierendeeld. Dit is een vraag die vaak in de fameuze Peenvogel-quizzen voorbij komt.

Robert The Bruce. Koning van Schotland van 1306 tot 1329. Onder zijn bewind werd Schotland onafhankelijk. Tegenwoordig had daar een referendum of tien voor nodig geweest. Maar Robert versloeg in de slag om Bannockburn in 1314 het veel grotere Engelse leger en redde hiermee Schotlands onafhankelijkheid. Daarna was het nog niet klaar en viel hij Engeland en Ierland binnen. In Ierland kon hij zijn broer Edward Bruce tot koning kronen in 1316.

Poort.

Veel toeristen die een mooie foto in de weg staan.

Deze pub heet the worlds end omdat dit de laatste pub was binnen de stadsmuren van Edinburgh. Daarna hield de (beschaafde) wereld op volgens de inwoners destijds.

Een eenhoorn.

Schitterende pub.

Beste actiefoto van het weekend. 

Het moest maar weer.

Mooie stad. Hier kom ik zeker nog een keer terug. 

Chaos

Chaos wordt in de Griekse mythologie voorgesteld als een bodemloze leegte waar alles eindeloos valt. Niet naar beneden, want er is geen enkele oriëntatie mogelijk, maar alle kanten op.

Alle kanten op. Een beetje zoals het veldspel én beleid van Feyenoord de laatste decennia. Als we eens een prijs pakken wordt er zelden op voortgeborduurd. Zo was de UEFA-Cup winst in 2002 geen opmaat naar een blijvende positie in de Europese subtop en maakte de recente titel ons niet tot een vaste gast als om het structureel meedoen om het kampioenschap gaat.

Het zijn incidenten op de groene mat tegen een decor van roddel, achterklap en intriges. Van trainers die klagen over het niet legen van prullenbakken tot bestuurders die elkaar via de bevriende lijntjes met de pers zwart proberen te maken.

De recente resultaten onder Dick Advocaat verbloemen veel. Maar grootste deel van Het Legioen is het gekonkel op de burelen van het Maasgebouw al jaren meer dan zat. De recente sprong op de ranglijst heeft de druk, als het om het voetballende gedeelte gaat, eraf gehaald. De spelers zijn even uit de wind gehaald.

Maar aan de Olympiaweg waait het niet, er is eerder sprake van een tornado. Verhalen over investeerders, de rol van de VVF. Commissarissen die niet op hun positie terug mogen komen. Gouden aandelen, een algemeen directeur die niemand wilde en een ex-punker die aan alle touwtjes trekt.

Waar Vitesse (waar het ook nooit rustig is) weleens gekscherend FC Hollywood aan de Rijn wordt genoemd kunnen we Feyenoord gerust FC Chaos aan de Maas noemen.

In de Griekse mythologie spreekt men van een chaoskampf als er een duidelijke strijd is tussen het goede en het kwade. Maar wie er goed is en wie er kwaad valt in Rotterdam nauwelijks meer te herleiden. Chaos troef.

Het Maasgebouw in aanbouw.

Feyenoord vs PSV, same old story

In al die jaren dat ik naar De Kuip ga voor Feyenoord tegen PSV heb ik de Eindhovenaren slechts een handvol keren zien winnen in onze Rotterdamse tempel. Zelfs de elftallen bij supersterren als Ronaldo en Romario wonnen zelden in Rotterdam.

Mede daarom stapte ik vol goede moed op de fiets richting De Kuip.

De elektrische fiets weliswaar. Ik had die ochtend ook al ruim 22 kilometer hardgelopen. We moeten niet overdrijven.

Binnen drie kwartier bij De Kuip.

Het voorplein op wedstrijddagen. Hartje.

Afscheid van Vilhena

Vette T op zijn pet.

We gaan bijna beginnen.

Een gejuich uit duizend kelen.

Feyenoord in de verdrukking. Het eerste kwartier was niet echt goed.

Nog geen gebroken been bij de trainer van PSV.

En plotsklaps de 1-0.

En vlak daarna high-fivende spelers. Feyenoord krijgt een strafschop.

Aanleggen.

En raak.

Buikschuivers.

Zij kijken tevreden toe.

Feyenoord gaf vaak goed rugdekking en Geertruida speelde een prima pot.

Penalty om niks. Maar ja, hij gaat lekker op de stip. Een boel gejank van PSV’ers.

Berghuis weet zelf ook wel waar ie hem gaat schieten hoor.

Huppetee. Drie tegen nul.

Even socialisen met de boys.

‘He’s getting sacked in the morning!’

Hij heeft de eindstand een soort van op zijn rug want PSV scoorde nog een fraaie goal. Zonde want Vermeer had een clean sheet verdiend.

90 minuten en bijna klaar. Mooie pot. Slecht voetbal en toch winnen.

 

 

Feyenoord vs Rangers. Een schot voor de boeg

    

Black Friday deals werden beschermd door de hermandad.

De Kuip wacht wederom een heet avondje.

Wat gezellige Rotterdamse deuntjes in de regen.

Van mij hoeft dit niet zo. Support your local.

Een marsmannetje in de goal. Ik dacht altijd dat die groen waren.

Mijn honderdste Europese wedstrijd. Met rook en fakkels.

Eerste helft was Feyenoord de bovenliggende partij. Ondanks deze tegenaanval.

En daarom ook de terechte 1-0.

Dat net zorgt ervoor dat je niet echt lekkere foto’s kunt maken.

Rangers nog meer in de verdrukking.

 

Ziet ook hij.

 

No surrender zeg je?

Na rust zijn de rollen omgedraaid. Althans, voor een klein deel van de wedstrijd. Hier vieren de Rangers de gelijkmaker.

Maar na een achterstand komt Feyenoord weer terug tot 2-2.

Beide ploegen moesten genoegen nemen met een gelijkspel.