Huize avondrood

Er steeg een luid gejuich op toen Robin van Persie in de thuiswedstrijd tegen Ado Den Haag begon met warmlopen. De Haagse aanhang zong pesterig ‘ouwe lul’ en de routinier lachte zijn tanden bloot. Een paar dagen ervoor had hij zijn rentree gemaakt op een ondergrond waar slechts weinig beesten zouden kunnen overleven. Het gebrek aan gras in de Galgenwaard zou een Giro 555 actie rechtvaardigen.

Zelfs in de korte speeltijd die hem gegund werd drukte Van Persie in Utrecht zijn stempel op de wedstrijd. Al had hij, dat moet gezegd worden, de winnende treffer moeten maken. In tientallen columns en beschouwingen hoorde ik dat Van Persie geen Kuijt was. En Kuijt geen Van Persie.

In Nederland zijn we slecht in het omgaan van mensen die hun hoofd boven het maaiveld uitsteken. Hele volksstammen zitten zich voor de televisie te verkneukelen als het weer eens mis gaat tijdens het songfestival of de kwalificatie voor een voetbaltoernooi. Een collectief ‘zie je wel’ wordt er vanuit rijtjeshuizen verzucht als het misgaat. Voornamelijk door mensen die nog geen twee noten zuiver kunnen zingen of vijfhonderd meter hard kunnen lopen zonder aan het zuurstof te moeten.

Ongeveer tegelijkertijd met de terugkomst van Van Persie, die ook gewoon zijn zakken had kunnen vullen in de ‘zandbak’, tekende Tim Cahill een contract bij Millwall. Cahill, 38 inmiddels, komt binnen als een held en niemand twijfelt aan zijn gedrevenheid. Hij gaat zijn voetbalpensioen in Londen nog even uitstellen.

De laatste minuten van zijn warming-up bleef Van Persie steeds dichter in de buurt van het vak waar de trainers zich mogen bewegen. Alsof hij bang was dat Gio hem zou vergeten. Iets wat mij tijdens het minutenlang toezingen van nummer 32 vrijwel onmogelijk leek.

Bij de eerste balcontacten in zijn eigen Kuip etaleerde Van Persie zijn klasse, als werd dit niet door al zijn teamgenoten begrepen. Nee, Van Persie is geen Kuijt. Hij zal niet achter iedere bal aandraven als een jonge labrador. Maar met elf Vilhelna’s win je geen wedstrijd en met elf Kuijt’s en Van Persie’s ook niet. Maar laat De Kuip het komende anderhalf jaar fungeren als huize avondrood voor ‘opa’ Van Persie. Ook in bejaardenhuizen heb je altijd wel een ‘ouwe lul’ die op het groene laken de jeugd nog een lesje kan leren.

Succes tegen Heracles

De rook van het vuurwerk zorgde voor een troebel zicht vanaf vak RR toen Mike te Wierik in het strafschopgebied uitgleed. Het moment dat de bal van de voet van Dirk Kuijt verliet leek de tijd een moment stil te staan. Wat volgde is bekend. De dagen erna voelden als een ‘summer of love’ in Rotterdam. Van trots leek iedereen een paar centimeter langer. 

Afgelopen woensdag was het exact negen maanden geleden dat Feyenoord de titel pakte. Ik ben benieuwd of de baby’s die op Valentijnsdag in Rotterdam en omgeving geboren worden nog steeds vernoemd worden naar Giovanni, Nicolai en Dirk. Ik vermoed van niet, de vreugde heeft plaats gemaakt voor chagrijn. We, ik in ieder geval wel, hadden er dit seizoen allemaal veel en veel meer van verwacht. Tegen beter weten in blijkt eens te meer.

Aanstaande zondag speelt Feyenoord weer tegen Heracles. Het stadion is, net als zoals 14 mei 2017, uitverkocht want het publiek laat de club niet in de steek. Net zoals we de achttien lange kampioens-loze jaren niet gedaan hebben. Nog elf competitiewedstrijden te gaan en waar we vorig seizoen wedstrijd na wedstrijd aftelden tot de ontknoping kan dit seizoen wat mij betreft niet snel genoeg voorbij zijn. Alles op de beker hoor ik overal. Al wordt dat geenszins een makkie zoals iedereen denkt. 

Het chagrijn heeft bij mij ook de overhand gekregen. Zondag staat er een lange duurloop van 30 kilometer op het programma en ik moet me daarna haasten om op tijd in het stadion te zijn. Eigenlijk vraag je jezelf af waarom je jezelf nog zou haasten. Maar het blijft toch je club hé.

Was het alleen maar wat vaker 14 mei 2017. Toen de zon in Rotterdam warmer leek te schijnen dan ooit te voren.

Off to England

Als je dit leest ben je gek zijn wij op weg naar Engeland. De veertiende Peenvogeltrip alweer. Momenteel zitten wij aan een welverdiende pint en spelen de mede-Peenvogels de befaamde quiz. Wil je die ook spelen? Dat kan! Doe maar klikkerdeklik op deze link en dan kun je hem ook spelen.

Hou Facebook en instagram in de gaten om te zien wat wij aan het uitspoken zijn. Volgende week volgt er ongetwijfeld een fotoverslag. Voor nu zeggen wij van Peenvogel BV proost! 

There is a light….Feyenoord vs Groningen

“Take me out tonight
Because I want to see people and I
Want to see life”

Een heleboel mensen verkozen de warme open haard boven een bezoek aan De Kuip. Midweekse speelrondes, daar zit in deze tijd van het jaar echt niemand op te wachten. Het was koud in het stadion en het voetbal was zeker in de eerste helft nauwelijks hartverwarmend. Tot aan de tweede helft was het enige hoogtepunt de klassieker van The Smiths die de deejay in de rust draaide. 

Bijna 0-1 voor de bezoekers.

Ter nagedachtenis van Jip.

Eindelijk 1-0. Een thuiswedstijd, dus Toornstra.

2-0 door St. Juste.

Kijk eens hoe snel hij invalt.

En op schitterende wijze de 3-0 maakt. Ergens in deze kluwen spelers staat Van Persie. Geweldige goal in een matige wedstrijd.

 

 

 

Vissen

“Van der Gijp, daar komt je kans, laat de keeper nou eens vissen”

Toen Jaap Valkhoff begin jaren ‘60 de tekst neerpende, voor wat het beroemdste voetballied van Nederland zou worden, kon hij in de tekst niet om Feyenoords naoorlogse topscorer aller tijden heen. Met 177 goals in 233 competitiewedstrijden zou Cor van der Gijp tegenwoordig voor een astronomisch bedrag naar een buitenlandse topclub vertrekken. In plaats daarvan ging hij na zijn lange carrière in Rotterdam naar Blauw-Wit in Amsterdam.

In de versies die later opgenomen werden voelde het veranderen van juist dit ene zinnetje als heiligschennis. In 1992 klonk het nog: 

“Hé Gaston, daar komt je kans, laat de keeper nou eens vissen”.

Natuurlijk is Gaston Taument een held, de belichaming van de wederopstanding begin jaren ’90. Zijn rush en goal in De Klassieker staat iedereen nog bij. Dat Gaston, 45 goals in 204 wedstrijden, destijds in een wat opgepimpte versie van het clublied genoemd wordt daar kon ik wel mee leven.
Maar in een nog latere versie maken de tekstschrijvers het wel erg bont. Gaston Taument is aan de kant gezet ten faveure van Thomas Buffel. Prima speler hoor, ik vond het oprecht jammer dat hij bij Feyenoord vertrok. De tekst, die overigens nog steeds op een officiële website van Feyenoord te vinden is, is als volgt:

“Buffel kijk! Daar komt je kans, laat de keeper nou eens vissen”

Buffeltje liet keepers regelmatig vissen. Maar liefst 34 keer in 80 wedstrijden. Maar dat komt absoluut niet in de buurt van Cor van der Gijp zijn indrukwekkende aantal. Al moet gezegd worden dat Buffel een aanvallende middenvelder was en geen spits.

Nee, als het clublied dan zo nodig in een nieuw jasje gestoken moet worden dan zou ik voorstellen om er “Dirk Kuijt, daar komt je kans, laat de keeper nou eens vissen” van te maken. Dat bekt ook wel lekker. Met de nadruk op Dirrek.

Maar als dat niet gebeurt dan moeten ze in de lengte van de dagen de originele versie, het liefst met een kraakje in de single, voor aanvang van de wedstrijd draaien. Alleen al als eerbetoon aan spelers als Coen Moulijn en Beertje Kreijermaat. En aan Cor van der Gijp, die de vaderlandse keepers maar liefst 177 keer liet vissen. Een levende legende.

 

Feyenoord vs PSV voor de bekerT

Op 17 januari 1990 zag ik in Eindhoven Feyenoord voor het eerst voor de beker tegen PSV spelen. Ondanks een doelpunt van Griga verloor Feyenoord die confrontatie. De wraak zou een seizoen later komen in een jaargang die gedoemd was te mislukken. Toen redde de bekerwinst van Feyenoord het seizoen (en de club?). Ook dit seizoen MOET de beker gewonnen worden om een verder kleurloos seizoen nog wat glans te geven. 

Een wedstrijd onder het felle schijnsel van de lichtmasten. 

Het stadion in vol ornaat.

De huidige en toekomstige landskampioen.

Wat vuurwerk als de wedstrijd net begonnen is. 

En als de rookwolken opgetrokken zijn…

Staat het al 1-0.

PSV was ook gevaarlijk af en toe.

Maar op het schot van Vilhelna had Zoet geen antwoord.

Tweede helft werd het iets meer vechtvoetbal.

En scoort Jorgensen de…

…o nee, toch niet.

Er werd wat uitgedeeld.

Maar uiteindelijk bekert Feyenoord gewoon verder.

Gazza

Met eigen ogen heb ik hem nooit zien voetballen. Toen hij met Tottenham op bezoek was in De Kuip had Gazza een blessure en stond hij wel op het veld als een soort mascotte. Helpen deed het niet want de Spurs, met onder andere Gary Lineker en Gary Mabbutt, verloor van Feyenoord door een doelpunt van cultheld Kiprich.

Jaren later zag ik hem in Newcastle op het veld staan. Als ex-speler van Newcastle United en Rangers werd hij geëerd tijdens een toernooi waar beide clubs elkaar troffen. Op dat moment had Cascoigne al een leven vol drank, vechtpartijen en schandalen achter de rug. Heel Engeland huilde met Gazza mee na zijn gele kaart tijdens het duel met West-Duitsland tijdens het WK van Italië. Het lievelingetje van het Engelse publiek zou geschorst zijn bij een eventuele finale.

In de documentaire die over hem verscheen bleek Gazza erg verslavingsgevoelig te zijn. Of het nu ging om junkfood, gokken of cocaïne bij alles lag overmatig gebruik op de loer. Waar hij eerst de backpages van de tabloids vulde met zijn voetbalkwaliteiten stond hij steeds vaker op de frontpage. Met dit gedrag was het wachten op het onvermijdelijke bericht van zijn overlijden. Iemand die zo zelfdestructief is valt nauwelijks te stoppen.

In 2018 was ik hem eigenlijk een beetje uit het oog verloren. Totdat ik recent een retweet van zijn officiële twitteraccount @Paul_Gascoigne8 tegenkwam. Hij ziet er goed uit die Gazza, zijn gezicht is wat scherp en hard zoals je wel vaker bij ex-junkies ziet maar zijn humor is hij niet verloren. Hij gedraagt zich als die ene oude oom op verjaardagsfeestjes waarbij je met plaatsvervangende schaamte luistert naar zijn zoveelste dubbelzinnige mop. Maar stiekem moet je er wel om lachen. Precies zoals hij zich af en toe gedroeg op het veld.

In een tijdperk vol ideale schoonzonen op het veld en primadonna’s met tatoeages tot aan hun kruin is het mooi om te zien dat een ongeleid projectiel als Cascoigne weer terug is. Na zijn onnavolgbare acties op en buiten het veld doet hij nu hetzelfde op social media waarin hij zijn ex-teamgenoten met humor de maat neemt. De tranen van nu zijn van het lachen.

Feyenoord vs Ado, return of the legend.

5 vijf minuten later vertrekken en je staat gelijk 2 straten verderop.

Rotterdam vanaf de tweede ring gezien. 

De terugkeer van een legende. En nee, onze legende is geen dikke darter.

Kijk, ze komen op het veld.

Geen minuut stilte maar een minuut applaus. Deed nogal Engels aan. Alleen dat YNWA, moet dat nou echt?

Rommelig, chaotisch en matig.

Na de rust een donkerharige speler langs de zijlijn. Zou het dan? O, nee. Het was Kevin Diks, die overigens prima inviel.

1-0 door Vilhelna.

Berghuissie!

En na een goal van de man die alleen thuis scoort (iets wat normaliter echtscheidingen voorkomt) staat het alweer 3-1. Lexie scoorde tegen en deed heel hautain.

Logische uitslag.

De laatste paar minuten van zijn warming-up bleef Van Persie dicht in de buurt van het vak voor de dug-out. Het leek wel alsof hij bang was om vergeten te worden door Gio.

Daar gaat ie, de spits van het kampioenschap. Bedankt voor alle goals! Van Persie maakt zijn rentree in De Kuip.

Oppassen voor die Beugelsdijk…

Na afloop kwamen we nog langs Immers zijn oude huis op Zuid.

 

Alpaca

Mijn eerste bewust meegemaakte WK was die in 1986. Het WK van de hand van God, de uitstekende Belgen en de shirts van Denemarken. In mijn panini-album plakte ik braaf de stickers van de helden van toen. Eredivisiespelers in het algemeen en Feyenoorders in het bijzonder schitterden door afwezigheid en daardoor voelde het toernooi letterlijk en figuurlijk ver weg.

De Europese en Wereldtoernooien erna, als Nederland wel aanwezig was, werd er door mij net iets harder gejuicht bij acties van spelers in rood-witte dienst, of bij spelers die dat geweest waren. Zo juichte ik midden in de nacht bij de goal van Taument tegen Saudi Arabië. Bij de poeier van Rob Witschge tegen Duitsland en alle goals die Kuyt en Van Persie maakten op een eindtoernooi.

Aan de andere kant hield ik mijn hart vast als er een Feyenoorder een penalty moesten nemen. En al helemaal in een beslissende reeks. Verliezen oké het ging immers niet om Feyenoord. Maar als Oranje dan verloor dan wel graag door een speler van onze aartsrivaal. Dan kun je nét iets lekkerder schelden.

En ondanks dat ik weinig met Oranje op heb vond ik het in 2002 vooral jammer voor de Feyenoorders die, na de UEFA Cup winst in de vorm van hun leven verkeerden, het WK in Japan en Korea moesten missen. Tijdens het EK in 2000 vond ik het vooral treurig voor Bosvelt en na de WK finale van 2010 pinkte ik een traantje weg voor Gio. Ik had het hem zo gegund al was hij dan minder emotioneel op 14 mei 2017 geweest. Een WK-titel voelt waarschijnlijk net iets beter dan een landstitel voor de gemiddelde voetballer.

Ook buitenlandse Feyenoorders kunnen tijdens toernooien op mijn steun rekenen maar dan moeten ze geen al te gekke dingen gaan doen. Of juist wel en de club een klein vermogen opleveren. Met Jorgensen, Amrabat, El Ahmadi en nu ook Tapia was het nog lastig kiezen wie ik ga steunen op het komende WK. 

Maar ik ben eruit. Ik denk dat ik maar een tijdelijke Peruviaan word, dat klinkt als een titel van Suske en Wiske. De Peruviaanse Peenvogel. Heb ik alleen nog een panfluit en een bolhoed nodig, dat staat een stuk beter dan een oranje klomp op je hoofd.

Nu nog op zoek naar een alpaca als huisdier.