Azteca

Het eerste WK dat ik bewust meemaakte was Mexico’86. Een toernooi waar Nederland, net zoals nu, schitterde door afwezigheid. Er deden vierentwintig landen mee waaronder Canada, Schotland en de Sovjet-Unie. Mede door het uiteen vallen van de USSR (en Joegoslavië) hebben we tegenwoordig ongeveer 300 extra landen die zich kunnen kwalificeren voor het WK. Allemaal landen die ons eigen Oranje een voet dwars kunnen zetten tijdens de kwalificatie.

Ik zou graag willen zeggen dat ik nog wat weet van de gespeelde wedstrijden maar dat zijn herinneringen die later ingekleurd zijn. De hand van God, Danish Dynamite en de uitstekende Belgen zijn daarna eindeloos herhaalt.

Wat ik dan nog wel weet? De geweldige Hummel-shirts van de Denen. Mijn Panini-album (dat ik nooit vol heb gekregen en die ik ergens tussen drie verhuizingen kwijt ben geraakt) en de bal waarmee gevoetbald werd.

De Azteca van Adidas was de mooiste bal ooit. Van mijn zakgeld kocht ik de synthetische versie van deze bal (de echt leren versie zou in no-time versleten zijn want we voetbalden vooral op straat) en die hebben we tijdens menig potje ‘tienen’ gebruikt. Tijdens de loeiharde voorzetten die we gaven sneuvelde nog weleens een bril of kwam de bal terecht op het dak van de Prins Maurits-school. De bal van dat dak afhalen was een uitdaging omdat de regenpijpen ingesmeerd waren met een goedje om regenpijpklimmers het zo lastig mogelijk te maken. Met besmeurde handen moest je vervolgens op doel staan omdat jij diegene was die over schoot.

De laatste omwentelingen van de bal staan me nog wel helder voor ogen. Er was een kant van ons speelterrein waar de ongeschreven wet heerste dat je daar niet naar toe moest schieten. De prikkelbosjes waren funest voor je kleding maar ook voor ballen. Na een mislukte voorzet stuiterde de bal over het hek van de school heen, precies voor de voeten van een passerende buurtgenoot.

Niet gezegend met een goede traptechniek punterde hij de bal zo in de richting van de ‘verboden bosjes’. Er was in Berkel geen hand van God om de bal van richting te veranderen. De rest van de zomer van ’86 hebben we vooral gehonkbald.

De tanden van Dirk

‘Heeft hij nou nieuwe tanden?’  Tijdens de samenvatting van de afscheidswedstrijd van Dirk Kuyt op Studio Sport is dat het eerste wat mijn schoonmoeder opvalt. Bij de eerstvolgende close-up valt de rij witte bijtertjes mij ook op. Zaken die je op de tribune van De Kuip niet meekrijgt worden uitvergroot op televisie.

Zittend op de tweede ring zag ik wel dat Roy Makaay ietwat forser was geworden. ‘Als hij nu een spook wil spelen dan heeft hij twee hoeslakens nodig’ vatte mijn buurman gevat samen. En zo’n middag was het tijdens de Dirk Kuyt Testimonial. In een landerige en soms wat lacherige sfeer werd afscheid genomen van de speler die voor eeuwig verbonden zal blijven met 14 mei 2017, toen om een minuut over halfdrie de tijd letterlijk even stil stond in Rotterdam.

Op de foto’s uit zijn eerste Feyenoord-periode zie je het goed. Dirk heeft in de jaren erna wel wat aan zijn uiterlijk laten doen. Niet alleen zijn tanden maar ook zijn oren zijn volgens mij onder het mes gegaan. In een tijdperk waar alles draait om uiterlijkheden ontkomt zelfs een vissersjongen uit Katwijk daar niet aan.

Een keer een verkeerde spijkerbroek dragen in de kleedkamer en je bent de rest van het seizoen het mikpunt van spot. Het zou mij niets verbazen als Depay vanaf de parterre wat toegeroepen kreeg over zijn hoed. Al was dat waarschijnlijk niets vergeleken wat sommige van Dirk zijn oud-Oranje collega’s te horen kregen.

Ik keek nog een keer naar die witte rij tanden die hij liet zien na zijn allerlaatste goal in Feyenoord-shirt. Die witte tanden stonden symbool voor zijn terugkeer. Ze gaven Dirk en Feyenoord nieuw elan. Maar vooral lieten ze zien dat als je je ergens in vastbijt alles mogelijk is. Zelfs een kampioenschap na achttien lange jaren wachten.

Dirk Kuyt testimonial

Alleen Coen Moulijn en Willem van Hanegem gingen hem voor met een heuse afscheidswedstrijd. Voor Coen kwamen de mensen nog wel naar het stadion als hij op de middenstip zou gaan klaverjassen (niet mijn woorden) en Willem was de knuffelbeer onder de Feyenoorders.

En Dirk? Dirk zal voor altijd geassocieerd worden met 14 mei 2017, de dag dat Rotterdam opnieuw Bevrijdingsdag vierde. De Kuip was voller dan ik had verwacht en al met al was het best een leuke middag.

De Kromme is de jeugdcoach van de ‘zonen van’. Dat deed die ouwe brombeer op onnavolgbare wijze. Ik vermoed dat wat van de ‘zonen’ nu nog beduusd zijn.

Het ingevlogen sterren-ensemble.

Dirk doet zijn zegje.

En een minuut stilte voor een oer-Feyenoorder. Ik vond die schermen ergens best gaaf. Vier is wat teveel maar zou twee niet kunnen?

Feyenoord met Paauwe, Pi-Air, Landzaat, Gio en Van Persie in een elftal.

Pi-Air kopt raak na een panklare voorzet van Berghuis.

De tweede helft was Dirk in het Oranje gestoken.

En Steven Gerrard in het rood en wit. Roy Makaay slaat de ballen gehakt op Varkenoord niet af.

Dirk eraf.

En er weer op. Maar niet voordat ie voor televisiekijkend Nederland in zijn onderbroek gefilmd werd.

Net zoals tegen Heracles scoort hij vlak voor tijd uit een strafschop. Nummer zeven is definitief gestopt.

Dirk bedankt!

 

Finale Rotterdam schrijft

Dat was erg leuk, de uitreiking van de prijzen van de Rotterdam Schrijft wedstrijd. Ik had het verhaal bloempot (in ietwat aangepaste versie) ingestuurd en zat bij de veertig finalisten. Ik had er al rekening mee gehouden dat ik niet zou winnen, en dat gebeurde ook niet. Het verhaal over Gerrit is een feelgood-verhaaltje maar geen literair wonder (dat ben ik zelf ook niet).

Enfin, aan het einde van de avond kreeg je het boek mee waarin alle veertig verhalen gepubliceerd zijn. En dat was al een prijs op zich.

Brood en spelen

Sinds een bepaald stadion in Noord-Holland vernoemd werd naar de plek waar de Romeinen hun feestjes hielden met gladiatoren en leeuwen gebruik ik dat woord niet meer. Dat het woord arena in het Latijns zand betekent is gezien de strubbelingen met die grasmat aldaar een milde vorm van ironie.

De grasmat van De Kuip was op 22 april allesbehalve een zandvlakte, al probeerden die Alkmaarders daar met fakkels (ook wel Romeinse kaarsen genoemd) verandering in te brengen. Dat zal wel een Noord-Hollands dingetje zijn, want in een recente bekerfinale probeerden die zandbakbewoners uit de Bijlmer dat dus ook. Als straf kregen ze een ongenadig pak slaag van de blauwvingers uit Zwolle.

Maar waarom moest ik aan de Romeinen denken tijdens de laatste bekerfinale? Vlak na de tweede goal van Feyenoord wees Van Persie met zijn vinger richting de businessunit waar de vorige Keizer van Rotterdam bivakkeert. Gehuld in zijn witte blouse en omringt door zijn entourage werd het gebaar van de bekendste Robin na het hulpje van Batman beantwoord door een omhoog gestoken duim van Dirk Kuyt. Dezelfde Dirk Kuyt die na het laatste fluitsignaal met zijn zoontje op zijn schouders de bekerwinst vierde.

De omhoog gestoken duim betekende in Romeinse tijden dat je leven gespaard werd. Gladiator van Persie zakte op zijn knieën en iedere vezel in zijn tanige lijf stond gespannen. De leeuw AZ bleek een tandeloze tijger te zijn en hij wist dat hij Feyenoord zojuist een derde grote prijs in evenzoveel jaren (die supercup telt niemand mee toch?) had bezorgd.

Over orgies na de wedstrijd, een andere Romeinse traditie, is mij niets bekend. Dat zou met de huidige selectie ook niet lang geheim gebleven zijn, zo dol zijn die mannen op selfies maken met hun smartphone. Tijdens de huldiging, een dag na de finale, waren ze meer in de weer met hun kekke Iphones dan met het entertainen van het publiek. Al leken de aanwezige fans dat nauwelijks iets te kunnen schelen. Iets met brood en spelen wellicht. Toch weer die Romeinen.

Bekerfinale. AZ vs Feyenoord.

Die waren er al vroeg bij op het Hofplein.

All cops are zeikerds.

Paar foeilelijke logo’s op die buis.

Muziek die ik niet trek.

Een stel Benen.

Airwolf!

Of Blue Thunder.

Ben Wijnstekers houdt alles in de smiezen.

Niet laten vallen!

De 100ste bekerfinale staat op het punt te beginnen.

Fakkels.

Vak X had wat weg van Mordor.

Noord-Hollandse traditie.

1-0 door Danish Dynamite.

Bijna de 2-0

Even later wel. Die sluwe vos van een Van Persie.

Wel ons teringjong hé!

De Kuip weet dat het een kwestie van tijd is dat Feyenoord voor de dertiende keer de bekerT omhoog kan tillen. Het werd mijn zevende.

Sorry dat ik lelijke dingen over je zei Gio. Maar het was wel een matig seizoen he.

Jones was een paar keer belangrijk.

Zag ook de meelevende Van Persie.

En Dirk.

Toornstra scoort in een uitwedstrijd!!!!

En iedereen viert feest.

Afgelopen en binnen! Ron Vlaar treurt.

Bekerwinnaar!

De Wolf en de beker. Zo zou een titel  van een sprookje van Grimm kunnen zijn. Maar die zit bij Sparta hé.

Wie ruimt die rommel op?

Kijk die omhelzing tussen Houtman en Van Persie eens. Peter is van voetballer fan geworden. Mooi.

Tütüren op het Hofplein. 

Feyenoord vs Utrecht. Een wedstrijd zonder spanning

De opties om fatsoenlijk van noord naar zuid te rijden nemen allengs af. Geen Maastunnel, geen Coolsingel.

De overkant. Vanaf zuid gezien dan.

Ga je mee naar het stadion…

Rook.

Verwarrend tenue met die donkere broeken en sokken. Lijkt me vrij lastig voor grensrechters bijvoorbeeld.

Volle bak.

1-0 door Jorgensen die een hartje maakt.

Ziet ook nieuwbakken Feyenoorder Ayoub met nummer 8.

El Ahmadi vraagt of de grensrechter het niet goed heeft kunnen zien. Of iets van die strekking.

Deze krullenbol dus.

RVP doet zijn ding.

En de grensrechter komt schuilen bij Nijhuis.

Deze vrije trap van Larsson trof geen doel.

Maar zijn kopbal even later wel.

Nog een week geduld. Dan is de finale.

Het open Rotterdamse kampioenschap ballengooien. Feyenoord vs Excelsior

Het was iets minder druk dan normaal. Misschien is paasmaandag een betere dag?

Groene slierten om het bovenste gedeelte van de Rotterdamse vlag te vormen.

Oost tegen Zuid.

Gelijk al druk voor het doel van de Kralingers.

En pats. De 1-0.

Hij had niet zoveel te doen vandaag.

Dringen.

Twee tegen nul en eigenlijk wel klaar.

Berghuis maakt een fraaie goal. En mag er daarna af. Tijdens de wissel werd er ‘sukkeltje, sukkeltje’ gezongen maar dat was niet voor Berghuis maar voor diegene op vak W (Robin? Warren?) die de bal in de gracht liet vallen. Er was namelijk een kampioenschap Rotterdams ballengooien aan de gang.

Hier is de bal bij ons.

En ongeveer iedereen mist de laatste goal.

En zelfs de familie Kuyt doet mee. Tot grote hilariteit van het hele stadion.

Dat was het weer. Drie punten in de pocket.

 

 

 

 

Algoritme

Iedere ochtend herinnert Facebook me eraan wat ik de afgelopen jaren op diezelfde dag heb gedaan. Behalve wat foto’s van mijn opgroeiende zoon (de tijd vliegt echt) hebben de eerste maanden van het jaar een nogal repeterend karakter.

Ik zie foto’s van gifbekers, bedroefde smileys en af en toe een klaagzang over wéér een verloren seizoen. Facebook ligt onder vuur. Gebruikers voelen zich bedot door Mark Zuckerberg en co. Door middel van algoritmes bepaalden zij wat wij als gebruikers te zien kregen. De term nepnieuws was nooit ver weg in de media.

Als Zuckerberg zijn thermometer in Rotterdam en de Rotterdammers zou steken dan zouden zijn algoritmes bij het voorjaar van 2017 denken dat er nepnieuws gepropageerd wordt. Jarenlange negativiteit heeft ineens plaatsgemaakt voor teksten vol hoop en hunkering.

In april 2017 telde ik de dagen, en vooral de wedstrijden, af. Nu, een jaar later, schuif ik plichtmatig de DVD van het vorige seizoen af en toe in de dvd-speler. De beelden van het kampioenschap als medicijn om de kater van dit seizoen tegen te gaan.

Natuurlijk, Feyenoord kan de beker nog winnen. En dat is in Nederland gewoon een hoofdprijs, ondanks wat iedereen ook zegt. Maar de realiteit is dat we er dit seizoen met zijn allen veel meer van hadden verwacht. Hopelijk herinnert Facebook me er in april 2019 aan dat we de beker gewonnen hebben.

Zo niet dan mag Zuckerberg van mij best sponsor worden van onze mooie club. Hij hoeft dat blauwe logo met die F maar een klein beetje aan te passen in rood en wit.