Smartphone

Een ongeschreven wet luidt dat je, wanneer je een paar biertjes op hebt, je telefoon beter weg kunt leggen. Voor je het weet stuur je een iets te lollig berichtje naar je werkgever of plaats je een post op Facebook waar je een dag later met plaatsvervangende schaamte naar kijkt.

Hetzelfde geldt voor het schrijven van columns wanneer je nog midden in het chagrijn van het afgelopen seizoen zit. Ik schrijf deze column exact twee jaar nadat ik op de Coolsingel stond. Feyenoord was kampioen en had de weg naar boven gevonden.

De waarheid is dat we twee jaar later niets opgeschoten zijn. Persoonlijk vond ik het aankoopbeleid niet eens zo slecht. De betere spelers van de subtoppers werden gehaald (Larsson, Amrabat, Haps en St. Juste) en dat is gezien ons budget het maximale. Maar op het veld, waar het toch moet gebeuren, was het op een paar uitzonderingen na armoe troef.

Er ligt een niet geringe taak voor Jaap Stam om met de betere jeugdspelers zoals Kökcü en Burger en een paar gerichte aankopen een elftal neer te zetten dat minimaal derde kan worden. Minimaal derde hoor ik jullie denken? Zit hij dan toch aan het bier tijdens het schrijven van deze column?

Nee, in Rotterdam zijn we nogal snel geneigd om naar Ajax te kijken. Maar gezien de begroting en het achterland moeten we ons focussen op PSV. Die doen het met min of meer dezelfde middelen al jaren beter. Dat heet visie en daar ontbreekt het hier al jaren aan.

Over Jaap Stam gaat het gerucht dat hij tijdens de trainerscursus een apart programma mocht volgen omdat hij niet wist wat een spatiebalk was. Van hem hoef ik dan geen boze (dronken) whatsappjes te verwachten na een nederlaag. Jaap lijkt me namelijk niet iemand voor een smartphone.

Feyenoord vs ADooooooohhhhh Robin van Persie!

De laatste gang naar De Kuip dit jaar. In een grijs en grauw seizoen waarbij de derde plaats al veilig was. Een seizoen waarin ik meer dan eens mopperde over Gio en met bewondering keek naar een speler van een kaliber die we de komende jaren niet snel in De Kuip zullen bewonderen. Of het moet in het shirt van een tegenstander zijn.

Enfin, de afscheidswedstrijd voor het thuispubliek verliep zoals het hele seizoen verloop. De vraag is niet of Feyenoord af en toe een off-day had, nee de vraag wanneer Feyenoord af en toe een on-day had. Enfin, uithuilen en opnieuw beginnen.

Nog één keer.

Gio’s laatste thuiswedstrijd. Twee JC-schalen, twee bekers en 14 mei 2017. We zullen het nooit vergeten. Gio bedankt.

Bijna een schilderij met die wolken zo.

O ja, de wedstrijd. In de eerste helft werd (te) nadrukkelijk RVP gezocht. Het leek erop alsof hij een goal moest maken. En Ado deed het wel. Twee keer zelfs. 

Het is mooi geweest.

Bedankt gozerT.

Ere (den) Haag.

Afscheid van deze twee helden.

 

Bedankt Gio. 

Tsja. En hoe we nu volgend seizoen verder moeten? Daar ga ik me de komende weken niet druk over maken. 

Einde seizoen.

 

Gloryhunters

Bijna twee jaar geleden ging ik na de feestelijkheden in De Kuip, via een tussenstop bij een maat, naar de lokale kroeg in mijn woonplaats.

Ik had niet zoveel zin om bij het Hofplein tussen een selfies-makende massa te staan die van hun leven nog nooit in De Kuip waren geweest. Noem me een voetbalsnob maar in dat geval voel ik mij inderdaad een betere supporter, een die er door weer en wind zit. Ik ken mezelf goed genoeg om me niet tussen de gloryhunters te willen begeven.

Laatst werd ik op weg naar De Kuip door een oudere man aangesproken dat ik mijn Feyenoord-shirt beter uit kon trekken. Op mijn vraag of je niet altijd voor je club hoort te zijn kreeg ik geen antwoord. In een matig seizoen heb je minder vrienden.

De afgelopen maanden werden we in het Rotterdamse doodgegooid met hoofdstedelijk succes. De columnisten van het van oudsher Rotterdamse AD gedroegen zich als fanboys en TV Rijnmond maakte op straat potsierlijke items als ‘juicht Rotterdam voor Ajax?’ Alsof het echt goed voor de vaderlandse competitie is als 1 team 90 miljoen ophaalt. Ongeveer de begroting van alle andere clubs bij elkaar. Nee, van mij hoefden ze uiteraard niet te winnen. En geloof me, dat is andersom ook zo.

Nu dacht ik alles wel gezien te hebben maar sinds gisteravond staan er talloze aftel-filmpjes op social media. Met vriendengroepen die op hun paasbest, en in sommige gevallen met een glas champagne in hun klauwen, aftellen naar het einde van de wedstrijd in de Arena. Hoe dat afliep weten we allemaal. Ik keek naar de umbrella academy op Netflix maar mijn telefoon trilde op een gegeven moment net zo hard als het doelnet achter Onana.

Die aftelfilmpjes zijn hilarisch en exemplarisch voor de tijd waarin we leven. Iedereen wil een graantje meepikken van succes. De mooiste is een filmpje waarbij een meisje ‘buiten de tijd’ schreeuwt. Alsof het hockey is.

Iedere club krijgt de supporters die het verdient. Hadden wij in mei 2017 een Hofplein vol, bij onze aartsrivaal kroop iedereen onder zijn steen vandaan.

Voor al die lui vond ik die 2-3 nog het allermooist. Al stappen zij net zo makkelijk over op het Nederlands hockeyteam, Max Verstappen of het songfestival. Daar bestaat een woord voor: Gloryhunters.

Champagne iemand?

Rotstad

‘Ach, Feyenoord-supporters’, de gids liep door de Oude Haven en wierp een blik op onze shirts. Zijn gevolg, bestaande uit toeristen uit alle windstreken, volgde hem braaf. De koptelefoons op hun hoofden vertaalde zijn boodschap in 24 talen.

Door zijn mededeling leek het net alsof hij het over een inheemse stam had die, gestoken in klederdracht, de toeristen moest zien te vermaken. Het was de tweede vreemde gewaarwording voorafgaand aan Feyenoord tegen AZ. Even daarvoor priemde een pensionado zijn vinger tegen mijn borst en met een onvervalst Rotterdams accent beet hij me toe dat ik ‘dat shirt net zo goed uit zou kennen trekken’. Ik piekerde er niet over, het is mijn oudste shirt dat ik nog pas, het klassieke Hummel-shirt uit seizoen ’88-’89.

Na deze twee losstaande incidenten vroeg ik me af of de stad Rotterdam (en een deel van zijn inwoners) nog wel van Feyenoord houdt?

Iedereen die wel eens in Newcastle is geweest zou zelfs op niet wedstrijddagen het idee hebben dat de Magpies een thuiswedstrijd spelen. Het zwart en wit is dagelijks prominent aanwezig in het straatbeeld. Maar in de warme binnenstad van Rotterdam was de jeugd niet gestoken in het rood en wit maar liepen ze rond in trainingspakken van clubs als Manchester City, PSG en godbetert Bayern München. Alsof de Duitsers onze stad al niet genoeg aangedaan hebben.

Het shirt dat ik aanhad is een relikwie uit de tijd dat de club op een handjevol getrouwen na door iedereen verlaten en verraden was. Pas op de Beijerlandselaan werd mijn humeur weer wat beter. De kroegen puilden uit en de vlaggen hingen aan de gevel. Op loopafstand van De Kuip was de liefde voor de club wél voelbaar. Zelfs de pensionado’s toonden vol trots hun voorkeur. Die allermooiste rotstad voelde even iets minder rot aan.

 

 

 

Feyenoord vs AZ.

In het oudste shirt dat ik nog pas op weg naar Rotterdam.

Toerist in eigen stad.

In de oude Haven was er een bierfestival. Met Bastiaan en Sandra en de rest was het een gezellige middag.

De inwendige mens.

Battambang hartje Feyenoord.

Na een moeizame eerste wel een goede tweede helft.

De oude meester, bezig aan zijn laatste minuten in het rood en wit.

Derde plek zou nu wel veilig moeten zijn.

Special Gerard Meijer

Gisteren was ik bij La Salute voor de overhandiging van de special over ‘Ome’ Gerard Meijer aan de hoofdpersoon. Mooi om al die Feyenoorders te zien die langskwamen voor hun oude verzorger. Been, Kuyt, Houtman, Van Gobbel, Blinker, Pi-Air, Bosvelt, Eddy PG, Piet Romeijn, Van Daele (met bril) en nog veel meer. Maar ook Van den Herik en Jan de Jong. Het was een mooie avond.

Het artikel dat ik leverde aan deze special kun je hier lezen.

Feyenoord vs Heerenveen. Ff een VAR-kentje wassen

De Kuip in het avondlicht. Een stuk rustiger op het voorplein dan normaal. Vanwege de boycot maar vast en zeker ook omdat de wedstrijd op donderdagavond 20:45 gespeeld werd én er behalve een belangrijke derde plaats niet veel meer om te spelen valt.

Symfonie van staal en beton.

Under a blood red sky

Doelpunt! Of toch niet?

Noodsignaal.

Goal. Of toch niet?

Goal! Of toch niet?

Goal! Of toch niet?

Uiteindelijk een redelijk eenvoudige 3-0.

 

In Gio we trust?

Het was een koddig gezicht, iets wat ik vanaf een Coolsingel vol met rook van fakkels pas later op televisie terugzag. Gio en Dirk die allebei aan een kant van ‘De Schaal’ trokken in een poging het zilver met gouden relikwie als eerste aan de massa te tonen. Er volgde een soort compromis: aanvoerder en coach hielden samen de schaal omhoog.

14 mei 2017 stond de tijd letterlijk stil in De Kuip toen Dirk uithaalde voor de 1-0. We werden eindelijk weer eens kampioen, na 18 lange jaren wachten. In die 18 jaar kwamen we vaak niet eens in de buurt van de eerste plek. En ook het vierde seizoen onder Gio is daarop geen uitzondering. In het eerste seizoen was de afstand maar liefst 21 punten. Zijn tweede seizoen was achteraf gezien het seizoen van Dirk. Vaak belachelijk gemaakt door ‘de snor’ om zijn ‘dominee-gedrag’ maar in retrospectie was het Dirk die Feyenoord weer liet winnen, niet alleen op het veld maar ook in de kleedkamer.

Vorig seizoen was de achterstand aan het einde van het seizoen (waarin je teleurstellend vierde werd) eveneens enorm. Maar liefst zeventien punten achterstand op kampioen PSV. Op dit moment bedraagt de achterstand ook alweer 20(!) punten en gezien de huidige vorm zie ik dit alleen nog maar oplopen. In zijn eerste en derde seizoen werd Gio nog gered door de beker. Een prijs die we in Rotterdam uiteraard als hoofdprijs zien. Maar niemand kan ontkennen dat Feyenoord gewoon een dramatisch seizoen doormaakt. In 14 uitwedstrijden haalde Feyenoord 14 punten, net zoveel als Emmen en slechts een punt meer dan FC Groningen dat pas echt een beroerde start van het seizoen had.

Er wordt weleens gezegd dat Feyenoord ‘door had moeten pakken’ na de titel. Maar Van Geel deed op dat moment logische dingen. Hij haalde de betere spelers bij subtoppers weg (Larsson, Amrabat, Haps) maar het elftal ging er niet beter door voetballen. En dan blijft onderaan de streep maar 1 ‘schuldige’ over.

Gio verdient een aftocht door de voordeur hoor ik al maanden. Vanwege die titel, de titel waar we al seizoenen lang naar hunkerden. Maar als je niet oppast moet je dit seizoen gewoon play-offs spelen om Europees voetbal. Er zijn nog zeven wedstrijden te gaan in de reguliere competitie. En Gio zie ik het tij niet meer keren. Als je het mij vraagt kan de voordeur beter nu gewoon open. Niemand zal het Gio kwalijk nemen. Alles beter dan een roemloos afscheid tijdens play-off wedstrijden.

I really did trust in Gio, alleen nu ff niet meer.

Verslag Maltby Main vs Staveley MW online.

Na de jubileumtrip afgelopen najaar vroeg ik me af of ik wel een voorjaarstrip wilde organiseren. De grootste vraag zou zijn: waarheen? Op de hogere niveaus zijn we (bijna) overal op reisafstand geweest. En revisits wil ik eigenlijk ook voorkomen. Maar toen ik keek welke clubs er tijdens het interlandweekend allemaal thuis zouden spelen viel mijn oog op Maltby Main. de lokale club van onze vrienden Chris jr. en Chris sr.

Vader en zoon komen altijd onze kant op als wij weer eens in Engeland zijn en dit leek mij wel een gepast eerbetoon. De club speelt aan Muglet Lane. In feite niet meer dan een clubhuis en een paar dug-outs. Dus eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat er nog zoveel animo onder de reisgenoten zou zijn. Het is niet echt een stadion, en niet echt een wedstrijd op niveau. Maar kennelijk zijn we dat punt al gepasseerd bij Peenvogel’s voetbalreizen. Het gaat om het bier en de gezelligheid.

De oorspronkelijke voetbalclub werd in 1916 gevormd als Maltby Main FC (de naam van de plaatselijke mijn). Alle spelers werkten in de nabijgelegen mijn en een goede voetballer was vaak verzekerd van een baan bij de mijn.

Ook Staveley heeft een achtergrond met de mijnen, mijnwerkers en voetbal. Al in 1883 versloeg een team uit Staveley het grote Sheffield Wednesday met 3-1 in de FA Cup. Zoals veel kleine clubs had Staveley een redelijk turbulente geschiedenis met bijna faillissementen, promoties en degradaties. Staveley ligt vlakbij Chesterfield en op zo’n half uurtje rijden vanaf Maltby. Met een beetje fantasie een soort van derby, een mijnwerkersderby wel te verstaan.

Dankzij Twitter kwam BBC radio Sheffield op ons spoor en zodoende was ik de vrijdagochtend live op de radio. Een interview over groundhopping, voetbal en de uil van Minerva Brexit. Het gaat niet lang duren voordat ik een column in The Guardian ga krijgen.

Maltby (UK.). Zaterdag 23 maart 2019. Maltby Main FC – Staveley Miners Welfare FC 2-1. Toolstation NCEL Premier Division.

Het begon nogal mistig te worden op vrijdagavond. De Pride of Hull was het dit keer. Voor de zestiende keer trotseerden we de ruwe zee (iets waar uw verslaggever op hardhandige wijze kennis mee zou maken) richting Engeland.

De loting verliep best eerlijk. Voor FIFA-standaarden zeker.

 

Concentratie.

De quiz nakijken is anders ook veel werk. Maar om zo snel mogelijk weer richting bar en dansvloer te komen krijg ik de laatste tijd veel hulp.

En het bleef nog lang onrustig op de boot.

De eretribune.

Jolein had er voor gezorgd dat er behoorlijk veel radiohoofden in de bus kwamen te zitten. We gingen een ‘la casa de papel’ doen want niemand zou zo herkend worden. Helaas is Engeland met de naderende Brexit bijkans failliet dus daarom gingen we maar naar de pub.

Het masker was niet helemaal accuraat want uw verslaggever viel tijdens een nachtelijke gang richting toilet uit zijn bed. Een stapelbed welteverstaan. En met een black eye ging hij op weg naar de pie’s. De black eyed pie’s.

Recoveryshake na een avondje in de bar aan boord.

Ontbijtje Wetherspoons-stijl. Het mooiste is dat je een willekeurige Wetherspoon om een uur of tien in de ochtend binnen kunt lopen en de hele tent al aan het boozen is.

Busje.

We hadden wat presentjes meegenomen uit Nederland.

Een heuse interland op het blauwe laken.

Four of a kind.

De club had als dank dat we match- en ballsponsor waren pie’s en chips voor ons geregeld. Echt super.

Overblijfsel van de avond ervoor?

Eerste tekenen van het verval van Engeland. Aan de andere kant stond een Chinees te zwaaien.

Onder Anton zijn jas had hij de uil van Minerva verborgen.

A pie and a pint. Hoeveel Engelser wil je het hebben?

Groepsfoto met zijn allen.

Turnstile.

George.

De kenners.

Mainstand.

 

Binnen een paar minuten vallen de twee goals voor de thuisclub.

In de rust kregen we thee en versnaperingen. Part of the sponsordeal. Super.

De bus werd niet geparkeerd.

In de laatste minuten kwam Staveley nog terug tot 2-1 maar de winst was voor Maltby.

Met de man of the match op de foto.

En wij begaven ons richting de outgang en via de social club richting de boot.

Topboys.

Terug op de boot.

Livin’ on a prayer!!! Het was weer een geniale trip. Iedereen bedankt voor alles.