Zelfkastijding

Toen ik nog op het keurige vak N de wedstrijden van Feyenoord zag zat er op dezelfde rij als mij een man die in de 82e minuut naar huis ging. Je kon er je horloge op gelijk zetten. Zodra de 82 minuut aanbrak moest je een paar tellen later even van je stoel op staan om de beste man er langs te laten.

Of hij nog steeds naar Feyenoord gaat weet ik niet, ik ben al seizoenen geleden verhuisd naar de noordzijde, maar in al die jaren zal hij een boel doelpunten gemist hebben in de laatste minuten. De kopbal in extremis van Pi-Air, de eigen goal in de bekerklassieker twee seizoenen geleden en het hakje van Tomasson tegen Heerenveen in seizoen ’98-‘99. Bij al die goals was hij al op weg naar de tram, waarschijnlijk om de drukte voor te zijn.

In de thuiswedstrijd tegen NAC sloeg het chagrijnige spel van Feyenoord over op het publiek. Vele tientallen supporters, van wie er sommige al decennia lang De Kuip bezoeken, vertrokken iets eerder naar huis. En dat ontlokte weer een reactie bij supporters die van mening zijn dat je tot op het laatste moment moet blijven zitten. Hoe slecht de wedstrijd ook is. Er bestaat een verschil tussen loyaliteit en zelfkastijding.

In het seizoen ’92-’93 speelde Feyenoord thuis tegen Ajax een bekerwedstrijd. Na een krap uur spelen kwam Ajax op 0-3 en vele supporters, waaronder ikzelf, verlieten het stadion. Wéér een grote thuisnederlaag tegen onze aartsrivaal was teveel voor de Rotterdamse ziel.

Mede daarom kon ik het wel begrijpen dat er mensen waren die het stadion verlieten in de recente wedstrijd tegen NAC. Feyenoord speelde hemeltergend slecht en niets, maar dan ook echt niets, wees erop dat er een kentering in de wedstrijd zou komen. De kampioensvorm was verder weg dan ooit. Ik zag mensen die al tientallen jaren naar Feyenoord gaan uitgescholden worden door andere supporters. Dat deed mij meer pijn dan de zichzelf aankondigende nederlaag.

In een tijd dat individualisme zowat tot gemeengoed is uitgeroepen en selfies (nomen est omen) de norm zijn geworden is het op zijn zachtst gezegd merkwaardig dat je medesupporter gaat bepalen wat voor soort fan jij bent. Alsof je moreel verplicht bent om negentig minuten te blijven kijken.

Laten we voortaan gewoon doen zoals wij deden voor die oudere supporter op vak N. Gewoon opstaan om je medesupporter er langs te laten en je met je eigen zaken bemoeien. De eerder vertrekkende fan mist op zijn hoogst een belangrijk doelpunt. Maar dat is dan in ieder geval wel zijn of haar eigen keuze geweest.

Vivakol

“Fifa-goal, Fifa-goal!” Terwijl de Feyenoord-defensie verslagen richting de middenstip sjokt schreeuwt ex-Feyenoorder Immers deze woorden richting de tribune. Uit de mond van een Hagenees klinkt het dan meer alsof hij het over het blad voor jonge vrouwen heeft dan over het computerspel . Ik vroeg me in eerste instantie al af wat hij met “vivakol”  bedoelde. Ik werk mijn hele werkzame leven al tussen Hagenezen en ik versta ze af en toe nog steeds niet.

Een paar minuten later klonk het rustsignaal en Toornstra en de maker van de 1-1 leken een gezellig onderonsje te hebben. Op dat moment wist ik precies wat er mis is met het huidige Feyenoord. Niet het missen van opgelegde kansen of een weifelende doelman. Nee, we missen klootzakken in het veld.

John de Wolf had ook vaak gezellige onderonsjes met de tegenstander. Meestal stond hij dan op de tenen van de desbetreffende speler of maakten ze in de catacomben alvast even kennis met elkaar. Niet zelden gevolgd door wat lichamelijk contact.

Tegenwoordig lijkt het erop alsof alle spelers vriendjes van elkaar (willen) zijn. Soms kennen ze elkaar van een vorige club of van een vertegenwoordigend elftal. Dat is hartstikke leuk natuurlijk maar binnen de lijnen ben je niet elkaars vriendje.

Volgende keer moeten ze maar gewoon via de WhatsApp een afspraak maken voor een potje Fifa. Of Viva, als je tegen Lex Immers speelt.

Feyenoord vs Swift

Natuurlijk heb ik meer foto’s gemaakt dan deze. Ik zat tijdens de wedstrijd weer eens op vak M. Hetzelfde vak waar ik bijna 32 jaar geleden ook mijn eerste wedstrijd zag. Een prima plek om kiekjes te maken.

Maar de eerste foto is exemplarisch voor een avond waar eigenlijk niets te winnen valt. Een bekerwedstrijd tegen amateurs, daar kun je het eigenlijk nooit goed in doen. Maar de instelling (en het niveau) van een aantal basisspelers van gisteren. Dat was echt vreselijk, wat mij betreft mogen ze die Bilal en Kramer nooit meer opstellen. Doorselecteren en wel nu. Er zijn een aantal spelers een kampioen onwaardig.

Zo slap, zo ongeinspireerd.

Amsterdammers in De Kuip. Daar zit niemand op te wachten 😉

Larsson legt aan voor de 1-0. Samen met St Juste een van de weinigen die een acceptabel niveau haalde.

Vak W.

Mist, net zoals bij mijn allereerste wedstrijd ooit.

Wachten op de renaissance

De Romeinse historicus Tacitus schijnt over Holland het volgende gezegd te hebben: “Het terrein is woest, het klimaat ruw. Het leven en landschap somber. Hier kom je alleen als het je vaderland is.”

Als je veel van de zogenaamde kenners mag geloven, geldt dit ook voor onze eredivisie. Oranje heeft zich niet geplaatst voor het komende WK en de Nederlandse clubs spelen geen rol van betekenis in Europa. De laatste Nederlandse trainer in de Premier League vloog eergisteren de laan uit en bij de buitenlandse subtoppers houden onze internationals voornamelijk de bank warm. Nu de dagen korter worden en de blaadjes beginnen te vallen, is er alle reden om te somberen.

Of toch niet? Moeten we onze eredivisie met al haar fouten en onvoorspelbare uitslagen niet juist koesteren? In welke competitie ter wereld valt er pas na acht speelronden de eerste 0-0 te noteren? In welk land wordt de bekerhouder al in de eerste ronde door een amateurclub uitgeschakeld? Ja, De Klassieker was niet meer dan Wycombe tegen Barnet. Alleen zaten er 47.500 mensen op de tribune in plaats van een paar duizend. Overal waar je kijkt, trekken teams vol ten aanval, of dat nou verstandig is of niet. En als er al eens een bus geparkeerd wordt voor de goal is het steevast een ouwe DAF, nooit die Engelse dubbeldekker waar een toptrainer als Mourinho patent op heeft.

Een andere Romein zei: “Geef het volk brood en spelen” en dat is precies waar het om draait bij voetbal. We willen vermaakt worden, de duizenden fans die iedere week weer naar de stadions gaan. Qua voetbalniveau bevinden we ons nu in de Middeleeuwen, een periode die in het Engels veel beter de lading dekt: The dark ages.

Het Nederlandse voetballandschap mag dan qua successen en niveau somber zijn gekleurd – want het niveau is woest en de balbeheersing ruw – maar ik kom ik er graag, omdat het mijn vaderland is. Lang leve de eredivisie, op de tribunes wachten we geduldig op de Renaissance.

Feyenoord vs Shaktar Donetsk

Zonder te doemdenken; het was gisteravond de voorlaatste keer dat de Champions League hymne in een Nederlands stadion klonk.  Het verschil is gewoon te groot geworden. Feyenoord speelde een hele sterke openingsfase, kwam terecht voor, maar daarna sloop de angst er toch een beetje in. Want fouten op dit niveau worden genadeloos afgestraft.

Misschien moeten we in Nederland maar niet rouwig zijn dat we de vaste Champions League plaats voor de kampioen kwijt zijn geraakt. Hier hebben we echt niks te zoeken (en begin niet over die andere twee clubs die struikelden over Europese middenmoters op weg naar de Europaleague.)

Jaja, respect.

Hierna nog 1 keer op de middenstip van De Kuip.

Kijk, ze komen op het veld.

De accountant van de Uefa trekt zijn registerboekje.

Huppetee, 1-0.

Dat zeg ik toch.

Een slordigheidje hierna en het staat alweer 1-1.

Amrabat is een geweldenaar.

Zelfs na deze tweede gele kaart (scheidsrechter Higler let je op? Je kunt twee x geel in een wedstrijd geven) lukte het helaas niet om de gelijkmaker te forceren. Overigens had de arbitrage wel wat aan dat eeuwige tijdrekken moeten doen. Zowel vandaag als afgelopen zaterdag. Het is echt heel irritant aan het worden. En dan wel een wissel van anderhalve minuut toestaan.

Gewogen en te licht bevonden. Zelfs een derde plek zit er niet meer in. Een derde plek waar de andere drie ploegen hun neus voor ophalen maar ik zou Feyenoord maar wat graag in de Europaleague willen zien. Uithuilen en zondag opnieuw proberen.

Hoofball

“I really loved total Football. Nieskens, Kroeiff and Vén Ennegem, can you tell our listeners what went wrong with Orenjé?”

De verslaggever van de lokale radio in North Ferriby kijkt me hoopvol aan. Even overweeg ik om een Beenhakkeriaanse zucht te laten vallen en te vragen of hij een ‘an hour to kill’ heeft. In plaats daarvan vertel ik een paar minuten tijd wat er mijns inziens allemaal mis is met het Nederlandse voetbal: kunstgras, talenten die te vroeg vertrekken naar het buitenland en de 67e aanstelling van Dick Advocaat als bondscoach. Ook het Zeister selectiebeleid, iets waar wij in Rotterdam vaak hoofdschuddend naar kijken (remember John Veltman?), geef ik een veeg uit de pan. Na nog wat vragen over ons bezoek aan juist deze club haast ik me naar de social bar, er stond nog een pint op me te wachten.

Van de wedstrijd op het zesde niveau van de Engelse voetbalpiramide verwacht ik niet al te veel. Meestal zijn dit soort potten keihard en wordt vooral de lange bal gehanteerd, de zogenaamde ‘hoofball’. Maar na de eerste minuten aftasten en een paar ‘hoofs’ ontspint zich een wedstrijd waarin de buitenspelers de achterlijn op zoeken en de middenvelders doorschuiven. Twee klassieke 4-3-3 formaties die, vergeef me de dooddoener, de Hollandse school hanteren. Na 80 minuten staat de thuisclub, die stijf onderaan staat, onterecht met 2-3 achter. In plaats van de ‘hoofball’ te hanteren blijven ze over de flanken aanvallen met als resultaat een fraaie gelijkmaker.

Eenmaal terug op de boot staat op de televisie Wit Rusland tegen Nederland aan. Er staan elf spelers in het Oranje op het veld waarvan ik de meeste niet zou herkennen als ze voor mijn neus zouden staan. De ploeterende tegenstander is gehuld in een soort van kersttrui en het stadion is verre van vol. De eerste bal die ik van achteruit gegeven zie worden is een lange trap naar voren.

Dát had ik moeten vertellen wat er mis is met het Nederlandse voetbal. We hebben die verdomde ‘hoofball’ van die Engelsen overgenomen. Total football leek halverwege op de Noordzee verder weg dan ooit.

Verslag North Ferriby United vs FC United of Manchester staat online

Peenvogeltrip nummer 13 alweer. Dertien keer op stap met een wisselende groep feestvierders/drinkebroeders/groundhoppers/anglofielen of mensen die er ingeluisd werden, zoals bekend mijn allernieuwste hobby.

De eerste trip naar York City was geweldig. Daarna volgden Grimsby Town, Rotherham United, Sheffield United, Lincoln City, Scunthorpe United, Sheffield Wednesday, Doncaster, Barnsley, Halifax Town, Bradford City en begin dit jaar dus Hull City.

Het was een interlandweekend en dus spelen de twee hoogste divisies niet in Engeland. En het was ook nog eens Non-League Day, een dag om fans van clubs uit de twee hoogste divisies naar lokale (amateur)clubs te trekken. Via mail zocht ik contact met James, de bedenker van NLD, en zodoende werd er aardig wat ruchtbaarheid aan onze komst gegeven.

Klik (hier, klikkerdeklikkerdeklik) om de foto’s te bekijken. Of op onderstaande foto.

Groundhogday

De afgelopen zomer heb ik vaak aan de film Groundhogday moeten denken. In deze film wordt een chagrijnige weerman iedere dag, met veel tegenzin, wakker in een klein plaatsje waar hij een reportage moet maken. Keer op keer maakt hij hetzelfde mee totdat hij het vaste patroon weet te doorbreken.

De afgelopen, titelloze, jaren voelden niet zelden aan als Groundhogday. Het seizoen werd vol goede moed, en hoge verwachtingen begonnen. Vaak tegen beter weten in want meestal konden alle ambities al rond de winterstop bijgesteld worden. In februari zaten we met zijn allen in het stadion met hetzelfde humeur als die chagrijnige weerman.

In de 83 dagen tussen het kampioenschap en de winst van de Johan Cruijffschaal heb ik de samenvatting van Feyenoord tegen Heracles ongeveer even vaak gekeken (al denk ik dat de teller eerder richting de 100 liep). De inworp, het uitglijden van Mike te Wierik en het schot van Kuijt. En dan die ene seconde, die ene seconde dat de tijd stil leek te staan. Het stadion houdt als één man de adem in. Wat volgt is een orkaan van geluid.

Op social media circuleren tientallen filmpjes van die ene goal. Gefilmd met telefoons waarbij je na de raketinslag van Kuijt digitaal in een draaikolk van mensen meegevoerd wordt. Ik denk dat ik het doelpunt uit iedere denkbare hoek bekeken heb.

Dat ene doelpunt dat alles veranderde. Een hele nieuwe generatie Feyenoorders wéét nu ook wat winnen is. Wat het is om op vakantie te gaan en als kampioen in het mooie rood en wit rond te lopen. Met de borst vooruit in plaats van excuses zoeken en zeggen dat onze tijd nog wel komt.

Als ik ooit zelf in een Groundhogday terecht mocht komen; laat me dan alsjeblieft 14 mei 2017 keer op keer beleven. De dag dat de zon harder scheen in Rotterdam dan ooit.