Elf jaar geleden in Klagenfurt

Oktober is, behalve de wijnmaand, ook de maand waarin we de meeste Europese uitwedstrijden van Feyenoord zagen. Omdat Feyenoord in de jaren dat we nog trouw meereisden niet heel vaak overwinterde waren we het meest in de herfst op pad met vaak nog verrassend mooi weer (in Noorwegen zaten we in ons t-shirt buiten).

Zo ook in de hoofdstad van Karinthië, Klagenfurt. Destijds nog de stad van Jörg Haider en met 90.000 inwoners een pittoresk plaatsje.

Morgen is het 11 jaar geleden dat we met Menno en Kees op pad gingen om de Lindwurmbrunnen te versieren. Plantjes te plukken en radler te drinken. En ook nog een biertje. Klik hier voor het hele verslag.

Tunnelvrees

Daar zouden ze nou eens t-shirts van moeten verkopen. ‘I survived the Karawankentunnel’of beter nog, ik overleefde de file voor de Karawanken tunnel. Na gisteren beter bekend als de fuckin’ wanker-tunnel. Kolere, dat deden die Oostenrijkers express. Na een dubieuze rol in de eerste wereldoorlog en het op de wereld zetten van een van de grootste schurken aller tijden (ja we bedoelen inderdaad Conchita Wurst) hebben ze ook nog eens een trechter op de snelweg richting Slovenie gebouwd.

We vertrokken om 8 uur uit Duitsland om met een gangetje van 40-45 kilometer per uur richting Oostenrijk te karren. Blijkbaar was het zwarte zaterdag bij onze Oosterburen want die besloten als een stelletje lemmingen en masse richting Oostenrijk te rijden. Toen we eindelijk de grens bij Oostenrijk over waren, stond daar al een bord dat het ergste deed vermoeden. ‘Wir gratulieren die Weltmeister’. Op Oostenrijks grondgebied. Of een groot Pruisisch rijk nooit ver weg is geweest.

De volgende hindernis was de Tauerntunnel. Noem ons naief, maar pas als we naar de andere kant van de planeet gaan lezen we onszelf in over eventuele ongemakken. Niet als we naar Kroatie gaan. Enfin, we stonden dus stil aan de voet van zo’n typische Oostenrijkse heuvel. Groen gras, huisje, schaapje. Het enige wat er nog aan ontbrak was de familie Von Trapp die al do-re-mi’end de heuvel af kwam. Me, a name i call myself. Je weet zelf.

1-P1060039

De Alp van de familie Von Trapp

Aan het einde van onze Oostenrijkse lijdensweg lag dus de Karawanken-tunnel. Toen wij er eindelijk waren was de file opgelopen tot 19,14 tot 19,18 kilometer. Zal je altijd zien. De bedoeling van deze tunnel is om je naast het vignet nog eens 7 euro uit je zak te kloppen. Dat daarbij een file van meer dan drie uur onstaat met genoeg stationair draaiende auto’s om een complete Alp te ontbladeren dat nemen ze op de koop toe. Het blijven vreemde snuiters. De Duitsers namen de file gelaten voor wat het was. Het ontbrak er nog aan dat de BBQ niet opgestart werd op het stuk asfalt.

1-P1060042

Stau

In Slovenie ging het goed. We hadden inmiddels wel al 200 kilomter ‘gereden’ dus er moest tijd ingehaald worden. Heuvelaf rijdt de camper nog best aardig door. De ETA lag rond 21:15 (zowaar geen jaartalgrap) en de camping zou om 22:00 uur sluiten. Dat moest te doen zijn.

1-P1060047

Onze vijand van vandaag, de fuckin’ wanker tunnel.

Bastiaan gedroeg zich overigens voorbeeldig. Op een dieet van appelsap, snoepjes, chippies, I-Pad, Star Wars filmpjes en een boel gegiechel met zijn moeder op de achterbank kwam hij de dag wel door.

En toen reden we Koper binnen. Het eerste wat ik zag was het stadion van FK Koper en even speelde ik met de gedachte om te kijken of ze een deze dagen thuis zouden spelen. Maar daar kwam ik snel van terug. De laatste 20 kilometer tot aan de grens kostte ons meer dan 2 uur. Lang leve de Europese Unie. Uiteindelijk kwamen we rond middernacht bij de camping aan. Bijna 15 uur gereden over 440 kilometer. Het leek verdorie het kerstverhaal wel, alleen hadden ze in deze stal wel plek voor ons. Zij het op de nachtkampeerplaats. Het terrein mochten we niet meer op.

1-P1060051

Onze herberg op de nachtparkeerplaats. De mirre, goud en wierook graag per post.

Update fotoreportage Klagenfurt

Vandaag kwam ik nog wat foto’s tegen van onze trip naar Klagenfurt 10 jaar geleden. Terugkijken is altijd leuk alleen je beseft je wel wat wij Feyenoord-supporters de laatste jaren missen. Normaal bereisbare uitwedstrijden zonder al teveel risico.

Of we nu uberhaupt nog mee zouden (kunnen) gaan  is een ander verhaal maar er zijn duizenden fans die snakken naar een leuk tripje. Stad bezoeken, biertje drinken en Feyenoord aanmoedigen.

Enfin, ik heb bij de trip naar Klagenfurt nog een stuk of acht nieuwe foto’s geplaatst. Klik hier om ze te zien. Alweer tien jaar terug, wat vliegt de tijd (cliché-modus off).

10 jaar terug in Klagenfurt

Oktober is behalve de wijnmaand ook de maand waarin we de meeste Europese uitwedstrijden van Feyenoord zagen. Omdat Feyenoord in de jaren dat we nog trouw meereisden niet heel vaak overwinterde waren we het meest in de herfst op pad.

Zo ook naar de hoofdstad van Karinthië, Klagenfurt. Destijds nog de stad van Jörg Haider en met 90.000 inwoners een pittoresk plaatsje.

Volgende week is het 10 jaar geleden dat we met Menno en Kees op pad gingen om de Lindwurmbrunnen te versieren. Plantjes te plukken en radler te drinken. En ook nog een biertje. Klik hier voor het hele verslag.

Uit de oude doos

Een tijd geleden heb ik de capaciteit van deze website vergroot zodat er nóg meer foto’s online gezet kunnen worden. Een van de verslagen die ik recent van een update heb voorzien is dit van onze trip naar Oostenrijk in 2003. Klik hier voor het verslag met een aantal nieuwe foto’s.