Groundhoppen tussen de smokkelaars

‘You are now leaving Macedonia’ staat er in grote letters op een muur. Dit gedeelte van de wijk Čair doet in niets meer aan de rest van Skopje denken. Achter me zie ik het ranke silhouet van een minaret die naar de hemel wijst. De luifels van de restaurantjes dragen hier het logo van Coca-Cola, een kilometer verder in het centrum waren dat nog reclame-uitingen van Skopsko-bier.

De taxichauffeur kijkt me niet eens vreemd aan toen hij mijn bestemming hoorde. De teller staat na het ritje van ongeveer 10 minuten op 113 denar (ongeveer 2 euro) maar hij vindt 100 denar wel voldoende. Ik kijk er niet eens meer verbaasd van op. Onze hele vakantie in dit land op de Balkan worden we gematst door de plaatselijke bevolking. Mijn zoon hoeft niet voor het aquapark te betalen en de dierentuin mag hij ook gratis in. Een hele nieuwe ervaring voor ons.

Bij de kebabtentjes onder het stadion komt de geur van gegrilld vlees je tegemoet. Een groepje politieagenten doet zich op het terras te goed aan de kruidige worstjes. Bij de deur naast het stadion worden een paar jongens weggestuurd. Net voordat de deur dichtgaat spreek ik de bewaker aan dat ik ‘that journalist from Holland’ ben. Het is niet eens een grote leugen want ik schrijf toch immers voor Lunatic News? Hij vraagt of ik even wil wachten.

Toerist of journalist?

Het is niet zo dat ik mijn vakanties om voetbalwedstrijden heen plan. Maar als je in een land of een stad bent en er wordt gevoetbald dan probeer ik dat altijd wel mee te pikken. Toegegeven, eigenlijk wilde ik een wedstrijd zien in de Philip II Arena in Skopje. De groundhopgod was me aanvankelijk gunstig gezind. FK Rabotnički speelde thuis tijdens ons bezoek aan Skopje, maar die wedstrijd werd verplaatst naar een stadion ver buiten het centrum van Skopje.

Hun voortgang in de voorrondes van de Europa League hield in dat er een extra wedstrijd in de Philip II Arena gespeeld zou gaan worden en de Macedonische voetbalbond wilde het gras in goede conditie houden voor de interland tegen Spanje van begin september. Dus moest er uitgeweken worden.

Mijn tweede keuze was een wedstrijd van FK Shkupi tegen Metalurg Skopje. Op zondagmiddag om half vijf in het stadion in de wijk Čair. Het stadion waar ik nu voor een dichte deur sta te wachten. Achter me staan de jongens die net weggestuurd te kijken waar die toerist op staat te wachten.

De deur wordt open gedaan van een man van begin 30 in korte broek. Hij is diegene die ik gesproken heb via Facebook. Het bezoeken van deze wedstrijd bleek in eerste instantie ook niet zo eenvoudig. Ik stuurde de club een berichtje via Facebook dat ik van plan was deze wedstrijd te bezoeken.

Het antwoord was dat ze vanwege een straf een wedstrijd zonder publiek moesten spelen, maar dat ze voor deze Nederlandse journalist wellicht een uitzondering konden maken. Er werd gevraagd aan de Macedonische bond of ik toeschouwer mocht zijn en op dat antwoord sta ik nu te wachten.

Als ik naar binnen mag sta ik tussen de spelers van beide clubs die aan hun warming-up willen beginnen. In een klein hokje in de hoek van het stadion wordt gevraagd of ik mijn accreditatie kan overhandigen, een bewijs dat ik natuurlijk niet heb. Mijn Nederlandse Rijbewijs doet wonderen. Het valt de man achter de tafel niet op dat er op de achterkant icoontjes van vervoersmiddelen staan. Of het kan hem niet zoveel schelen. Ik krijg een blauw hesje aan en mag op de verder lege tribune plaatsnemen.

Het stadion bestaat uit 1 lange tribune en voor de rest uit betonnen muren. Aan de overkant probeert een stel kinderen over de betonnen muur heen te klimmen. De politieagenten hebben hun eten op en sturen de jeugd weg. Uit de speakers klinkt een nummer dat nog het meest wegheeft van de liedjes die je vaak in Duitse stadions hoort. ‘Hey, hey Skhupi!’

Gesloten deuren

Op de betonnen muur aan de linkerzijde staat met grote letters Shvercerat geschreven, oftewel de smokkelaars. De bijnaam van de supporters. Dezelfde supporters die ervoor gezorgd hebben dat deze wedstrijd achter gesloten deuren gespeeld moet worden.

Bij een wedstrijd tussen twee onder-16 elftallen is het op en naast het veld volledig uit de hand gelopen en de Macedonische bond was niet mild. Alle teams van FK Shkupi moesten twee wedstrijden achter gesloten deuren spelen. Niet ver achter deze muur staat een flatgebouw en op een heuveltje daarvoor staat een plukje supporters te kijken naar de warming-up.

Het blijken niet de enige fans te zijn. Op het moment dat de aftrap nadert stroomt het dak van een nabijgelegen garage vol met de ultra’s van FK Shkupi, de smokkelaars doen hun naam eer aan. Sommige fans zijn in het bezit van de Albanese vlag. Want als er iets duidelijk is bij deze club en in deze wijk is dat de loyaliteit en wortels in Albanië liggen en niet in Macedonië.

De club werd in 1927 door Turken en Albanezen opgericht als FK Zafer in de wijk Čair waar ook de oude Ottomaanse wijk ligt. In 1945 werd de naam op last van de communisten gewijzigd in Sloga (Macedonisch voor eenheid). De club speelde in de 4e Joegoslavische divisie en promotie daaruit was onmogelijk. De grotere clubs uit het voormalige Joegoslavië namen gewoon de betere spelers over. Op last van de regering uiteraard.

In 1989 kreeg de club van de toenmalige sponsor de toevoeging Jugomagnat en na het uiteenvallen van Joegoslavië werd de club drie keer kampioen en won het drie keer de beker. In 2012 werd de club naar aanleiding van een ruzie tussen de voorzitter en de bondspresident teruggezet naar de vierde divisie. Een uitweg volgde door een fusie met een andere club om direct op het tweede niveau te beginnen. De naam Sloga werd afgedankt en de club ging verder als FK Shkupi.

De smokkelaars waren oorspronkelijk supporter van Sloga Jugomagnat maar na de fusie besloten ze Shkupi te omarmen. Internationale bekendheid genereerden ze onlangs door de verantwoordelijkheid op te eisen voor de drone die tijdens de interland tussen Servië en Albanië het stadion binnen vloog. Een drone met een Albanese vlag eraan vastgemaakt.

Als er afgetrapt wordt komt er een Duitse jongen naast me zitten. Hij heeft dezelfde truc uitgehaald om binnen te komen en nu zitten er twee buitenlandse ‘journalisten’ op de tribune. Hij blijkt een typische Duitse groundhopper te zijn met al die rare regeltjes die daarbij horen.

Regeltjes als: Landenpunten, minimaal 1 helft van een wedstrijd kijken en het feit dat oefenwedstrijden niet meetellen voor je stadionbezoek. Ik besluit er maar niets van te zeggen, de jongen is voor Dortmund en heeft in 2002 al een trauma opgelopen. Dan ga ik niet vertellen wat dit soort tripjes voor mij inhoud. Een wedstrijdje in den vreemde kijken met vrienden en een biertje erbij. Al klopt daar vanavond weinig van. Ik zit hier in mijn eentje en bier is hier niet te krijgen.

Smokkelaars in hun blote bast

De wedstrijd op het hoogste niveau van Macedonië is hard en slordig en de stortbui in de eerste helft maakt het er niet beter op. De Shvercerat op het dak van de garage gaan nog harder zingen en besluiten hun shirts uit te doen. Op zich niet onverstandig, zo blijft hun kleding droog. De Duitser naast me vindt het prachtig. Die jonge mannetjes zijn helemaal in dat ‘Ultra-gebeuren’, ik heb er niks mee, half ontblote mannen die samen een liedje zingen.

De wedstrijd eindigt in een bloedeloze 0-0 en FK Shkupi loopt al in de tweede wedstrijd van het seizoen tegen puntverlies aan. Voor een gepromoveerde club niet heel erg maar de club heeft ambities om dit jaar niet in de play-offs voor degradatie terecht te komen, veel verder kijken ze nog niet. Als Sloga werden ze drie keer kampioen van Macedonië en wonnen ze drie keer de beker.

Als ‘nieuwe’ club moeten ze zich nog bewijzen. Wat echter niet nieuw is is de rivaliteit tussen de clubs uit Skopje. Voor de smokkelaars staan dit jaar flink wat derby’s te wachten. Waaronder eentje tegen de grootste club van het land, en het door de Shvercerat gehate, Vardar. Dan zal het stadionnetje vast voller zitten dan de 3000-4000 man die ze gemiddeld trekken.

Na afloop neem ik samen met de Duitser een taxi terug richting het centrum. Bij het afrekenen staat er 133 denar op de teller maar ook nu weer wil de chauffeur slechts 100 hebben. Het laatste stukje naar het hotel besluit ik te lopen en bij de supermarkt die ik passeer koop ik een halve liter bier. Want groundhoppen zonder een biertje is als een wedstrijd zonder supporters.

Het grote Peenvogel-jaaroverzicht. Deel 3 juli-september 2015

Deel 3. De eerste wedstrijden van Feyenoord, vakantie en nog veel meer.

In juli kwam de tour door Rotterdam, en vlak voordat de wielrenners het stadhuis passeerden mochten wij een rondje over het parcours rennen.

En ondanks dat je ze vervloekt hebt in het vorige seizoen heb je toch alweer zin in het nieuwe.

Met Bastiaan ging ik nog even langs bij Sesamstraat. Vijf jaar en toch nog steeds in de ban van Elmo. En terecht.

In augustus was het tijd voor vakantie. En voor een nieuw land. Dit jaar gingen we naar Macedonie. Alle foto’s staan hier (klik)

Het hele fotoverslag staat hier (klik). Ik bezocht er ook een wedstrijd, dat verslag staat hier (klik).

De fans van de lokale club stonden op het dak van een nabijgelegen pand.

Terug in Nederland zagen we Feyenoord winnen. Onder leiding van good old Dirk.

Voor Bastiaan begon het nieuwe schooljaar. In groep 3, een hele stap. Leren lezen en schrijven. Maar wat vindt hij het leuk!

Voor het derde jaar op rij gingen we naar het scooterweekend op Mersea Island (klik).

Er werd door de maastunnel gerend. En een paar dagen later door Den Haag.

Met een welverdiend biertje na afloop.

En Feyenoord won in 1 week tijd twee keer van Pec Zwolle. En toen was het al weer oktober.

Vakantiefoto’s Macedonië online

Niemand zit ongevraagd op de vakantiefoto’s van een ander te wachten. Maar toch bekijk je ieder album op Facebook. Om te kijken of die ene chick foto’s van haarzelf post in bikini en om te kijken wat voor stomme bezienswaardigheden dat gezin bekeken heeft 😉 Je ontkomt er net zo min aan als de onvermijdelijke foto-albums van vroeger (voor de jongere lezers, vroeger drukte men selfies af en die plakten we dan in een boek) die naar verjaardagen en familiebijeenkomsten meesgesleept werden.

Enniewee, de keuze is geheel aan jezelf of je op de volgende link klikt of niet. O ja, naar een foto van mij in mijn zwembroek kun je ver zoeken. Het modellenbureau waar ik bij ingeschreven ben staat dat niet toe. Zonder gekheid, onze vakantiefoto’s en een stukje duiding staat hier (klikkerdeklik).

Laatste dag in Skopje

Behalve Alexander de Grote zijn ze hier ook nogal trots op een oud-inwoner van Skopje. Doordat ze van Albanese afkomst is zijn er in Albanië en in Kosovo ook een miljard dingen naar haar vernoemd, maar in haar geboortestad Skopje kun je niet om Moeder Teresa heen.

Haar uitspraken hangen als plaquettes op de muren van belangrijke gebouwen en op de plaats waar ze gedoopt is staat een museum.

Vandaag zijn we nog een keer naar de dierentuin geweest en via het stadspark terug gewandeld richting het centrum. We kwamen genoeg speeltoestellen tegen om Bastiaan zoet te houden. Het lunapark dat aangeraden werd in onze reisgids was vergane glorie en niet eens meer open. Na een rondje in zijn zwembroek tussen de sproeiers op het grote plein en avondeten is het nu tijd om in te pakken. Morgen gaan we weer terug naar Ohrid waar we eind van deze week vandaan terug vliegen. Conclusie: Skopje is een prima stad om je te vermaken.

P1140916

P1150212

P1150216

P1150351

In het park naast de dierentuin veel voetbal-grafitti. Allemaal van Vardar.

P1150352

P1150355

Ook nog restanten van een (het hier zo populaire) handbalstadion? Bij het nemen van wat foto’s over de muur zag ik voornamelijk een leeg peuterbad. Een prima plek voor een horrorfilm.

P1150374

Om kinderen echt te laten verdwalen mogen de hegjes wel iets hoger zijn. Hier verdwalen alleen teckels in.

P1150378

Aan het einde van het park ligt het nationale stadion. Het stadion wat mij dus door mijn neus geboord werd door de Macedonische bond. Dezelfde bond die mij wel als journalist bombardeerde bij de wedstrijd van gisteren (link is lezen).

P1150379

P1150380

P1150390

Spieken door een hek. Mooie stad om een keer met Feyenoord heen te gaan. Goedkoop bier, lekker eten en veel te zien.

P1150391

Alleen moeten ze dan de omgeving van (en de buitenkant van) het stadion zelf een beetje opruimen.

P1150401

Op zoek naar een klavertje vier.

P1150421

De Sveti Kliment Ohridski is een aparte kerk. Van een afstand lijkt het met die koepels eerder een moskee, en ook de toren staat los van de kerk. De binnenkant was erg fraai.

P1150415

Groundhopping in Skopje

Toegegeven, eigenlijk wilde ik wel een wedstrijd zien in de Philip II Arena in Skopje. De groundhop-god was me aanvankelijk gunstig gezind. FK Rabotnički speelde thuis tijdens ons bezoek aan Skopje maar die wedstrijd werd verplaatst naar een stadion ver buiten het centrum van Skopje.

Mijn andere optie was FK Shkupi tegen Metalurg, een heuse derby in Skopje. Het bezoeken van deze wedstrijd bleek in eerste instantie ook niet zo eenvoudig. Ik stuurde de club een berichtje via Facebook dat ik van plan was deze wedstrijd te bezoeken. Het antwoord was dat ze vanwege een straf een wedstrijd zonder publiek moesten spelen maar dat ze voor deze Nederlandse Jtour(nal)ist wel een uitzondering konden maken. Er werd gevraagd aan de Macedonische bond of ik toeschouwer mocht zijn en zo geschiedde. Klik op de foto voor het verslag.

P1150233

Fresco’s en fonteinen, dag 4 in Skopje

Hadden we al gezegd dat het warm is in Skopje? Nee? Bij deze dan, het is hier warm. Een graad of 34 in de stad en dat nodigt nu niet echt uit om op sightseeing te gaan. En toch doen we dat. Omdat er voor kinderen ook zat leuke dingen zijn in Skopje. En meestal hoeven ze niet te betalen ook.

Niet dat dat wat uit zou maken bij de Skopje City Tour-bus. Die kostte ons 35 denar per volwassene. Iets meer dan 50 eurocent dus. En voor die 50 cent zaten we een uurtje in de bus en zagen we alle highlights in het centrum. En zo kwamen we erachter dat er een leukere straat richting ons hotel is en dat we een kijkje wilde nemen bij de moskee tegenover het fort. Eerst dacht ik dat ik heel populair was met al die bordjes met ‘ Kale’  erop. Maar Kale betekend gewoon fort. Jammer.

Voor dat we een kijkje gingen nemen bij het fort heeft Bastiaan nog een half uur door de fonteinen gerend voor het standbeeld van Alexander de Grote. Hij was niet de enige. Na het fort en de moskee hebben we nog een lokaal biertje gedronken bij ‘the old town brewery’. Deze brouwerij zit naast de kerk Sv. Spas.

Deze kerk is gedeeltelijk ondergronds gebouwd omdat de Ottomanen het verboden hadden dat kerken groter zouden zijn dan hun moskeeën. Best inventief van die Christenen dus. In deze kerk waren erg mooie fresco’s te zien en  indrukwekkende iconen. Ik mocht 1 foto nemen en koos voor de iconen. Maar de fresco van God was ook erg mooi.

Na wederom een waterballet op de terugweg kwamen we op onze nieuwe route een heleboel leuke beelden tegen.

P1150038

P1150054

Waterpret onder het toeziend oog van Alexander de Grote.

P1150072

P1150089

Kale

P1150094

Mustafa Pasha moskee.

P1150098

P1150110

Het fort vanaf de moskee gezien.

P1150114

He, het voetbalstadion zie je ook vanaf hier 😉

P1150120

P1150122

P1150127

P1150135

P1150158

P1150180

Een lokaal biertje naast Sveti Spas.

P1150182

Het graf van Goce Delčev, een opstandelingenleider die tegen de onderdrukking van de Ottomanen vocht, op de binnenplaats.

P1150187

Net zoals veel andere graven.

P1150195

Iconengalerij.

P1150205  P1150226

Ren voor je leven!

P1150228

Een klok en een kruis, dag 3 in Skopje

Op 26 juli 1963 om 5:17 werd Skopje getroffen door een zware aardbeving. Ongeveer 80% van de stad werd verwoest waaronder talrijke monumenten en veel gebouwen met Ottomaanse invloeden.

Ook het oude treinstation in Skopje werd verwoest bij de aardbeving. De klok op het oude station is door de aardbeving stil komen staan en wijst nog steeds 5.17 uur aan, het tijdstip van de beving. De overblijfselen van het gebouw zijn nu een herdenkingsplek voor de slachtoffers en een museum. Wij werden er opgepikt door onze vaste taxichauffeur om naar de kabelbaan op de berg Vodno te gaan.

Bovenop deze berg staat namelijk het Millennium-kruis dat 2000 jaar Christelijk geloof herdenkt. Het kruis is 66 meter hoog en je kunt er met een kabelbaan naar toe. Ook hier hoefde Bastiaan weer niet te betalen en de rit met de kabelbaan kostte weer een habbekrats, namelijk 100 denar (1,80 euro per persoon). Bovenop de berg had je een goed uitzicht over de stad.

P1140995

De klok op het oude treinstation geeft 5:17 aan. Het tijdstip van de aardbeving in 1963.

P1140998

P1150003

P1150010

Met de lift naar boven.

P1150013  P1150018

Rechtsboven zie je het Nationale stadion van Macedonië. Er wordt daar dit weekend helaas niet gevoetbald. Het gras moet goed blijven voor de interland tegen Spanje over een paar weken. Dus de clubs die er normaliter spelen moeten uitwijken.

P1150031

P1150032

Zoo en Zwembad, dag 2 in Skopje

Bij de ingang van de dierentuin gebeurde hetzelfde dat de hele week al gebeurd. Bastiaan hoefde als kind weer eens niet te betalen. Later in het zwembad was dat ook het geval, ondanks dat alleen kinderen tot 4 jaar gratis waren. We maakten het ook al mee bij een aantal musea en zelfs een vrij dure excursie. Kinderen in Macedonië krijgen echt een voorkeursbehandeling.

Niet dat we het geld niet konden missen overigens. De dierentuin kostte ons 100 denar in totaal. Iets meer dan anderhalve euro. De zoo kon wel een opknapbeurtje gebruiken, op een plek zagen we een paard dat met zijn kop bijna een gat in een schutting had gemaakt. Een soort prison break maar dan met paarden. De leeuwen lagen lui in de zon en Bastiaan vermaakte zich opperbest.

Het werd na het middaguur wel erg heet en daarom besloten we naar het nieuw aangelegde Aquapark te gaan. Een korte taxirit later stonden we voor het moderne complex dat midden tussen outletstores lag. Het was voor Macedonische begrippen nog vrij duur, zo’n 5 euro per persoon, maar het was er druk en leuk. Een prima middagbesteding.

Na het zwembad zijn we nog even naar de oude bazaar gegaan om een biertje te drinken en een hapje te eten. Morgen gaan we met een kabelbaan naar het kruis boven op de berg hier. De taxichauffeur die ons naar de oude bazaar bracht sprak goed Engels en was erg vriendelijk dus hij haalt ons morgen weer op. We hebben onze vaste taxi-man gevonden denk ik. Altijd handig in een vreemde stad.

P1140883

Skopje Zoo.

P1140884

Op zoek naar de dieren.

P1140893

P1140894

P1140898

Lion in the morning sun. Of lying in the morning sun?

P1140916

Overal in de stad zie je plaquettes van Moeder Theresa.

P1140927

Indrukwekkend beeld voor het Holocaust museum. Er werden zo’n 7000 joden uit Skopje vermoord in de oorlog.

P1140935

Op de bazaar eten bij restaurant Turist. Een restaurant dat, ondanks zijn naam, ook erg in trek is bij de lokale bevolking.

P1140938

En wij snapten wel waarom.

P1140981

Op het grote plein, onder toeziend oog van Alexander de Grote, hing Bastiaan de waaghals uit tussen de stralen van de fontein. Die de hele dag beweegt op de tonen van klassieke muziek en in de avond verlicht wordt. Een hoog kitsch-gehalte maar erg leuk.

Bergen en beelden, dag 1 in Skopje

De weg van Ohrid naar Skopje gaat door geweldige natuur. Links en rechts ruige bergen met af en toe een dorpje of een stad. De meeste van deze dorpjes leken bewoond te worden door Albanezen gezien de rode vlaggen met een dubbelkoppige adelaar. Ook de vele minaretten in de dorpjes deden een grote moslimbevolking vermoeden.

Die Albanezen gaan denk ik nooit meer terug, de meesten wonen in erg grote huizen. Een rijkdom die ze in hun vaderland nooit zouden hebben. Alleen dat vlagvertoon vind ik wat overdreven maar de Macedoniërs zelf lijken er geen aanstoot aan te nemen. Of het valt ons niet op. Dat kan ook.

Eenmaal in Skopje viel de stad ook in tweeën te delen. Aan de ene kant van de rivier de Vardar getuigen een triomfboog, en een aantal megalomane gebouwen en standbeelden van een zoektocht naar vernieuwing. Weg met de betonnen jaren 60 bouw (in 1963 werd Skopje getroffen door een zware aardbeving) en daarvoor in de plaats nieuwe gebouwen met een knipoog naar het verleden. Niet allemaal even fraai.

Op het centrale plein staat een standbeeld dat ‘Strijder te paard’ heet maar iedereen weet dat hiermee Alexander de Grote wordt bedoeld. Om geen ruzie te krijgen met Griekenland (en daar hadden ze al ruzie mee om de naam Macedonië) hebben ze de grootste koning van Macedonië op dit plein dus strijder te paard genoemd.

Aan de overzijde van de Kamen Most, de stenen brug, staat een ander beeld. Dit beeld heet ‘De Strijder’ en iedereen weet hiervan dat ze Philippus II mee bedoelen. De vader van Alexander de Grote. Diplomatiek opgelost. Voor de rest staat de stad vol, maar dan ook echt vol met beelden. Van revolutionairen en geestelijken tot strijders op een paard. En de in Skopje geboren moeder Theresa, maar die hebben we nog niet gevonden.

Aan de andere kant van de stenen brug begint ook de oude Ottomaanse wijk. Met de grootste Turkse bazaar na die in Istanboel. Eettentjes, veel winkels met gouden kettingen en bruidsjurken en hier en daar een Moskee. Een heel andere wereld vergeleken met de overzijde van de Vardar. Morgen gaan we naar de dierentuin en daarna voor wat verfrissing naar het Aquapark. Het is namelijk erg warm in Skopje.

P1140731

Langs de snelweg naar Skopje.

P1140748

Een rode dubbeldekker-bus en een triomfboog. Dan weet je dat je in Skopje bent.

P1140752

Je kon ook met een lift in de triomfboog naar boven. Er zat niemand bij de kassa en een brutaal mens….

P1140757

Strijder te paard aka Alexander de Grote.

P1140763

P1140777

P1140797

De stenen brug over de Vardar.

P1140798

Protserige nieuwbouw.

P1140808

De Strijder aka Philippus de tweede.

P1140820

P1140838

De bazaar oogt rustig.

P1140846

Het fort, in het Turks Kale genoemd. Hier gaan we van de week nog naartoe.

P1140854

P1140864

Sandra en Bastiaan op de Kamen Most. Bovenop de berg links een gigantisch  kruis waar je met een kabelbaan heen kunt gaan. En wat we dus ook gaan doen.

P1140869

P1140879

Ze blijven bezig met die beelden.

 

Laatste dag in Ohrid, voor nu althans

Vandaag de laatste dag in Ohrid. Voor nu althans, want na ons bezoek aan Skopje komen we hier weer even terug om terug te vliegen naar huis.

Tijdens ons bezoek aan de watervallen van Vevčani viel ons op dat de plaatsen op de borden naar dit plaatsje in drie talen werd aangegeven. In het Cyrillisch, in het Latijnse alfabet zoals wij gebruiken en in het Albanees. Sommige plaatsen richting de grens hebben een grote Albanese gemeenschap. Zo ook Struga, de plaats waar veel Nederlanders via de reisbureaus naar toe gaan.

Onze chauffeur vertelde ook dat dit zelden tot problemen leidt. De melding op de website van Buitenlandse Zaken werd door hem ook als overdreven beschouwd. En dus reizen we morgen met een gerust hart richting de hoofdstad van Macedonië (er waren wat demonstraties maar die zijn eind juni al gestopt).

De rit naar Skopje duurt ongeveer 3 uur en we nemen een auto met chauffeur om ons te brengen. Dat kost 90 euro maar dat is honderd keer beter dan om zes uur lang in een bus te zitten dunkt mij. Vanuit Skopje zullen we uiteraard updates verzorgen want ook daar is genoeg te zien en te doen.

Hier nog wat foto’s van ons loopje afgelopen zondag naar Plaošnik, een heilige plaats op de berg. Met de ruïnes van het oude klooster, verwoest door de Ottomanen en de aanbouw van het nieuwe klooster ernaast. En de kerk van Sv. Kliment, oftwel St. Clemens.

P1140539

Deze brommert is een plaatje.

P1140559

De ruïnes en de nieuwe kerk die in 2002 voltooid werd.

P1140544

P1140566

P1140567

Uitzicht over het meer van Ohrid vanaf Plaošnik. Het was een hele klim midden op de dag (Bastiaan moest en zou in de ochtend zwemmen).

P1140575

Dit autootje had ik al op de foto gezet, maar omdat het zo fotogeniek is.