Napels zien?

Het was in de tram tussen het centrum van Turijn en het Stadio Delli Alpi toen we erachter kwamen dat de portemonnee van Sandra gestolen was. In haar portemonnee zaten behalve de gebruikelijke ziekenfonds- en bankpasjes ook onze seizoenkaarten en wedstrijdkaartjes voor Juventus tegen Feyenoord.

Behalve de administratieve rompslomp (Feyenoord hield bij wie er een kaartje had gekocht dus op vertoon van ons paspoort kwamen we het stadion alsnog binnen) gaf het vooral een vervelend gevoel. Een vervelend gevoel dat ik een jaar eerder in Italië ook al had.

Na de 0-1 overwinning in het Giuseppe Meazza (het stadion heet alleen San Siro als AC Milan er speelt) zagen we op een parkeerplaats naast het stadion wat Italiaanse hooligans huishouden. De ruiten van Nederlandse auto’s sneuvelden bij bosjes en ik vroeg me af waar de politie bleef. Die moesten dit toch ook zien en er tegen optreden?

Dat was een Noord-Europese misvatting geweest. De Carabinieri was er wel en kwam ook in actie. In actie tegen de Feyenoorders die hun heilige koe wilden beschermen. Met de lange latten werden de Nederlanders die wraak wilden nemen van het parkeerterrein gejaagd.

Na Turijn besloot ik nooit meer met Feyenoord naar Italië te gaan. Noem het een onderbuikgevoel maar ik ben klaar met dat land als het om voetbal gaat. Matig gevulde stadions en een politieapparaat dat vrij snel naar geweld grijpt.

Halverwege september kwam het bericht dat Het Legioen niet welkom is in Napels en ik leefde mee met alle supporters die wel zin hadden in die trip. Ze zullen vast wel gaan en er een paar mooie dagen beleven. Maar zonder de wedstrijd te zien is het toch anders.

Het gezegde gaat dat men eerst Napels moet zien en dan met een gerust hart kan sterven. Ik pas voorlopig voor beide opties.

De Carabinieri inspecteert het domplein in Milaan, 2002.

In Venetië

Het is praktisch aan de overkant, dus gingen we met een dagtocht naar Venetië. Hier de Campinile en het Dogenpaleis.

Brug der zuchten. Hier konden veroordeelden een laatste blik op hun geliefden werpen.

Het is praktisch onmogelijk om een foto zonder toeristen te maken. Wat is het ongelooflijk druk in deze stad. Echt niet normaal.

Het San Marco-plein.

Bastiaan zijn versie van het pestmasker.

Venetië blijft toch een beetje het giethoorn van Italië.

Tochtje met een gondel. Het had gekund hé, dat huwelijksaanzoek.

Rialto.

Bier van de dag op de terugweg. Een Radler en een lekker Kroatisch biertje. Meer foto’s volgen als we weer thuis zijn.

De laatste uitwedstrijd in de Champions League

Bij winst aanstaande zondag op Cambuur Leeuwarden plaatst Feyenoord zich voor de tweede keer in drie jaar voor de voorronde van het miljoenenbal der Europese voetbalelite. Nu is het toernooi qua deelnemersveld te groot geworden in mijn ogen. De nummers drie van Duitsland en vier van Engeland hebben eerlijk gezegd niets te zoeken in dit toernooi. En de ploegen bij de laatste acht zijn op een enkele uitzondering na altijd dezelfde (en dan wordt het toernooi pas echt leuk).

En de nummer twee van Nederland dan? Wat heeft die in de Champions League te zoeken? De kans dat Feyenoord twee voorrondes overleeft is vrij klein, ik denk dat ze nog eerder het monster van Loch Ness vinden. Maar afgelopen zondag bewees eens te meer dat je met een juiste wedstrijdinstelling van iedereen kan winnen. En het bereiken van de poulefase zou Feyenoord in een klap van een heleboel schulden af kunnen helpen. Ik zie het echter niet gebeuren, maar de bal is rond hé.

Het is dit jaar alweer 12 jaar geleden dat Feyenoord haar laatste uitwedstrijd in de poulefase van de Champions League speelde. De loting had UEFA-Cup winnaar Feyenoord een paar aardige tegenstanders opgeleverd zoals Dynamo Kiev, Newcastle United en de Italiaanse grootmacht Juventus.

De wedstrijd in Newcastle moesten we, net zoals de Supercupwedstrijd in Monaco, door Sandra haar ziekte en de bijbehorende chemokuren aan ons voorbij laten gaan. De wedstrijd in Turijn kwam wel goed uit qua behandelingen.

De vliegtickets werden geboekt via Ryanair en we zouden die dag heel vroeg op pad gaan richting Frankfurt het 124 kilometer verderop gelegen vliegveld Hahn om richting Milaan het 50 kilometer verderop gelegen Bergamo te vliegen. Daarna nog ruim een uur in de bus richting Milaan centrum want dat Ryanair is erg creatief met de benaming van hun vliegvelden. Vanuit Milaan namen we de trein naar Turijn.

Een reis om de wereld om er vervolgens achter te komen dat er geen kroeg open was. De Ierse pub ging op een tijdstip open dat je we al bijna richting het stadion moesten. De tijd werd gedood met blikken bier drinken op het plein voor de dom waar de rest van Het Legioen zich had verzameld. We hadden de Lijkwade van Turijn kunnen bezichtigen ware het niet dat dat pas in 2010 weer voor het eerst kon. De eerstvolgende keer is in 2025. Misschien kunnen we dan Juventus weer loten voor de CL?

Na wat biertjes op het plein en een matig avondeten (behalve kroegen was er ook geen fatsoenlijk restaurant open) zetten we koers richting het stadion. In de tram werd Sandra haar portemonnee gestolen, dat kon er ook nog wel weer bij. Met het geld én de wedstrijdkaartjes. Gelukkig stonden we op een lijst bij Feyenoord en kwamen we het stadion gewoon binnen. Maar het zorgde wel voor een behoorlijke domper.

De wedstrijd zelf was weinig aan, in een matig gevuld stadion (zo’n 35.000 toeschouwers) verloor Feyenoord, zonder Pi-Air, vrij kansloos met 2-0. En dat terwijl de Champions League campagne vrij goed begonnen was met een gelijkspel in De Kuip tegen Juventus en winst in Newcastle.

Na de wedstrijd werden we in bussen en onder politiebegeleiding naar het station teruggebracht en hadden wij nog een fikse wandeltocht voor de boeg naar onze jeugdherberg. De conclusie was die avond al dat Italië geen favoriet voetballand van ons zou worden. Het hele verslag valt hier te lezen.

Vandaag 12 jaar geleden in Milaan

Een dag na de meest memorabele Europacup wedstrijden ooit gespeeld in De Kuip (zie mijn verhaal daarover hier) werd Feyenoord gekoppeld aan Internazionale uit Milaan.

De vliegtickets werden geboekt via Ryanair en we zouden op woensdag 3 april 2002 heel vroeg op pad gaan richting Frankfurt het 124 kilometer verderop gelegen vliegveld Hahn om richting Milaan het 50 kilometer verderop gelegen Bergamo te vliegen. Daarna nog ruim een uur in de bus richting Milaan centrum want dat Ryanair is erg creatief met de benaming van hun vliegvelden.

De vrijdag bestond uit sightseeing, een veels te dure pizza eten en onze tweede kennismaking met Menno en Kees. In Praag (verslag hier) waren we die twee zwartrijders ook al tegengekomen en op weg naar de laatste training liepen twee bekende gestalten een klein stukje voor ons toen we de tram verlieten. Besloten werd om met zijn vieren richting stadion te gaan.

De training zelf was onze eerste kennismaking met het Stadio Giuseppe Meazza (door de fans van AC Milan San Siro genoemd). Onder grote belangstelling werkte Feyenoord haar rondjes af, onder toeziend oog van Faas Wilkes. De legendarische Rotterdamse speler (wellicht de beste Rotterdammer die nooit voor Feyenoord heeft gespeeld) was als clublegende van Internazionale uitgenodigd voor de wedstrijd tussen zijn stadsgenoten en zijn oude club.

Een dag later stonden we zelfs in het Rotterdams Dagblad. Zie foto hieronder.

lommelgeel007

Op de wedstrijddag was het erg druk in Milaan. De bierverkopers deden goede zaken en op een gegeven moment waren ze door hun bier heen en verkochten ze kerstbier. De vraag was, was het kerstbier van 2001 of van 2002? Anyway, de Aziatische uitbaters van deze bierstalletjes hadden genoeg verdiend voor een hele maand want Het Legioen was dorstig, erg dorstig.

Het Legioen nam al een voorschot op een balkonscene die nooit zou komen. Niet omdat Feyenoord de beker niet zou winnen, dat gebeurde namelijk wel op 8 mei 2002. Nee, op 6 mei vond er een gebeurtenis plaats die Nederland voor altijd zou veranderen.

Daar hadden wij allemaal nog geen weet van. Feyenoord moest aantreden tegen Internazionale met spelers als Materazzi en Ronaldo. Vooraf leken we kansloos en de 8000 Feyenoorders genoten vooral van het moment en het in Milaan zijn.

Ook wij reden die dagen zwart in Milaan. Bij een kiosk waren we namelijk opgelicht doordat de verkoper ons geen driedagenkaart had gegeven maar een enkele reis. Uiteraard wel het geld voor die driedagen kaart in ontvangst nemend, allemaal maffiosi. Als wraak hebben we drie dagen op een enkeltje gereden. Geen haan die er naar kraaide.

Milaan 195

Eenmaal aangekomen bij de Kathedraal van het Italiaanse voetbal was de spanning toch wel voelbaar. Feyenoord stond aan de vooravond van iets groots. Dat voelde wij met het verstrijken van de uren ook wel. Een halve finale in het toernooi om de UEFA-Cup is niet niks natuurlijk. Zo vaak hadden we nog niet in een halve finale gestaan.

Het stadion was niet uitverkocht, de fans van Internazionale vonden de scudetto belangrijker (die ze overigens ook niet zouden winnen). Hun trainer blijkbaar ook, want die hield Seedorf, Vieri, Ronaldo en Recoba buiten de ploeg.

Feyenoord had het behoudens wat kleine mogelijkheden lastig in Milaan, maar dat viel te verwachten. In 50e minuut maakte Cordoba een eigen doelpunt en het kwartier daarna domineerde Feyenoord in Milaan. De beste man aan Feyenoord-zijde was keeper Zoetebier die in de allerlaatste minuut een doelpunt van de doorgebroken Ventola verijdelde en tal van andere reddingen verrichte.

Dat Zoetebier de wedstrijd uit kon spelen was een wonder want die smeerlap van een Materazzi maakte een vieze overtreding op de Volendamse keeper. Na minuten van billenknijpen was het zover. Feyenoord had gewonnen in Milaan. Zou het dan toch kunnen? Daarover volgende week meer.

Milaan 224

Door de politie werden we nog redelijk lang vastgehouden. Zo lang dat de spelers eenmaal gedouched en wel ons weer kwamen bedanken. Robin van Persie hier voorop. Dezelfde politie kneep een oogje dicht toen Italiaans tuig auto’s met Nederlandse kentekens aan het molesteren was. Tsja, wat valt er te verwachten in zo’n land?

Op vrijdag namen we de omgekeerde weg terug om midden in de nacht thuis te komen. Een ervaring rijker.