Fotoverslag Borussia Freialdenhoven – Alemannia Aachen

Weekendje weg met de familie en redelijk dichtbij Duitsland. Tsja, dan ga ik toch op zoek naar een wedstrijdje. Zeker omdat door al dat hardgeloop, gehardloop, hard lopen te lopen daar de laatste tijd weinig van terecht komt.

Oorspronkelijke idee was om naar Fortuna Keulen tegen Kaiserslautern te gaan in de derde Bundesliga. Maar via Tribuneklanten op Twitter werd ik op deze wedstrijd geattendeerd. Een gevallen grootmacht die in een regionaal bekertoernooi uit komt. Dat zijn de betere potten al zeg ik het zelf.

Freialdenhoven (Dui.). 2 maart 2019. Borussia Freialdenhoven – Alemannia Aachen 1-3. Kwartfinale Bitburger Pokal.

Borussia Freialdenhoven, uit 1912, speelt in de Mittelrhein-liga. Alemannia Aachen in de Regionalliga West. De divisie waar ook oud-Bundesliga clubs als Wattenscheid (voor het laatst in 1994), Wuppertaler SV (voor het laatst in 1974) en Oberhausen (voor het laatst in 1975) in spelen. Een kerkhof voor gevallen clubs. Aachen is nog steeds een populaire club, en dat viel te zien op deze zaterdag. Bijna alle fans die er waren, waren supporters van Aachen. Alemannia bezocht ik in 2010 toen ze nog in de tweede Bundesliga speelden.

Parkeren in een weiland en op naar het stadion.

Met een beetje fantasie leek het wel een Zuid-Oost Aziatisch land. Ook deze mensen waren op weg naar de wedstrijd.

Biertje hoort erbij.

En een bratwurst.

 

Redelijk wat politie op de been. Maar die aten een bratwurst en zagen dat het goed was.

Het uitvak was goed verkleed.

Veel varkentjes mee.

En toen kwamen er protestspandoeken. Deze ging over politie-geweld in Wattenscheid.

Redelijk eenvoudig de 0-1.

Redelijk vol. 

Weer een spandoek. Nu iets tegen pepperspray en geknuppel.

0-2.

Voor de gevallenen in de twee wereldoorlogen.

Carnaval in Duitsland.

Vlak voor rust de 1-2. Je moest wel twee keer kijken of ie echt telde want er werd bijna niet gejuicht.

Levenslang vierde liga. Goed gevonden wel.

Een keeper op dit niveau met roze schoenen. En ook nog een schoenen die niet bijster goed leken te zijn want na iedere actie stond hij ze uit te kloppen tegen de paal.

De lange zijde.

Dolle pret na de 1-3 in de laatste minuut.

Pitchinvasion.

Moesten ze toch nog in actie komen.

En bij 1-3 bleef het. 

 

Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 1.

Januari begon met een klein rondje Rotterdam. De champagne en oliebollen liep ik eraf met miezerig weer. Hardlopen terwijl de rest van Nederland met een kater in bed lag. Waarom? Dat antwoord komt later in het jaaroverzicht voor.

Een week later volgde er een zeldzame groundhop want dat hardlopen met een doel is lollig maar je hebt amper tijd om oude stadions te bezoeken. Ons bezoek aan het Ludo Coeckstadion was wel gelijk een mooie. Kwaliteit boven kwantiteit zullen we dan maar zeggen nietwaar? Het verslag daarvan staat hier.

 

We renden in januari overigens gestaag door. Niet alleen met de marathontraining die iedere zondag in volume toenam maar ook met de Rotterdam Running Crew. Op een steenkoude woensdagavond verzamelden honderden lopers zich aan de voet van de Willemsbrug om dat gevaarte een paar keer te bedwingen. Uiteraard kwamen daar ook fakkels bij kijken. Want een run zonder fakkels is bijna onmogelijk.

In Nederland ging de competitie weer verder met waar we gebleven waren in december. Een overwinning voor Feyenoord. In de hoofden van de mensen op de tribune werd druk gerekend. Hoeveel punten zouden we nodig hebben om eindelijk weer eens op de Coolsingel te staan. Een gedachte die door bijna niemand hardop uitgesproken werd. Je moet de goden niet verzoeken.

Dat Gio alles op de competitie gooide bleek later die maand in Arnhem. Feyenoord ging met een (teveel) aangepast elftal onderuit bij Vitesse. Ik vond het een erg grote gok én waarom niet gewoon voor de dubbel gaan. Het is niet zo dat je ieder jaar in de race bent voor twee prijzen. Het was al ver na middernacht toen ik weer in Berkel was. Met een nederlaag op zak. Het voelde bijna vertrouwd.

Januari werd afgesloten met flink wat hardloopkilometers en opeenvolgende competie-overwinningen. En toen was het alweer februari. Traditioneel de maand van de Peenvogeltrip. Deze keer waren we te gast bij een wedstrijd waar ik al eens eerder was: Hull City vs Liverpool. Nu in december terugkijkend op deze trip is hij wel erg bijzonder voor mij. Bijzonder omdat Sander ook met ons mee was op deze trip. Het vele lopen en slapen op die boot moet echt zwaar geweest zijn voor hem. Maar hij wilde zo graag met zijn zoon met ons mee. De foto’s maken het een bitterzoete herinnering.

Feyenoord bleef ondertussen winnen en ik bleef ondertussen hardlopen. Niet alleen met de Kieviten in aanloop naar de marathon maar ook met de Rotterdam Running Crew. Een van de leukste lopen was die in het Luxor. Niet alleen omdat we een voorproefje van de musical te zien kregen maar ook omdat iedereen in foeilelijke shirts door steenkoud Rotterdam aan het lopen te rennen was. Verslag hier.

En toen kwam de wedstrijd, die achteraf, redelijk cruciaal bleek. Feyenoord won door doellijntechnologie van PSV en Het Legioen dagdroomde over iets wat we niet voor mogelijk hadden gehouden voor aanvang van het seizoen. De overwinning was terecht, maar de manier waarop hield de gemoederen nog dagen bezig.

En toen kwam maart. Een maand met veel hardloopkilometers en een onverwachte groundhop naar Wattenscheid (klik). Een fraai stadion met uitzicht op een mijn. Dat zijn de dingen die voetbal zo mooi maken. Je komt nog eens ergens. Maart was ook de maand van de ultieme test richting de marathon. Een duurloop van meer dan 35 kilometer. En opa en oma gingen ook weer eens naar een concert. Madball in de Baroeg.

Ook hier weer de trend die in de laatste tijd bij concerten zie. Ze beginnen allemaal enorm vroeg. De laatste paar concerten die ik bezocht stond ik iedere keer al voor elf uur weer buiten. Prima voor de werkende mens.

 

En in maart werden grote stappen gezet richting de Coolsingel. De CPC sloeg ik (ondanks dat ik een startbewijs had) weer eens over. Ik verkoos Feyenoord tegen AZ boven een rondje rennen in het Haagse. Je hebt zo je voorkeuren.

 

 

Stapelen en aftellen tot de marathon begin april. Maar daarover meer in het volgende deel van het jaarverslag. De maanden april, mei en juni met daarin een marathon, een afscheid, een kampioenschap en een Roparun. Maanden van uitersten.

 

 

 

 

Verslag Wattenscheid vs Siegen staat online

Duitsland lag om de hoek tijdens ons familieweekend. En Marco had na Berchem en Uerdingen de smaak te pakken van matig bezochte wedstrijden op een laag niveau.

En ik zeg uiteraard geen nee tegen een stadion in den vreemde, zeker niet als dit nummer 150 zou blijken te zijn (een feestelijk moment). Wattenscheid ligt midden in het Ruhrgebied en is een onderdeel van de stad Bochum. De club is ingeklemd tussen voetbalreuzen als Schalke, Dortmund en in mindere mate Bochum. Het was dan ook niet raar dat er ongeveer 650 mensen op deze wedstrijd afkwamen.

Klik op de foto (of hier) om het verslag te bekijken.

Wattenscheid (25)

Verslag KFC Uerdingen vs Kapellen-Erft staat online

In de tijd dat er minder voetbal op televisie was dan tegenwoordig was zaterdagavond om 18:00 uur vaste prik om af te stemmen op de Duitse televisie. Behalve de clubs die we nu allemaal nog kennen uit de Bundesliga kwamen er ook namen voorbij als SV Waldhoff Mannheim (nu uitkomend in Regionalliga Südwest), FC Saarbrücken (ook in de Regionalliga Südwest) en ook Bayer Uerdingen.

Uerdingen was net zoals Leverkusen een exponent van die Duitse pillendraaiers aan de Rijn. In de jaren ’80 was Uerdingen erg succesvol. Ze wonnen de beker in 1985 en werden het seizoen erop in de Europacup voor bekerwinnaars in de halve finale uitgeschakeld door Atletico Madrid. In het seizoen 1985-1986 eindigden ze als derde en werden een jaar later door Barcelona uit het UEFA-Cup toernooi geknikkerd.

Daarna ging het snel bergafwaarts. Ze pendelen op en neer tussen de eerste en tweede Bundesliga en als Bayer in 1996 de stekker eruit trekt treedt de vrije val in. Na enkele degradaties en herstructurering van de Duitse voetbalpyramide komt de club uit in de Oberliga Niederrhein.

In 2013 werd de club kampioen en promoveerde naar de Regionalliga West. De club eindigde op een degradatieplaats, maar werd gered door dat Bayer 04 Leverkusen zijn tweede elftal terugtrok uit de competitie. Een jaar later kon het lot niet afgewend worden en volgde degradatie naar de Oberliga Niederrhein waar ze nu nog spelen.

Het Grotenburg-stadion is veel te groot voor de club maar is wel een pareltje dat al langer op de lijst stond om te bezoeken. Feyenoord won op zaterdag van Excelsior dus we hadden zondag de tijd om af te reizen naar Krefeld. Niet heel ver over de grens bij Venlo. Klik hier voor het verslag (klikkerdeklik)

uerdingen (6)

Het grote Peenvogel-jaaroverzicht. Deel 2 april-juni 2015

Vandaag deel 2. Een paar bewogen maanden durf ik wel te zeggen. Een last-minute deelname aan de Roparun, een evenement dat diepe indruk op mij gemaakt heeft. Een ‘soort-van-huwelijk’ met mijn grote liefde Sandra en ook nog de nodige voetbalwedstrijden en reisjes tussendoor.

In Rotterdam deed ik mee aan de 1/4 marathon. Een meer dan leuk evenement dat smaakte naar meer. Ik schreef over de loop zelf het volgende verhaal (klik).

Feyenoord verklootte een zekere plaatsing voor Europees voetbal in rap tempo en ik werd weer een jaartje ouder (niet door Feyenoord maar gewoon doordat de aarde blijft draaien enzo).

In april begon ik ook met een cursus verhalen schrijven. Wederom een beslissing die wel wat veranderde in mijn leven. De cursus opende mijn ogen en ik begon steeds meer lol in verhaaltjes schrijven te krijgen. Echt een aanraderT.

En omdat we toch in Londen waren bezocht ik er maar een wedstrijdje ook. Dit keer Leyton Orient. Verslag staat hier.

In mei volgde een lekkere vakantie naar Griekenland met de familie van Sandra. Samen met de twee Sandra’s liepen we de Samaria-kloof en voor de rest aten en dronken we lekker. Een geweldige week.

Eenmaal terug in Nederland volgde de brandgrensrun. Daar schreef ik dit verhaal over (klik).

Bastiaan en ik hingen de hipsterT uit.

In Oberhausen brachten we een bezoekje aan een geweldige oldskool-bak (klik). Ik dronk er een biertje teveel en liep dat de volgende dag eruit.

En toen nam ik een beslissing die, achteraf gezien, veel voor me heeft betekend in 2015. Twee dagen voor de Roparun werd ik door Luca gevraagd of ik in wilde vallen als loper. En zo geschiedde. Ik schreef er dit verhaal (mijn beste verhaal ooit al zeg ik het zelf) over. (klikkerdeklik)

In juni was het weer tijd voor een meer dan geslaagd scooterweekend. Dit keer in Hellevoetsluis. Een mooie lokatie en een topweekend.

We gingen nog een dagje naar Moviepark in Duitsland en toen was de dag dat Sandra en in 20 en een half jaar bij elkaar waren. En dat besloten we te vieren met een geregistreerd partnerschap.

We reden een beetje stout zonder helm op onze motorscooters richting het gemeentehuis.

Unbekannte soldat – Unknown soldier

Een oorlog kent alleen maar verliezers. Afgelopen weekend waren we in de buurt van Ysselstein in Limburg. En tijdens een rondje hardlopen kwam ik langs de Duitse Militaire begraafplaats daar. Bijna 32.000 Duitse soldaten liggen daar begraven op Nederlands grondgebied.

Toen ik de begraafplaats opliep maakte een vreemd gevoel zich over mij meester. Aan de ene kant lagen daar onnozelaars van soms nog net geen twintig die de dood in werden gejaagd voor idealen die niet de hunne waren. Bloemen geknakt in de knop door een megalomane leider met duivelse plannen. Gesneuveld in de eerste dagen van de oorlog.

Maar aan de andere kant lagen daar ook soldaten (hun divisies en regimenten staan expres niet vermeld op de grafstenen) die later in de oorlog gestorven waren. Mannen die wellicht wisten waartoe de Nazi’s in staat waren of een idee hadden wat ze aan het uitvoeren waren. Misschien lagen er wel piloten die mijn geliefde Rotterdam platgegooid hebben.

Mede daardoor voelde het een beetje als een clandenstien bezoek. Maar zoals altijd met militaire begraafplaatsen moet ik daar een kijkje nemen. Hieronder een paar foto’s van een indrukwekkende begraafplaats. Het was er doodstil, zelfs de vogels hoorde je er nauwelijks. Ook die beseften dat er op deze plek geen plaats was voor vrolijk gekwetter.

P1110749_Fotor

P1110757_Fotor

Omgekomen op de eerste dag van de oorlog met Nederland.

P1110760_Fotor

The unknown soldier. Een triester lot bestaat niet als soldaat. Breng je als soldaat het hoogste offer voor je land weet niemand meer wie je was.

P1110761_Fotor

P1110763_Fotor

‘Master of puppets’

29 jaar geleden, mijn eerste Europacupwedstrijd

Vanavond wordt mijn 86e Europese wedstrijd die ik van Feyenoord ga zien. Een hele belangrijke wedstrijd ook. Iets met dood en gladiolen. Tijd om een oud verhaaltje van stal te halen.

Een tijd lang heb ik volgehouden dat de return-wedstrijd tegen PSV in 2002 de mooiste Europese wedstrijd was die ik ooit zag. Toegegeven, als ik de beelden terugzie met die onmogelijke kopbal van Pi-Air in ‘the dying seconds’ krijg ik nog steeds tranen in mijn ogen. Wát een ontknoping was dat.

Maar nu, bijna dertien jaar na de winst op Borussia Dortmund, is de UEFA-Cup winst het aller-allermooiste wat ik op voetbalgebied ooit meemaakte. In de dertien jaar die volgden na 2002 haalde geen enkele andere Nederlandse club nog een finale. Iets wat sinds de eerste winst van Feyenoord in 1970 wel ieder decennium het geval was.

Het voetbal is zo veranderd in een geldverslindende machine dat het een utopie is om te denken dat de komende jaren een Nederlandse club een finale van een van de twee toernooien zal gaan halen. Laat staan deze winnen. Dat maakt de prestatie van 2002 nog knapper. Maar mochten we vanavond winnen dan zijn we in ieder geval wel weer een stap dichterbij Warschau.

Mijn eerste Europese wedstrijd zag ik op 1 oktober 1986. Feyenoord werd in het toernooi om de UEFA-Cup gekoppeld aan het Hongaarse Pécsi Munkas. Twee weken ervoor hadden ze met 1-0 in Hongarije verloren. Feyenoord moest dus met 2 goals verschil winnen om een verlenging te voorkomen. Voor mijn gevoel verloor Feyenoord altijd uitwedstrijden in Europa. Een ervaring die ik ook aan de lijve heb ondervonden, uit in Europa heb ik ze vaker zien verliezen dan zien winnen.

Vanuit mijn woonplaats ging ik bij mijn vader achterop de Puch Maxi naar het stadion. Op het fietspad over de Brienenoord zag je de lichtmasten al liggen, als bakens in de verte (!). De brommer werd vastgemaakt aan een lantaarnpaal en voor het stadion was het een drukte van jewelste. Met ruim 26.000 toeschouwers was het op dat moment de bestbezochte wedstrijd die ik tot dan toe meemaakte. We zaten wederom op de Maastribune waar ik een jaar eerder ook mijn allereerste wedstrijd zag.

 Ruud Heus haalt uit voor de 1-0 in de 67e minuut. (foto ingescand uit het Algemeen Dagblad van 2-10-86)

Mario Been wordt gevloerd door de Hongaarse keeper. Lars Elstrup kijkt toe. (foto ingescand uit de Voetbal International)

Bij rust stond het nog 0-0 en de tijd begon te dringen. Totdat in de 67e minuut Ruud Heus verwoestend uithaalt en Feyenoord op 1-0 zet. Nog 23 minuten voor een tweede goal maar wel achterin de boel dichthouden, een uitgoal zou dodelijk zijn. Bij het Hongaarse Pécsi speelt ene Antal Roth in de verdediging en die speelde een puike wedstrijd.

Of het op basis van deze ene wedstrijd was weet ik niet maar niet lang na deze wedstrijd kocht Feyenoord Antal Roth (hij speelde ook op het WK van datzelfde jaar) maar een groot succes werd dat niet. Door een veelvoud aan blessures kwam de Hongaar slechts tot 29 wedstrijden voor Feyenoord.

Het duurde tot de 84e minuut voordat Feyenoord de beslissende 2-0 maakt. De in Rotterdam verguisde Hofman maakt deze belangrijke goal en schiet Feyenoord een ronde verder. De loting koppelt de stadionclub aan Borussia Monchengladbach. Een club die we tien jaar later weer tegen zouden komen in Europa. In 1986 verliest Feyenoord met maar liefst 5-1 in Duitsland en ook de wedstrijd in De Kuip werd door de Duitsers gewonnen. Zo kwam er een einde aan mijn ‘eerste’ Europacup seizoen. Er zouden nog vele Europese wedstrijden volgen, maar die ene op 8 mei 2002 blijft het allermooiste. Hopelijk kunnen we vanavond weer een bladzijde toevoegen aan roemruchte wedstrijden in het mooiste stadion van Europa. Ik heb er in ieder geval veel zin an. Hup Feyenoord!

Feyenoord viert feest na de 1-0 met o.a. Molenaar, Van Herpen, Tahamata, Heus en een dolblije Mario Been. (foto ingescand uit de Voetbal International) 

Weekendje Duitsland

P1100202

Met de sneeuwgarantie zat het wel snor in Sauerland.

P1100205

Wel veel bergen.

P1100211

En een mooi jaren ’70 hotel. Niks mis mee.

P1100214

Pittoresk.

P1100215

Kerkje.

P1100216

Schalke-fans.

P1100224

In het LEGO-discovery Centre zag Bastiaan Darth Vader en R2D2. Hij ging devoot op de grond liggen voor ze.

P1100249

P1100252

Dát is nog eens een Legostadion.

P1100277

En een stoer parcours van Lego Ninjago.