Fotoverslag Borussia Freialdenhoven – Alemannia Aachen

Weekendje weg met de familie en redelijk dichtbij Duitsland. Tsja, dan ga ik toch op zoek naar een wedstrijdje. Zeker omdat door al dat hardgeloop, gehardloop, hard lopen te lopen daar de laatste tijd weinig van terecht komt.

Oorspronkelijke idee was om naar Fortuna Keulen tegen Kaiserslautern te gaan in de derde Bundesliga. Maar via Tribuneklanten op Twitter werd ik op deze wedstrijd geattendeerd. Een gevallen grootmacht die in een regionaal bekertoernooi uit komt. Dat zijn de betere potten al zeg ik het zelf.

Freialdenhoven (Dui.). 2 maart 2019. Borussia Freialdenhoven – Alemannia Aachen 1-3. Kwartfinale Bitburger Pokal.

Borussia Freialdenhoven, uit 1912, speelt in de Mittelrhein-liga. Alemannia Aachen in de Regionalliga West. De divisie waar ook oud-Bundesliga clubs als Wattenscheid (voor het laatst in 1994), Wuppertaler SV (voor het laatst in 1974) en Oberhausen (voor het laatst in 1975) in spelen. Een kerkhof voor gevallen clubs. Aachen is nog steeds een populaire club, en dat viel te zien op deze zaterdag. Bijna alle fans die er waren, waren supporters van Aachen. Alemannia bezocht ik in 2010 toen ze nog in de tweede Bundesliga speelden.

Parkeren in een weiland en op naar het stadion.

Met een beetje fantasie leek het wel een Zuid-Oost Aziatisch land. Ook deze mensen waren op weg naar de wedstrijd.

Biertje hoort erbij.

En een bratwurst.

 

Redelijk wat politie op de been. Maar die aten een bratwurst en zagen dat het goed was.

Het uitvak was goed verkleed.

Veel varkentjes mee.

En toen kwamen er protestspandoeken. Deze ging over politie-geweld in Wattenscheid.

Redelijk eenvoudig de 0-1.

Redelijk vol. 

Weer een spandoek. Nu iets tegen pepperspray en geknuppel.

0-2.

Voor de gevallenen in de twee wereldoorlogen.

Carnaval in Duitsland.

Vlak voor rust de 1-2. Je moest wel twee keer kijken of ie echt telde want er werd bijna niet gejuicht.

Levenslang vierde liga. Goed gevonden wel.

Een keeper op dit niveau met roze schoenen. En ook nog een schoenen die niet bijster goed leken te zijn want na iedere actie stond hij ze uit te kloppen tegen de paal.

De lange zijde.

Dolle pret na de 1-3 in de laatste minuut.

Pitchinvasion.

Moesten ze toch nog in actie komen.

En bij 1-3 bleef het. 

 

Netflix

Voor iedere rechtgeaarde voetbalsupporter is de Netflix-documentaire “Sunderland ‘till i die” een aanrader. Een intrigerend inkijkje in het wel en wee van een voetbalclub waar winnen niet meer de normaalste zaak van de wereld is. Van een hectische deadline-day tot ontluisterende nederlagen. Hoe het afliep weet iedereen die het Engelse voetbal een beetje volgt, de onvermijdelijke degradatie naar League One. In plaats van Manchester United en Arsenal komen nu Burton Albion en Oxford United langs in het Stadium of Light.

Op boxingday speelde Sunderland voor een bijna uitverkocht stadion tegen Bradford City. Met ruim 46.000 toeschouwers een toeschouwersrecord voor League One. Ook in Sunderland geldt dat je eerst diepe dalen moet kennen om als fans nader tot elkaar te komen. Het deed denken aan die midweekse wedstrijd tegen VVV een paar dagen na voetbaltechnisch de zwartste dag in het bestaan van Feyenoord.

De fans van Feyenoord en Sunderland hebben al jaren een vriendschappelijke band, iets wat je in de documentaire ook een paar keer voorbij ziet komen. Op de vlaggen die de fans van The Black Cats meezeulen naar wéér een uitwedstrijd op een regenachtige dinsdagavond prijkt af en toe ons mooie rood- en wit.

Van de hoofdrolspelers uit de documentaire zit er bijna niemand meer bij de club. Trainers, spelers en directeuren bleken allemaal passanten te zijn, ook in Sunderland zijn de fans de enige constante factor. Bang voor degradatie zullen wij nooit hoeven zijn maar dat Feyenoord op bestuurlijk niveau roerige tijden staat te wachten is evident. Beslissingen over een nieuw stadion, trainer en een spelersgroep die aan een nodige kwaliteitsinjectie toe is zijn zaken die op zeer korte termijn geregeld moeten worden.

Mocht Netflix nog een zak met geld hebben dan zou ik wel weten waar ik mijn draaiende camera’s naar toe zou sturen.

Foto’s van mijn bezoek aan Sunderland staan hier (klik).

Verslag Crystal Palace vs Grimsby Town online

Ach, de third round proper. Het mooiste weekend in het Engelse voetbal.

Het begon een soort van traditie te worden, een wedstrijd uit de derde ronde van de FA Cup bij te wonen. Tottenham in 2010 (met een redelijke horror-terugweg door de sneeuw), Southend United in 2014 (met ontmoeting met wat aussies die erachter kwamen dat ze in Parijs voornamelijk Frans spraken) en een dubbele wedstrijd in 2015 (Fulham en Queens Park Rangers). De laatste trip was alweer in 2016 naar Bury want de jaren erna moest ik met uitsloverig voorbereiden op de marathon en/of waren er andere drukken plannen. Zonde eigenlijk.

Zodoende was het plan om in 2019 weer te gaan voorzichtig in de week gelegd. Al zouden we (om revisits te voorkomen) eerst wachten tot de loting én de bekendmaking van de wedstrijden die op televisie zouden komen. Onze trip ging naar Crystal Palace. De oude hoofdtribune gaat na dit seizoen tegen de vlakte en nu ze in de Premier League spelen zijn kaarten soms wat lastig te krijgen. Voor wedstrijden in de derde ronde van de FA Cup, en dan ook nog eens tegen een club uit League Two, doen ze niet zo moeilijk. Vrije verkoop én iedere plaats in het stadion 15 pond.

Vanuit Cleethorpes gingen er ruim 5500 man op pad voor een roundtrip van meer dan 430 miles. Dat is bijna 700 kilometer voor een wedstrijd waar ze bij voorbaat geen kans zouden hebben. Maar voetbal is voetbal. En een tripje naar Londen slaat niemand af. Wij ook niet.

Klik op deze foto (of op deze link) voor het verslag.

Keuzes, keuzes

Het begon een soort van traditie te worden, een wedstrijd uit de derde ronde van de FA Cup bij te wonen. Tottenham in 2010 (met een redelijke horror-terugweg door de sneeuw), Southend United in 2014 (met ontmoeting met wat aussies die erachter kwamen dat ze in Parijs voornamelijk Frans spraken) en een dubbele wedstrijd in 2015 (Fulham en Queens Park Rangers). De laatste trip was alweer in 2016 naar Bury want de jaren erna moest ik met uitsloverig voorbereiden op de marathon en/of waren er andere drukken plannen. Zonde eigenlijk.

Zodoende was het plan om in 2019 weer te gaan voorzichtig in de week gelegd. Al zouden we (om revisits te voorkomen) eerst wachten tot de loting én de bekendmaking van de wedstrijden die op televisie zouden komen. Een paar dagen daarna volgden nog wat verschuivingen zodat mensen die met het vliegtuig (of een hele vroege boot) zouden gaan een double zouden kunnen doen op zaterdag.

Onze trip gaat naar Crystal Palace. De oude hoofdtribune gaat na dit seizoen tegen de vlakte en nu ze in de Premier League spelen zijn kaarten niet te doen. Voor wedstrijden in de derde ronde van de FA Cup, en dan ook nog eens tegen een club uit League Two, doen ze niet zo moeilijk. Vrije verkoop én iedere plaats in het stadion 15 pond. Ik heb er nu al zin an.

 

 

Scunthorpe United vs Peterborough United. De wederopstanding van een duif.

Soms heb je een duif nodig om de vergankelijkheid van het leven te aanschouwen. De vorige keer in Scunthorpe reed de bus bijna twee gasten aan die in hogere sferen verkeerden. Dit keer vloog er een duif tegen een verkeersbord, viel op de stoep neer en vertoonde wat laatste stuiptrekkingen. Terwijl het beestje zijn leven aan zich voorbij zag trekken vond ik het wat sneu om er een foto van te maken. En daardoor zullen jullie het met de overlevering moeten doen. Een verhaal wat met de loop der jaar steeds epischer zal worden.

De duif leek ons nogal dood en plots was daar een wonderbaarlijke wederopstanding (‘i am the ressurection’ zongen The Stone Roses immers al) van de vliegende rat. Als dit geen voorteken was. Onder luid gejuich vloog hij weg, ons in verbijstering achter latend.

Maar zo begon het natuurlijk niet, de Peenvogel-jubileumtrip. Hoe het allemaal begon heeft u vaak genoeg op deze website kunnen lezen. Maar hoe we uiteindelijk van 10 man richting York naar 48 man richting Scunthorpe gekomen zijn is een verhaal doordrenkt met Balti-pie’s, quizzen, vette ontbijtjes en incidenteel een biertje. Na maanden van voorbereiding was het op vrijdagavond dan eindelijk zover. 48 man, twaalf hutten en een touringcar aan de andere kant van de Noordzee. Het had wat voeten in aarde.

Scunthorpe (Eng.).  13 oktober 2018. Scunthorpe United – Peterborough United 0-2. Sky Bet Football League One.

The pride of Hull bracht ons op vrijdagavond richting Engeland. Voor de vijftiende keer namen we bezit van ‘onze hoek’ in The Irish bar aan boord. En om het ijs te breken (al kende bijna iedereen elkaar wel) had ik de ‘best of quiz’ in elkaar geflanst. Een quiz die je hier kunt spelen

Opperste concentratie.

Na al dat gezweet op de quiz moest er vocht bijgevuld worden. En kreeg ik gelukkig hulp bij het nakijken van de quiz. De top vier lag dicht bij elkaar maar de winst kwam door de vraag over welke clubs er HAM in hun naam hebben staan. Een echte hamvraag dus (badum-tss).

De winnaars!

En toen was het tijd voor de dansvloer. Uiteraard met alle meezinghits die wij verwacht hadden. Van Sweet Caroline tot 500 miles.

Met een prinsesje op gitaar.

Fissa!

Dat wel natuurlijk.

Hull in the morning.

Onze bus.

Ontbijtje.

Foto van een kerk is een moetje.

Hoeveel woordgrappen passen er op 1 bord?

De plaatselijke markt.

Wel heul veul pie’s. Geen een met duif overigens.

Hier kom je niet levend vandaan.

Dit shirt was in de aanbieding.

En toen gingen we van beergarden naar beergarden.

Hij heeft weer het hoogste woord hoor.

Zou zo een schilderij kunnen zijn. ‘An afternoon in England’

Volgende stop was The Farmhouse naast het stadion.

Een soort van groepsfoto. Schitterende mensen die het toch iedere keer weer aandurven met mij op pad te gaan.

Het affiche van vandaag.

Hoeveel kaartjes zei u?

O, maar 50 stuks. Chris en Chris waren er ook. En uiteindelijk kwamen er zelfs 51 kaartjes op mijn naam. Stellwagen, met wie ik een paar Europese uitwedstrijden van Feyenoord meemaakte zag zijn wedstrijd in Sunderland geannuleerd worden en liep ineens voorbij. Toeval is een duif.

Het voetbal was erg matig. 

Ongeveer 4500 man aanwezig.

Nog een Nederlander in het stadion. Alleen wel op het veld. Ojo.

Wel een staantribune in het stadion.

Even met een knaagdier op de foto.

Wie is wie?

Wij hadden debutante Monique bereid gevonden om mee te doen met de halftime games.

De eerste uitdaging was een corner binnenschieten. Maar dat moest ze wel met haar rechterbeen doen terwijl ze links is. Het was een meer dan betere poging dan die gozert van Peterborough want dat was een badge-kisser die voor geen meter kon voetballen.

Latje trap ging echt nét over helaas.

Pole-to-the-goal, de vorige keer was het vreselijk lachen met Menno die een soort van pinguin nadeed na al die rondjes.

Maar Monique schoot de bal onberispelijk binnen.

Tweede helft werd het niet veel beter. Peterborough speelde stug en Scunthorpe kon geen vuist maken.

   

Chapman? Green is the new black.

Helaas 0-2.

Zij gaan winnen.

En hij treurt.

Nog 1 pint in The Farmhouse, in mijn nieuw gekregen polo. En dan weer naar de boot.

Waar de rest gestaag verder ging. Het licht bij de Peenvogel ging langzaam uit.

Weer fissa aan boord. 

Nederland!

Het was weer geweldig. Wat een mooi stel vrienden heb ik toch. 

En Sandra en ik kregen heel veel leuke cadeaus voor het organiseren van de tripjes. Uiteraard veel deodorant (lang verhaal, iedereen kent het inmiddels wel). Peen(vogel)-sokken, een elpee, een Vespabord, de eerder genoemde polo en een marsepeinen Peenvogel. Maar het allermooiste is het gezamenlijke cadeau, een foto-album vol bedankjes en herinneringen. Dank jullie wel!

VAR

In de hal van het oude Wembley stond het doel uit 1966. Via een knop kon je stemmen of de goal van Geoff Hurst wel of niet achter de doellijn was geweest. Alle buitenlandse toeristen stemden ‘nee’ en de Engelsen uiteraard ‘ja’, alsof de wereldtitel met terugwerkende kracht nog van ze afgepakt zou kunnen worden. De VAR was nog lichtjaren ver weg al heeft onderzoek van Sky Sports ‘bewezen’ dat het een terechte goal was. Maar ja, Sky is Engels hé.

Er is geen land ter wereld waar de pers een nationaal elftal zó op een voetstuk kan plaatsen om het even later weer zo hartstochtelijk neer te sabelen. Gisteren was het Engeland vs Colombia. Een wedstrijd waarbij je blij was dat er smartphones bestaan. Wat een beproeving was dit zeg, er leek geen einde aan te komen. 

Uiteraard was ik voor Engeland. Als zelfverklaard Anglofiel ben ik dol op het land en ik schat dat ik er zeker wel een keer of 60 geweest ben. De pubcultuur, de muziek, de subculturen die er ontstaan zijn (en daarmee ook hele kledingstijlen) en uiteraard het voetbal. Toen ik me voor voetbal ging interesseren was de enige Engelse wedstrijd die uitgezonden werd de FA Cupfinale. Dat grote stadion en het ‘abide with me’ dat massaal door alle toeschouwers gezongen werd. Naar dat voetballand moest ik heen.

In ongeveer alle sporten die ze verzonnen hebben zijn ze ingehaald door hun koloniën. Misschien was dat wel de reden dat in de hal van het oude Wembley er zo massaal op de ‘goal’ knop werd gedrukt. 1966 was de bevestiging dat Britannia de waves nog steeds beheersten.

Juist voor Engeland geldt dat de jacht mooier is dan de vangst want er is geen enkel land wat dramatischer kan verliezen dan die rare eilandbewoners. Wat dat aangaat was gisteravond een trendbreuk. Ze wonnen zowaar op penalties. En op het moment dat het marmer voor het beeld van Harry Kane al in bestelling staat zullen ze er wel uitvliegen tegen het matige Zweden.

Eind 2018 staat in de hal van het nieuwe Wembley een nagebouwde VAR-kamer met een wassen pop van Danny Makkelie. Met een knop kun je stemmen of de VAR het wel of niet bij het juiste einde had bij die goal van Sterling. Alle toeristen stemmen uiteraard nee. De Engelsen niet….

 

Weekendje Ardennen

Het kasteel van La Roche en Ardenne.

 

Ons huisje in de Ardennen.

Koe. Geen lachende ondanks dat we toch in de buurt van Frankrijk waren.

De brouwerij in Achouffe. Bekend van….

………de kabouters.

Oorlogsmuseum in Bastenaken. Bastogne zoals u wenst.