Overpeinzingen

Gistermiddag om 16:00 uur schreef ik de dikgedrukte woorden op Facebook, het waren profetische woorden:

Je weet gewoon wat er zometeen om 21:05 uur gaat gebeuren hé. In een matig gevuld stadion met nauwelijks geïnteresseerde Spanjaarden en ongeveer 1000 luidruchtige Feyenoorders gaat er binnen 10 minuten een ervaren verdedigerT in de fout en wordt het uiteindelijk 5-0. Met een rode kaart voor een gefrustreerde Manu. Of voor een andere aanvallerT.

Het laatste stukje werd geen waarheid. Gelukkig wisten de spelers zich in te houden tijdens deze kansloze wedstrijd. Er gingen ervaren verdedigers in de fout (alleen de jonge Van Beek haalde achterin een voldoende) en binnen tien minuten lag de bal al in het mandje. Twee dode spelmomenten en 2-0 achter. En niemand die met zijn man meeliep achterin.

Maar toch ga je kijken, en balen dat je er niet bij bent na al die bier en zwembadfoto’s op Facebook. Ook al wéét je wat er gaat gebeuren op het veld.

Het werd geen 5-0 maar dat had het makkelijk kunnen worden. Sevilla was gewoon twee maten te groot. Op het middenveld was Toornstra de beste man en hij had pech bij zijn vrije trap én in de 24e minuut toen Schaken de bal niet goed richting tweede paal gaf (voor de zoveelste keer een slechte voorzet). Daar stond hij helemaal vrij. Voorin liet alleen Manu van zich spreken. Schaken en de andere aanvallers die invielen lieten niets zien.

Wat is het toch ook een ongelooflijke teringclub hé, maar het is wel mijn teringclub. Wij zijn ongeneeslijk Feyenoorder (copyright Robin) dus hup Feyenoord! ‪#‎SevFey‬

Het bleef bij 2-0 en dat was een opluchting. En nu? Zaterdag nog een (drukbezochte?) training en dan zondag De Klassieker. Rutten mag wel wat aan de achterhoede gaan sleutelen. En op het middenveld gewoon met 4 man blijven spelen.

Soms zou je willen dat je gewoon fan van een band was geworden ofzo. Die kunnen dan jarenlang slechte platen maken maar spelen op een concert wel hun ‘best of’.  Feyenoords ‘best of’ ligt alweer een tijdje achter ons. Maar potverdimme, zet zondag nou gewoon dat stapje extra. Gewoon 90 minuten volle bak erop en strijden tot de laatste snik. Doe het voor ons. Voor Het Legioen en de stad Rotterdam.

Een avond vol frustratie

Volgens Rutten zou het seizoen op 1 september pas echt beginnen. Beetje jammer dat je op 1 september al 7 verliespunten had en je dus weer met een flinke achterstand in de achtervolging zou moeten. Het was inmiddels 13 september, we waren wat paniekaankopen (Vermeer) en verstandige aankopen (El Ahmadi en Toornstra) rijker. Dus op naar het nieuwe Feyenoord. Deel zoveel.

feywil2014

Na een goede PMDS op naar De Kuip.

feywil2014 (2)

feywil2014 (3)

Skyline vanaf de tweede ring gezien.

feywil2014 (4)

feywil2014 (5)

Wat je die Vermeer wel na moet geven is dat ie als allereerste het veld op kwam. Normaal gesproken zijn de keepers van de tegenstander bijna altijd als eerste op het veld. Hij had ook  gigantisch uitgefloten kunnen worden, dat gebeurde niet.

feywil2014 (6)

Het vreemde was wel dat Mulder in het rondootje bij de reserves stond. Hij schoot zijn nieuwe collega niet in. Raar.

feywil2014 (7)

Immers als aanvoerder, Vermeer in de goal bij Feyenoord en Lamprou bij Willem II. Het beloofde een rare avond te worden.

feywil2014 (9)

 

feywil2014 (8)

De Kuip in vol ornaat.

feywil2014 (10)

Kongolo had zijn broek ongeveer tot onder zijn oksels getrokken. Er ontbrak nog een bril en bretels anders had ie zo voor Steve Urkel door kunnen gaan.

feywil2014 (11)

Nog binnen het half uur stond het 0-2. En uiteraard scoorde Armenteros. Daar kon je op wachten.

feywil2014 (12)

 

feywil2014 (15)

Hoe lang nog?

feywil2014 (13)

Die werden in de eerste helft node gemist.

feywil2014 (14)

In de rust werden alle jeugdkampioenen in het zonnetje gezet. Een spaarzaam hoogtepunt op deze avond.

feywil2014 (16)

Beertje ColarGOAL, bijna maakte hij ook een fantastische omhaal.

feywil2014 (17)

Onze kleine Griekse vriend werd nauwelijks op de proef gesteld. De paal redde hem nog een keer maar de cijfers logen niet.

feywil2014 (18)

Gazza in Rotterdam

Vandaag staan er in de Engelse tabloids weer wat schrijnende foto’s van cultvoetballerT annex zuipschuit Paul Gascoigne (hiero). In 1992, twee jaar na zijn tranen in Italië (hij kreeg een gele kaart en zou de finale missen die Engeland uiteindelijk toch niet zou halen), werden Feyenoord en Tottenham Hotspur aan elkaar gekoppeld.

Behalve sterspeler Gary Lineker stond ook Gazza op het veld tijdens de warming-up in De Kuip. Hij was geblesseerd en zou absoluut niet kunnen spelen maar hij was mee als een soort talisman. Misschien als een soort clown om de sfeer in de ploeg te houden.

Feyenoord-tottenham hotspur (EC2)

Feyenoord won die avond in De Kuip en zou op White Hart Lane door een zwaarbevochten gelijkspel verder bekeren in Europa. Een wedstrijd waarvan ik nog steeds spijt heb als haren op mijn hoofd (haha) dat ik er niet bij was.

Ik had destijds de 150 gulden simpelweg niet. Gazza zou aan het einde van het seizoen naar Lazio Roma gaan, de club waar Stefan de Vrij nu speelt. Om daarna nog te spelen voor Rangers, Everton, Burnley, Middlesbrough en Boston United om uiteindelijk te eindigen in de pub of voor de oddbins en bargain booze.

De tweede keer dat ik hem op een veld zag staan was in Newcastle. Feyenoord speelde een toernooi in Newcastle en op de tweede dag werd Gazza in het zonnetje gezet voor de wedstrijd tussen de Rangers en Newcastle, twee clubs waar hij voor speelde. Het is een wonder dat we hem daarna niet in 1 van de pubs van deze stad zijn tegengekomen voor een kroegentocht zonder weerga.

Hij gedraagt zich nu nog steeds als een clown. Eentje die niet weet dat er niemand meer om hem lacht, behalve uit medelijden.

Feyenoord vs Besiktas

Treurige conclusie voordat u de rest van de foto’s gaat bekijken. Dichterbij de Champions League gaan we de komende jaren niet komen. En dan nu het verslag van deze frustrerende wedstrijd.

Loekie heeft een Rotterdams vissershoedje.

Pure provocatie, een Turkse vrachtwagen op de plek waar wij normaliter de auto parkeren.

En die minaretten hebben ze ook stiekem hoger gemaakt voor deze wedstrijd.

Blue Thunder hing ook in de lucht.

Aardig wat politie op de been.

Deze mannen moesten het gaan doen.

Een gejuich uit duizend kelen.

Het blijft een lelijk gezicht. Witte broeken en sokken onder het Feyenoord-shirt.

Een frustrerende wedstrijd. Alleen de eerste tien minuten leek het erop dat Feyenoord iets in de Turkse yoghurt melk te brokkelen had.

En na de 0-1 begon het provoceren in de hoek waar de uitfans zich bevonden. In ieder ander land zou de M.E. plaats nemen in het uitvak om desnoods met de lange lat de orde te herstellen. Zo niet in De Kuip.

Door deze schermutselingen houd ik mij hart vast voor het gedeelte van Het Legioen dat volgende week naar Turkije afreist. Ik zou maar op mijn hoede zijn. Zeker met een bakkie bier op.

Ook in De Kuip hét festivalshirt van 2014.

Aha, de M.E. is toch verstandig geworden. De kolonel van KFC houdt ook een oogje in het zeil.

Mathijsen, Verhoek en Te Vrede. Daar gaan we de oorlog niet mee winnen.

En na de 0-2 vieren de Turken feest.

De penalty in de laatste minuut doet daar weinig aan af. Dit Feyenoord zie ik in Istanbul niet twee keer scoren. Sterker nog, dit Feyenoord zie ik in Den Haag nog niet eens winnen. Er moet echt wat gebeuren. Mijn optimisme voor de wedstrijd verdween als sneeuw voor de zon gedurende deze martelgang van 90 minuten.

1-2. Veel succes voor iedereen die naar Istanbul gaat. Maak er een mooie trip van.

Do or die!

Morgenavond staat er een ‘do or die’ wedstrijd op het programma in De Kuip. De eerste echte wedstrijd van het seizoen en gelijk al een van de belangrijkste. Thuis tegen Besiktas moet er een goed resultaat neergezet worden. Net zoals in 2002 toen Feyenoord aan het Turkse Fenerbahçe gekoppeld werd. Als UEFA-Cup houder won Feyenoord in De Kuip met 1-0 door een doelpunt van Shinji Ono.

Feyenoord-fenerbahce (voorronde CL)

De uitwedstrijd konden wij niet bij zijn vanwege Sandra haar chemokuren maar op tv zagen we dat Feyenoord ‘de heksenketel’ in Istanbul redelijk eenvoudig overleefde. Ik teken voor hetzelfde scenario deze week. Hup Feyenoord!

Feyenoord vs Real Sociedad

feyrea2

Bij De Kuip hangt de vlag halfstok. Ter nagedachtenis van de ramp met de MH17.

feyrea

Indrukwekkende minuut stilte, het was goed dat ze de wedstrijd door hebben laten gaan. De minuut stilte en het spandoek maakte meer indruk dan een algehele afgelasting.

feyrea3

Je weet dat je echt oud begint te worden als je bij alle prijzen op deze munten geweest bent.

feyrea4

Niet opgeplakt.

feyrea5

Feyenoord oogde stuurloos af en toe. Gaf weinig tot niks weg maar tot echt grote kansen kwamen ze ook niet. De goal van Te Vrede en de voorzet van de rechterkant waren spaarzame hoogtepuntjes.

feyrea6

Beste actie van Verhoek. Wat een drama is die gast zeg. Krijgt ie een keer de kans om zich te bewijzen speelde hij echt als een natte krant. Koos iedere keer, maar dan ook echt iedere keer, voor de verkeerde oplossing.

Als hij ooit nog eens naar Real Madrid wil dan zal hij het kaartje zelf moeten kopen. Zijn blessure bespaarde hem een pijnlijke(re) wissel. Namelijk een sarcastisch applaus van Het Legioen.

feyrea7

De WK gangers deden ook nog eventjes mee.

feyrea8

Na 90 minuten 1-1 op het scorebord. Geen verlenging. We pakken ze wel in de uitwedstrijd.

feyrea9

Eerste training

Anno 2014 wordt er reclame voor gemaakt en is een eerste training een happening van jewelste. Speciale tribunes, fakkels en liedjes over kampioen worden. Een ochtendtraining in het thuisshirt en een middagtraining in het uitshirt. Er zijn hele volksstammen die er speciaal voor vrij nemen.

1e training 1989001

Hoe anders was dat voor aanvang van seizoen 1989-1990. Het eerste seizoen van Pim Verbeek als hoofdtrainer. Een rampseizoen met een veldbestorming, een ijshockeytrainerT en een elfde plaats. Hieronder wat foto’s die ik maakte toen ik bij De Kuip was om mijn tweede seizoenskaart te kopen.

1e training 1989002

 

1e training 1989003

 

1e training 1989004

 

1e training 1989006

Pim Verbeek kijkt naar twee toeschouwers die langs de rand van het veld zitten.

1e training 1989010

 

1e training 1989009

Wat nou nieuw shirt? Gewoon een banner met HCS over het OPEL-logo.

1e training 1989012

8 mei 2002, een dag om nooit te vergeten

8 mei 2002 was een rare dag, voor alle Feyenoorders in het algemeen maar voor Sandra en mij in het bijzonder. Op de ochtend van die achtste mei zaten we in een een wachtkamer in Sint Franciscus Gasthuis te Rotterdam te wachten. Sandra had al een tijdje een bult in haar hals en de huisarts had ons doorverwezen naar het ziekenhuis voor een nader onderzoek.

Sandra baalde als een stekker dat ze juist vandaag een prik in haar hals zou krijgen om een en ander te laten onderzoeken ‘zit ik straks met een pleister in mijn hals in de kroeg’ was haar reactie. Zeker omdat we dachten dat het zoiets stoms zou zijn als de kattenkrabziekte.

Verderop in de wachtkamer zat een jongen in een Feyenoord-shirt met een verse gipsvoet. Dat leek mij verdomde lastig de trappen van De Kuip opkomen die avond. Dan viel zo’n pleister allemaal nog mee.

Smit en ik aan de pils.

Na het onderzoek en het maken van de vervolgafspraak togen we na de lunch richting de stad. De auto van Annemieke werd in de buurt van de Jonker Fransstraat neergezet en in Café de Hofnar namen we de eerste biertjes. Via een kroeg op de Meent vertrokken we ruim op tijd naar station Blaak om een van de extra treinen naar het stadion te nemen. Ondertussen om de 3 minuten controlerend of ik het wedstrijdkaartje nog wel had.

De extra trein op de Blaak had een probleempje en in plaats van zuidwaarts te rijden keerde hij terug richting Centraal Station. De mensen om ons heen werden wat paniekeriger maar uiteindelijk zette het gele gevaarte zich in beweging richting station Stadion. Bij De Kuip aangekomen leek het wel of we bij de ECT voor de deur stonden, zoveel containers waren er neergezet om de twee supportersgroepen gescheiden te houden.

Ze schijnen daar als bakens in de verte.

Gevolg was wel dat we vanaf het treinstation Stadion helemaal om moesten lopen (we hadden immers kaartjes voor vak KK, dat is ook een heel lang verhaal). Een voordeel daarvan was dat we wel langs Jason’s Place kwamen waar we normaliter een patatje aten. Er stonden een paar Fransen in de rij bij de frietkraam maar voor de rest was Nederlands de voertaal. Alle neutrale kaarten waren in handen van Feyenoord-supporters gekomen en zo speelden we toch een verkapte thuiswedstrijd.

Eenmaal op het vak aangekomen waren de keepers net op het veld om zich op te warmen. De Duitsers zaten allemaal al in het stadion want hun feestlokatie Ahoy was achteraf niet zo feestelijk gebleken. Ze zaten daar in een grote hal met duur bier. Niet echt wat Duitsers gewend zijn qua voetbalbeleving. Een verstoorde minuut stilte voor de aftrap (de Dortmund-fans wisten van niets wat er de maandag ervoor op het mediapark in Hilversum zich had afgespeeld) en de wedstrijd kon beginnen.

Ik kan het niet meer aanzien.

De wedstrijd zelf stond bol van de spanning en daar zijn al veel (betere) verhalen over geschreven, een rode kaart voor Kohler, vrije trappen, penalties en Gyan die kopduels van Jan Koller wist te winnen. Fatalistisch als de meeste Feyenoorders zijn kon ik de laatste minuten niet aanzien. Een 3-2 voorsprong tegen Duitsers en je weet dat de 90e minuut nog moet komen. Of ze nu met 10 man (in dit geval) of met 8 man op het veld staan. Die 90e minuut komt eraan, dat is een feit. Ik had een wedstrijd tegen Stuttgart nog in mijn achterhoofd en zag het eventjes somber in.

De Cup is binnen!

Toen de scheidsrechter af floot waren we blij, zo enorm blij. Die eerste keer in De Kuip voor nog geen 10.000 man thuis verliezen van AZ. En dan 17 jaar later een Europese hoofdprijs winnen. Ik was zo enorm trots op dit elftal. Helaas kon er geen huldiging plaatsvinden op de Coolsingel want dat was verboden door de Burgemeester. Feesten in een stad vol rouw was wellicht raar geweest maar het maakte de prijs niet af en dat voelt nog steeds als een gemis. 

The aftermath

Tsja, de bult in Sandra haar hals bleek niet zo onschuldig te zijn. Allerminst, een paar weken na de UEFA-Cup finale zaten we weer in de wachtkamer van het SFG om de diagnose te horen. Hodgkin luidde het antwoord. Oftewel Hodgkinlymfoom, kanker dus. Daar zit je dan in een wachtkamer en voel je de grond letterlijk onder je vandaan vallen.

De ene woensdag huilden we van geluk en een paar weken later huilden we van verdriet. De behandelend arts vertelde dat deze vorm goed te behandelen viel en daar moet je je aan vasthouden. Twaalf keer chemotherapie en meer dan 25 bestralingen later waren de prognoses eind januari van 2003 meer dan goed.

Ondertussen waren we wel in Turijn en Glasgow met Feyenoord geweest. De wedstrijd in Newcastle en de Supercup in Monaco kwamen niet goed uit met Sandra’s behandeling. Een paar weken na de laatste bestraling stapten we op het vliegtuig naar Thailand voor een welverdiende vakantie, om die rare en nare periode op een passende manier af te sluiten.

Sandra is springlevend maar iedere keer als het 8 mei is moet ik denken aan die woensdag in 2002. En niet alleen vanwege de winst van de UEFA-Cup.

Van diepe dalen naar hoge toppen.