Beetje rennen en nogal wat crossfit. Of andersom.

Zeven rondjes van vijf kilometer. De langste duurloop richting de marathon. Maar omdat ik deze toch niet ga lopen leek 30 kilometer mij meer dan voldoende.

Alle ladies present.

Over het blauwe bruggetje op weg naar weer 5 kilometer.

KuitenbijterT.

Op maandag, of dat slim was valt te bezien, een lesje crossfit. Met backsquats en een flinke WOD met veel touwtjespringen en boxsteps. Dat ga ik nog wel even voelen.

Feyenoord vs Willem II. Krassen op mijn ziel en in het programmaboekje.

Bastiaan was uiteraard al vaker geweest. Zijn maatje nog niet.

In het programmaboekje stond de uitslag van de recente bekerklassieker. Die werd vakkundig aangepast door beide heren.

Zo ziet een stadion eruit.

Toen alles nog koek en ei was.

Doelpunt. Sandra pakt op de achtergrond de snoepjes al.

Maar meer dan twee keer juichen zat er niet in. Wat een kansloze pot voetbal.

Toch nog wel sportief weekend

Door de roadtrip van afgelopen zondag was er geen lange duurloop, niet zo heel erg wat het was met recht takkenweer. En aangezien mijn weekend tot en met maandag duurt kwam ik toch aan wat hardloop en crossfit-activiteit.

10 kilometer lang buffelen. Ehm, hooglanderen.

En oefening 19.3 met de crossfit. Ik kwam tot de lunges en box-steps. Maar dan met kindergewichten en dan maar tot de helft 😉

Even poolshoogte nemen op de route

Met Menno en Martin heen en weer naar Frankrijk om slaapplaatsen voor de Roparun te bekijken. Trip down memorylane omdat veel plaatsen waar we doorheen kwamen ik de vorige edities ook gelopen heb.

Onze weg werd twee keer versperd door een omgevallen boom en voor de rest kwamen we ‘le coq sportif’ tegen en kan Menno zijn auto wel een wasbeurt gebruiken. We kwamen langs de bakker waar we vorig jaar croissants kochten en langs heel veel gesloten rolluiken in België.

Negen uur onderweg, een miljard kilometers en een paar mooie plekken gezien. Doneren op ons team? Dat kan via https://donaties.roparun.nl/doneren?team=923

Stam

Terwijl ze in Amsterdam terecht de polonaise lopen na gisteravond maken wij ons in het Groot-Rotterdamse druk om de nieuwe trainer Jaap Stam. Eigenlijk moet je de pijlen op Martin van Geel richten omdat hij eerst zegt dat er een ervaren trainer komt en nu dus met Stam een overeenkomst schijnt te hebben.

Stam is geen ervaren trainer, maar twee seizoenen in The Championship is meer dan dat bijvoorbeeld Guardiola had toen hij trainer bij Barcelona werd. Of Gio toen hij aangesteld werd als hoofdtrainer bij Feyenoord. Nee, het is niet alleen zijn (gebrek aan) ervaring maar voornamelijk het feit dat Stam, ooit in dienst bij Ajax (zo heet die club, geen kinderachtig 010-020 gedoe), heeft gezegd dat ie dat een mooie club vond. Tsja, Jaap had daar op dat moment geen rekening mee gehouden dat ie wel eens trainer bij Feyenoord zou kunnen worden. Stom zeg.

En nu is het internet dus te klein. Feyenoord is een conservatieve club met nog conservatievere supporters (een groot deel althans). We eisen prestaties maar als de club besloten wil trainen (wat ongeveer iedere grote club ter wereld doet richting belangrijke wedstrijden) dan volgt het verwijt dat we geen volksclub meer zijn.

De grote vraag is dan wie er wel trainer had moeten worden? Ik zou de vraag eerder omdraaien. Welke trainer van enig statuur heeft zin in de, ook historisch gezien, nummer 3 van Nederland in een ‘tinpot-league’ zoals de Engelsen zeggen. Een tinpot-league die we overigens zelden weten te winnen. Welke trainer heeft daar zin in? Met een groot afbraakrisico bovendien en een lege kas.

Het is heel simpel, Feyenoord deed een ‘Leicester’ in 2017 en met het geld dat PSV en vooral Ajax verdienen in de CL wordt de achterstand alleen maar groter. Dus je zult inventief moeten zijn, met spelers maar ook met de trainer. Dat van Geel ineens Advocaat inwisselt voor Stam, die een heel ander soort trainer is tekenend voor het beleid van Van Geel.

Maar Stam al direct affakkelen omdat ie als kind blijkbaar niet in een Feyenoord-pyjama sliep getuigt eens te meer van de kortzichtigheid van een groot deel van Het Legioen waarbij alleen spelers uit de eigen generatie ’91-’95 en ’99-’02 getolereerd worden. Echte Feyenoorders dus. En de band op de Titanic speelde door…

Fotoverslag Borussia Freialdenhoven – Alemannia Aachen

Weekendje weg met de familie en redelijk dichtbij Duitsland. Tsja, dan ga ik toch op zoek naar een wedstrijdje. Zeker omdat door al dat hardgeloop, gehardloop, hard lopen te lopen daar de laatste tijd weinig van terecht komt.

Oorspronkelijke idee was om naar Fortuna Keulen tegen Kaiserslautern te gaan in de derde Bundesliga. Maar via Tribuneklanten op Twitter werd ik op deze wedstrijd geattendeerd. Een gevallen grootmacht die in een regionaal bekertoernooi uit komt. Dat zijn de betere potten al zeg ik het zelf.

Freialdenhoven (Dui.). 2 maart 2019. Borussia Freialdenhoven – Alemannia Aachen 1-3. Kwartfinale Bitburger Pokal.

Borussia Freialdenhoven, uit 1912, speelt in de Mittelrhein-liga. Alemannia Aachen in de Regionalliga West. De divisie waar ook oud-Bundesliga clubs als Wattenscheid (voor het laatst in 1994), Wuppertaler SV (voor het laatst in 1974) en Oberhausen (voor het laatst in 1975) in spelen. Een kerkhof voor gevallen clubs. Aachen is nog steeds een populaire club, en dat viel te zien op deze zaterdag. Bijna alle fans die er waren, waren supporters van Aachen. Alemannia bezocht ik in 2010 toen ze nog in de tweede Bundesliga speelden.

Parkeren in een weiland en op naar het stadion.

Met een beetje fantasie leek het wel een Zuid-Oost Aziatisch land. Ook deze mensen waren op weg naar de wedstrijd.

Biertje hoort erbij.

En een bratwurst.

 

Redelijk wat politie op de been. Maar die aten een bratwurst en zagen dat het goed was.

Het uitvak was goed verkleed.

Veel varkentjes mee.

En toen kwamen er protestspandoeken. Deze ging over politie-geweld in Wattenscheid.

Redelijk eenvoudig de 0-1.

Redelijk vol. 

Weer een spandoek. Nu iets tegen pepperspray en geknuppel.

0-2.

Voor de gevallenen in de twee wereldoorlogen.

Carnaval in Duitsland.

Vlak voor rust de 1-2. Je moest wel twee keer kijken of ie echt telde want er werd bijna niet gejuicht.

Levenslang vierde liga. Goed gevonden wel.

Een keeper op dit niveau met roze schoenen. En ook nog een schoenen die niet bijster goed leken te zijn want na iedere actie stond hij ze uit te kloppen tegen de paal.

De lange zijde.

Dolle pret na de 1-3 in de laatste minuut.

Pitchinvasion.

Moesten ze toch nog in actie komen.

En bij 1-3 bleef het.