Van hier naar daar. En terug.

Op de ingang aan de noordzijde van de Maas staat op het gebouwtje van de voetgangers- en fietstunnel in grote neonletters ‘HIER’. Aan de andere kant van de maastunnel op het Charloisse hoofd staat ‘DAAR’. We gaan zo meteen van hier naar daar, maar niet zonder een goede warming-up en de mededeling dat de volgende loop op 21 oktober aanstaande is.

De mensen van de Rotterdam Running Crew hebben alles weer uit de kast getrokken qua organisatie. Op iemand die letterlijk tussen wal en schip raakt hebben ze niet gerekend. Een grote groep hardlopers houdt de boot tegen en de bemanning gooit een reddingsboei naar de dame die in het koude water van de nieuwe Maas is gevallen.

Pas als de politie langskomt heeft een grote groep mensen in de gaten wat er aan de hand is. De dame staat druipend op de kade als wij van start gaan. In groepen van 4, 6 en 9 kilometer. Ik loop met de laatsgenoemde groep mee. Langs de veerhaven, door het park bij de Euromast op weg naar de roltrappen van de voetgangerstunnel.

De tunnel is warm en benauwd en ik ben blij als we er ‘DAAR’ weer uitkomen. Op zuid lopen we een rondje door de Waalhaven (het Gorzenpad lijkt me niet een straat waar je normaliter in je eentje op dit tijdstip moet lopen, ik kreeg visioenen van Engelse misdaadfilms) en maken we een lus terug naar de autotunnel. Aan de noordzijde komen we bij de Euromast weer boven de grond om vervolgens op de plaats waar we ook gestart zijn te finishen. De broeders van de ambulance leunen tegen hun auto. De val in het water lijkt met een sisser afgelopen te zijn.

De 9 km gingen eenvoudig en zijn een goede training voor de vredesloop aanstaande zaterdag. Dan loop ik echter niet hier in Rotterdam maar daar in Den Haag.

P1150985

Hulpje

Over een paar weken wordt Bastiaan alweer zes jaar. Zes jaar! En eigenlijk zijn die jaren ongemerkt voorbij gegaan. In het begin als baby verschoon je een miljoenmiljard luiers, voert potjes met een substantie van een ondefinieerbare kleur en je hoopt dat je aan broodnodige nachtrust komt.

Daarna help je zo’n kereltje een beetje met lopen, spelen en fietsen net zolang totdat ze het zelf kunnen. De woordenschat breidt zich iedere dag vanzelf uit en zelfs veters strikken zit op een gegeven moment tussen de oren. Het gaat allemaal redelijk vanzelf. Er zijn boeken vol over opvoeden geschreven maar volgens mij komt het voornamelijk aan op je boerenverstand.

Als hij een keer iets niet wil dan dreig je met draconische maatregelen of anders kopen we hem om met snoep en speelgoed. U begrijpt het al, wij zijn modelouders. Of dat proberen we in ieder geval te lijken voor de buitenwereld. ‘Nee hoor, onze zoon kijkt helemaal niet veel televisie’, ‘En van de minecraft krijgt hij een goed gevoel voor ruimtelijk inzicht’. Zoiets.

Nu vielen we gisteren echter keihard door de pedagogische mand. Bastiaan is deze week hulpje in de klas. Hij moet helpen vegen en de bordenwissers uitkloppen. Tijdens deze werkzaamheden zei hij bijna achteloos tegen zijn juffrouw ‘Thuis hoef ik nooit iets te doen’.

Ik vrees nu al voor de eerstvolgende ouderavond.

Voorjaarsplannen

We waren bij Sheffield United en Sheffield Wednesday. Bij York City, Bradford, Hull, Leeds, Rotherham, Lincoln City en Doncaster kwamen we over de vloer. Ook aan Grimsby Town en Scunthorpe brachten we een bezoek en over een paar weken volgt Barnsley. Na al die tripjes in Yorkshire en Lincolnshire wordt de spoeling dun met clubs die we kunnen bezoeken.

In de vijf hoogste divisies blijven alleen Huddersfield en Halifax Town over en laat ik nu net in het voorjaar een nieuwe boottrip organiseren naar The Shaymen. De boot is geboekt en de eerste bootgangers melden zich al aan. Wie volgt?

15092015

Feyenoord vs Willem II

Angstgegner bij de opening van de verbouwde Kuip en angstgegner vorig seizoen. Oppassen geblazen dus als die TilburgerTs langskomen.

P1150907

P1150909

Het leek de afgelopen weken vooral over Kramer of Kazim te gaan. En Bilal of Elia. Terwijl je toch echt met elf man op het veld staat. Deze mensen wilden Kazim een hart onder de riem steken want vandaag zou hij op de bank beginnen.

P1150911

Na ongeveer 20 jaar een oud hoeslaken eindelijk een echt spandoek.

P1150922

P1150924

P1150925

Dirk! In de eerste helft gebeurde niet zo heel veel. Behalve een knappe redding van Vermeer.

P1150931

De kampioenen van nu en van straks?

P1150933

Kramer, die er niet heel veel van bakte, raakt geblesseerd en zijn logische vervanger is Kazim. Waarom er mensen gingen fluiten was mij een raadsel.

P1150934

Kijk, daar hebbie hem.

P1150935

Bilal eraf en Elia erin. Die Bilal ken er geen klote van.

P1150937

Huppetee! 1-0 door Elia. Supersub.

P1150950

Verder dan dat kwamen we niet.

P1150959

P1150960

Kazim zijn landgenoten waren erg blij met zijn invalbeurt getuige de vele vlaggen die we op de terugweg tegenkwamen. Erg leuk om die jongen zo te steunen.

P1150962

Maar hou het wel gezellig. Op de Coolsingel moest de M.E. in actie komen tegen de Kazim-fanboys.

Veertien jaar geleden

Van de meeste belangrijke gebeurtenissen in mijn leven weet ik nog wel waar ik was toen het gebeurde. Ik was er namelijk zelf bij. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik van mijn eigen geboorte, de eerste stapjes en mijn eerste woordjes niks meer weet.

Van alle andere dingen die ik voor het eerst deed zijn sommige gebeurtenissen vage herinneringen en andere niet geschikt om op het wereldwijde web te gooien. Bij de geboorte van Bastiaan was ik te laat net zoals mijn eerste sollicitatiegesprek bij mijn huidige werkgever. Beide buiten mijn schuld overigens.

Het is een soort van standaardvraag bij ‘belangrijke’ gebeurtenissen in de wereldgeschiedenis geworden ‘Weet je nog waar je was toen toen dit en dat gebeurde?’.

Meestal weet ik dat wel, toen het gerucht ging dan Kurt Cobain zelfmoord had gepleegd vierde ik mijn 21e verjaardag. Bij het neerstorten van de MH17 hadden we een bedrijfsborrel en toen Michael Jackson stierf zat ik op een boot naar Engeland. Om maar wat voorbeelden te noemen.

Op 11 september 2001 bevond ik mijzelf in een tv-studio. Op Lowlands ’01 werd ik gebeld door mijn manager of ik mee wilde doen in een film die intern bij KPN gebruikt zou worden. IJdel als ik ben heb ik natuurlijk ja gezegd, of het kwam omdat ik al een paar biertjes op had toen ik gebeld werd.

De opnames waren op dinsdag 11 september 2001 en uiteindelijk zijn de opnames nooit gebruikt. De toon van de hele film was nogal té kritisch (en dat lag niet aan mij) en weinig productief. Dat zou de verandering die de film zou moeten bewerkstelligen niet ten goede komen.

Doordat ik de hele dag in een studio had gebivakkeerd was ik onwetend wat er zich in de wereld afspeelde. Nu zou het ene na de andere pushbericht op de smartphone binnenkomen. Destijds had ik een Nokia 5310 waar je mee kon sms’en en snake op kon spelen.

Op de radio in de auto op de terugweg leek een soort hoorspel aan de gang te zijn. Het leek of ik in een soort ‘war of the worlds’ terecht gekomen was. Op 3FM waren constant fragmenten van CNN te horen. Met gezwinde spoed reed ik terug naar kantoor waar ik, op een scherm waar normaliter storingen in het netwerk getoond werden, een toren zag instorten.

Hoe het allemaal afliep is veertien jaar later wel bekend (of niet eigenlijk, maar ik ben geen complottheorie-denker). Maar in de nasleep van die bewuste dinsdag maakte ik me eigenlijk meer zorgen om andere, voor mij meer triviale, zaken. Er werd de weken na 9-11 niet gevlogen en Feyenoord zou twee weken later in Praag spelen.

Het zou toch niet zo zijn dat, nu we net besloten hadden weer met Feyenoord mee te gaan in Europa, er iets wat duizenden kilometers verderop had afgespeeld roet in het eten zou gaan gooien? Uiteindelijk werd er wel gevlogen en na een sprintje op Schiphol (de gate-wijziging was wel erg last-minute toen we ontdekten bij een vlucht naar Madrid te zitten) vlogen Sandra en ik naar de Tsjechische hoofdstad.

De wedstrijd zelf was helemaal niks maar het Europese-mee-reis-virus werd weer aangewakkerd. En passant kwamen we op deze trip ook grote Kees en Menno tegen waar we nog vele tripjes en reizen mee zouden maken. De foto’s kun je bekijken door op een over de nederlaag denkende Jeroen te klikken. Want als ik bij een ding veel in mijn leven aanwezig ben geweest dan zijn het wel verloren uitwedstrijden.

Een grote uitdaging…

Bij terugkomst van mijn vakantie bleek mijn conditie er niet op vooruit te zijn gegaan. Integendeel, de eerste kilometers hardlopen vielen me zwaar. Erg zwaar. Ook afgelopen maandag, na een weekendje in Engeland geweest te zijn, kwam het op karakter aan.

En toch hé, toch speel ik met het idee om op zondag 10 april de Marathon van Rotterdam te gaan lopen. Een dag na mijn 43e verjaardag bijna 43 kilometer te gaan lopen in de stad waar ik zo van hou.

Gekkenwerk? Ja, ik denk het wel. Maar je moet uitdagingen hebben in het leven. En dit gaat een grote uitdaging worden. Nog 212 dagen te gaan.

Vakantiefoto’s Macedonië online

Niemand zit ongevraagd op de vakantiefoto’s van een ander te wachten. Maar toch bekijk je ieder album op Facebook. Om te kijken of die ene chick foto’s van haarzelf post in bikini en om te kijken wat voor stomme bezienswaardigheden dat gezin bekeken heeft 😉 Je ontkomt er net zo min aan als de onvermijdelijke foto-albums van vroeger (voor de jongere lezers, vroeger drukte men selfies af en die plakten we dan in een boek) die naar verjaardagen en familiebijeenkomsten meesgesleept werden.

Enniewee, de keuze is geheel aan jezelf of je op de volgende link klikt of niet. O ja, naar een foto van mij in mijn zwembroek kun je ver zoeken. Het modellenbureau waar ik bij ingeschreven ben staat dat niet toe. Zonder gekheid, onze vakantiefoto’s en een stukje duiding staat hier (klikkerdeklik).

De lat

Het was een drukke zomer op school. De beste leerlingen van de vier kleuterklassen gingen over naar groep drie. Op het laatste moment werden er nog twee leerlingen aan toegevoegd die van een andere school kwamen. Die hadden hun heil ergens anders gezocht maar wilden zich nog een keer bewijzen op deze school.

De nieuw aangestelde meester van groep 3 had vroeger ook op deze school gezeten en  de directie had alle vertrouwen in hem. Mocht het een keertje tegenzitten dan zouden de ouders hem vast wel vergeven. Het was immers ‘een jongen van deze school’ en zou wel wat meer krediet hebben bij de vaders en moeders.

Sommige leerlingen moesten nog zes worden en anderen waren dat al. Het was een evenwichtige mix van leergierige ex-kleuters, jong en oud door elkaar. Klaar voor het echte werk.

Oké, de voorbereiding was wat rommelig. De ouders wisten niet goed waar de tassen gelaten moesten worden in groep drie. En nu ze echt gingen gymmen was er wat paniek bij de jongens en meisjes. Ze moeten nu na afloop douchen en zichzelf afdrogen, en uiteraard al hun gymspullen weer mee terug naar huis nemen. Dat laatste bleek nog een hele opgave.

Na de laatste kusjes en knuffels ging de eerste schooldag van start. De eerste dagen gingen prima. Bastiaan kwam thuis en vertelde vol enthousiasme over de woordjes die ze geleerd hadden. Ik-Maan-Roos, hij wees me in het lokaal op de lat boven de deur waar de geleerde woordjes opgeplakt waren. In zijn schrift toonde hij vol trots de zwierige letters waarop ze geoefend hadden. De M en R waren best goed gelukt, met wat hulp van de meester. Maar dat kregen de andere leerlingen vast ook.

Bij het vierde woord ging het wat moeizamer. Vis is een lastig woord om te schrijven met die V en de S. Kan gebeuren, dat was vorig jaar precies hetzelfde in groep 3. Nauwelijks een dag later kwam de directie met de mededeling dat de doelstelling dit jaar aangepast gaat worden. De lat, met woordjes, moest wat lager.

Misschien moesten we als ouders maar niet verwachten dat ze dit jaar alle 26 letters van het alfabet zouden gaan leren. Een stuk of 20 is misschien ook wel voldoende om naar groep vier te kunnen. En de vergeten gymspullen? Tsja, als er een keer iets kwijtraakt dan is het spijtig. Dat gebeurt andere ouders ook en die hebben misschien nog wel meer geïnvesteerd. Duurdere schoenen enzo.

Nee, de focus ligt dit jaar op overgaan. Een tussenjaartje naar groep 4. Daar moesten we maar in berusten.

wpid-20150901_082524.jpg

Onwerkelijk hé? Ja, dat vond ik ook van dit nieuwsbericht. Als we de lat nog lager leggen dan schiet Immers nog hoger over…

Kwamkwammertijd

‘Zeg Peenvogel, heb je niets te melden?’

Nou eigenlijk wel. Genoeg zelfs, ik heb alleen geen tijd gehad om mijn website bij te werken. Er liggen nog 1000 foto’s te wachten om uit te zoeken en een gedeelte ervan online te zetten. Bastiaan is weer naar school en heeft het naar zijn zin in groep 3. Ik heb vorige week een rondje hardgelopen met de Rotterdam Running Crew om de Kralingse plas heen en zondag ben ik naar mijn zwager gerend om Feyenoord op tv te kijken.

Over Feyenoord zou ik zat kunnen schrijven maar dat doe ik niet. We zijn vier wedstrijden onderweg en hebben negen punten. Vooralsnog geen man overboord.

Er wordt wat geklust in en rond het huis en Sandra’s speurtocht naar oude singles (de zwarte schijfjes voor op een pick-up, geen vrijgezelle mannen) gaat ook gewoon door. Binnenkort gaan we naar Engeland op de scooter en de grote Peenvogel-boottrip komt er ook al bijna aan. Genoeg te doen dus in Villa Peenvogel. Binnenkort weer een verhaaltje, dat beloof ik.

wpid-20150824_082514.jpg