Zomertijd 2026

Op het moment dat de eerste lichtstralen door de lamellen de slaapkamer binnenvallen start er een onomkeerbaar proces in ons huis. Onze poes Lotus wordt wakker en miauwt. Ze kijkt wie er van de baasjes reageert en springt bovenop de stommeling die zijn of haar oog even open doet.

Nu is het zaak om stilletjes het bed uit te gaan en dat mormel eten te geven. Het is makkelijk om te zeggen laat dat beest maar wachten op haar eten. Maar zo werkt het niet helemaal. Als je te lang wacht gaat ze steeds harder miauwen met als gevolg dat Bastiaan wakker wordt. Het op kousenvoeten naar beneden sluipen, en de kat eten geven zonder dat de rest van het huis wakker wordt, is vaak tevergeefs. Bastiaan wordt er toch wakker van.

Vanuit zijn jongenskamer klinkt dan snel de vraag ‘Papa, Mama! Mag ik nog even bij jullie liggen?’ Ongetwijfeld is het opvoedkundig niet correct, maar wakker worden met die kleine doerak naast je is gewoon gezellig. Meestal zou de wekker toch vijf minuten later gaan. Hopelijk leest Jo Frost niet mee op deze site want anders moeten we met een of ander beloningssysteem gaan werken en worden we bestempeld als slechte ouders.

Ik hou van de lente maar een nadeel is wel dat het steeds eerder licht wordt. Met als gevolg dat de “vijf minuten voor de wekker gaat” al snel een “half uur voor de wekker gaat” is geworden. Maar in een tijdperk dat kleuters al allerlei verplichtingen hebben zijn die minuten met zijn allen in bed wel leuk. Zo kunnen we een beetje horen wat er allemaal in dat kleine hoofdje omgaat, want op het moment dat zijn ogen open gaan zit Bastiaan als vanouds op zijn praatstoel.

Afgelopen zondag ging de zomertijd in en het bovengenoemde proces speelde zich een uur later af. Volgens de wekker in ieder geval. Eigenlijk was het gewoon net zo vroeg.

‘Mag ik even bij jullie liggen?’

‘Blijf je dit doen totdat je dadelijk groot bent?’

‘Bij jullie liggen? Ja, dat blijf ik doen totdat ik net zo groot ben als jullie. Wanneer ben ik zo groot als jullie?’

‘Rond je zestiende denk ik.’

In Bastiaan zijn hoofd gingen allerlei radertjes draaien. Hij heeft in zijn hoofd dat hij wel een eigen telefoon mag als hij negen is. Wij mogen onze eigen I-Pad dan wel weer terug hebben. Dat is best genereus van hem.

‘Als ik zestien ben dan heb ik al…..ehm. Ehm, al best lang een eigen telefoon.’

‘Ja dat klopt. En misschien ook wel een eigen vriendinnetje. Dan kom je echt niet meer tussen ons in liggen hoor.’

‘Echt wel joh.’

Ik kan niet wachten totdat de zomertijd van 2026 ingaat. Op het moment dat de kat miauwt storm ik zijn kamer binnen om eens even lekker tussen Bastiaan en Cheyenne te gaan liggen. Nog elf jaar wachten, is er een aftel-app beschikbaar voor op onze I-Pad?

Canard

BAM!

Vlak voordat de deur wordt dichtgesmeten spring ik de gang bij mijn schoonmoeder naar binnen.

BAM! De deur valt niet dicht, blijkbaar zit er nog wat tussen.

‘O, die eend’ schreeuwt mijn schoonmoeder. ‘Die eend!’ Mijn schoonmoeder heeft het niet zo op vogels, en voor lompe eenden maakt ze geen uitzondering. Ergens tussen ons oude huis en het ouderlijk huis van Sandra ligt een vijver. En bij die vijver hield een groot aantal eenden zich altijd op, een soort van gevederde hanggroep-jongeren. Het was zondag en Sandra en ik waren brak van een avondje Rotonde. Rond het avondeten liep ik, in mijn trainingsbroek, richting het huis van mijn schoonouders. Er bestaan weinig excuses om in een trainingsbroek over straat te gaan, maar gaan sporten of brak zijn twee goede redenen.

Ik was laatstgenoemde en slenterde langs de vijver, met in mijn hand een plastic tas met daarin een magnetronschaal. Als je brak bent mag je het avondeten bij je (schoon)ouders op komen halen, ook dat is een ongeschreven regel. Blijkbaar was de snaterende vijverbewoner niet zo gediend van trainingsbroeken, of was het gewoon de kift omdat de bekendste eend op aarde altijd zonder broek getekend wordt. Wat het was weet ik niet maar ineens hing die eend aan mijn broek.

Ik probeerde hem af te schudden maar hij hield zich goed beet aan mijn broek met zijn snavel. Het versnellen van mijn pas werkte ook niet. Moest ik hem een schop geven? Dan zul je altijd zien dat er iemand van de dierenbescherming langsfietst en dan heb ik het gedaan, terwijl hij diegene was die begon.  Ik duwde de eend voorzichtig opzij met mijn voet, en toen ietsje harder zodat hij loskwam. Luid snaterend kwam hij achter me aan en ik rende richting huisnummer 16. Mijn schoonmoeder zag het tafereeltje aan en opende vlug de deur zodat ik naar binnen kon springen. Op de vlucht voor een eend.

BAM! Weer de deur. Ik gaf een ruk aan mijn tasje met daarin een inmiddels ingedeukte magnetronschaal en de deur viel eindelijk dicht. Mijn gevederde vijand was niet verder dan het begin van het tuinpad gekomen en ging demonstratief voor de deur zitten wachten tot ik naar huis zou gaan. Ik besloot eieren (!) voor mijn geld te kiezen en nam de achterdeur. Die malle eend heeft nog een uur op me liggen wachten hoorde ik later.

Bij thuiskomst zag ik pas wat er in mijn inmiddels gevulde magnetronschaaltje zat. Helaas geen eend.

wpid-20150329_200937.jpg

Dank u

Zoals zoveel mannen van een bepaalde leeftijd leid ik aan een schromelijke vorm van zelfoverschatting. Dat uit zich bij mij niet door heel hard op motoren te gaan racen of ineens een cabrio te gaan rijden. Nee, bij mij is het meer dat ik denk dat ik jonger ben dan mijn paspoort aangeeft.

Op zich is dat allemaal vrij onschuldig en je doet er niemand kwaad mee. Alleen als je dan met de werkelijkheid geconfronteerd wordt dan doet het zeer.

Ik was van de week in de supermarkt en liep door het gangpad met frisdrank. Er stond een Aziatische dame, waarvan ik dacht dat ze niet heel veel ouder was dan mij (zie hier de zelfoverschatting), te staren naar het bovenste schap waar de icetea stond. Ze kwam duidelijk lengte tekort om de fles te pakken en als ontzettende slijmbal zijnde galant als ik ben bood ik mijn hulp aan. Uiteraard niet zonder onzettend aanstellerig grapje.

Ik vroeg haar of ik haar even op moest tillen of dat ik de fles zelf zou pakken. Ze dacht waarschijnlijk ‘blijf met je poten van mij af Dinosaurus‘ maar zei, toen ik haar de fles overhandigde, even dodelijk als welgemeend:

‘Dank u wel meneer.’ Met vooral de nadruk op de woordjes ‘U’ en ‘Meneer’.

Ik werd direct 10 centimeter kleiner. Gelukkig staat de after shave met anti-aging formule op kniehoogte.

image

Een paar is…

‘Hoeveel aardappels moet ik nog eten?’ Bastiaan kijkt naar het in zijn ogen te volle bord en probeert een compromis te sluiten om niet alles op te hoeven eten.

‘Nou, nog wel een paar.’

‘Een paar is twee!’

Een diepe zucht van mijn kant en een uitleg dat je met een paar ook een ander aantal dan twee kan aanduiden is aan dovemansoren besteed. Ik heb hem ooit verteld dat een paar twee is en daar wordt vooral te onpas gebruik van gemaakt.

Na het eten hadden we een ‘tien minuten gesprek’ op school. Uiteraard zonder Bastiaan, die het niet eerlijk vond dat hij niet  mee mocht naar school. In het donker naar school gaan spreekt tot de verbeelding voor kleuters. Het antwoord was nee. Dat leidde tot wat gemok want hij wilde wel weten wat we dan gingen bespreken met de juf.

Van alles en nog wat dus. Het gaat goed op school en hij weet zijn plek steeds beter te vinden tussen de grotere jongens. Ook bijt hij wat meer van zich af. Prima. Dat ie niet tegen zijn verlies kan met spelletjes lijkt me redelijk normaal voor een vijfjarige. Volgens mij kunnen ze dat geen van allen. Alleen met rekenen moest hij wel wat beter zijn best doen tijdens de CITO-toets.

Ik heb in mijn lagere school periode slechts 1 keer een CITO-toets gekregen maar tegenwoordig beginnen ze al bij de kleuters. Toen we Bastiaan een paar maanden terug vroegen hoe de toets gegaan was zei hij ‘goed’ en ging verder met spelen. Hopelijk had hij wel meer aandacht aan de toets besteed dachten we toen al. De toets was al overigens al maanden geleden gemaakt en tegenwoordig is hij thuis wel veel met spellen en rekenen bezig, we maakten ons dus geen zorgen.

Bij terugkomst lag hij al wel in bed maar sliep nog niet.

‘Mama! Papa! Hoe was het op school?’

‘Even een paar tellen geduld dan komen we het vertellen.’

‘Oké hoorden we uit zijn slaapkamer ‘Een, twee…………….’

Zucht.

Drop-kick

“I wouldn’t say I was the best manager in the business. But I was in the top one.”

Deze quote was afkomstig van wijlen Brian Clough, een van de beste managers die het Engelse voetbal heeft gekend. Wees maar niet bang, dit wordt geen voetbalstukje, maar ik moest aan deze quote denken toen ik van de week in de supermarkt bij het schap met drop stond.

Op de zakken van Venco stond boven de foto van de dropjes een wit kader waarin met zwarte letters stond “Ons beste recept“. Ik vond dat een verontrustende gedachte. Wat wilden ze hier mee zeggen? Dat ze alle recepten die ze hiervoor gebruikten maar matig vonden? Hadden we jarenlang middelmatige drop gegeten? Of wilden ze zeggen “Ja jongens luister, dit is ons beste recept. Hier zul je het mee moeten doen maar wij eten ook liever autodrop”?

WC-eend adverteerde jarenlang dat zijzelf WC-eend zouden adviseren en dat zou ik ook doen als ik daar zou werken. Op de advertenties van Carslberg staat dat ze ‘probably the best lager in the world’ zijn. Waarschijnlijk dus, ze wisten het niet zeker. Maar waarschijnlijk wel.

De dropmakers van Venco hebben met deze slogan iets definitiefs gecreëerd. Na dit wordt het nooit meer beter. Dus als je de salmiakrondo’s met de vernieuwde receptuur niet meer lekker vindt dan ben je de rest van je leven de sjaak. Ik pakte een zakje dropjes van Klene en liep verder.

Morgen weer een nieuw stukje op www.peenvogel.nl. Waarschijnlijk de leukste website die u de laatste minuut heeft bezocht. Of het hier in de toekomst nog beter gaat worden valt te bezien.

image

Gratis haar

Ik ben dol op advertenties en posters in supermarkten. Dit exemplaar zag ik hangen bij de Zaanse grootgrutter vlak bij mijn kantoor. Op het eerste gezicht is er niets mee aan de hand, ik zag een Vespa dus mijn oog werd er instinctief naartoe getrokken. Wat de Vespa met de ladiesnight te maken heeft is mij overigens niet duidelijk. En waarom rijdt de dame in kwestie zelf niet maar zit ze achterop bij een man? In het tijdperk van vrijgevochten vrouwen vind ik dit een nogal beledigend tafereeltje. Moet deze man haar naar de ladiesnight brengen omdat ze zelf anders de weg niet kan vinden? Ronduit seksistisch dit.

Het lijkt mij overigens wel een leuke avond. Er is een chocolade-fontein (er staat helaas niet bij hoe groot die fontein is, ik gok op formaat Hofplein) en een gratis waarzegster. Nu hoef ik niet per se te weten wat de toekomst mij brengt of hoe oud ik ga worden, maar een waarzegster kan méér dan dat leert Google mij. “Waarzegsters leggen kaarten in een consult, voorspellen de toekomst en kijken waar uw knelpunten en problemen liggen.” Oei, en dat laatste lijkt me nu juist niet wat je op een ladiesnight wil horen. Letterlijk vertaalt zegt een waarzegster dus de waarheid. En niet een sociaal wenselijk antwoord.

‘Heb ik een dikke kont in deze broek schat?’ Als man (die niet aanwezig mág zijn) kun je hier dan ontkennend op antwoorden. Een waarzegster (die dus wél aanwezig is) zal de waarheid spreken. Dat lijkt me een domper op de feestvreugde. Dat de DJ ‘live’ is vind ik nogal raar. Er is niks live aan een DJ. Het is gewoon een kerel die plaatjes draait. Of is zijn aanwezigheid voldoende om ‘live’ te zijn.

Dan komen we bij gratis haar. De meeste vrouwen hebben gewoon al haar op hun hoofd. En veel ook. Ik ben niet jaloers ofzo, maar ik zou ook wel eens een keer gratis haar willen hebben. Desnoods in vintage-stijl en met make-up, dat kale ben ik soms ook wel eens zat.

Helaas blijft het bij dagdromen want ik ben niet welkom op deze avond. Mocht een van mijn vrouwelijke lezers er wel heen willen gaan, ik kan je wel brengen. Achterop mijn Vespa. Hopelijk is je vintage-kapsel daar wel tegen bestand op de terugweg. En mocht je iets te zwaar zijn voor achterop mijn scooter, ik houd mijn mond. Ik ben geen waarzegger hé.

image

McCraft

Iets wat de Duitsers niet lukte, lukte de Amerikanen wel. De grandeur van het mooie postkantoor op de Coolsingel wegnemen. Jarenlang stond er een lelijk filiaal van de McDonald’s in de weg. Als een rotte kies in een gebit. In mijn herinnering was het een van de eerste McDonald’s vestigingen in Rotterdam en ik heb er menigmaal met mijn aangeschoten hoofd een hamburger naar binnen zitten werken. Ondertussen kijkend op mijn horloge om de laatste bus 170 naar huis niet te missen.

Laatst was het gebouw, dat als een paviljoen in 1968 gebouwd werd, compleet tegen de vlakte geslagen. Vanaf de andere kant van de Coolsingel had je nu een mooi uitzicht op het postkantoor en de gerenoveerde Meent. Helaas was dat maar van korte duur. De Amerikaanse fastfoodketen wilde haar A-locatie niet opgeven en er zou nieuwbouw voor terug komen. Zondag op weg naar De Kuip reden we over de Coolsingel en waren de contouren van de nieuwe vestiging al zichtbaar. Een potsierlijk goud pand, past ook lekker bij Rotterdam.

Op het moment dat we er langs reden kwam het gebouwtje me vaag bekend voor. Of in ieder geval de vorm en de materialen. Ik had dat eerder gezien die week. Toen ik Bastiaan van de week bezig zag op de computer viel het kwartje. De architect heeft waarschijnlijk ook een zoontje van 5 die gek is van Minecraft.

wpid-img-20150322-wa0002.jpg

wpid-20150323_204018.jpg

Bastiaan en ik hadden het pand binnen 3 minuten nagebouwd. Nu de rest van Rotterdam nog.

Een nogal zoute grap

In tegenstelling tot veel mannen heb ik geen hekel aan boodschappen doen. Behalve dan in het weekend, wanneer de mannen die wel een hekel aan boodschappen doen hebben door hun vrouwen worden meegesleurd. Niet zelden staan deze exemplaren met hun handen in hun zakken vreselijk in de weg in het gangpad tussen de zilveruitjes en de rijst.

Een van mijn favoriete winkels is de Aldi. Niet alleen omdat ze er goedkope spullen hebben, en hun zaken vanuit kartonnen dozen verkopen, maar ook omdat ze vaak dingen in de aanbieding hebben die je helemaal niet nodig hebt en toch koopt. Omdat het zo goedkoop is. Zo kwam ik laatst met 5 kilo strooizout thuis, slechts drie euro en je wist immers maar nooit. Ook verkopen ze electronica bij de Aldi en het pleit voor ze dat ze hun telefoon ‘Wolfgang’ hebben genoemd. Nu was Mozart een OostenrijkerT maar om een hip en modern apparaat zo’n naam te geven dan heb je gewoon gevoel voor humor.

Ik had mijn boodschappen in mijn karretje liggen en voor me stond een moeder met peuter in de rij voor de kassa. De peuter had een zak met bruine broodjes voor zich tegen haar buik gedrukt en zei tegen mij dat ze bolletjes in haar buik had. Nu ben ik woest aantrekkelijk voor moeders met kinderen en was het zaak om iets grappigs terug te zeggen. Je hebt immers een reputatie hoog te houden nietwaar.

Ik zei tegen de moeder dat het te hopen viel dat haar dochter deze zin niet zou gebruiken als ze een keer naar de Antillen vlogen. De moeder schoot in de lach en keek of ik geen ring om mijn vinger had ging verder met haar boodschappen op de band zetten. Ze moest 19,45 euro afrekenen, ook dat nog.

De vader van de peuter kon mijn grap niet zo waarderen. Hij keek boos mijn kant op en hij zag er nogal fors uit. Ik besloot te doen alsof ik wat vergeten was en ging weer even terug de winkel in om iets te kopen wat ik helemaal niet nodig had. Zodat ik daarna zonder gezichtsverlies in een andere rij plaats kon nemen. Een aankoop was zo gevonden.

Laat de winter maar komen…..

image

Feyenoord vs Psv

P1120331 copy

Een geslaagde PMDS op Varkenoord.

11070480_944459148938287_8146912200961218335_n

P1120340_Fotor

De Kuip in vol ornaat.

P1120369 copy

P1120385 copy

Een vol uitvak. Zo hoort het.

P1120389 copy

In de eerste minuten volop spektakel. Daarna zakte de eerste helft wat weg.

P1120401 copy

Vrije trap van de weer matig spelende Toornstra.

P1120405 copy

Strafschop? Nee, toch niet. Buitenspel.

P1120410 copy

Even later is het wel raak. Anass scoort het mooiste doelpunt in De Kuip dit seizoen.

P1120417 copy

PSV in de verdrukking.

P1120418 copy

En Anass maakt weer een fraaie treffer. 2-0 en het stadion trilde op zijn grondvesten. Sorry voor het cliche.

P1120426 copy

Zij zien de bui al hangen. Kampioen worden ze toch wel, winnen in De Kuip maken ze niet vaak mee. En zo ook vandaag niet.

P1120442 copy

Feyenoord speelde het slordig uit en daardoor bleef het spannend tot de laatste minuut.

P1120449 copy

Verdiende overwinning.

Kans verkeken

Op weg naar school kwam er een vrij filosofische vraag vanaf het kinderzitje.

‘Wat als er nu helemaal geen mensen meer op de aarde zijn?’

‘Ehm, nou er zullen altijd wel nieuwe mensen bijkomen. Als jij later groot bent en een mevrouw hebt dan krijg je misschien ook wel een kindje.’

‘Hmm.’

‘Wat voor kleur haar moet je vriendin hebben? Of heb je al iemand op het oog om mee te trouwen? Iemand uit je klas?’

Het bleef even stil.

‘Ik ga met mama trouwen. Ik vraag gewoon of ze even niet meer eet en niet meer haar verjaardag viert totdat ik net zo oud ben als haar. En dan ga ik met mama trouwen.’

‘Hallo. En ik dan?’

‘Ik was eerder. Ik heb het al eerder tegen mama gezegd. Maar jij mag wel bij ons blijven wonen.’

Gelukkig maar. Dat scheelt weer in de hypotheek en het naambordje bij de voordeur.

image