Feyenoord vs Utrecht. Donnerwetter.

Ik moest het doen. Kijken of mijn boek ook bij de Donner lag. En er eentje kopen uiteraard. Voor de statistieken.

Illuster rijtje.

Spiritual home.

Zonovergoten Kuip.

Boem.

Nummer 14 buigt het hoofd.

Eigen Golazo.

Oei.

Dit zag er niet best uit.

Drukken tot in de laatste minuut.

Limbs.

Oog van de naald, maar wel terecht.

De Coolsingel bleef niet leeg dit jaar.

Fietscombi voor Willem II-thuis

Als het een beetje aardig weer is, en dat was het zaterdag, is het op de fiets vanuit Berkel echt prima te doen richting De Kuip. Podcastje op en fietsen maar.

Gekanteld in het tegenlicht.

Eerste helft met wat mogelijkheden maar geen goals.

Tweede helft zelfde spelbeeld.

Ein-de-lijk de 1-0.

Willem II werd wel gevaarlijker.

Linssen voor Dessers.

En die maakt hier de 2-0. Ietwat bewogen foto.

Duel der kale trainers.

Mopperen

Vanaf het eerste moment dat ik voet in de Kuip zette hoor ik geklaag en gemopper om me heen. Over spelers, trainers, scheidsrechters, tegenstanders, en sinds een paar jaar over de VAR. Mopperen en klagen zit in het DNA van een Feyenoorder.

Maar zodra buitenstaanders iets te klagen hebben over Feyenoord dan staan we op onze achterste benen. Kom niet aan onze club is dan de boodschap. Zo ook tijdens het recente stadiononderzoek van de VI. Nu heb ik het artikel niet gelezen maar ik kan zelf ook wel bedenken wat er aan schort in en rondom De Kuip. Te lange wachtrijen voor eten en drinken. Gore toiletten en zichtbare betonrot. Als het regent word je zelfs onder het dak nat. Er valt, kortom, flink wat te verbeteren.

Andere criteria die aangehaald werden waren goede Wifi-verbindingen en entertainment tijdens de rust. Zaken waar we prima zonder kunnen.
Er bestaat een slag mannen (vooral mannen) die het leuk vinden om overal op de wereld wedstrijden bij te wonen. Hoe krakkemikkiger het stadion, hoe beter. Groundhoppers noemen we die lui en ik kan het weten, ik ben er ook een.

In het buitenland kicken we op urinoirs die je al op meters afstand ruikt. Een haperende lichtmast en afbrokkelend beton in een buurt vol gure garages. Maar, en dat is een tip, loop eens met een onbevangen blik richting De Kuip de volgende keer. Doe alsof je alles voor het eerst ziet. De gesloten garages op de korte Stadionweg, de vele shoarmazaken op de Beijerlandselaan en dan richting een stadion waar de faciliteiten te wensen overlaten. De droom van groundhoppers.

We willen geen stadion op een industrieterrein maar een beetje TLC voor De Kuip is hoognodig. Zodat we droog en voorzien van een biertje kunnen mopperen over alles, behalve over het stadion.

Harvey

Er zijn genoeg dagen dat ik niet aan Harvey Esajas denk. Harvey werkte in een circus en kreeg via zijn neef, Clarence Seedorf, een contract aangeboden bij AC Milan. Zijn overgewicht bleek hij daar niet in geld waard te zijn.

Maar Harvey Esajas is ook een speler die het rood en wit van Feyenoord heeft gedragen. Ik zag de geboren Amsterdammer scoren tegen Ajax in het Olympisch Stadion. Het bleek zijn enige goal in dienst van Feyenoord te zijn in een wedstrijd die in 2-2 eindigde. De klassieker was een van de acht wedstrijden die hij voor ons speelde.

Het meest bekend werd Harvey Esajas echter voor zijn rol in de Helderse affaire. . In de voorbereiding van het seizoen 1993/1994 speelde Feyenoord een oefenwedstrijd tegen het Helders voetbalelftal. Tijdens dit duel sloeg Esajas een amateurspeler een gebroken kaak. Esajas werd hier niet voor gestraft, maar haalde met de “Helderse affaire” wel de landelijke media.

Er zijn wel wat meer oud-spelers van Feyenoord op het verkeerde pad geraakt. Lars Elstrup werd krankzinnig en wandelde in zijn blootje op het veld tijdens een wedstrijd in Denemarken, Ullrich van Gobbel raakte in de ban van de Winti en Jantje Mulder draaide de bak in voor het doodschoppen van een vriend.

Zo bont als in de hoofdstad waar de boven- en onderwereld gezamenlijk op de tribune zitten maken wij het gelukkig niet. Steekpartijen, auto-ongelukken, belastingontduiking en dickpics: alles wordt met de mantel der liefde bedekt én gebagatelliseerd. Verslaafd aan het succes van hun club is blijkbaar alles geoorloofd in de hoofdstad.

Die club wil in alles groter zijn dan Feyenoord. Qua schandalen lukt ze dat aardig. De gebroken-kompas cup hebben ze alvast gewonnen.

Nasleep

We zijn inmiddels vijf volle dagen na het laatste fluitsignaal van de Klassieker, een Klassieker die veel stof deed en nog steeds doet opwaaien. Twitter staat nog vol grappen, verwensingen en memes over de laatste vijf minuten van de wedstrijd van zondag. Een wedstrijd waar we in Rotterdam terecht nog ziek van zijn.

Voor de zoveelste keer trok Feyenoord aan het kortste eind terwijl dat niet had gehoeven. Natuurlijk zijn er flink wat oorwassingen geweest in het verleden maar ook zat wedstrijden waar het geluk simpelweg ontbrak. Bijvoorbeeld een wedstrijd waar Ricardo van Rhijn met een zondagsschot doel trof en Feyenoord op miraculeuze wijze de bal niet in de goal kreeg.

Vorig seizoen nog een bal op de lat in de dying seconds en ik word nog badend in het zweet wakker van Kazim-Richards die een doelpunt voorkwam. Het is het (Rotterdamse) verhaal van de meest beladen wedstrijd in Nederland.

Wat echter wel weer duidelijk werd is dat Ajax-minded Twitter vooral lijkt te bestaan uit mensen die fan zijn van het succes van hun club. Als in een Pavlov-reactie reageren ze ten pas en vooral te onpas met plaatjes van Calimero als er kritiek is op hun club.

Ja, Feyenoord rekte ook tijd en had wat stervende zwanen in hun midden, maar zij hadden nog een wedstrijd van donderdag en een paar terugkerende Corona-gevallen in hun selectie. Een weifelende doelman deed de rest.

Wat me vooral opviel in de nasleep van de wedstrijd is hoe zeer Ajacieden online met ons bezig zijn, een verwijt dat wij al jarenlang in omgekeerde richting krijgen te horen.

Als er iets is wat de meest recente Klassieker duidelijk heeft gemaakt is het volgende: voetballend zijn ze weer bang voor ons aan het worden en dat is de verdienste van Slot. Iedere Calimero of andere meme die hier als reactie onder wordt gepost zal dat alleen maar bevestigen. Nu al zin in het volgende seizoen.

Family Ties

Mijn jeugd werd gedomineerd door Amerikaanse tv-series met disfunctionele families. Daar vochten de families Ewing, Colby en Carrington elkaar de tent uit in de series Dallas en Dynastie. In Chicago zat Al Bundy op de bank te luieren terwijl zijn vrouw Peggy al zijn geld uitgaf. Ook bij de families in Family Ties en Who’s the Boss was er altijd wel iets aan de hand. Van een fijn familiegevoel was nergens sprake.

Datzelfde gevoel krijg ik altijd als men over de Feyenoord-familie spreekt. Behalve een liefde voor de club Feyenoord is er nergens harmonie. Dat bleek weer na de bekendmaking dat Mark Koevermans stopte als Algemeen Directeur. De eerste stofwolken waren nog niet neergedaald of het ging alweer over afkoopsommen, de angst voor een beslissing over het stadiondossier en een bericht dat de rest van het bestuur Koevermans toch wilde lozen. Het gedrag van de heren Van Bodegom en Moussault op de persconferentie versterkten het familiegevoel allerminst.

De pijlen voor een nieuwe Algemeen Directeur zijn nu gericht op de vrij onbekende Dennis Te Kloese. Werkzaam in Amerika, het moederland der televisieseries.

Een andere serie uit mijn jeugd was The A-Team. Om onbegrijpelijke redenen werden zij altijd opgesloten in een schuur vol lasapparaten, staal en landbouwvoertuigen om zich zo een weg naar buiten te kunnen vechten.

In Rotterdam hebben we minder Dallas en Dynastie nodig en meer van The A-Team om eindelijk eens schoon schip te maken in de wirwar van belangen, commissies en clubjes die onze club al tientallen jaren in een houdgreep houden.

Reikhalzend kijk ik uit naar een persconferentie waar de nieuwe directeur, gehuld in een wolk van sigarenrook, en na talloze hervormingen binnen de club gevoerd te hebben de aanwezige pers aankijkt en de legendarische woorden spreekt:

‘I love it when a plan comes together.’