Verslag tis voor niks marathon, over kramp in je kuit en een kaasschaaf

‘Dit doe ik echt nooit meer!’, zei ik op zondagmiddag 8 april van dit jaar. Na 42 kilometers hardlopen door Rotterdam. Ik was er toen na 17 kilometer al helemaal klaar mee. Te moe, te warm. Misschien teveel gelopen in de voorbereiding, te bekend parcours, geen zin. Het was dat ik geen OV chipkaart bij me had anders had ik zo op de metro gestapt. De rest van de afstand had ik toen in mijn hoofd in stukken gedeeld. Nog 5 kilometer tot een waterpost, nog 7 tot het bos. Enzovoort, enzovoort. Nu ben ik geen geweldige hardloper maar de tijd die ik in april liep stond in geen verhouding tot de tijden op halve marathons en 15-kilometer wedstrijden. De enige conclusie die ik kon trekken was dat ik geen marathonloper was.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Monique, die een véél (heel veel) betere hardloopster is dan ondergetekende, kwam op het idee om een marathon te gaan lopen wanneer het kouder weer was en waarbij we ons niet gek zouden laten maken door schema’s en druk van buitenaf. Want hoe je het wendt of keert, als mensen weten dat je een marathon gaat lopen dan komen de verwachtingen. Hoe goedbedoeld ook. En presteren onder druk is net als plassen in een druk toiletblok met alleen maar urinoirs, je kan het of je kan het niet.

Lang hebben we het nog verborgen kunnen houden wat de plannen waren maar de oplettende gebruikers op Strava zagen een toename in het aantal kilometers. En dan ook nog eens afstanden die niet iedereen voor de lol gaat lopen op een winderige zondagochtend in Lansingerland. En toen kwamen er vragen. Waarvoor ik aan het trainen was. Met het antwoord ‘voor niks’ heb ik niemand voorgelogen want de marathon waar we voor gekozen hadden was de ‘tisvoorniks’ marathon.

Mijn startnummer waarmee ik in de prijzen viel.

Een gratis marathon maar wel met alle faciliteiten. Er kunnen maximaal 1200 man aan meedoen van wandelaars tot hardlopers over verschillende afstanden (6, 10, 15, 21, 30 en 42,5), dus voor elk wat wils. De wandelaars voor de langste afstand waren al op pad toen wij uit Bergschenhoek vertrokken. En na anderhalf uur stonden we voor het wijkcentrum waar de startnummers opgehaald kunnen worden en de sporthal waar je jezelf om kon kleden en je tas in bewaring kon geven. Ook qua ‘stapelen’ heb ik het normaal gedaan. Op zaterdagavond een pasta-maaltijd, veel water drinken en een ontbijt van pannenkoeken en AA-Drink. Niet te gek maar wel voldoende om geen honger te krijgen onderweg.

Om iets voor tien uur liepen Monique, Angela en ik richting de startboog en om exact 10 uur klonk het startschot. Angela liep de halve marathon en de eerste twee kilometer liep zij hetzelfde parcours net zoals de lopers aan de 30 kilometer. Na een kilometer of twee sloegen wij rechtsaf een bospad op en toen kwamen we sporadisch nog plukjes lopers tegen die de hele marathon zouden gaan lopen (er deden ongeveer 140 man mee aan de hele). Het parcours bestond uit mountainbike-paden, heide, bospaden en kleine stukjes ruiterpad. En heel, heel soms een klein stukje asfalt. Nu zijn wij geen trailers dus het asfalt voelde iedere keer vertrouwd aan. Het viel mij op hoeveel mensen zich warm hadden aangekleed. Slechts een enkeling liep in een korte broek, en zo koud was het nu ook weer niet.

 

Klaar voor de start

Deze pijlen moesten we volgen.

De eerste helft liepen we vrij stevig door. Dat wil zeggen: Monique liep stevig door en ik volgde haar braaf. We hadden genoeg adem over voor gesprekken dus toen ik op 21 kilometer zag dat we precies 1:45 hadden gelopen beloofde dat veel goeds voor de tweede helft. Af en toe haakte er een loper bij ons aan of haakten wij bij andere lopers aan. Iedereen liep er voor zichzelf maar was wel in voor een gesprekje. Zodoende vlogen de kilometers voorbij. Op een gegeven moment kwamen we lopers tegen die andere afstanden liepen en die hadden de marathonlopers blijkbaar in de gaten gehouden. Zodoende klonk het steeds vaker ‘eerste vrouw, eerste vrouw’ als Mo voorbij kwam. Iets waar ze volgens mij zelf amper notitie van nam of misschien hoorde ze het niet door de salsamuziek uit haar telefoon 😉

Het waren veel van dit soort paden, maar ook ruiterpaden en mountainbike-parcours.

Bij de drankposten kon je thee, water en koek krijgen maar je kon ook je eigen drinken afgeven voor de start en dat werd dan klaargezet voor je. Echt super geregeld. Na de drankpost op 31 kilometer begon ik het wel zwaarder te krijgen. Direct erna kwam een parcours voor mountainbikers met heel veel kleine heuveltjes en dat was op dat moment killing. Vanaf dat moment ging ik weer ouderwets rekenen hoe lang het nog zou duren voordat ik binnen was en op dat moment was het feit dat ik een haas had mijn redding. Gewoon door blijven lopen en niet in de verleiding komen te stoppen.

Maar dat was buiten mijn linkerkuit gerekend. Op 36 kilometer schoot het erin en na een hele kleine stop ging het wel weer al liep, voor mijn gevoel, de snelheid wel terug. Achteraf bleek dat reuze mee te vallen volgens Strava. Voor de laatste keer gingen we over de snelweg heen en ook dat bruggetje was niet zo fijn meer op dat moment. In het laatste stukje bos kwamen we de bordjes tegen met hoeveel kilometer het was en mijn horloge gaf aan dat ik wel eens onder de 3:40 zou kunnen finishen. Over de stoepen langs een paar grote flats en een grasveld richting het winkelcentrum kwamen we in 3:38:28 binnen. Voor Mo een mooie trainingsloop en voor mij een dik P.R.

Angela had haar halve binnen de twee uur gelopen en zij zat gedoucht en gemasseerd relaxed op ons te wachten. Bij het ophalen van de tassen stond blijkbaar de tweede vrouw naast ons die zich direct in begon te dekken voor haar tijd. Het was haar zesde marathon in twee maanden ofzoiets. En dat terwijl ze ook gewoon gefeliciteerd had kunnen zeggen. De eerste vrouw kreeg toch geen prijs.

Behalve een P.R. had ik overigens wél een prijs. Bij de tombola won ik een set kaasmessen. Symbolisch voor deze dag. Voor Monique was deze loop ‘kaassie’ en ik schaafde een heel stuk van mijn P.R. af. Missie geslaagd dus. Het was niet voor niks.

Het was niet voor niks 🙂

Laatste dagen

Weinig nieuws te melden eigenlijk. Ja, zondag is de marathon. Het voorzichtige stapelen kan beginnen. Ik heb nog een paar kleine pijntjes maar al een stuk minder dan de voorgaande dagen. Zenuwachtig? Nee, ik heb er gewoon heel veel zin in. Laat maar komen, die MR18.

Stapelen, schema’s en bietensap. Wat voor tijd ga ik lopen?

Vandaag zat er een speciale bijlage bij het Algemeen Dagblad over de Rotterdam Marathon. Er staat, met niet zoveel woorden maar toch, dat ik er met mijn eindtijd eigenlijk niet aan moet beginnen. En gelijk hebben ze 🙂

Ik ben een redelijk modale hardloper. Over de tien kilometer doe ik drie kwartier en een halve marathon loop ik doorgaans rond de 1:45 (soms iets sneller, soms iets langzamer). De marathon is andere koek. Dat bleek wel uit de twee voorgaande keren. De eerste keer had ik geen idee wat me te wachten stond en vorig jaar was het warm. De afgelopen vier maanden heb ik op deze website het wel en wee aangaande mijn trainingen bijgehouden. Ruim 800 kilometer in de voorbereiding. Van lange duurlopen op zondag tot intervallen doordeweeks.

Mijn schenen en voeten vertonen wat kleine pijntjes en deze week loop ik dan ook geen meter meer. Het is in de voorbereiding mooi geweest. Ik ga nu geen risico meer lopen. Maar als je wel risico wil lopen en van een gokje houdt dan kun je nu inzetten op mijn verwachte eindtijd. Voor vijf euro doe je mee. De winnaar wint de helft van de pot en de andere helft gaat naar de Roparun.

Kom maar op met die voorspellingen dan stuur ik jullie een tikkie. Momenteel zit er bijna 200 euro in de pot en verwachten de onderstaande mensen deze prestatie van mij.

Update: nu al meer dan 260 euro in de pot. Kom maar op met die tijden.

Jouri 0:19:08
Wilbert 2:06:00
Warren 3:40:45
Hanneke 3.44:28
Damian 3:44:30
Edwin 3.44.59
Marcel 3:45:40
Roselinda 3.46.13
Wil 3:47:58
Alex 3.48.12
Monique 3.48:28
Sandra 3:48:47
Anika 3.48.56
Marja 3:49:10
Jasper 3:49:45
Saskia 3:50:00
Inge 3.50.50
Arjan 3:51:00
Lars 3:51:22
Roel 3:52:00
Marjon 3:53:28
Walter 3:53:33
Natasja 3:54:28
Helena 3:55:10
Herman 3:55:40
Karin 3:56:30
Robin 3:56:39
Patrick 3:56:56
Miranda 3.57.19
Jolien 3:57:57
Margreet 3:58:29
Deborah 3:59:47
Judith 3:59:59
BB Darts 4:00:00
Annemieke 4.01.01
Rens 4:01:04
Pascal 4:01:45
Marco B 4:02:24
Jacco 4:03:27
Jolein 4:03:59
Bouchra 4:03:57
Rick 4.04:44
Astrid 4:05.06
Wout 4.06.56
Marco 4:08:21
Jessica 4.10.51
Thom 4:11:12
Han 4:12:07
Richard 4:12:57
Andre 4:15:04
Liesbeth 4:15:35
Linda 4:18:46
Kees 4.19.08

Lachen joh, met je peen- en uienmuil.

Het grote Peenvogeljaaroverzicht 2017, deel 2.

April begon voetbaltechnisch nogal grillig. Een verloren Klassieker en doordeweeks een 8-0 overwinning op Go Ahead. Na die woensdagavond in De Kuip was het aftellen tot mijn verjaardag. Niet dat ik dáár nou zo nerveus over was. Nee, op 9 april zou ik mijn tweede marathon gaan lopen. Een evenement dat de weken ervoor mijn dagelijkse leven bepaalde. Lopen, rusten en eten. En dan weer lopen, rusten en eten. Repeat.

En toen was het dus zover. De eerste keer op de Coolsingel op een warme april-dag. Sandra stond een paar kilometer verderop te wachten voor haar start aan de 1/4 marathon. Het was warm deze 9e april. Te warm voor uw favoriete Peenvogel. Maar ondanks alles liep ik ruim een kwartier sneller dan het jaar ervoor. Ik schreef daar uiteraard een verhaaltje over (klik). De grootste teleurstelling van deze zondag was het puntverlies van Feyenoord in Zwolle. Het zou toch niet hé?

Een week na de marathon speelde Feyenoord in De Kuip tegen Utrecht. De spanning was voelbaar. Sterker nog, je kon de spanning zowat in stukken snijden. Defaitisme lag weer eens op de loer en toen begon de tweede helft. Toornstra raakte de bal lekker en De Kuip schudde (sorry voor het cliché) letterlijk op haar grondvesten. Het geloof in de titel kwam weer een stukje dichterbij. Voorzichtig viel het woord Coolsingel.

Werd er dan ook nog hardgelopen zo in de weken na de marathon. Nou en of. Met de Rotterdam Running Crew deden we het eiland van Brienenoord aan. De spieren voelden nog wat stram na de 42 kilometer anderhalve week daarvoor. Ook liepen we met Team Gers een testronde om ons voor te bereiden op de Roparun. Een flink stuk run-bike-run door Berkel en Pijnacker. De ronde werd ingekort omdat bijna iedereen de wedstrijd in het Gelredome op televisie wilde zien. Een wedstrijd die de opmaat was naar het kampioenschap. Nu kwam het echt dichtbij. Om alle stress te ontvluchten gingen wij weer eens met de meivakantie naar warmer oorden. Kreta dus.

Vlak voor de vakantie had mijn telefoon het begeven. Ik moet eerlijk zeggen dat dat best rustgevend was op vakantie. De ‘broodnodige’ social media zag ik op de IPad en voor de rest was het luieren, boek lezen en zwemmen. En lekker eten natuurlijk. En bij terugkomst in Nederland telde ik de uren af naar zondag 7 mei 2017. De dag dat het zou moeten gaan gebeuren. Het eerste kampioenschap sinds 1999. Tussendoor zag ik de Sleaford Mods nog optreden.

 

Op woudestein waren we getuige van een waar horrorscenario. Het hele seizoen had Feyenoord al problemen met wedstrijden op kunstgras en op deze zondagmiddag was dat geen uitzondering. Verdoofd keken we hoe ‘kleine broer’ Excelsior ons een oorwassing gaf die de dagen erna de gevoelstemparatuur in Rotterdam bepaalde. Het zou toch niet hé?

En toen volgde een onwerkelijk weekend. Natuurlijk wist iedereen dat Sander ziek was. Maar je weigert het onvermijdelijke in te zien. En op zaterdagavond brachten we met een flink aantal hardlopende vrienden een laatste eerbetoon aan die geweldige kerel. Met een brok in onze keel probeerden we de slaap te vatten.

14 mei 2017. De dag dat Rotterdam ontwaakte met een gevoel van enorme spanning. Het was tastbaar in de stad, in de kroegen en vooral in het stadion. Het spandoek wat de spelers hier vast houden zegt het allemaal. Al die jaren dat we belachelijk gemaakt werden. Al die kansloze wedstrijden die we gewoon bleven gaan. De trouw van Het Legioen werd niet lang op de proef gesteld. Dat zou bijna satanisch geweest zijn na die lange week wachten. Nee, na amper een minuut was het duidelijk. Feyenoord zou kampioen gaan worden. Er vloeiden tranen van vreugde en verdriet. Het was sinds de UEFA-Cup winst in 2002 de mooiste voetbaldag in mijn leven. Wat een emoties. De hele fotoserie staat hier.

Over emoties gesproken. Na een snelle halve marathon in Leiden wist ik dat ik er klaar voor was. Waarvoor? De Roparun van 2017. Ik had er flink wat mensen ingeluisd om team Gers te versterken en dus voelde ik wel wat meer verantwoordelijkheid dan normaal. Het werd echt een supereditie. Met een lach en een traan. Met afzien en genieten. Vanaf de start in Parijs op zaterdagmiddag tot onze finish ongeveer 48 uur later werd er door een groep totaal verschillende mensen een wereldprestatie geleverd. Lees dat verhaal hier.

In juni liep ik nog de midzomeravondloop en de run for kika. En niet te vergeten een loodzware avondvierdaagse met Bastiaan. Nog meer dan in april stond juni in het teken van diverse hardloopevenementen, ons scooterweekend en een weekend weg met vrienden. We waren fit genoeg voor de zomervakantie. Maar daarover meer in het volgende overzicht.

Rondjes rennen

Van goudvissen wordt beweerd dat ze slechts een geheugen van een paar seconden hebben. Dat is vooral een leugentje om bestwil dat ouders gebruiken om te weerleggen dat het helemáál niet zielig is dat de vissen in zo’n kleine kom hun rondjes zwemmen. Iedere dag weer dezelfde rondjes….

Onze drie sluierstaartvissen (die overigens hele bekende namen hebben) hangen als een stel onderwaterhangjongeren in een hoek van het aquarium rond als ik de kamer binnenkom. Ze wachten niet op Cheeto’s en Red Bull, zoals echte hangjongeren in de schaduw van de supermarkt, maar op hun dagelijkse portie Tetra. Eerst krijgt de poes eten en daarna pas de vissen. Het is verbazingwekkend dat Poes Lotus haar honger nog niet gestild heeft met die drie zwemmende vissticks. Cartoons kloppen maar zelden en ik zal Freek Vonk eens benaderen om dit wonder der natuur te verklaren.

Wat dit met hardlopen te maken heeft? Er zaten precies 170 dagen tussen de finish van de marathon van Rotterdam en het moment dat de inschrijving voor de editie van 2018 open ging. En blijkbaar is 170 dagen precies voldoende om het geheugen van een hardloper te wissen. Alle pijn, al het afzien en alle blessures. Het trainen in de vrieskou op het moment dat je liever op de bank was blijven zitten en de misselijkheid van alle zoetigheden als je uiteindelijk over de finish bent. Al die ‘ontberingen’ heb je uit je geheugen gewist op het moment dat je jezelf inschrijft.

Iedereen die ook maar 1 hardloper tussen zijn Facebook-vrienden heeft kon eergisteren zijn lol op. Laat staan als je er meerdere tussen hebt zitten zoals ik. De ene na de andere inschrijving kwam voorbij in mijn tijdlijn en heel even leek er op dat niemand kon wachten tot het uiteindelijk 8 april 2018 is.

Maar voor het zover is zullen er veel, heel veel rondjes hardgelopen moeten worden. Wat dat aangaat lijken we toch wel een beetje op die goudvissen. Rondje na rondje over de fietspaden. Of dat zielig voor ons is? Och, 170 dagen na de marathon zijn we het toch allemaal weer vergeten.

Wat nieuwe inkt.

Ik had nog zo gezegd dat ik geen eigenlijk geen tatoeage meer zou nemen. Maar inkt kruipt waar het niet gaan kan. Waarom een tatoeage van een marathon-medaille? En waarom niet die van je eerste marathon maar je tweede?

Net zoals Feyenoord mij veel (harts)vrienden heeft opgeleverd geldt dat ook voor hardlopen. Vroeger liep ik niet hard. Sterker nog, het was me ontraden door de schoolarts. ‘Alles waarbij de knieën niet teveel belast zouden worden’ Maar het lopen heeft me nieuwe vrienden opgeleverd. Drie deelnames aan de Roparun, het leaderschap bij de RRC en eindelijk die sixpack 😉

Waarom een marathon-medaille? Omdat ik het trainen naar de marathon geweldig vond. Die kilometers maken met De Kieviten. Urenlang ouwehoeren langs de Rotte. En de wedstrijd zelf? Mwoah, ik was blij dat ik binnen was. Zonder gekheid, ik heb er van genoten. Van iedere meter door Rotterdam. Het afzien in het bos, afvragen waar je mee bezig was en op de Coolsingel zeggen dat je dit nooit maar dan ook nooit meer zal doen.

Mijn tweede marathon kon ik al iets meer genieten. Waar ik dacht dat het bij een bevlieging zou zijn om 42 kilometer te lopen was ik er in 2017 al wat stelliger over. Is dit leuk om te doen? Ja, het trainen zeker en de wedstrijd is gewoon een beproeving, hoe dan ook.

De medaille van dit jaar vind ik mooier dan die van 2016 (en dit jaar was ook nog eens op mijn verjaardag) dus vandaar deze eeuwige herinnering voor als het bij twee marathons blijft, wat ik bijna zeker weet van niet. Dat het qua tattoos hier bij blijft dat geloof ik dan weer wel.

Marathon 2017. Lazy sunday afternoon

9 april 2017, de dag dat ik mijn 44e verjaardag mocht vieren, stond al tijden rood omcirkeld in mijn agenda. De marathon van Rotterdam. Behalve wat kleine pijntjes ondervond ik in de aanloop naar mijn tweede marathon eigenlijk geen problemen die niet door de fysio opgelost konden worden.

Ja, ik was behoorlijk moe de week na de 36km testloop, en ook in de laatste week richting de marathon voelde ik me behoorlijk moe. Het gebrek aan suikers? (ik had de dagen voor het stapelen weinig koolhydraten tot mij genomen om een maximaal effect te bereiken) Geen idee. Het had (en heeft) geen nut om je daardoor van de wijs te laten brengen. Je zult dat teringeind zelf moeten rennen en niemand heeft me gedwongen mee te doen aan de marathon hé. Je doet het zelf.

Vandaar dat ik geprobeerd heb mijn socialmedia-posts (op Facebook in ieder geval) in aanloop richting de marathon hierover te beperken. De echte prestatie moest op deze zondag door mijzelf geleverd worden. En aan likes bij een foto van mijn startnummer heb ik niet zoveel. Das war einmal.

IMG_20170408_153504_937

Ook dit jaar liep ik via KPN en zij hadden restaurant Engels afgehuurd voor deze gelegenheid. Na drie dagen stapelen was ik op zondagochtend wel een beetje klaar met eten. Een stapel pannenkoeken én witte boterhammen met stroop waren mijn galgenmaaltijd voordat ik me richting de startvakken op het Hofplein begaf. Sandra mocht ook bij Engels omkleden en ik wenste haar veel succes met haar 10 km wedstrijd, haar prestatie vind ik eigenlijk veel stoerder. Net een paar maanden aan het hardlopen en dan nu al dit.

Via Annabel was het wachten tot het 10 uur werd. Na Lee Towers en zijn gouden microfoon vlogen de topatleten weg. Maar als je het goed beschouwt zijn wij eigenlijk de topatleten, de mensen die kilometers en kilometers getraind hebben naast hun werk en gezinsleven. Maar nogmaals, niemand dwong ons.

20170409_092206

0-5 kilometer

De start, het moment waar je weken naar uitgekeken hebt. Maar niets liever wil je hier eigenlijk alweer zijn. In een stuk en met een medaille om je nek. Maar eerst moeten daar nog ruim 42 kilometers voor hardgelopen worden. Gekkenwerk als je er goed over nadenkt. En tijd om te nadenken heb je voldoende. Bijna vier uur lang ben je op jezelf aangewezen met alle gedachten die er op dat moment in je hoofd omgaat. Je loopt niet alleen de marathon, je beleeft hem ook.

Bij de start kan (en moet) ik niet te hard van stapel lopen. Allereerst heb ik geen warming-up kunnen doen zoals je normaal wel bij de training doet (eerst rustig inlopen en dan wat dynamische rek-en strek-oefeningen). De eerste kilometer(s) gebruik je als simpele amateur gewoon als warming-up. Ten tweede moet je je hartslag, die toch al hoog is door de adrenaline, onder controle krijgen. Een te snelle start en direct te hoge hartslag zorgt ervoor dat al dat gestapel zo goed als voor niets is geweest. Na een kilometer of vijf (bij het eerste waterpunt naast De Kuip) moet je wel je beoogde snelheid hebben. Maar zover was het nog niet. De Coolsingel stroomt vanuit het startvak vol met hardlopers. Het is opletten dat je niet pootje gehaakt wordt en op naar de Erasmusbrug waar ik Bastiaan, Linn en schoonzus Sandra zie staan.

5-10 kilometer

Bij de Kuip kom ik Jasper en Marius tegen. En een loper die aan een andere loper vraagt of dit nu De Kuip is. Na een bevestigend antwoord besluit hij een vlog te gaan maken. Tempo wat ik wilde gaan aanhouden was 5:30/km. Dat zou in een eindtijd van net onder de 4 uur moeten resulteren. Alleen ben ik niet zo heel goed in hardlopen met warm weer. Geef mij maar de bruggenloop als het koud is en er meer zuurstof in de lucht zit.

Op 9 kilometer krijg ik een flesje water van Warren en niet veel later laat ik Jasper en Marius gaan. Bij een kortere wedstrijd zou die paar seconden dat zij sneller lopen nog wel gaan, nu zijn er nog 33 kilometer te gaan. Vlak daarvoor zag ik een loopster op een stoel zitten met een bebloed been. Dat lijkt me echt vreselijk. Zo lang trainen en dan vallen. Op het wisselpunt van de 10 kilometer staan de acteurs van de musical De Marathon. Zij worden van alle kanten begroet. Echt supergrappig.

10-15 kilometer

Het havenspoorpad. Ik vond het vorig jaar al een grappig stuk om te lopen. Lekker druk met mensen langs de kant. Al zorgt dat ook voor een nadeel, ik moet best nodig plassen en om nou tegen iemand zijn been aan te gaan zeiken. Dat is ook zo weer wat. Aan het einde van het havenspoorpad draai je de slinge op. Echt een gekkenhuis, carnaval in Rotterdam.

Op een bordje lees is ‘remember, you’ve paid to do this’ en ‘pain is a French word for bread’. Ik moet er iedere keer weer om lachen. Het tempo is nog steeds goed.

15-20 kilometer

Bij Ahoy moet ik dan toch echt even plassen. Het viel me op hoeveel mensen hier al aan het wandelen waren. Het voelt hier echt warm aan. Na Ahoy draai je weer richting de Slinge en de mensen staan hier rijen dik. Na 20km zit ik nog keurig op schema. Maar om nou te zeggen dat er niks aan de hand is. Ik voel mijn rechter-hamstring een beetje. Proberen om er niet aan te denken. Negatieve gedachten brengen je niet verder. Ik zie Agnes staan met wie ik vorig jaar tot 30 kilometer samen liep.

Op mijn horloge kan ik van alles en nog wat zien. En bij het schakelen van tussentijd naar hartslag zie ik dat ik nu al meer calorieen heb verbruikt dan dat Fajah in een hele week eet. Het gaat dus goed qua bikinilijn.

20-25 kilometer

Bij station Maashaven zie ik weer wat bekenden staan en iemand met een bordje ‘is that a gel in your pocket or are you happy to see me?’ ik kan wederom een glimlach niet onderdrukken. Iets verderop staat iemand in een Rotterdam Running Crew shirt tegen een boom te plassen. Ik herken Jan en steek mijn duim op. Hij excuseert zich voor het wildplassen.

Op de Laan op Zuid is het 25 kilometer punt. Mijn tijd loopt iets op, maar gemiddeld zit het nog steeds wel snor. Ik reken door en denk dat ik net wel/net niet op 4 uur uit ga komen. De warmte speelt me parten maar daar heeft (bijna) iedereen last van.

25-30 kilometer

Aan de voet van de Erasmusbrug zie ik Sander en Isabel. Aan de andere kant de mensen van de RRC. Maar ik ben blij dat ik links liep (vanwege de schaduw) want nu kon ik nog wat naar Sander roepen. De Erasmusbrug werd door de topatleten een ‘ pukkel’ genoemd. Zo voelt hij wel tijdens de Bruggenloop als je er na krap 4 kilometer overheen loopt. Nu na 27 kilometer is ie best hoog hoor.

De volgende kuitenbijter is het tunneltje onder de Blaak. En omdat blaak en blaas maar 1 letter verschilt maak ik in het tunneltje snel een plas. In de stad staan de mensen weer rijen dik en klinkt de muziek keihard. Ik zie Claudia en Leo en iets later Chris en Kees.

30-35 kilometer

Het bos, dat is toch altijd wel een dingetje. En ik had besloten om het dit keer geen dingetje te laten worden. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ties en Marco fietsen mee en geven gels aan en een bidon met water. Een bidon die ik in zijn geheel over mezelf heen gooi. Bij de waterposten moet ik wel even wandelen. Rennend drinken zorgt er alleen maar voor dat je zelf onder de isotone drank zit. Nu loop je er sowieso niet op je paasbest bij maar toch. In de hoek naar de boszoom zie ik de ouders van Dante staan uit Bastiaan zijn klas. In eerste instantie had ik ze bijna gemist, maar ik kon nog net een duim opsteken naar Karin en haar man. Even daarvoor zag ik ook Angela staan, die heeft er ook net 10km opzitten.

Op het videoscherm hoor ik ineens ‘ er is er een jarig’ en ik zie de videoboodschap van Karin van de Running Crew. Echt superleuk.

IMG_20170409_184805_646

35-40 kilometer

Wat moet je erover zeggen he? Je telt de kilometers af. De tijd heb ik allang losgelaten. Ik vind het echt knap dat er mensen zijn die dikke PR’s hebben gelopen vandaag. Maar onder de vier uur gaat mij niet lukken. Ik vind het ook niet zo heel boeiend. Ik weet van mezelf dat ik een vrij matig getalenteerd hardloper ben maar wel eentje die zometeen twee marathonmedailles heeft. Hell yeah.

Kees zet me bij 40km op de film en ik zie dat Bianca er ook bij is gekomen. Op het filpmje dat Kees gemaakt heeft zie je echt dat alle hardlooptechniek die ik heb me danig in de steek heeft gelaten.

Ik krijg van Lenny een flesje water dat ik na twee slokken in zijn geheel over mijn hoofd leeg gooi. Maar goed dat die chips in je startnummer waterdicht zijn (en mijn telefoon goed opgeborgen was), een niet werkende chip is ook een angstvisioen. Bij iedere mat probeer te luisteren of ik wel een piep hoor.

Bij de kubuswoningen zie ik Carin en word ik iets later ingehaald door een mede-Kievit. De Kieviten stonden ook sponzen uit te delen op 12 kilometer. Dat is wel mooi dat ze dat doen.

Coolsingel, 42,195 kilometer

De beroemdste straat van Rotterdam. En het is niet echt een singel (meer). Rijen dik mensen, en dan probeer je bekenden te spotten. Als eerste mijn ouders en Annemieke en Patrick en mijn nichtjes Jolein en Saskia. Iets verderop zie ik Bastiaan, die staat op dezelfde plek als vorig jaar (kan hij lekker op het beeld van GK van Hogendorp klimmen en klauteren totdat ik er ben). Sandra staat er ook met een grote glimlach dus haar 10 kilometer zal ook vast goed gegaan zijn.

Tsja, en dan de finish he. Hier doe je het voor. 42,195 kilometer rennen. Wat een gekkenwerk. Maar wat mooi. Echt zo mooi.

Na het omhangen van de medaille worden er ook bananen aangeboden. Ik ben echter bang dat ik de komende weken geen banaan meer lust. Op dit momenten vind ik het jammer dat ik niet meer op de kleuterschool zit (en ook vanwege het knutselen) dan had ik mijn medaille mooi in het kringgesprek kunnen laten zien.

Via de uitgang richting Engels om mezelf om te kleden en een welverdiende massage. Op de behandeltafel controleer is de berichtjes op mijn telefoon. Een marathon lopen op je verjaardag zorgt voor nog meer berichtjes.

Ik scroll naar de sportsite van het AD om wederom te zien dat Feyenoord het in een beginfase weggeeft. Het zal weer eens niet zo zijn. In Annabel staat de televisie aan al kan ik vrij slecht tegen voetbal op televisie kijken. Aan het geluiden om me heen hoor ik dat het 2-2 staat. Niks aan de hand, gewoon nog 4 keer winnen.

Na twee welverdiende biertjes gaan Sandra, Bastiaan en ik naar huis. Twee medailles en veel indrukken rijker. Of ik een derde marathon ga lopen? Nu zeg ik van niet, ik beleef meer plezier aan kortere afstanden. Maar ja, mijn midlifecrisis is nog niet voorbij. Eerst een cabrio kopen, of een motor. Dan doe je een stuk sneller over die 42 kilometer.

20170409_144653

Update marathonplannen.

Als ik de verhalen zo links en rechts eens lees ben ik er niet rouwig om dat ik mijn startbewijs voor de CPC had verkocht. Ten eerste speelde Feyenoord een prima pot voetbal en ten tweede begreep ik dat het wel erg warm was. Nu kan dat op 9 april ook zomaar het geval zijn maar dan hoop ik voor 14:30 (de starttijd van de CPC) wel binnen te zijn. Niet in de laatste plaats om voetbal te kunnen kijken.

wpid-wp-1489480178221.jpg

Vrijdagavond liep ik met wat medelopers van De Kieviten een rondje door Berkel en Bergschenhoek. We hadden het idee om er maar 12-15 te lopen maar het was gezellig dus een extra omweg was zo gevonden.

wpid-wp-1489480188768.jpg

Zondag stond er eigenlijk 27km op de planning maar dan zou ik net op tijd thuis zijn om nog even te douchen voordat ik naar De Kuip zou gaan. Gelukkig was het Feyenoord-gehalte onder de zondaglopers vrij hoog en toen de trainer naar links liep ging ik met drie andere seizoenskaarthouders rechts richting Bleiswijk. Het werden dus 22 kilometers maar op die 5 komt het straks niet aan. Met de kilometers zit het wel snor, dat zijn er rond de 50-55 per week.

Sinds het begin van de marathontraining (halverwege december) liepen we 13 x meer dan 20 kilometer waaronder 3 x rond/boven de 30. Aanstaande zondag staat de laatste lange duurloop op het programma. Vijfendertig kilometer langs de Rotte. De laatste grote test voor de Marathon. Het klinkt gek maar ik heb er gewoon zin in. In de Marathon ook wel maar die is gelukkig pas over een paar weken zodat ik nog even aan het idee kan wennen. Op naar de Coolsingel!

 

 

Rondje Peel, update marathonplannen

Vorige week heb ik mijn startbewijs voor de CPC verkocht. Normaliter geldt de CPC als een goede test richting de marathon (vier weken later) maar ik heb er niet zoveel zin in. Ik ga liever naar De Kuip. Het worden nog 9 hele zware wedstrijden en daar wil ik gewoon bij zijn. De vier komende thuiswedstrijden en de uitwedstrijd tegen Excelsior ben ik present.

De CPC zou ik dan al testloop gebruiken en niet voluit gaan. En dan vind ik het zonde om daarvoor én naar Den Haag te reizen én Feyenoord te missen. Deze medaille boeit me niet zo, die van 9 april des te meer.

wpid-wp-1488880728204.jpg

Afgelopen vrijdagochtend liep ik een moeilijke 11 kilometer. Moeilijk omdat mijn knieen nog steeds zeer aanvoelden en het was erg vroeg, het ging niet eenvoudig. Mooie test voor de Roparun straks 🙂

wpid-wp-1488880710122.jpg

Afgelopen weekend was ik weg met de familie van Sandra’s moeders kant. Met meer dan 30 man in een huisje. Op vrijdag dronk ik lekker een paar biertjes en op zaterdag twee wijntjes bij het eten. De wekker had ik om 07:00 (waarom doen we dit?) uur gezet om een half uurtje later op pad te gaan voor de 28 kilometer die op het programma stond. Gelukkig had Luca het idee opgevat om op de fiets mee te gaan, net zoals tijdens Roparun 2015 toen ik door haar in de val werd gelokt om als loper mee te gaan. Dit was een soort van goedmakertje 🙂

Het werd een ronde om natuurgebied De Peel heen en op de terugweg kwamen we twee keer op een modderpad terecht. Dat ging mij lopend beter af dan Luca op een gewone fiets want die moest echt klunen af en toe. Dan gaat het op schoenen nét iets makkelijker.

Bij de ingang naar het natuurgebied gaf mijn horloge 29 kilometer aan en toen vond ik het wel weer mooi geweest. Mijn ledematen vonden het fietsritje terug in ieder geval erg fijn. Alles weer lekker losgefietst.

De 29 kilometer vielen me een stuk minder zwaar dan de 23 kilometer een week eerder. Achteraf gezien zag ik dat mijn gemiddelde tijd eigenlijk iets te snel was, voor een keertje mag dat wel maar eigenlijk moet dit zo’n 20-30 seconden boven je beoogde marathontijd liggen. Dinsdagavond liep ik een redelijk snelle en ook redelijk pijnvrije 13 kilometer door de Berkelse polders. Een teken dat het de goede kant op gaat met mijn ledematen.

wpid-wp-1488960640683.jpg

Hopelijk blijven de pijntjes nu weg en kan ik de komende weken opbouwen naar de 35 kilometer op 19 maart en de relatief minder lange afstanden de weken erna. De gemiddelde afstand die ik nu per week loop ligt tussen de 50 en 60 kilometer, een afstand waarvan studie uit wijst dat het de ideale trainingsarbeid zou moeten zijn voor amateurs die al een keer de marathon hebben gelopen.

Op naar mijn verjaardag en op naar de marathon!

Een doel?

In 2015 liep ik volgens smashrun 748 kilometer hard. Daar zaten de ongeveer 60 kilometer van de Roparun niet bij want destijds had ik nog geen hardloophorloge dat ik iedere keer op pauze kon zetten.

Over 2016 kwam de teller op ongeveer 1500 kilometer uit. Dat is inclusief 35 (redelijk) leuke en 7 helse kilometers op 10 april van het vorige jaar.

Aan alles merk ik dat ik een sociale loper ben. Ik vind het leuker om in een groepje te lopen dan alleen. En ondanks het feit dat al mijn ‘records’ in 2016 sneuvelden ben ik niet perse een snelheidsmonster. Daarvoor is mijn techniek te gebrekkig en ben ik, denk ik, te laat begonnen met hardlopen.

Terug naar het sociale, sinds de Van Nelle Run begin vorig jaar  ben ik ‘Leader of the Pack’ bij de Rotterdam Running Crew. Iets waar ik echt heel trots op ben. En van de zomer heb ik me zowaar aangesloten bij atletiekvereniging De Kieviten in Bleiswijk waar we nu met lange zondagse duurlopen op weg zijn naar de Marathon. Een marathon die op 9 april gaat plaatsvinden. Op mijn verjaardag inderdaad. Een doel om voor te trainen.

Op internet las ik dat een doel in je leven aan vier criteria moet voldoen. Het doel moet je (blijvend) uitdagen, je moet het heel erg leuk vinden en het moet een positieve bijdrage leveren aan de maatschappij (de runs met de RRC zijn dat zeker). Het laatste criterium is dat het voldoende inkomen moet opleveren om al je rekeningen te kunnen betalen.

Dat laatste gaat met mijn sportieve doel dus een klein probleem opleveren. Of ik moet op de tweede zondag van april onder de 2:02.57 duiken. Ik acht de kans dat mijn favoriete club dit seizoen kampioen wordt iets hoger in. Al is het maar net.

wpid-wp-image-1597735753jpg.jpg

De eerste kilometers van 2017 zitten er op. 

wpid-wp-1483438405139.jpg

De Euromist.