Eins, zwei..laufen!

Sinds ik er zelf werd ingeluisd voor de Roparun editie 2015 (leestip) ben ik er zelf ook redelijk goed in geworden: het erin luizen van mensen voor sportwedstrijden. Afgelopen Roparun luisde ik maar liefst vier mensen in dit avontuur (nog een leestip). Zoiets gaat niet ongestraft volgens de wetten van karma en dus werd ik er zelf ook weer eens ingeluisd. Of ik mee wilde doen aan de ‘der eins und einzige, supertolle schlager und blumenlauf’.

Als u denkt dat dit evenement bij onze Oosterburen plaatsvond dan heeft u het mis. In het pittoreske Roelofarendsveen, door de bewoners afgekort tot ‘De Veen’ (staat op Wikipedia en dan is het waar), vindt aan de vooravond van de kermis (waarover op Wikipedia staat dat het een drinkgelag is) een heuse marathon plaats. Er lopen 135 teams mee en ook een flink aantal individuele lopers die de 15 rondjes van ongeveer 2813 meter gaan lopen staan te rennen.

Enfin, Esther vroeg of ik in wilde vallen en ik zei geen nee. Het was een bijzondere aanblik op het startterrein, volgens mij heb ik zelden zoveel Nederlanders in Duitse kleding zien rond- en hardlopen. Van Dirndl-jurkjes (prima) via lederhosen (hmmmm) tot shirts van Die Mannschaft (wat??!!). Als bijna-RotterdammerT bood ik in mijn RRC-shirt (zwart, want dat kleedt af) wat tegenwicht. Want om nou in iets Duits lopen te staan te rennen dat gaat me net iets te ver.

Als eerste ging Wouter van start en die kwam na 12 minuten en 56 seconden alweer terug van zijn eerste rondje. En dat kon ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan, iets met apenrots en compensatiegedrag. De route was echt supertof, als eerste door het gebouw van de slager heen waar je de rookworst nog rook. Door de tuin van een huis en via een ponton door de kas heen. Van de kassenloop in Bleiswijk weet ik dat kassen vrij warm zijn om door hard te lopen en dit was geen uitzondering.

Eenmaal uit de kas hadden ze een brug verkleed als skihelling. Met wit tuinbouwplastic waande je je even op wintersport. Hup, door de volgende kas heen. Een zorgkas waar behalve mooie bloemen ook een geit op een tafel stond net zoals in De Efteling bij de wolf en de zeven geitjes (foto is bewijs).

Na de kas kwam je op een stuk weg dat vermomd was als Duitse snelweg. Met alle bekende bordjes van dien. Een flitspaal, iemand die een kip beet hield en Duitse schlagers. En bier, heel veel bier. Bij de eerste rondjes was het slecht weer en stonden er wel wat mensen langs de kant. Bij de laatste ronden stonden de party-tenten, die dienst deden als tijdelijke kroegen, barstensvol. Wat dat aangaat zijn alle dorpen hetzelfde, als er een excuus is om bier te drinken dan wordt dat ook niet nagelaten. En terecht.

Mijn eerste ronde liep ik in 12:33 (#compensatiegedrag) en daarna waren de dames aan de beurt. Ondanks flink wat ‘gedownplay’ van hun kant liepen ze ook alle rondes vrij constant. En zo gingen we ronde na ronde verder, door kassen en een tuincentrum. De winnaar van de individuele marathon deed er net iets meer dan 3 uur over. En als je beseft dat het een bochtig parcours is met smalle paadjes en heel veel verschillende soorten ondergrond is dat echt super knap.

De skiberg

Autobahn

Na de derde ronde begon ik wat last te krijgen van mijn peroneus te krijgen, dat klinkt als een Dinosaurier maar dat is een spier die in mijn voet eindigt. De dag voor de halve marathon van Dublin verstapte ik mezelf (en ik had pas 1 pint Guinnes op, dus daar kwam het niet van) en de laatste weken voel ik die spier tijdens het hardlopen. Een voordeel is wel dat ik hem dit keer na het hardlopen niet meer voelde en dat was de week ervoor nog wel zo. Er zit verbetering in.

De laatste ronde deden we met het hele team. De mannen hadden er vier rondjes op zitten (Ik liep de andere drie in, mocht u het willen weten, 13:04, 13:13 en 13:41. Niet dat ik het bijhield hoor #opscheppert) en de dames allebei drie. De laatste ronde was een ereronde over het parcours. Met een glas bier door de kas heen nadat we bij de slager een worst hadden gekregen waar zelfs Kim Holland rode konen van zou krijgen. De partytenten stonden nu echt overal vol en de lokale slijterijen hadden goede zaken gedaan. Met een broodje rookworst en een vers biertje sloten we deze supertolle marathon in 4:07 af.

Mocht ik er volgend jaar niet ingeluisd worden dan ga ik zelf eens op zoek naar drie loopmatties want dit was echt enorm grappig. Bedankt voor het erinluizen!

The Texas Cowboy Pferde Sattel Verkaufers

Zwart kleedt af.

Sveti Jovan Kaneo en Shopska, dag 3 in Ohrid

Op weg naar het fort van Samuel zagen we gisteren al de bordjes met daarop de weg naar Sveti Jovan Kaneo, de kerk van Johannes van Patmos die het boek openbaringen schreef in de bijbel.

Gisteren was het doel het fort, vandaag namen we voor een groot gedeelte dezelfde weg richting Sv. Kaneo. Het laatste stukje was bergop en dat was met bijna 30 graden nog even zweten. Bastiaan zat het laatste stuk op mijn nek en dus konden we wel een beetje doorlopen. Want lopen dat doen we hier in Ohrid. De stappenteller op mijn telefoon komt iedere dag ruimschoots boven de 10.000 stappen uit, 10 kilometer per dag dus.

Het uitzicht vanaf de berg, en op, Sveti Jovan Kaneo was geweldig. Ons reisboek had niets gelogen over een kerk met de meest betoverende ligging in heel Macedonie (niet dat we alle andere kerken hebben gezien, maar ik wil de schrijver best geloven). Het gebouw stamt van voor 1447 en is dus al ruim 500 jaar oud. Eenmaal boven hadden we een prima zicht op het meer van Ohrid en op buurland Albanie.

Om niet te vroeg aan de 10.000 stappen te komen namen we op de terugweg een boot richting de haven van Ohrid. Om daar een lekker Shopska salade, onze favoriet tot nu toe, en een biertje te nemen. De verbrande calorieën moeten ook weer aangevuld worden nietwaar.

P1140337

Een muffin met spinazie en geitenkaas. Een goede bodem voor een klim.

P1140354

Sveti Jovan Kaneo in alle glorie.

P1140373

P1140374

Een erg fraai uitzicht.

P1140393

P1140397

Met de boot terug voor 400 denar, ongeveer 7 euro.

P1140402

P1140411

Meeuwen op een boot.

P1140421

Ohrid vanaf het meer gezien. Boven de stad torent het fort uit.

P1140431

Shopska salade en een halve liter bier. Laatstgenoemde kost 80 denar op het terras, ongeveer 1,20 euro. Wanneer loten we een club in Macedonie? O wacht, daar moet je eerst Europees voetbal voor spelen.

Börek en bier, dag 1 in Ohrid

‘Kijk Henk, de bagageband is hier al!’  De vrouw voor me bij de douane heeft duidelijk niet naar buiten gekeken tijdens de landing, want dan had ze kunnen zien dat het vliegveld van St. Paul the Apostel niet bepaald Schiphol is. Zelfs ons eigen Zestienhoven (ja, ik noem het nog steeds Zestienhoven) is een groot vliegveld hiermee vergeleken.

Er zaten 193 passagiers in het vliegtuig en de blauwe Boeing is het enige vliegtuig dat zojuist geland is. Onze tassen hebben we dus zo. Bij het uitstappen van het vliegtuig viel ons oog op de Volkswagen T3 die hier dienst doet als ambulance. Zo’n zelfde T3 die wij eerder dit jaar verkochten om weer eens wat verder te reizen. Dat verder reizen werd Macedonie en ondanks dat het slechts twee en een half uur vliegen is waan je je in een andere wereld. Niet in de laatste plaats door het cyrillische schrift overal op het vliegveld en later in de stad.

Onze kamer is nog niet klaar en dus trekken we het centrum in. Op het centrale plein staat aan de ene kant een kerk en aan de andere zijde een moskee. Een overblijfsel van honderden jaren Ottomaanse overheersing. Op het moment dat ik een broodje ga halen komt de multiculturele samenleving in Rotterdam me goed van was. Ik zie in de vitrine iets wat bij de Turkse bakker een börek heet. Schoorvoetend wijs ik op het broodje met vulling van kaas en zeg met een groot vraagteken boven mijn hoofd ‘börek?’ ‘Da! börek’ zegt de vrouw van de bakkerij en ze schakelt snel over op het Engels voor de rest van mijn bestelling.

Bij het hotel bestellen we, zoals het hoort, een lokaal biertje. Er zit vlakbij een Ierse pub met Guinness op de tap en Heineken sponsorde vorige week een optreden van een grote Nederlandse deejay hier op het strand. Maar voor zover het gaat  drinken wij altijd lokaal. En voor het lokale eten gaan we zo op pad naar een van de vele restaurants hier aan het meer. Dobar den uit Ohrid en tot morgen.

P1140116

De Macedonische vlag is prominent aanwezig in het straatbeeld.

P1140120

Het centrale plein met rechts een kerk en links een moskee.

P1140107

Er staan nog erg oude huizen in Ohrid.

P1140131

Ohrid vanaf het meer gezien.

P1140128

Een van de vele beelden.

P1140135

Het meer, met rechts op een steiger Sandra en Bastiaan.

P1140159

Tijd voor een lokaal biertje.