7-2 op 7-2

Waarom bewaar je een treinkaartje uit 1988? Ik heb geen idee, maar ik kwam dit kaartje laatst weer tegen in een van mijn oude Feyenoord-knipselmappen.

Op 7-2-1988 speelde Feyenoord thuis tegen AZ’67. Met nog 8293 andere toeschouwers zag ik een van de grootste zeges in mijn 25-jarige loopbaan als Feyenoord-supporterT. Met o.a. Mario Been, Benny Wijnstekers, Sjaak Troost en René Hofman in de basis werd er gehakt gemaakt van AZ’67. Het voelde een beetje als genoegdoening voor de allereerste wedstrijd die ik ooit in De Kuip zag en waar Feyenoord destijds met 3-4 verloor van de Alkmaarders.

Na 30 minuten spelen maakt David Mitchell de 1-0 na voorbereidend werk van Hofman. Invaller Hoekstra scoort een paar minuten later de 2-0 en nog voor rust zorgt Hofman voor de 3-0.

Na rust gaat het hard met de goals. Been benut een penalty en op het uur scoort Hofman zijn tweede goal van de middag. De 6-0 en 7-0 komen van de voet van André Hoekstra die al in de 8e minuut inviel voor Lars Elstrup. En dan zijn er nog 25 minuten te gaan. Of De Kuip ook om tien heeft geschreeuwd die middag weet ik niet. Het zou zo maar eens kunnen.

Feyenoord scoort niet meer die middag en AZ’67 kan het leed verzachten door twee ballen achter Joop Hiele te werken. Een verdediger van AZ’67 zou niet veel later voor Feyenoord tekenen en daar vijf seizoenen spelen. Over wie hebben we het hier?

Zaterdag speelt Feyenoord weer thuis tegen AZ (zonder de ’67) met de trein gaan we allang niet meer en een treinkaartje zal ook wel iets duurder zijn dan de 2 gulden 80 die ik toen moest betalen. Voor een 7-2 tekenen we echter blind.

Seduced by the darkside

Wie had dat ooit  gedacht? Een twist-and-go scooter in huize Peenvogel. Twee weken geleden verkocht Sandra mijn Vespa P200 uit 1981 die bijna drie jaar trouw dienst had gedaan als woon-werk Vespa.

Ik merkte wel dat ik, zeker op het stuk snelweg wat ik iedere dag rij, een beetje een unheimisch gevoel kreeg bij alle gehaaste malloten om mij heen in de ochtend en avondspits.

Een P200 uit 1981 heeft namelijk geen schijfremmen en bij een noodstop is de vluchtstrook een betere optie dan remmen. Begrijp me niet verkeerd, de rest van de oldtimers gaan echt niet weg maar er is een wezenlijk verschil tussen het dagelijkse verkeer met al dat gestress om mij heen en een toerritje op een zonnige zaterdagmiddag over provinciale wegen.

Om een lang verhaal kort te maken, Sandra is net voor de derde keer naar de RDW geweest voor een herkeuring (zoals maandag viel te lezen was de scooter afgekeurd vanwege het licht) en de scooter (eentje uit 2003) staat nu op mijn naam.

Daar ging nog een heel bureaucratisch proces met BPM aan vooraf dus het heeft haar de hele dag gekost (sorry San). Na goedkeuring en betaling van de belasting moeten we een kentekenplaat aanvragen als de papieren binnen zijn en we rijden voortaan iets luxer, en vooral een stuk veiliger (en sneller hahaha) naar het werk.

Om in termen van de oldskool-scooterrijders te blijven ben ik verleid door de donkere kant van het scooterrijden, een automaat!

Hier had een andere foto kunnen staan

Namelijk een foto van mij op mijn nieuwe woon-werk Vespa. Ware het niet dat de RDW vanochtend niet mee wilde werken. De Vespa komt oorspronkelijk uit Engeland en, in tegenstelling tot oldtimers waar overal ter wereld dezelfde koplamp/reflector in een Vespa zit, is bij dit nieuwe model de verlichting aan de rijrichting aangepast.

Afgekeurd dus. De verkopende partij is nu inderhaast een nieuwe reflector aan het regelen maar op de reflector die er nu in zit zien wij geen vermelding staan dat dit om een exemplaar gaat die bestemd is voor het Verenigd Koninkrijk.

We moeten nog even wachten dus. Totdat er licht aan het einde van de testtunnel is zeg maar.

Mixed emotions

Toen ik vanochtend Facebook opende zag ik dat ik een berichtje had van de broer van een jongen waar ik in de jaren ’90 vaak mee omging en waarmee ik met een groepje met vakantie naar Salou en Kreta ben geweest. Het onderwerp van het bericht deed me naar adem happen, hij schreef dat zijn broer onlangs was overleden. Zomaar, zonder dat hij iets mankeerde.

Een donderslag bij heldere hemel, nog geen 40 jaar en een jong dochtertje. Er stond bij dat de uitvaart vandaag was om 3 uur in Den Haag maar helaas niet waar. Een vriendin belde later op dat ze wist waar het was en dat zij ook ging dus ik heb al mijn moed verzameld en ben er ook heen gegaan. Vreselijk voor de familie om mee te moeten maken. Zo jong…het leven kan zo oneerlijk zijn.

De rij voor de iPad2

Toen ik later die middag op de fiets Bastiaan ophaalde voelde ik me nog steeds uit mijn hum. Ik ging Bastiaan ophalen omdat Sandra een poging ging wagen een iPad2 te bemachtigen. D’r stond een behoorlijke rij bij de Saturn op zuidplein en ze was een van de laatsten die er eentje had (doet dat Apple goed, zo’n hype creeeren) en was dus blij dat ze de gok gewaagd had. Terwijl ik dit type wordt i-tunes bijgewerkt. Maar leuke gadget of niet, het gaat in de leven dus om belangrijkere zaken. Neem nooit met ruzie afscheid van elkaar. Het zou zo maar eens de laatste keer kunnen zijn.

Olé? Nee Ale!

Pelgrim bier uit Delfshaven op tap in De Kuip en Grolsch in het uitvak als Twente op bezoek komt. Of Brand bier wanneer Roda te gast is bij Feyenoord. Ondenkbaar? In Nederland misschien wel maar vanaf volgend seizoen de realiteit bij Brighton & Hove Albion. Voor het thuispubliek zijn er per wedstrijd twee verschillende soorten lokaal gebrouwen Ales op tap en in het uitvak een bier uit de streek van de tegenstander. Briljant! Met dit topic begeef ik met op het terrein van Joris, want iemand die zoveel stadions in Engeland heeft bezocht is een autoriteit in deze.

Enfin, de club wacht al veertien jaar op een nieuw stadion en vanaf deze zomer is het een feit, het Falmer Stadion (door een deal met een creditcard maatschappij American Express Community Stadium genoemd) is dan eindelijk klaar. In 1995 werd de club uit hun eigen stadion gebonjourd omdat het toenmalig bestuur de grond had verkocht zonder zich te bekommeren om een nieuw stadion. Het fraaie aan het hele verhaal is nog dat de club nauwelijks geld overhield aan deze verkoop.

De laatste wedstrijd in hun oude stadion in seizoen 1996-1997 was er een vol degradatiegevaar. The Seagulls stonden op het punt te degraderen uit The Football League. Brighton & Hove Albion won echter van Doncaster Rovers en een ‘winners takes it all’ wedstrijd tegen Hereford United volgde. Beide clubs hadden evenveel punten en door een 1-1 gelijkspel bleef Brighton erin op doelsaldo.

Withdean Stadium

Twee seizoenen lang speelden The Seagulls in het stadion van Gillingham op zo’n 80 kilometer van Brighton vandaan. Daarna kwamen ze terug in eigen stad en speelt men in het Withdean stadion. Eigenlijk een atletiekstadion en gekozen tot het op vier na slechtste stadion in het Verenigd Koninkrijk (de foto spreekt voor zich). Tot en met dit seizoen dus. Vanaf de zomer kunnen er ruim 22.000 man in het nieuwe onderkomen.

Het is modern en van alle gemakken voorzien maar stukken beter dan de veredelde atletiekbaan waar men nu speelt.

Nu hebben we nog zoveel stadions te gaan in Engeland maar een tripje in de nazomermaanden naar Brighton aan zee daar krijg ik Sandra vast wel mee. Kan Bastiaan mooi op het kiezelstrand spelen terwijl papa naar de voetbal is. Onder het genot van een lokale Ale.

Brighton-pier met kiezelstrand toen we er in 2009 waren.