De laatste week van mei, 21 jaar geleden (deel 1)

Aanstaande zaterdag is het precies 21 jaar geleden dat ik getuige was van mijn eerste kampioenschap van Feyenoord. Vandaag deel 1 over de bizarre voetbalweken voorafgaand aan die mooie pinksterdag in Groningen.

De opmaat voor deze ontknoping vond plaats op zaterdagavond 13 maart 1993. Feyenoord speelde thuis tegen PSV en zwaar tegen het spelbeeld in leek het er lange tijd op dat de Eindhovenaren zouden winnen in De Kuip. Tot de 93e minuut.

Feyenoord viel nog een keer aan en Dean Gorré scoorde de belangrijke gelijkmaker. Ed de Goeij kwam het hele veld overgestoken om zich boven op de kluwen juichende spelers te storten. Na deze wedstrijd ging het crescendo met overwinningen op Volendam. Roda, RKC, Cambuur (op de dag na mijn 20e verjaardagsfeestje, en dus met een kleine kater,  met schitterende goals van Heus en Kiprich) en Den Bosch. En toen stond de Klassieker voor de deur.

Waar we van te voren hoge verwachtingen hadden (en de politie ook getuige bovenstaand pamflet dat uitgedeeld werd in de trein) was de wedstrijd zelf een deceptie. Feyenoord verloor en de titelaspiraties leken de koelkast in te gaan.

Goffertpark

Zeker toen Feyenoord een week later gelijkspeelde in Nijmegen tegen Vitesse (nee dit is geen typefout, er werd vanwege de grote belangstelling voor deze wedstrijd uitgeweken naar het stadion van de aartsrivaal. Tegenwoordig zou dat een politiemacht van Noord-Koreaanse proporties op de been brengen, in 1993 lagen we gewoon in het Goffertpark in de zon met een biertje te wachten tot het stadion openging. Vitesse was dat seizoen een sterke subtopper en Feyenoord had het moeilijk. Van de 17.500 toeschouwers was er minimaal een derde voor Feyenoord maar waarschijnlijk had het halve stadion een sympathie voor de Kuipbewoners.

Twintig minuten voor tijd scoorde Hans Gillhaus de 1-0 voor Vitesse en pas vlak voor tijd kon Feyenoord wat terugdoen door John van Loen. De einduitslag was 1-1 en aangezien PSV de avond ervoor met 2-5 van Sparta gewonnen had (een wedstrijd waar veel Feyenoorders bij waren die hoopten op een stunt van de stadsgenoten uit West) bleven de Eindhovenaren een betere uitgangspositie hebben voor de titel.

Bommelding

PSV moest een paar dagen later weer naar het Rijnmond-gebied. De wedstrijd tegen Dordrecht’90 werd gestaakt wegens een bommelding bij een 0-1 achterstand van de Dordtenaren. Dordrecht stond op degraderen (en zouden uiteindelijk ook naar de eerste divisie gaan) en veel hoop had ik niet op een stunt. Als PSV deze wedstrijd zou winnen dan waren ze zo goed als zeker van de titel. Binnen een kwartier zag de wereld er ineens een stuk anders uit. Door o.a. een goal van Wouden stond Dordrecht ineens met 2-1 voor en moest PSV alle zeilen bijzetten. Een gelijkspel was het uiteindelijke resultaat aan de Krommendijk.

De zaterdagavond erop was het druk in De Kuip voor de wedstrijd tegen Willem II. Alsof we wisten wat er zou gaan kunnen gebeuren. Voor meer dan 30.000 toeschouwers scoorden Taument en De Wolf al voor rust en was de buit binnen. Subersub Obiku maakte de 3-0 en blesseerde zichzelf door bij het juichen in een hek te gaan hangen. Met goede moed, en een transistor-radio, gingen we de volgende dag naar de Zevenhuizerplas. Toen Van Breukelen een inschattingsfout maakte bij een schot van Sturing bleek dat we niet de enige waren die een radio mee hadden genomen naar het strandje. Overal klonken juichkreten en na afloop van de wedstrijd zag je overal opgetogen gezichten. Vitesse had gewonnen en Feyenoord had nog een inhaalwedstrijd te goed in Maastricht. Als ze die wonnen zouden ze op 1 punt voorsprong kunnen komen met nog 1 wedstrijd te gaan. De eerste titel sinds 1984 gloorde.

Live op TV

De kaartjes voor de wedstrijd in Maastricht waren gewild maar ik had deze al lang in mijn bezit. De wedstrijd zou namelijk een paar weken eerder gespeeld worden maar werd verplaatst naar dinsdagavond 25 mei 1993. MVV streedt voor haar laatste kans op Europees voetbal, Feyenoord voor de titel en met zoveel belangen op het spel besloot de NOS de wedstrijd live op TV uit te zenden. Op de heenweg werden we door diverse mensen bij benzinepompen succes gewenst, de mensen gunden ons de titel. In Maastricht was er geen sprake van een pre match drinking session, sterker nog zelfs iets te eten krijgen was bijna onmogelijk. Alles was potdicht en Annemieke had nog bijna een politie-hond in haar been hangen toen ze wat te eten probeerde te halen achter het uitvak.

In het uitvak was het warm, en druk. Zo druk dat een deel van het hek naar het buffervak met vereende krachten gesloopt werd en op het veld gegooid werd. Er was wel wat meer ruimte voor Het Legioen maar nog steeds stonden we als haringen in een ton tegen elkaar geklemd, de kaartjes voor deze wedstrijd stelden niet veel voor en er waren behoorlijk wat valse kaarten in omloop.

Penalty

De wedstrijd zelf was ongemeen spannend. In De Kuip had MVV al met 3-4 gewonnen en onder aanvoering van Erik Meijer deden de Maastrichtenaren er alles aan om voor het eerst in de geschiedenis Europees voetbal binnen te halen. Deze wedstrijd zouden we niet cadeau krijgen.

John de Wolf voert een verbeten duel uit met Erik Meijer

Na een half uur spelen onstnapte Meijer aan de aandacht van de verdediging en ging recht op De Goeij af. De enige die hem bij kon halen was Van Gobbel en die trok de aanvaller in de zestienmeter onderuit. Geel en een strafschop, en daar kwam Van Gobbel goed mee weg want dit was absoluut een rode kaart. PSV-huurling Lanckohr ging achter de bal staan en schoot……..op de paal! Ook de rebound werd niet benut en zo bleef het 0-0. Feyenoord leefde nog.

De Tovenaar van Tatabanya

De tweede helft was een paar minuten oud toen Kiprich met een onmogelijke actie de 0-1 scoorde. Bijna op de achterlijn wist hij de bal in het doel te krijgen. Het uitvak werd bijkans gek van vreugde en overal in De Geusselt sprongen Feyenoorders op. MVV moest komen en dus kregen we ruimte maar Feyenoord verzuimde de wedstrijd op de counter te beslissen en het duurde tot de 96e (!) minuut voordat Regi Blinker de bevrijdende 0-2 maakte. Overal klonk het ‘Hand in Hand’ en ‘We worden kampioen’, nog 1 wedstrijd te gaan. In Groningen, maar eerst nog naar huis vanuit het warme Maastricht. Maar daarover morgen meer.

De Wolf, Kiprich en Van Loen weten dat de titel eraan komt

8 mei 2002, een dag om nooit te vergeten

8 mei 2002 was een rare dag, voor alle Feyenoorders in het algemeen maar voor Sandra en mij in het bijzonder. Op de ochtend van die achtste mei zaten we in een een wachtkamer in Sint Franciscus Gasthuis te Rotterdam te wachten. Sandra had al een tijdje een bult in haar hals en de huisarts had ons doorverwezen naar het ziekenhuis voor een nader onderzoek.

Sandra baalde als een stekker dat ze juist vandaag een prik in haar hals zou krijgen om een en ander te laten onderzoeken ‘zit ik straks met een pleister in mijn hals in de kroeg’ was haar reactie. Zeker omdat we dachten dat het zoiets stoms zou zijn als de kattenkrabziekte.

Verderop in de wachtkamer zat een jongen in een Feyenoord-shirt met een verse gipsvoet. Dat leek mij verdomde lastig de trappen van De Kuip opkomen die avond. Dan viel zo’n pleister allemaal nog mee.

Smit en ik aan de pils.

Na het onderzoek en het maken van de vervolgafspraak togen we na de lunch richting de stad. De auto van Annemieke werd in de buurt van de Jonker Fransstraat neergezet en in Café de Hofnar namen we de eerste biertjes. Via een kroeg op de Meent vertrokken we ruim op tijd naar station Blaak om een van de extra treinen naar het stadion te nemen. Ondertussen om de 3 minuten controlerend of ik het wedstrijdkaartje nog wel had.

De extra trein op de Blaak had een probleempje en in plaats van zuidwaarts te rijden keerde hij terug richting Centraal Station. De mensen om ons heen werden wat paniekeriger maar uiteindelijk zette het gele gevaarte zich in beweging richting station Stadion. Bij De Kuip aangekomen leek het wel of we bij de ECT voor de deur stonden, zoveel containers waren er neergezet om de twee supportersgroepen gescheiden te houden.

Ze schijnen daar als bakens in de verte.

Gevolg was wel dat we vanaf het treinstation Stadion helemaal om moesten lopen (we hadden immers kaartjes voor vak KK, dat is ook een heel lang verhaal). Een voordeel daarvan was dat we wel langs Jason’s Place kwamen waar we normaliter een patatje aten. Er stonden een paar Fransen in de rij bij de frietkraam maar voor de rest was Nederlands de voertaal. Alle neutrale kaarten waren in handen van Feyenoord-supporters gekomen en zo speelden we toch een verkapte thuiswedstrijd.

Eenmaal op het vak aangekomen waren de keepers net op het veld om zich op te warmen. De Duitsers zaten allemaal al in het stadion want hun feestlokatie Ahoy was achteraf niet zo feestelijk gebleken. Ze zaten daar in een grote hal met duur bier. Niet echt wat Duitsers gewend zijn qua voetbalbeleving. Een verstoorde minuut stilte voor de aftrap (de Dortmund-fans wisten van niets wat er de maandag ervoor op het mediapark in Hilversum zich had afgespeeld) en de wedstrijd kon beginnen.

Ik kan het niet meer aanzien.

De wedstrijd zelf stond bol van de spanning en daar zijn al veel (betere) verhalen over geschreven, een rode kaart voor Kohler, vrije trappen, penalties en Gyan die kopduels van Jan Koller wist te winnen. Fatalistisch als de meeste Feyenoorders zijn kon ik de laatste minuten niet aanzien. Een 3-2 voorsprong tegen Duitsers en je weet dat de 90e minuut nog moet komen. Of ze nu met 10 man (in dit geval) of met 8 man op het veld staan. Die 90e minuut komt eraan, dat is een feit. Ik had een wedstrijd tegen Stuttgart nog in mijn achterhoofd en zag het eventjes somber in.

De Cup is binnen!

Toen de scheidsrechter af floot waren we blij, zo enorm blij. Die eerste keer in De Kuip voor nog geen 10.000 man thuis verliezen van AZ. En dan 17 jaar later een Europese hoofdprijs winnen. Ik was zo enorm trots op dit elftal. Helaas kon er geen huldiging plaatsvinden op de Coolsingel want dat was verboden door de Burgemeester. Feesten in een stad vol rouw was wellicht raar geweest maar het maakte de prijs niet af en dat voelt nog steeds als een gemis. 

The aftermath

Tsja, de bult in Sandra haar hals bleek niet zo onschuldig te zijn. Allerminst, een paar weken na de UEFA-Cup finale zaten we weer in de wachtkamer van het SFG om de diagnose te horen. Hodgkin luidde het antwoord. Oftewel Hodgkinlymfoom, kanker dus. Daar zit je dan in een wachtkamer en voel je de grond letterlijk onder je vandaan vallen.

De ene woensdag huilden we van geluk en een paar weken later huilden we van verdriet. De behandelend arts vertelde dat deze vorm goed te behandelen viel en daar moet je je aan vasthouden. Twaalf keer chemotherapie en meer dan 25 bestralingen later waren de prognoses eind januari van 2003 meer dan goed.

Ondertussen waren we wel in Turijn en Glasgow met Feyenoord geweest. De wedstrijd in Newcastle en de Supercup in Monaco kwamen niet goed uit met Sandra’s behandeling. Een paar weken na de laatste bestraling stapten we op het vliegtuig naar Thailand voor een welverdiende vakantie, om die rare en nare periode op een passende manier af te sluiten.

Sandra is springlevend maar iedere keer als het 8 mei is moet ik denken aan die woensdag in 2002. En niet alleen vanwege de winst van de UEFA-Cup.

Van diepe dalen naar hoge toppen.

Feyenoord vs Cambuur Leeuwarden

Door de afsluiting van de korte stadionweg dit keer geparkeerd op de Veranda. Gaf me vanaf het dak van de parkeergarage mooi de gelegenheid om wat plaatjes te schieten.

 

Ga je mee naar het stadion.

 

Vuurwerk is misdaad. Kennen die bekerverliezers niet lezen?

Feyenoord is waarschijnlijk de enige club op aarde waar de groundsmen een staande ovatie krijgen.

 

Goede awaysupport. 850 Friezen on tour. Mooi, zonde van die buscombi die ze verplicht kregen.

Nog een keer op de bank in De Kuip. Ronald Koeman, misschien wel de beste trainer van Feyenoord die geen prijs won.

In de twaalfde minuut een staande ovatie voor Koeman. Een minuut lang applaus. Op zijn Engels.

1-0 door Ruud Vormer. Feyenoord verslapte en daardoor was de ruststand 1-1.

ManU gaat Europa niet in. Manu wel. Elvis has just left the pitch.

Vilhena speelde op de plek van Lex en kopte erg vrij de 2-1 in en viert dit met vak W.

De hier onzichtbare Pelle kopt de 3-1 binnen. Klus geklaard en voorronde Champions League. Maar het had zoveel mooier kunnen (en moeten) zijn.

Zijn laatste goal in De Kuip?

Klinkende cijfers. Feyenoord staat in de top 10 van meest scorende ploegen in Europa.

Ronald mag tevreden zijn, maar stiekem denkt hij (net zoals ik vandaag de hele dag) aan RKC-uit, Zwolle-uit, Twente-uit en Go Ahead Eagles uit. Om nog maar te zwijgen van Heracles thuis. Feyenoord heeft geen wedstrijd gestolen dit seizoen, we zijn eerder bestolen. Uithuilen en opnieuw beginnen.

Had er iemand een taxi besteld?

Mooie speeches.

Jonas Koeman.

Als een generaal voor de troepen uit. Gio maakt een selfie.

Feyenoord bedankt!

 

12 jaar geleden op het postkantoor.

Om nu te zeggen dat wij hier grote fans van de Nationale VoetbalBond zijn nee. Maar zeker één keer was ik wel erg blij met ze. Na de uitwedstrijd in het UEFA-Cup toernooi in Eindhoven tegen PSV in 2002 kon je op de website van de KNVB een aanvraag doen voor kaarten voor de finale die op 8 mei van dat jaar in onze eigen Kuip zou plaatsvinden.

Er was nog een lange weg te gaan want de return moest nog volgen en het was immers pas de kwartfinale. De kans leek mij groter dat we bij Internazionale-AC Milan zouden zitten op deze meidag in Rotterdam, als we uberhaupt kaarten wisten te krijgen. Maar je wist het maar nooit hé. Dus heb ik iedereen aangespoord hetzelfde te doen. Aanvragen die kaarten! en mochten andere clubs in de finale staan dan kon je ze vast nog wel slijten op de zwarte markt.

Toen de finale eenmaal gehaald was werd duidelijk dat mensen die een uitkaart hadden ook in aanmerking zouden komen voor een kaartje (het was immers een wedstrijd op neutraal terrein) en zodoende waren Sandra en ik sowieso verzekerd van een kaartje.

Niettemin was ik erg blij dat deze brief vijf dagen na de return tegen Internazionale op de deurmat viel. Zodoende waren Annemieke en kleine Smit ook verzekerd van een kaartje. 4 kaartjes vak KK voor 55 euro per stuk. Op de dag van de finale zag je dat heel veel Feyenoorders bij de KNVB een kaartje hadden besteld. In de ‘neutrale’ vakken zaten alleen maar Feyenoorders.

Onze kaartjes die we via onze uitkaart hebben gekocht hebben we verkocht aan twee bekenden die achter het net hadden gevist tijdens de enorm lange rijen bij de ticketboxen in den lande en de niet zo handige bedieners van het systeem. Op TV Rijnmond waren soms tranentrekkende beelden te zien van mensen die naar Groningen waren gereden, de hele nacht in de rij hadden gelegen en tot hun afgrijzen zagen dat de sigarenboer ter plaatse niet met het systeem om kon gaan.

Het verkopen van een van die kaartjes was nog erg grappig. Eentje ervan had ik bewaard voor iemand met wie ik eind jaren ’80 altijd in de bus zat als ik naar De Kuip ging. Hij stapte dan altijd in bij de Bergse Dorpsstraat en het resterende stuk hadden we het er vaak over hoe slecht Feyenoord destijds wel niet was. Ik hoorde via Fred dat hij geen kaartje had en dat hij naarstig op zoek was. Een ideaal moment om wat aan mijn karma te doen.

Ik voelde me een beetje Hennie Huisman toen we de winkel inliepen waar hij werkte om het kaartje te verkopen. Hij reageerde eerst nogal verbaasd (we hadden zijn baas gebeld of hij aanwezig was) en vroeg me wat ik dan wel niet voor die kaartjes wilden hebben want op internet gingen ze voor meer dan 300 euro. Mijn antwoord was “gewoon 30 euro per stuk, dat heb ik er ook voor betaald. We zijn immers geen *

Hij had op dat moment echter geen geld bij zich en belde zijn zus om het te komen brengen. Blijkbaar was hij bang dat ik alsnog weg zou lopen met het kaartje want vijf minuten later kwam zijn zus met piepende banden de stoep op gereden en de deal werd gesloten. Het leek wel een transactie van contrabande. Voor het bedrag wat ze op marktplaats deden had ik een playstation kunnen kopen maar dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Het verkopen van een kaartje voelde nooit zo goed. Wat wás die kerel blij zeg.

Hoe dichter we bij de finale kwamen hoe bijgeloviger ik werd. Mijn eerste wedstrijd zag ik in ’85, de finale was op 8-5 en op dat moment had ik een vaste plek op vakkie-N op rij 8, stoel 5. Dit kaartje moest wel geluk brengen. En zo geschiedde, die playstation heb ik trouwens nog steeds niet gekocht.

* invullen naar wat u goeddunkt….

Dit artikel verscheen eerder in mei 2012. Ik hou nogal van recyclen.

Feyenoord vs AS Monaco, 22 jaar geleden

Gisteren schreef ik op Facebook naar aanleiding van een artikel over Hillsborough door Doingthe116 het volgende. “Als er een voetbalgod zou bestaan, en die bestaat niet kan ik u vertellen. Maar als er eentje zou bestaan dan is het aanstaande kampioenschap van Liverpool een teken van bovenaf”. De gerechtigheid van een titel precies 25 jaar na dato.

Ongeveer hetzelfde dacht ik op 15 april 1992 exact drie jaar na Hillsborough. Na jaren van ellende en een bijna faillissement lonkte voor Feyenoord een finaleplaats in een Europees toernooi op 6 mei 1992. Nu is een paar seizoenen in de marge voetballen niks vergeleken met hetgeen wat er in Sheffield was gebeurd. Maar wij Feyenoorders zijn nogal meester in het cultiveren van ‘het grote lijden’. Ik wist toen niet beter. Vergeef me.

Zes mei is voor Feyenoorders een magische datum. Op 6 mei 1970 was Feyenoord de aller-allergrootste club van Europa (en later ook van de wereld) en toen ik voor het eerst naar De Kuip ging in 1985 was die overwinning in San Siro een schim uit het verleden. Het had qua tijdsgevoel net zo goed in de oertijd geweest kunnen zijn. Feyenoord in een Europese finale? Dat ging nooit meer gebeuren.

Feyenoord-as monaco (EC2)

Na de (onverwachte) bekerwinst in 1991 mocht Feyenoord aantreden in het, helaas terziele gegane, Europacup toernooi der bekerwinnaars. Een toernooi waar je binnen no-time in de halve finale kon staan omdat er een ronde minder werd gespeeld  dan in het UEFA-Cup toernooi. In de eerste ronde werd Feyenoord gekoppeld aan Partizani Tirana uit Albanië. Uit bleef het 0-0 en in De Kuip had Feyenoord de grootste moeite om de, door bakker Klootwijk gesponsorde en met Nico Haak op het doel spelende, Albaniërs te verslaan.

De ronde erna volgde het Zwitserse Sion. Zowel uit en thuis bleef het 0-0 en penalties zorgden voor de beslissing in Rotterdams voordeel. Het tweeluik met Tottenham Hotspur was voor vele supporters van mijn generatie het eerste bezoek aan Engeland. Ik had toen geen geld voor de reis er naartoe en heb daar nog steeds spijt van als haren op mijn hoofd (haha). Thuis wonnen we door een mazzelgoal van Kiprich en uit bleef het op White Hart Lane na een voetbalgevecht 0-0.

Door slechts twee keer te scoren in het hele toernooi stond Feyenoord in de halve finale. En de tegenstander daarin was de moeder der ‘modern football’ clubs. Het poenerige AS Monaco. Nauwelijks een achterban en het speeltje van een puissant rijke eigenaar. In Monaco speelde Feyenoord met 1-1 gelijk en De Kuip was in de return gevuld met een hunkering naar een finale voelbaar, een finale op 6 mei (!) in Lissabon. Zelf maakte ik me nogal zorgen hoe ik ooit in Lissabon moest komen als scholier. Maar dat was voor latere zorg. Eerst maar eens winnen van die Fransen.

monaco1

Eigenlijk had Monaco gewoon een erg goed elftal. Met o.a. Rui Barros, George Weah, Liliam Thuram, Emmanuel Petit en Youri Djorkaeff. De trainer van dit elftal was Arsene Wenger. De Fransen speelden op de counter en een van deze messcherpe counters werd na 33 minuten door George Weah tot een goal gepromoveerd. Feyenoord moest nu scoren maar de finale in Lissabon leek verder weg dan ooit toen vlak na rust Rui Barros voor de 0-2 zorgde. De ruim 42.000 Rotterdammers zagen het met lede ogen aan.

In De Kuip vierde alleen de prinsen Rainier en Albert van Monaco feest. Meer Monegasken waren er zowat niet meegekomen en dat tekende deze club. Uitgerekend een Amsterdammer bracht de hoop in de Rotterdamse harten terug. Twee minuten na de 0-2 maakte Rob Witschge de ‘Anschlusstreffer’ en Feyenoord begon te drukken en kreeg kansen op meer.

monaco2

monaco3

Er moest risico genomen worden en trainer Wim Jansen haalde in de 78e minuut Ruud Heus (die een eventuele finale zou moeten missen door zijn gele kaart) naar de kant ten faveure van de Roemeense spits Marian Damaschin. Dit resulteerde in nog meer kansen en het was diezelfde Damaschin die Feyenoord in de 87e minuut op 2-2 bracht. (in de NOS documentaire die over Het Legioen werd gemaakt zie je mij nog met drie vingers gebaren hoeveel tijd er nog was).

De 2-2 was echter nog altijd niet genoeg om de finale te bereiken. De wedstrijd liep tegen het einde, toen Damaschin in blessuretijd opnieuw de bal in de voeten kreeg. Hij haalde uit en zijn schot belandde op de paal, waarna vrijwel direct werd afgefloten. Feyenoord kon de finaleplek vaarwel zeggen.

monaco4

monaco5

The aftermath: De finale in Lissabon werd voor slechts 16.000 toeschouwers gespeeld en het Duitse Werder Bremen legde beslag op de enige Europese beker die Feyenoord dus niet won. Hoe anders was dat geweest als wij in de finale hadden gestaan. Op 8 mei 2002 volgde een nieuwe kans. Maar daarover meer in de mei-maand.

Koeman! Koeman!

Vergeten (nou ja een klein beetje want het doel nog wel pijn) zijn de onnodige nederlagen tegen Heracles, Ado, RKC en Zwolle (de laatste twee in de laatste minuut). Het stomme puntverlies tegen AZ, NAC, Go Ahead en Twente (de laatste twee in de laatste minuut). Het had dit seizoen gekund én gemoeten. Maar met het vijfde budget van Nederland worden we mooi weer tweede. En in dat opzicht heeft Ronald het prima gedaan.

Noodgedwongen veel eigen jeugd ingepast die alleen maar meer waard zijn geworden. Volgende week zondag moet de kers op de taart worden. Voorronde Champions League, dat had ik na drie wedstrijden niet verwacht.