Oogappel

Ff kort berichtje. Oog ziet er goed uit dus groen licht voor vakantie en hardlopen.

Oogdruk is wel wat hoog dus dat gaan ze in de gaten houden voordat het glaucoom kan worden. Sterkte geopereerd oog wijkt zoals het er nu naar uitziet maar weinig af qua sterkte. Oog moet nog iets minder soepig worden. Vliegen mag dus maar gevraagd om standaard oogdruppels tegen de droge lucht.

Goed nieuws dus. Ook recent wondje aan oppervlakte is genezen. Nou ja, dat dus.

Lichtschuw

Tsja, was ik eindelijk echt op de goede weg met het oog: ik was weer aan het werk (paar uur per dag), had zelfs een rondje van vijf kilometer gewandeld in een tempo waarbij je tijdens de marathon van Rotterdam met confetti en sirenes binnen gehaald zou worden totdat ik last van hoofdpijn kreeg. En ik begon met steeds meer als Dracula te gedragen qua zonlicht (dat heet lichtschuw met een mooi woord).

Dus gisterochtend toch maar weer naar het oogziekenhuis gegaan. Gelukkig kan Sandra zorgverlof opnemen. En na veel wachten en een paar onderzoeken bleek dat er een scheurtje in het hoornvlies zit. Dat is binnen een paar dagen op te lossen met een zalfje dus echt erg is het niet. Maar vervelend is het wel allemaal.

Morgen weer controle in het oogziekenhuis en donderdag op bezoek bij de ARBO-arts. Je hebt er gewoon een dagtaak aan, aan al die ellende.

Oogje in het zeil houden

Zo, 18 dagen na de operatie en een week na de laatste laserbeurt wederom controle in het oogziekenhuis. Normaal zou ik zeggen: hopend op groen licht maar aangezien de lasers (die best zeer doen) die gebruikt werden om het netvlies dicht te maken ook groen zijn hoopte ik eerlijk gezegd niet op dát groene licht.
 
Afgelopen vrijdag was ik ook in het ziekenhuis. In mijn oog drijven nu allemaal dingen die ik als een soort van screensaver voorbij zie komen (en daar moet ik mee leren leven, ze worden uiteindelijk minder donker van kleur). Maar afgelopen vrijdag bleef de donkerste wolk continu in mijn zicht hangen. Dus even gebeld met het ziekenhuis en ik mocht/moest gelijk langskomen. De mensen die klagen over de Nederlandse ziekenhuizen lach ik voortaan vierkant uit. Als er echt wat is kun je vrijwel gelijk terecht.

 
Tijdens het laseren (dus niet eenzelfde behandeling als mensen die hun ogen laten laseren, het laseren bij mij moet vergeleken worden met hechten) kwam het feit dat ik van het Arische ras ben niet goed uit. Weinig pigment in mijn blauwe ogen en daardoor is het lastiger laseren begreep ik.
Vandaag dus de controle. Genezing gaat de goede kant op. Vliegen mag, dus we kunnen gewoon met vakantie binnenkort. Met mijn geopereerde oog zie ik ongeveer 70% nu, maar een nieuwe bril mag pas na 2 a 3 maanden.

Sporten nog even twee weken mee wachten tot volgende controle dus hardlopen zit er nog even niet in. Hechtingen van de laser zien er dus goed uit en we worden langzaam aan weer mens in plaats van piraat. Arr!
 

Oogcontact, deel 2

Nieuws van het front. Bij de controle vanochtend zag het er in principe allemaal goed uit. Het kussentje dat de scheur dicht moet drukken doet zijn werk alleen de vraag is of het genoeg druk gaf om de scheur af te dichten. De lasers vorige week lijken goed te zijn máár een paar (behoorlijk wat) extra lasertjes kon geen kwaad om garantie tot aan de deur te geven.

Direct op de laserlijst maar wel even de tijd doden in de stad.

Blijkbaar een tijdje niet op oude binnenweg geweest want er zit nu een tent die ‘sla’ heet. Vroeger kon je er bier, verdovende middelen en een klap voor je muil krijgen maar nu dus een restaurant dat sla heet. Tijden veranderen.

Enfin, de lasers gingen dit keer zonder verdoving mijn oog in. Vorige keer moest de dokter meer moeite doen omdat die gasbel van Slochteren in de weg zat. Maar dit keer deden ze wederom best pijn. Na het laseren ging ik bijna k.o.

Een koud washandje, wat water en even zitten gaven me de nodige tellen rust in de ring voor de volgende ronde. En die ronde staat voor volgende week. Conclusie : hoopvol, maar we zijn er nog niet. En nu weer rusten.

Oogcontact

Tsja, het was even stil op deze webzijde. Niet zonder reden trouwens. Tijdens/na de Roparun zag ik wat wazig. Ook wat sterretjes/lichtflitsen in mijn rechteroog, vermoeidheid dacht ik. Of stress, maar dat laatste werd in huize Peenvogel hartelijk weggelachen.

Enfin, het lachen verging mij wel een beetje nadat ik bij een consult bij de plaatselijke dokter werd doorverwezen naar de acute oogzorg van het Oogziekenhuis in Rotterdam. En helemaal toen de dienstdoende arts mij vertelde dat ik per direct opgenomen moest worden. Ik had last van ablatio retinae oftewel netvliesloslating.

Daar kan iedereen last van krijgen. In je ogen is de ruimte tussen het netvlies en de lens gevuld met een soort glasvocht. Naarmate je ouder wordt verandert de samenstelling van het glasvocht geleidelijk waardoor het op een gegeven moment los kan komen van het netvlies. Dit is een normaal proces dat plotseling optreedt. Soms kan er echter een scheurtje in het netvlies ontstaan waardoor er vocht onder het netvlies kan komen en het netvlies los kan komen te liggen. 

Een operatie was dus nodig omdat bij netvliesloslating het gezichtsvermogen uiteindelijk verloren gaat. Dat is een dure zin om te zeggen dat je gewoon blind aan een oog kan worden zonder operatie.

In mijn spijkerbroek, ik had uiteraard niks bij me want had niet verwacht opgenomen te worden, werd ik in een ziekenhuisbed gelegd met het dringende en dwingende advies plat te blijven liggen. En met plat bedoelen ze ook plat. Deze plafondplaten heb ik een uurtje of 30 vakkundig in de gaten gehouden.

Uiteraard kwam Sandra niet snel na mijn berichtjes met een pyjama, een oplader voor mijn telefoon en een tandenborstel (en nog veel meer natuurlijk). Na talloze druppels, een paar consults en weer wat onderzoeken met futuristisch ogende apparatuur kreeg ik te horen dat ik een dag later als zesde op de operatierol zou staan. Ergens laat in de middag dus. 

Na een avondmaaltijd (bami met saté mocht je het willen weten) ging ik redelijk vroeg onder de wol. De dame schuin tegenover me was van het type hypochonder en daar werd ik niet al te vrolijk van. Ik kon wonderwel op mijn rug slapen (iets wat me thuis nooit lukt) maar kreeg wel een keer een vermaning van de nachtverpleger toen mijn hoofd blijkbaar opzij was geschoven. 

Eenmaal wakker was het een lange dag wachten, podcasts luisteren en appen met bezorgde familie, vrienden en voornamelijk Sandra. Mijn operatie zou om 14:30 op de rol staan en ik had gekozen voor plaatselijke verdoving. Best raar waarom ik dat beslist had. Ik had nog nooit in een ziekenhuis gelegen en had altijd verwacht dat ik voor volledige narcose zou kiezen bij de meest simpele aandoening. En nu, bij ongeveer de engste combinatie die ik kon verzinnen van ogen en naalden, koos ik voor lokale verdoving. Rare jongens die peenvogels.

Na weer flink wat druppels en controlevragen of ik het echt was en welk oog het betrof kreeg ik zelfs een sticker boven mijn oog met een pijl erop. Dit oog ging het om. Om een uurtje of twee werd ik opgehaald en zag ik het plafond aan mij voorbijtrekken zoals ze in de meest goedkope ziekenhuisseries altijd doen voor wat extra dramatisch effect. 

De preparatie voor de operatie ging op zich best vlotjes. Eerst een verdoving met wat druppels. Toen de opdracht om naar rechtsboven te kijken waarbij ze daarna stiekem een holle naald met verdoving in de andere hoek duwden. Die zag ik echt niet aankomen. Na verloop van tijd voelt die hele omgeving zoals een verdoving bij de tandarts. En door je oog zie je helemaal niks (olé olé). Die was knock-out.

Bij de operatie zelf viel me niet mee (en ook niet echt tegen). Ik kreeg een doek over mijn hoofd met een uitsparing voor het te opereren oog. En ik,  die niet zo heel goed tegen benauwde ruimtes kan, kreeg het wel wat warm onder dat tentzeil (het voelde echt alsof ik onder iemand zijn koepeltent lag). Dat was blijkbaar te merken aan de hartslag op de monitor want er werd direct gevraagd of het wel goed met me ging. Met muziek vanaf de chirurg zijn telefoon ging het opereren vrolijk verder. 

Of het door een goedje wat ik toegediend had gekregen kwam of de moeheid weet ik niet maar ik viel dus gewoon in slaap tijdens de operatie. Alleen toen ik wakker werd bewoog ik blijkbaar want ik hoorde een rollende vloek uit de mond van de chirurg komen. Uiteindelijk werd ik een uur later naar buiten gerold en kreeg ik van de zusters een waterijsje om bij te komen van alle schrik. Het eerste wat ik te eten kreeg sinds de bami de avond ervoor.

Op de kamer zaten Sandra en Bastiaan op me te wachten en dat deed me erg goed. Mijn oog zat dichtgeplakt en dat moest zeker een nacht zo blijven. Mijn oog openkrijgen viel een dag later nog niet mee. En dat is best lastig voor je goede oog. Niet alleen vermoeiend maar ook vet irritant. Die zaterdag had ik direct de eerste controle en in de wachtkamer leek het wel een fanbijeenkomst van Roy Orbison. Eerste conclusie was dat het er goed uit zag maar de chirurg wilde wel graag dat ik dinsdag terug zou komen om het ontstane gat nog verder te laseren.

De eerste dag moest ik vooral in een treurhouding zitten en ik vond mezelf ook best zielig. Een stroom van berichtjes van mensen die vroegen hoe het met me ging zorgde nog wel voor wat verlichting. In tijd van nood leer je je vrienden kennen want er zijn ook zat mensen die helemaal niks van zich laten horen. Op zich prima natuurlijk, zo werken die dingen en ik ben zelf ook niet altijd even attent.

Maandag (en vooral dinsdag) was ik niet echt in mijn hum. Alles kost moeite en je bent zo afhankelijk. Dat is eerlijk gezegd niks voor mij. Heel veel mensen vroegen zich af hoe het nu moest met dat normaal gesproken ‘drukke bestaan’. Nou ja, ik kan echt prima luieren hoor. Alleen dan wel op mijn eigen voorwaarden met een biertje en een goed boek. En dat zat er nu net niet in. Wel veel podcasts, muziek en slapen.

Op dinsdagmiddag kreeg ik na een onderzoek een laserbehandeling. En dat, lieve kijkbuiskinderen, viel me niet mee. Allereerst de onderzoeken waarbij er een soort van diafragma op je oogbol geduwd werd. Mijn oog voelde al beurs aan. En daarna een behandeling waarbij er groene lasers mijn oog ingejaagd werden. Wel groene, dus van het rebellenleger van Star Wars. Dat was dan wel weer een opsteker. Ik heb geprobeerd aan positieve dingen te denken terwijl er een X-Wing fighter zijn lading op mijn oog afvuurde.

Ik kan er nu wel lollig over doen maar dinsdagavond voelde ik me echt miserabel. Er zat weer een kapje over mijn oog en daardoor kon ik mijn bril niet op. En met -5 zie je en kan je dan echt helemaal niks. Ik ben ook vroeg gaan slapen maar voelde de prik van de verdoving en de laserbehandeling eigenlijk de hele nacht.

Op woensdag, donderdag en vrijdag werd het allengs wat beter. Keek ik eerst nog tegen een hele grote gasbel in mijn oog aan, deze begon langzaam kleiner te worden (de gaswinning is Slochteren is er niks bij). Ook de erwtensoep waar ik eerst doorheen keek veranderde langzaamaan in kippensoep en is nu op weg naar een bouillon te worden. Goed zicht heb ik echter nog lang niet. Met een goed én een minder goed oog kijken is ook enorm vermoeiend. Pas op vrijdagavond was ik weer een soort van mens die niet na het avondeten naar zijn bed snakte.

Ik heb ook een polsbandje om die je normaliter bij festivals zou krijgen. We hebben het hier gekscherend het oogfestival genoemd. Ik mag geen lachgas gebruiken (bummer, ik heb hier nog een hele lading) en niet vliegen zolang het polsbandje nog om mijn arm zit. Aanstaande maandagochtend heb ik weer controle en dan weten we wat meer. Normaal gesproken is mijn oog er een minpunt op achteruit gegaan en mag ik voorlopig ook niet autorijden.

Sporten, bukken en zware dingen tillen is de eerste periode uit den boze. Maar dat zou na een week of twee wel weer mogen. Gelukkig heb ik genoeg steun aan Sandra, Bastiaan en de familie van mij en Sandra. Ook de buurvrouw die telkens tussen de middag de oogdruppels kwam toedienen. Je ziet pas hoe onthand je bent als je er zelf mee te maken krijgt. Enfin, in de loop van de volgende week hopelijk een positief bericht.