Eye of the tiger

Jaja, ik weet het. Ik heb deze site een beetje laten versloffen. Er valt ook weinig te melden over de afgelopen weken. Maar vandaag maakte ik zowaar weer wat mee 😉 Ik moest namelijk naar het oogziekenhuis voor controle. Zes weken terug werd er een gaatje in mijn iris geschoten om zo de oogdruk te verlagen.

Met de metro naar de stad en uiteraard zijn ze aan het bouwen, overal zijn ze aan het bouwen. Hier de Waalse kerk uit 1923 met op de achtergrond de in aanbouw zijnde baantoren.

Daar zijn we weer.

Die houdt een oogje in het zeil.

En na een boel getuur via dit als een martelwerktuig-uitziende apparaat was de eindconclusie dat de oogdruk goed was en dat ik een leesbril nodig ga hebben. De man excuseerde zich voor dit bericht, bang als hij was mij met mijn ouderdom te confronteren, maar mijn antwoord dat ik in de Middeleeuwen waarschijnlijk al dood zou zijn als 48-jarige plaatste alles weer in perspectief.

Terug naar de metro. 

Ook al een tijdje. Dit kunstwerk hangt er al sinds 1990.

Going underground.

Druk oog

Gisteren plaatste ik deze foto in mijn stories op instagram. Instagram is een soort parallel universum waar iedereen met allerhande hashtags probeert te laten zien dat zij wél een uitbundig en sportief leven leiden.

Enfin, zelfs tussen de instagrammers waren een aantal mensen met een echt kloppend hart die zich afvroegen wat er aan de hand was. Nou ja, niet veel behalve dat mijn oogdruk te hoog was en daar moest wat aangedaan worden.

Met een laser werd er een gat in mijn iris geschoten en dat zouden ze beter kunnen doen. Geef de patiënt het masker van Darth Vader op bijvoorbeeld en laat een virtuele X-Wing de lasers afvuren. Dat maakt het proces een stuk leuker.

De behandeling was geslaagd want de waarde van de druk had een ander cijfer gekregen. Toen ik vroeg waar het dan in gemeten werd (bar? Psi?) moest de dame mij het antwoord schuldig blijven. Dat was wel jammer want ik ben te lui om op Google te kijken wat het wel is. Al kan je dat bij weekend miljonairs nog wel eens duur komen te staan (ik weet het inmiddels, bij de meting van de oogdruk wordt de waarde opgegeven in mmHg.)

Bijkomend voordeel was ook dat je verreweg de Benjamin van de wachtkamer bent bij dit soort ingrepen. Dus als een jonge hond sprong ik de weide weer in. Klaar om een hippe insta-foto te maken. We hebben het er maar (oog)druk mee.

Bring the lasers!

Vanochtend vroeg mocht ik me weer in het Oogziekenhuis melden. De arts had tijdens het jaarlijkse onderzoek iets gemompeld over glaucoom en daarvoor moest ik vandaag dus in Rotterdam zijn. In een notendop de conclusies: Voortaan beide ogen druppelen én binnenkort een laserbehandeling perifere iridotomie.

Mijn oogdruk moet (blijvend) worden verlaagd en hiervoor kan een perifere iridotomie uitkomst bieden. Tijdens de laserbehandeling perifere iridotomie wordt met laserlicht een klein gaatje in de iris gemaakt, zodat een aanval van hoge oogdruk voorkomen kan worden.

De behandeling heeft dus tot doel om de oogdruk laag te houden en daarmee het gezichtsveld en de gezichtsscherpte te behouden; niet om die te verbeteren. Omdat bij de meeste mensen de bouw van de twee ogen gelijk is, wordt de laserbehandeling meestal aan beide ogen tegelijkertijd verricht. Klinkt heel spannend maar het is nog geen vijf minuten werk. Lang leve de geneeskunde.

Oog

Een van de eerste opmerkingen die ik kreeg nadat ik de diagnose ‘netvliesloslating’ had gekregen was dat ik nu tenminste niet meer met twee ogen naar Feyenoord hoefde te kijken. Daaraan moest ik denken toen de camera de net gewisselde Nicolai Jorgensen in beeld bracht tijdens de oorwassing tegen Az.

Met een hand voor zijn oog leek het erop alsof Jorgensen naar het speelveld keek zoals kleuters verstoppertje spelen. Wat je niet ziet gebeurt niet echt. Maar dat was buiten het oversteekmoeder-tenue van Az gerekend, dat viel niet te missen. 

Hopelijk zijn zijn oogklachten snel voorbij en zet hij de transfer naar Turkije, een land waar veel mensen juist voor oogcorrecties naar toe gaan, nog even uit zijn hoofd. Desnoods speelt hij aanstaande woensdag in Friesland met een bril op. Als hommage aan het belangrijkste doelpunt uit de clubgeschiedenis van Feyenoord.

Laat Nicolai nog maar even blijven want het gepruts van El Oso deed namelijk zeer aan allebei mijn ogen.

Oogappel, update rechteroog

Ongeveer 100 dagen na mijn oogoperatie had ik vandaag wederom een controle. Een belangrijke want hoeveel zicht heb ik nog met mijn rechteroog. Met twee ogen zie ik redelijk goed en kon ik zelfs autorijden (iets wat ik voorheen helemaal niet kon dus dat is een pré) maar met mijn rechteroog alleen was het na de operatie toch wel een stuk minder.?

Eerst had ik een hele riedel aan korte onderzoeken. Een oogdrukmeting, een oogmeting en twee scans om o.a. de dikte van het hoornvlies en de oogzenuwen te bepalen. Daarna volgde het gesprek met de chirurg die mij ook geopereerd had.?

Het ziet er allemaal positief uit. Laten we beginnen met de sterkte. Met bril is mijn rechteroog nu 40%. Dus dat wordt tijd voor een nieuwe bril maar dat was sowieso al het plan. Na ongeveer drie maanden na de operatie zijn de stofwolken voldoende gezakt voor oogmeting bij de opticien. Met nieuwe bril komt het rechteroog op 70% tot maximaal 90% uit. Goed nieuws dus. Jullie kunnen straks weer met een gerust hart bij mij in de auto stappen (alvast excuses voor de mensen die de afgelopen periode al met me meegereden zijn) ?

Dan de vlek/vis in mijn oog. Ja, die was nog best aanwezig vond ook de chirurg. Ik heb er niet zo heel veel last van behalve als ik lang achter een computerscherm zit of als de temperatuur snel wisselt zoals laatst op reis in Cambodja als je van een airco-omgeving naar buiten stapte. Met de vlek/vis moet ik gewoon leren leven. Die wordt ooit wel wat lichter. ?

Dan de oogdruk/zenuw. Ook daar positief nieuws. Door de oogdruk kan de oogzenuw langzaam maar zeker bekneld kunnen raken en dat zou gezichtsverlies als gevolg hebben. Vooralsnog geven de waardes, mede door het dagelijkse druppelen, en de gemaakte scan geen reden tot paniek. Dat moet ik wel in de gaten houden en dus blijven druppelen. Omdat ik dat zelf lastig kan heb ik een druppelbril gekocht. Dat klinkt vies maar dat is het niet. Nu druppelt Sandra mij iedere dag (dat maakt het verhaal niet beter besef ik). ?

En dan het laatste punt. Mijn linkeroog. Het glasvocht is daar nog oké maar ook hier zou het kunnen gebeuren dat er een scheurtje in het netvlies gaat ontstaan met de jaren. Dat is gewoon een kwestie van in de gaten houden. Als ik sterren ga zien moet ik me melden in het ziekenhuis. Nou, dat is een makkelijke vuistregel want op het veld van De Kuip zijn geen sterren te bekennen.

Eye of the tiger

Zo, een iets langer bericht over de controle van gisteren. Rond half vier was ik weer in het Oogziekenhuis. Eerst de standaard oogmeting zoals ze bij de opticien ook doen. Met het geopereerde oog kwam ik nog niet heel ver. Met het ‘goede’ oog redelijk. Mijn bril werd opgemeten en de oogdruk.

Direct door naar het volgende onderzoek; een soort van scan van het oog. Die had ik ook al ondergaan voor de operatie. Een redelijk futuristisch ding waarbij je allemaal rode lijnen ziet gaan. Een beetje zoals je irisscans in films ziet.

En toen het wachten op het consult met de chirurg die me geopereerd had en zijn collega’s. Zijn conclusie was dat hij me flink te pakken had gehad met de hoeveelheid lasers. Iets wat ik hem nooit ga vergeven 😉 Alles ziet er dus goed uit. De soep in mijn oog moet dus helderder worden de komende weken. En of een nieuwe bril echt direct nodig is, is de vraag. De sterkte lijkt ongeveer hetzelfde te blijven, misschien een half punt achteruitgang.

Voor de komende periode een neutrale oogdruppel mee en een druppel tegen de hogere oogdruk. En over een paar maanden weer controle. Zometeen heb ik nog een afspraak met de arbo-arts in Rijswijk. Daar ga ik gezellig op de fiets naar toe omdat ik nog steeds geen auto mag rijden.

Oogappel

Ff kort berichtje. Oog ziet er goed uit dus groen licht voor vakantie en hardlopen.

Oogdruk is wel wat hoog dus dat gaan ze in de gaten houden voordat het glaucoom kan worden. Sterkte geopereerd oog wijkt zoals het er nu naar uitziet maar weinig af qua sterkte. Oog moet nog iets minder soepig worden. Vliegen mag dus maar gevraagd om standaard oogdruppels tegen de droge lucht.

Goed nieuws dus. Ook recent wondje aan oppervlakte is genezen. Nou ja, dat dus.

Lichtschuw

Tsja, was ik eindelijk echt op de goede weg met het oog: ik was weer aan het werk (paar uur per dag), had zelfs een rondje van vijf kilometer gewandeld in een tempo waarbij je tijdens de marathon van Rotterdam met confetti en sirenes binnen gehaald zou worden totdat ik last van hoofdpijn kreeg. En ik begon met steeds meer als Dracula te gedragen qua zonlicht (dat heet lichtschuw met een mooi woord).

Dus gisterochtend toch maar weer naar het oogziekenhuis gegaan. Gelukkig kan Sandra zorgverlof opnemen. En na veel wachten en een paar onderzoeken bleek dat er een scheurtje in het hoornvlies zit. Dat is binnen een paar dagen op te lossen met een zalfje dus echt erg is het niet. Maar vervelend is het wel allemaal.

Morgen weer controle in het oogziekenhuis en donderdag op bezoek bij de ARBO-arts. Je hebt er gewoon een dagtaak aan, aan al die ellende.

Oogje in het zeil houden

Zo, 18 dagen na de operatie en een week na de laatste laserbeurt wederom controle in het oogziekenhuis. Normaal zou ik zeggen: hopend op groen licht maar aangezien de lasers (die best zeer doen) die gebruikt werden om het netvlies dicht te maken ook groen zijn hoopte ik eerlijk gezegd niet op dát groene licht.
 
Afgelopen vrijdag was ik ook in het ziekenhuis. In mijn oog drijven nu allemaal dingen die ik als een soort van screensaver voorbij zie komen (en daar moet ik mee leren leven, ze worden uiteindelijk minder donker van kleur). Maar afgelopen vrijdag bleef de donkerste wolk continu in mijn zicht hangen. Dus even gebeld met het ziekenhuis en ik mocht/moest gelijk langskomen. De mensen die klagen over de Nederlandse ziekenhuizen lach ik voortaan vierkant uit. Als er echt wat is kun je vrijwel gelijk terecht.

 
Tijdens het laseren (dus niet eenzelfde behandeling als mensen die hun ogen laten laseren, het laseren bij mij moet vergeleken worden met hechten) kwam het feit dat ik van het Arische ras ben niet goed uit. Weinig pigment in mijn blauwe ogen en daardoor is het lastiger laseren begreep ik.
Vandaag dus de controle. Genezing gaat de goede kant op. Vliegen mag, dus we kunnen gewoon met vakantie binnenkort. Met mijn geopereerde oog zie ik ongeveer 70% nu, maar een nieuwe bril mag pas na 2 a 3 maanden.

Sporten nog even twee weken mee wachten tot volgende controle dus hardlopen zit er nog even niet in. Hechtingen van de laser zien er dus goed uit en we worden langzaam aan weer mens in plaats van piraat. Arr!
 

Oogcontact, deel 2

Nieuws van het front. Bij de controle vanochtend zag het er in principe allemaal goed uit. Het kussentje dat de scheur dicht moet drukken doet zijn werk alleen de vraag is of het genoeg druk gaf om de scheur af te dichten. De lasers vorige week lijken goed te zijn máár een paar (behoorlijk wat) extra lasertjes kon geen kwaad om garantie tot aan de deur te geven.

Direct op de laserlijst maar wel even de tijd doden in de stad.

Blijkbaar een tijdje niet op oude binnenweg geweest want er zit nu een tent die ‘sla’ heet. Vroeger kon je er bier, verdovende middelen en een klap voor je muil krijgen maar nu dus een restaurant dat sla heet. Tijden veranderen.

Enfin, de lasers gingen dit keer zonder verdoving mijn oog in. Vorige keer moest de dokter meer moeite doen omdat die gasbel van Slochteren in de weg zat. Maar dit keer deden ze wederom best pijn. Na het laseren ging ik bijna k.o.

Een koud washandje, wat water en even zitten gaven me de nodige tellen rust in de ring voor de volgende ronde. En die ronde staat voor volgende week. Conclusie : hoopvol, maar we zijn er nog niet. En nu weer rusten.