Peenvogeltrip no.17 ‘a bumpy ride’

Heh? Hadden we niet al bij Peenvogeltrip #18 moeten zijn? Ja, dat klopt. Maar toen ik met het oog van Sauron lag te worstelen (en de weken erna) stond mijn hoofd niet echt naar het regelen van een najaarsreisje. Toen ik er wel weer zin in kreeg bleek de boot wel erg duur te zijn voor het gekozen weekend. Dus vandaar dat we ons vizier toen maar op het voorjaar van 2020 gericht hadden. Voor Peenvogeltrip #17.

Alle clubs in de betaalde divisies hebben we nu wel gehad en het nieuwe stadion van York is nog niet klaar dus moesten we op zoek naar een mooie bestemming. En Scarborough stond, mede doordat het aan zee ligt, hoog op mijn lijstje. Daar dacht de rest hetzelfde over. En zodoende stapten we, met storm Ciara in ons achterhoofd en storm Dennis als voorbode, op vrijdag op de boot.

Scarborough (Eng.) Zaterdag 15 februari 2020. Scarborough Athletic – Bamber Bridge 5-0. Bet Victor Northern Premier League.

Scarborough Athletic is een zogenaamde Phoenix-club. Een club die uit zijn as is herrezen. Scarborough Athletic Football Club (SAFC) werd opgericht op 25 juni 2007 na de liquidatie van Scarborough Football Club (SFC). Na de eerste tien seizoenen in het stadion van (redelijk naburige) Bridlington Town gespeeld te hebben, verhuisde de club in juli 2017 terug naar Scarborough. Eindelijk terug in de stad waar de club naar vernoemd werd.

Hun faillissement had voorkomen kunnen worden. Scarborough ging failliet met ‘slechts’ een schuldenlast van 2,5 miljoen pond. Ze wilden hun stadion (het McCain stadion) aan een woningontwikkelaar verkopen om te zorgden dat ze voldoende geld zouden hebben om de schulden af te betalen en een nieuw stadion te bouwen. Het gebied was echter alleen bestemd om ‘sportieve activiteiten’ en zodoende mocht het stadion niet verkocht worden en ging de club naar de haaien. Zodoende werd het 128-jarige bestaan van de club (uit 1879) beëindigd.

De originele club speelde sinds 1898 op het oude Athletic Ground. 90 jaar later werd het stadion vernoemd naar de sponsor McCain. Sindsdien had het de briljante bijnaam ‘the theatre of chips’. Het was een klein stadion dat af en toe ook voor Cricket, Honkbal en Rugby gebruikt werd.

Saillant detail is dat Rode Ster Belgrado er ooit een vriendschappelijke wedstrijd speelde tegen Scarborough en won met 4-2. Later dat seizoen won deze club de Europacup 1. Een van de laatste winnaars voordat de CL een voorgekauwde bende werd.

Nadat Scarborough failliet ging stond het stadion leeg. De ingangen zijn bewaard gebleven als herinnering. Maar de ooit gewijde grond voor de fans heeft de grootste vernedering ooit ondergaan. Op de plek waar ooit de middenstip lag staat nu een Lidl. De man in de pub wist me te vertellen dat geen enkele echte fan daar ooit zijn boodschappen zal gaan doen.

De pride of Hull.

Eerste biertje tegen de zenuwen. Daarna was het tijd voor de quiz.

 

Een vrij eerlijke loting.

Zweten op de quiz.

Anton knows….

De dansvloer blijft een fenomeen. Mijn dansvloerfoto’s zijn om redelijk voor de hand liggende redenen mislukt. Dat is achteraf maar goed ook.

Geen Engels ontbijt maar een bescheiden pastie. Omdat we meer trek in Indiaas hadden voor lunch.

eNgELanD LiGt NoG StEedS iN EuRoPA!

Zeker met druilerig weer zijn Engelse badplaatsen een pareltje van vergane glorie.

Krabben.

Tijd voor de eerste pint. Al viel die nog wat zwaar bij mij.

De schoonmaakster van de pub was het ook zat. Dat gedruppel.

Nog meer Scarborough.

Ik word wel blij van dit soort tafereeltjes.

Sandra probeert rijk te worden. Kees kijkt toe.

Een Thali voor lunch. Waarom ook niet.

It’s fun to stay at the…..

God save the Queen.

In The Valley Bar was het inmiddels lekker druk aan het worden. We mengden goed tussen de locals.

Pre-match pint(s).

Het Flamengo-land stadion. Plaats voor 3000 man. Er waren er 859.

De poort van het oude stadion.

Hoofdtribune met daarboven een bar. Drie keer raden waar veel van de mede-reizigers zaten.

De doelpunten vielen makkelijk deze dag.

Penalty en de 2-0.

De mannen staan tussen de harde kern.

Stadion met een kerk op de achtergrond. Ik hou daar wel van.

In de rust werden we nog even als eregasten onthaald. De voorzitter was blij met zijn Feyenoord-sjaal. Zijn rechterhand niet want die was voor Willem II.

De man naast Marco is de Willem II’er.

Superleuk gebaar wederom.

De kenners.

Het weer werd wel iets slechter. Storm Dennis kwam eraan. 

Maar als penalties simpel worden ingeschoten dan blijft het gewoon 5-0.

Aan boord was de band alvast begonnen te spelen. En omdat de kapitein ons waarschuwde voor een ‘bumpy ride’ kreeg uw verslaggever al Titanic-visioenen.

De laatste biertjes voordat we een stormachtige nacht tegemoet gingen.

Stilleven…tot de volgende Peenvogeltrip.

Ontdek je plekje, hardlopend.

Ik kwam zondag tijdens rondje hardlopen langs Huys Vermuyden. Motto van die familie was ‘niet zonder Arbyt’ en toen ging er een lichtje branden. Dat had ik eerder gezien. En wel in de kathedraal van Ely in Engeland


In een van de glas-in-lood ramen deze Nederlandse tekst. Dat zit zo. Cornelis Vermuyden was een Zeeuws waterbouwkundige die de Nederlandse waterbouwtechnieken introduceerde in Engeland en een aanvang maakte met de droogmaking van het veengebied The Fens in East Anglia. Hij werd hiervoor in de adelstand verheven.

Het motto van Vermuydens familie, “Niet Zonder Arbyt”, dat voorkomt op een huis van Vermuyden in Fen Drayton, leeft voort als het officiële motto van het districtsbestuur van South Cambridgeshire, het enige Nederlandstalige motto in de Britse civiele heraldiek. Het werd tevens het devies van een onderdeel van de Royal Air Force dat hier tijdens de Tweede Wereldoorlog was gelegerd en vaak over Nederland vloog. Daaraan herinnert een glas-in-loodraam in de kathedraal van Ely, waarin het motto weer terugkeert.

Mersea Island scooterrally 2019

Omdat Bastiaan nog niet naar school hoefde een keer met de auto gegaan zodat hij meekon. Prima culinaire roadtrip met Engelse ontbijtjes, bier en fungames. En uiteraard ook scooters, alleen niet de onze.

Vanuit Duinkerken naar Engeland. Dat is vaker gebeurd in de geschiedenis.

Scooters op Mersea.

Bescheiden ontbijtje.

Na de Brexit hebben ze niks meer. Brown Sauce, hun laatste trots, komt ook gewoon uit Nederland.

Fungames. Een boel schijtlolligheid waar wij altijd aan meewerken.

Bier and banana-race. Niet goed.

Bastiaan helpt met het verstoppen van het bier.

Op pad.

Fosters parent.

En weer terug.

Reservoir Dogs.

De krijtrotsen van Dover.

Verslag Maltby Main vs Staveley MW online.

Na de jubileumtrip afgelopen najaar vroeg ik me af of ik wel een voorjaarstrip wilde organiseren. De grootste vraag zou zijn: waarheen? Op de hogere niveaus zijn we (bijna) overal op reisafstand geweest. En revisits wil ik eigenlijk ook voorkomen. Maar toen ik keek welke clubs er tijdens het interlandweekend allemaal thuis zouden spelen viel mijn oog op Maltby Main. de lokale club van onze vrienden Chris jr. en Chris sr.

Vader en zoon komen altijd onze kant op als wij weer eens in Engeland zijn en dit leek mij wel een gepast eerbetoon. De club speelt aan Muglet Lane. In feite niet meer dan een clubhuis en een paar dug-outs. Dus eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat er nog zoveel animo onder de reisgenoten zou zijn. Het is niet echt een stadion, en niet echt een wedstrijd op niveau. Maar kennelijk zijn we dat punt al gepasseerd bij Peenvogel’s voetbalreizen. Het gaat om het bier en de gezelligheid.

De oorspronkelijke voetbalclub werd in 1916 gevormd als Maltby Main FC (de naam van de plaatselijke mijn). Alle spelers werkten in de nabijgelegen mijn en een goede voetballer was vaak verzekerd van een baan bij de mijn.

Ook Staveley heeft een achtergrond met de mijnen, mijnwerkers en voetbal. Al in 1883 versloeg een team uit Staveley het grote Sheffield Wednesday met 3-1 in de FA Cup. Zoals veel kleine clubs had Staveley een redelijk turbulente geschiedenis met bijna faillissementen, promoties en degradaties. Staveley ligt vlakbij Chesterfield en op zo’n half uurtje rijden vanaf Maltby. Met een beetje fantasie een soort van derby, een mijnwerkersderby wel te verstaan.

Dankzij Twitter kwam BBC radio Sheffield op ons spoor en zodoende was ik de vrijdagochtend live op de radio. Een interview over groundhopping, voetbal en de uil van Minerva Brexit. Het gaat niet lang duren voordat ik een column in The Guardian ga krijgen.

Maltby (UK.). Zaterdag 23 maart 2019. Maltby Main FC – Staveley Miners Welfare FC 2-1. Toolstation NCEL Premier Division.

Het begon nogal mistig te worden op vrijdagavond. De Pride of Hull was het dit keer. Voor de zestiende keer trotseerden we de ruwe zee (iets waar uw verslaggever op hardhandige wijze kennis mee zou maken) richting Engeland.

De loting verliep best eerlijk. Voor FIFA-standaarden zeker.

 

Concentratie.

De quiz nakijken is anders ook veel werk. Maar om zo snel mogelijk weer richting bar en dansvloer te komen krijg ik de laatste tijd veel hulp.

En het bleef nog lang onrustig op de boot.

De eretribune.

Jolein had er voor gezorgd dat er behoorlijk veel radiohoofden in de bus kwamen te zitten. We gingen een ‘la casa de papel’ doen want niemand zou zo herkend worden. Helaas is Engeland met de naderende Brexit bijkans failliet dus daarom gingen we maar naar de pub.

Het masker was niet helemaal accuraat want uw verslaggever viel tijdens een nachtelijke gang richting toilet uit zijn bed. Een stapelbed welteverstaan. En met een black eye ging hij op weg naar de pie’s. De black eyed pie’s.

Recoveryshake na een avondje in de bar aan boord.

Ontbijtje Wetherspoons-stijl. Het mooiste is dat je een willekeurige Wetherspoon om een uur of tien in de ochtend binnen kunt lopen en de hele tent al aan het boozen is.

Busje.

We hadden wat presentjes meegenomen uit Nederland.

Een heuse interland op het blauwe laken.

Four of a kind.

De club had als dank dat we match- en ballsponsor waren pie’s en chips voor ons geregeld. Echt super.

Overblijfsel van de avond ervoor?

Eerste tekenen van het verval van Engeland. Aan de andere kant stond een Chinees te zwaaien.

Onder Anton zijn jas had hij de uil van Minerva verborgen.

A pie and a pint. Hoeveel Engelser wil je het hebben?

Groepsfoto met zijn allen.

Turnstile.

George.

De kenners.

Mainstand.

 

Binnen een paar minuten vallen de twee goals voor de thuisclub.

In de rust kregen we thee en versnaperingen. Part of the sponsordeal. Super.

De bus werd niet geparkeerd.

In de laatste minuten kwam Staveley nog terug tot 2-1 maar de winst was voor Maltby.

Met de man of the match op de foto.

En wij begaven ons richting de outgang en via de social club richting de boot.

Topboys.

Terug op de boot.

Livin’ on a prayer!!! Het was weer een geniale trip. Iedereen bedankt voor alles.

 

 

 

 

Peenvogeltrip nummer zestien

Tsja, eigenlijk zouden we in het voorjaar niet gaan. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. En zodoende stappen we nu (echt nu hé) op de boot richting Hull. Morgen een ontbijtje en daarna richting Maltby, de hometown van Chris.

Na de jubileumtrip afgelopen najaar vroeg ik me af of ik wel een voorjaarstrip wilde organiseren. De grootste vraag zou zijn: waarheen? Op de hogere niveaus zijn we (bijna) overal op reisafstand geweest. En teveel revisits wil ik eigenlijk ook voorkomen. Maar toen ik keek wie er tijdens het interlandweekend allemaal thuis zouden spelen viel mijn oog op Maltby Main. de lokale club van onze vrienden Chris jr. en Chris sr.

Vader en zoon komen altijd onze kant op als wij weer eens in Engeland zijn en dit leek mij wel een gepast eerbetoon. De club speelt aan Muglet Lane. In feite niet meer dan een clubhuis en een paar dug-outs. Dus eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat er nog zoveel animo onder de reisgenoten zou zijn. Het is niet echt een stadion, en niet echt een wedstrijd op niveau. Maar kennelijk zijn we dat punt al gepasseerd bij Peenvogel’s voetbalreizen. Het gaat om het bier en de gezelligheid.

De oorspronkelijke voetbalclub werd in 1916 gevormd als Maltby Main FC (de naam van de plaatselijke mijn). Alle spelers werkten in de nabijgelegen mijn en een goede voetballer was vaak verzekerd van een baan bij de mijn. Het oorspronkelijke Maltby Main FC werd in 1965 ontbonden om terug te keren als Maltby Miners Welfare FC in 1970. 

Wil je de quiz spelen die wij nu aan boord gaan spelen? Klik dan hier (klikkederklikkerdeklik).

Netflix

Voor iedere rechtgeaarde voetbalsupporter is de Netflix-documentaire “Sunderland ’till i die” een aanrader. Een intrigerend inkijkje in het wel en wee van een voetbalclub waar winnen niet meer de normaalste zaak van de wereld is. Van een hectische deadline-day tot ontluisterende nederlagen. Hoe het afliep weet iedereen die het Engelse voetbal een beetje volgt, de onvermijdelijke degradatie naar League One. In plaats van Manchester United en Arsenal komen nu Burton Albion en Oxford United langs in het Stadium of Light.

Op boxingday speelde Sunderland voor een bijna uitverkocht stadion tegen Bradford City. Met ruim 46.000 toeschouwers een toeschouwersrecord voor League One. Ook in Sunderland geldt dat je eerst diepe dalen moet kennen om als fans nader tot elkaar te komen. Het deed denken aan die midweekse wedstrijd tegen VVV een paar dagen na voetbaltechnisch de zwartste dag in het bestaan van Feyenoord.

De fans van Feyenoord en Sunderland hebben al jaren een vriendschappelijke band, iets wat je in de documentaire ook een paar keer voorbij ziet komen. Op de vlaggen die de fans van The Black Cats meezeulen naar wéér een uitwedstrijd op een regenachtige dinsdagavond prijkt af en toe ons mooie rood- en wit.

Van de hoofdrolspelers uit de documentaire zit er bijna niemand meer bij de club. Trainers, spelers en directeuren bleken allemaal passanten te zijn, ook in Sunderland zijn de fans de enige constante factor. Bang voor degradatie zullen wij nooit hoeven zijn maar dat Feyenoord op bestuurlijk niveau roerige tijden staat te wachten is evident. Beslissingen over een nieuw stadion, trainer en een spelersgroep die aan een nodige kwaliteitsinjectie toe is zijn zaken die op zeer korte termijn geregeld moeten worden.

Mocht Netflix nog een zak met geld hebben dan zou ik wel weten waar ik mijn draaiende camera’s naar toe zou sturen.

Foto’s van mijn bezoek aan Sunderland staan hier (klik).

Verslag Crystal Palace vs Grimsby Town online

Ach, de third round proper. Het mooiste weekend in het Engelse voetbal.

Het begon een soort van traditie te worden, een wedstrijd uit de derde ronde van de FA Cup bij te wonen. Tottenham in 2010 (met een redelijke horror-terugweg door de sneeuw), Southend United in 2014 (met ontmoeting met wat aussies die erachter kwamen dat ze in Parijs voornamelijk Frans spraken) en een dubbele wedstrijd in 2015 (Fulham en Queens Park Rangers). De laatste trip was alweer in 2016 naar Bury want de jaren erna moest ik met uitsloverig voorbereiden op de marathon en/of waren er andere drukken plannen. Zonde eigenlijk.

Zodoende was het plan om in 2019 weer te gaan voorzichtig in de week gelegd. Al zouden we (om revisits te voorkomen) eerst wachten tot de loting én de bekendmaking van de wedstrijden die op televisie zouden komen. Onze trip ging naar Crystal Palace. De oude hoofdtribune gaat na dit seizoen tegen de vlakte en nu ze in de Premier League spelen zijn kaarten soms wat lastig te krijgen. Voor wedstrijden in de derde ronde van de FA Cup, en dan ook nog eens tegen een club uit League Two, doen ze niet zo moeilijk. Vrije verkoop én iedere plaats in het stadion 15 pond.

Vanuit Cleethorpes gingen er ruim 5500 man op pad voor een roundtrip van meer dan 430 miles. Dat is bijna 700 kilometer voor een wedstrijd waar ze bij voorbaat geen kans zouden hebben. Maar voetbal is voetbal. En een tripje naar Londen slaat niemand af. Wij ook niet.

Klik op deze foto (of op deze link) voor het verslag.

Keuzes, keuzes

Het begon een soort van traditie te worden, een wedstrijd uit de derde ronde van de FA Cup bij te wonen. Tottenham in 2010 (met een redelijke horror-terugweg door de sneeuw), Southend United in 2014 (met ontmoeting met wat aussies die erachter kwamen dat ze in Parijs voornamelijk Frans spraken) en een dubbele wedstrijd in 2015 (Fulham en Queens Park Rangers). De laatste trip was alweer in 2016 naar Bury want de jaren erna moest ik met uitsloverig voorbereiden op de marathon en/of waren er andere drukken plannen. Zonde eigenlijk.

Zodoende was het plan om in 2019 weer te gaan voorzichtig in de week gelegd. Al zouden we (om revisits te voorkomen) eerst wachten tot de loting én de bekendmaking van de wedstrijden die op televisie zouden komen. Een paar dagen daarna volgden nog wat verschuivingen zodat mensen die met het vliegtuig (of een hele vroege boot) zouden gaan een double zouden kunnen doen op zaterdag.

Onze trip gaat naar Crystal Palace. De oude hoofdtribune gaat na dit seizoen tegen de vlakte en nu ze in de Premier League spelen zijn kaarten niet te doen. Voor wedstrijden in de derde ronde van de FA Cup, en dan ook nog eens tegen een club uit League Two, doen ze niet zo moeilijk. Vrije verkoop én iedere plaats in het stadion 15 pond. Ik heb er nu al zin an.