Dagje Delft

Met Bastiaan de toren van de Nieuwe Kerk beklommen. De toren is met 108,75 meter na de Domtoren in Utrecht de hoogste kerktoren van Nederland.

Kijken of we ons huis kunnen spotten.

Iets verderop het standbeeld van Willem de ZwijgerT.

Koekje

Op de band bij de kassa lagen twee diepvriespizza’s en een pak yokidrink. Het avondeten voor de man achter mij en zijn twee dochters. Het meisje achter de kassa vroeg of ze een koekje mochten.

Ik zei dat het van mij wel mocht maar dat het niet mijn dochters waren, en ik wilde niet op mijn geweten hebben dat ze straks geen pizza meer zouden eten.

Ik vroeg ik me af wanneer caissières stoppen met vragen wanneer je nog een koekje mag als klein kind zijnde. Toen Bastiaan nog heel klein was nam ik hem uiteraard mee met boodschappen doen. Hij kreeg een koekje bij de jumbo, een krentenbol bij de bakker en een plakje worst bij de slager. Al het eten dat je net voor zijn lunch had gekocht was in een klap nutteloos geworden. Meneer had eenmaal thuis geen trek meer.

De keren dat Bastiaan nu nog meegaat krijgt hij geen koekje meer van de caissière. Wel verzamelplaatjes van mensen die ze niet willen, maar geen koekjes. In plaats daarvan eten we tegenwoordig alle blokjes kaas op die op de toonbank liggen. Scheelt weer een diepvriespizza als lunch.

Programmeren

Dat was best leuk. Uiteraard was het Sandra haar oog die erop viel. Maar Bastiaan (en Yaro en Linn) vonden het erg tof om te doen. Een dagje leren programmeren bij Coolblue.

Filmpje van deze dag staat hier.

Fortnite

“En, spelen er eigenlijk ook meisjes in je klas Fortnite?”

Zoals altijd loopt Bastiaan iets achter me op weg naar school. Zijn handen zijn gestoken in de zakken van zijn korte broek en hij heeft net honderduit over skins en geweren uit Fortnite verteld.

“Ja. Eentje. Daar heb ik laatst tegen gespeeld. Maar omdat ze het nog niet zo goed kon vroeg ze of ik niet al teveel mijn best wilde doen. En toen heb ik op de iPad alle knoppen maar omgedraaid zodat het moeilijker voor mij werd. Als ik dacht te springen dook ik, en andersom.”

We grinniken allebei om deze actie en ik vertel hem dat het goed bedacht én heel aardig van hem was. Even lijkt het erop dat hij de uitkomst van het spelletje wil verzwijgen. Zou hij door zijn hoffelijkheid verloren hebben? Dan doet hij dat nooit meer.

Maar vlak voor het zebrapad klinkt het een halve meter achter me:

“Maar ja, toen won ik alsnog.”

Gelukkig maar 😉

Holland Series, wedstrijd 5

Bastiaan was met zijn team naar de vijfde wedstrijd van de Holland Series. Rotterdam vs Amsterdam maar met iets minder spanning dan de voetbalversie van deze confrontatie. Het was leuk om te zien maar eigenlijk wel merkwaardig dat er zo weinig publiek was bij een wedstrijd in de kampioensrace. Neptunus won overtuigend met 4-1 en kwam zodoende op een 3-2 voorsprong in de ‘best of seven’. Een best of seven die ze een dag later wonnen en voor de negentiende keer kon een Rotterdams team zich kampioen noemen. Zij wel.