Eten bij een Kolonel

Bastiaan komt thuis met Engelse leerstof en vouwt er een prop van. “Ken ik al.”

Okay, dus wij “Okay, don’t talk the talk but walk the walk”. Met andere woorden niet opscheppen maar laat het maar zien. Geen woorden maar daden enz. enz.

Als je een tien haalt mag je eten waar je wilt. Zo niet dan eten we erwtensoep. Enfin, zo zaten we dus in een Amerikaans restaurant gerund door een heuse kolonel.

Pelargonium

Bastiaan zijn plant lijkt dood te gaan. En het is onze schuld, iets teveel pokon gegeven en nu hangt ie op half zeven.

Wat moet een negenjarige met een pelargonium? Het is een schooloverstijgende uitdaging voor groep 6’ers. Wie zijn geranium (het is familie van elkaar) het hoogst weet te kweken mag bij de burgemeester langs komen.

“Op een natuurlijke manier, dus niet in de kas van opa Wil!” kregen we direct te horen.

Nu probeer ik Bastiaan zijn verwachtingen zo nu en dan te temperen want bij iedere puzzel, prijsvraag of ingezonden mop ziet hij zichzelf al als winnaar op het bordes staan. Maar na tien keer zeggen dat het leven niet altijd eerlijk verloopt voelde ik mezelf stokoud. Plus dat ik dat soort teksten te pas en te onpas terug krijg. Er zit een limiet op het gebruik van levenswijsheden.

De plant staat tijdelijk in de inloopkast, een plek waar hij nooit komt. Alleen bestaat nu het gevaar dat hij, juist vandaag, die kant op gaat. Zodoende loop ik nu heen en weer voor de deur van de inloopkast als een guard voor het Engelse paleis. Het voelt een beetje als het verstoppen van een cadeau voor het sinterklaasfeest. 

Hopelijk trekt de plant zijn overdosis aan pokon en staat ie er morgen fris bij. Anders zit er niets anders op dan stiekem een nieuwe kopen.

En dan toch even in de kas van opa Wil.

Ruilhandel

Deze puzzel heb ik net van Bastiaan gekocht. Voor twee euro. Of hij compleet is weet ik niet en aangezien de stukjes kleiner zijn dan 1 vierkante centimeter was ik ook niet van plan het te proberen.

Waarom ik dan twee euro betaald heb? Op school zijn ze bezig met een project voor het goede doel. En via ruilen hopen de mannen aan iets duurs te komen dat ze op marktplaats gaan verkopen.

Het ging gisteren van een paar snoepjes via 60 seconds naar een drumkrukje richting wat stoepkrijt. Uiteindelijk was het duurste wat ze (even) in het bezit hadden een autoradio. Van een model waar niemand meer wat aan heeft.

De radio is weer terug zag ik net en nu slepen ze weer met het drumkrukje waarvan ik dacht dat ze die gisteren geruild hadden. Enfin, hier zijn ze nog wel even mee bezig. Zelf ben ik wel in mijn nopjes met mijn puzzel.

Stukken beter dan die zelfgeplukte bloem die ze nu aan de overkant proberen te verkopen.